Νέες μορφές κοινωνικής εκπροσώπησης και δράσης: συνδικάτα, κινήματα και ΜΚΟ (του Θανάση Τσακίρη, Καλοκαίρι 2012) 4ο μέρος "Η Πολιτική Ανυπακοή

Συνέχεια από http://tsakthan.blogspot.gr/2017/01/2012-3.html

Η Πολιτική Ανυπακοή

Το ζήτημα της "πολιτικής ανυπακοής" είναι μαζί μας από την αρχή του χρόνου. Ένας κορυφαίος φιλόσοφος δήλωσε κάποτε ότι η ανθρώπινη ιστορία «ξεκίνησε με μια πράξη ανυπακοής και δεν είναι απίθανο ότι θα τελειώσει με μια πράξη ανυπακοής».[1]  Ο Προμηθέας παράκουσε τον Δία και έδωσε τη φωτιά στο ανθρώπινο γένος. Ως «Πολιτική Ανυπακοή» ορίζεται «η σκόπιμη και υπολογισμένη παραβίαση του νόμου για ζωτικής σημασίας κοινωνικό σκοπό» [2] ή «μια πολιτική πράξη που αφορά την ανυπακοή στην κυβερνητική εξουσία για λόγους ηθικής αντίρρησης, με στόχο την προώθηση μιας δίκαιης κοινωνίας». [3] Ο πιο ευρέως αποδεκτός ορισμός είναι αυτός του John Rawls: «πολιτική ανυπακοή είναι η δημόσια, μη βίαιη και ευσυνείδητη παραβίαση του νόμου που γίνεται με στόχο να φέρει αλλαγή του νόμου ή ασκούμενων πολιτικών της κυβέρνησης». [4]  Η πολιτική ανυπακοή αποτελεί συμβολική ή τελετουργική παραβίαση του νόμου. 

Αν και ο όρος "πολιτική ανυπακοή" επινοήθηκε και εισήχθη στο δημόσιο λόγο από τον αμερικανό δοκιμιογράφο Henry David Thoreau το 1849, μπορούμε να βρούμε αναφορές σε κλασικά κείμενα και αναγνωρίζουμε ως σύμβολα της "πολιτικής ανυπακοής" τον Οδυσσέα και την Αντιγόνη στα έργα του Ομήρου και του Σοφοκλή. Τα φιλοσοφικά θεμέλια της πολιτικής ανυπακοής μπορούν να βρεθούν στην Καινή Διαθήκη, ιδίως όσον αφορά τις διδασκαλίες του Ιησού. Επίσης, μπορεί να βρεθεί στα έργα του Κικέρωνα, του Θωμά του Ακινάτη, του John Locke και του Thomas Jefferson. Ο John Lock έδωσε έμφαση στην προσωπική κρίση αφήνοντας χώρο στο άτομο να μπορεί να κρίνει αρνητικά την κυβέρνηση, αν αυτή ξεπερνά τα όρια της. Δίνοντας έμφαση στο Φυσικό Δίκαιο, καθιερώνει κριτήρια για την αξιολόγηση των θετικών νόμων της κυβέρνησης. Έτσι, παρέχει μια θεωρητική συλλογιστική για το «δικαίωμα στην εξέγερση» ή, με τα δικά του λόγια, το δικαίωμα «της προσφυγής στον ουρανό». Εάν, όμως, η συμπεριφορά της κυβέρνησης γίνει τυραννική και όλοι οι άλλοι δρόμοι διαμαρτυρίας κλείνουν, θεωρεί ότι οι μοναχικές πράξεις ανυπακοής είναι μάταιες. Αντίθετα, η αντίσταση είναι δυνατή μόνον όταν τα προβλήματα αυξάνονται τόσο πολύ, ώστε η πλειοψηφία του πληθυσμού να αντιληφθεί το ζήτημα της πολιτικής αντίστασης κατά του τύραννου και τα εγκλήματα του τελευταίου είναι τόσο προφανή ώστε κανείς δεν μπορεί να τα αρνηθεί. 

Στα μέσα του 19ου αιώνα η «πολιτική ανυπακοή» απελευθερώθηκε από θρησκευτικούς συσχετισμούς της. Σύμφωνα με τον Thoreau η πρώτη υποχρέωση του πολίτη είναι να κάνει ό, τι ο ίδιος θεωρεί σωστό και να μην ακολουθεί το νόμο που υπαγορεύεται από την πλειοψηφία. Όταν μια κυβέρνηση είναι άδικη, οι άνθρωποι πρέπει να αρνούνται να ακολουθήσουν το νόμο και οι ίδιοι να αποσυνδέονται εν γένει. από την κυβέρνηση. Κανένα άτομο δεν είναι υποχρεωμένο να αφιερώσει τη ζωή του στη μείωση έως εξάλειψη των κοινωνικών προβλημάτων˙  υποχρεούται, όμως, να μη συμβάλλει στην όξυνση των προβλημάτων. Σε αυτές τις υποχρεώσεις εντάσσεται το να μην είναι μην είναι κανείς μέλος μιας άδικης ένωσης, όπως είναι η κυβέρνηση. Επιπλέον, ο Thoreau υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ταιριάζουν με τα κριτήρια του για την άδικη κυβέρνηση, δεδομένου ότι υποστήριζαν τη δουλεία και διεξήγαγαν επιθετικό πόλεμο κατά του Μεξικού. Σύμφωνα με τους περισσότερους μελετητές ο πρωτεργάτης του αγώνα για την ανεξαρτησία της Ινδίας Μαχάτμα Γκάντι συνέχισε την πρακτική του Θορώ και εμπνεύστηκε από τα γραπτά του. Ο ίδιος ο Γκάντι διαφωνεί: «Η αντίσταση στην εξουσία στην Νότια Αφρική είχε προχωρήσει αρκετά, προτού έρθει στα χέρια μου το δοκίμιο (…) Όταν είδα τον τίτλο του εξαίρετου δοκιμίου του Θορώ άρχισα να χρησιμοποιώ τη φράση του για να εξηγήσω τον αγώνα μας στους Άγγλους αναγνώστες. Όμως, διαπίστωσα ότι ακόμα κι o όρος “Πολιτική Ανυπακοή” αποτυγχάνει να αποδώσει πλήρως το νόημα του αγώνα. Ως εκ τούτου, υιοθέτησα τη φράση “Πολιτική Αντίσταση”».[5] Ανάμεσα στους ακτιβιστές που χρησιμοποίησαν με επιμονή και αποτελεσματικότητα την «πολιτική ανυπακοή» ήταν ο πάστορας Martin Luther King Jr. που ηγήθηκε του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ ως την δολοφονία του (4/4/1968). Η σκέψη και οι αγώνες του King ενέπνευσαν τον εμπλουτισμό του ρεπερτορίου μορφών δράσης που  χρησιμοποιούν τα νέα κοινωνικά κινήματα τόσο διεθνώς όσο και στην Ελληνική περίπτωση.

Συνεχίζεται...

Θανάσης Τσακίρης

---

[1] Bedau Hugo Adam (1961) “On civil Disobedience” Journal of Philosophy, Vol. LVIII, n. 21, October, σελ. 661.

[2] Howard Zinn, (1968) “Seven guidelines for civil disobedience” in Disobedience & Democracy, New York: Random House Inc. σελ 119-122.

[3] McLean Iain and McMillan Alistair (2009) Oxford Concise Dictionary of Politics. New York, NY: Oxford University Press, σελ. 77.

[4] Rawls John (1969). "The Justification of Civil Disobedience.” in Hugo Adam Bedau, (ed.), Civil Disobedience: Theory and Practice, New York: Pegasus Books, σελ. 240–255.

[5]Fischer Louis (1983/1997) The Life of Mahatma Gandhi. New York, NY: HarperCollins

Νέες μορφές κοινωνικής εκπροσώπησης και δράσης: συνδικάτα, κινήματα και ΜΚΟ (του Θανάση Τσακίρη, Καλοκαίρι 2012) 3ο μέρος "Άμεση δράση"

Συνέχεια από http://tsakthan.blogspot.gr/2017/01/2012-2.html

Άμεση δράση

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες άρχισε η έντονη και μαζική προσφυγή στην τακτική της «άμεσης δράσης». Όταν αναφερόμαστε στην άμεση δράση εννοούμε τόσο την αδιαμεσολάβητη δράση όσο και την δράση που εκδηλώνεται αμέσως ή σε πολύ σύντομο διάστημα από τον εντοπισμό ενός κοινωνικού προβλήματος ή μια επίθεση από το κράτος ή τον εργοδότη εναντίον μιας κοινωνικής ομάδας (π.χ. η εισοδηματική πολιτική ή πολιτική για την κοινωνική ασφάλιση) ή μιας ομάδας εργαζομένων (π.χ. σε περίπτωση απολύσεων ή κλεισίματος μιας επιχείρησης σε μία πόλη και μεταφορά της σε άλλο τόπο). Συχνά, η άμεση δράση δεν αφορά την πίεση για αλλαγή κρατικής πολιτικής ή για την αλλαγή των διαθέσεων της κοινής γνώμης αλλά την άμεση αλλαγή του περιβάλλοντος των μελών του κινήματος και αυτή θεωρείται η φιλοσοφία του νέου κύματος των κινημάτων.  Η προσφυγή σε μορφές άμεσης δράσης είναι αρκετά παλιότερο φαινόμενο αλλά αναζωπυρώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες ως αποτέλεσμα μιας σειράς παραγόντων.[1] Η υποχώρηση του κράτους από τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας και πολιτικής μετά την οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1970 συντέλεσε στην σταδιακή μείωση των εισοδημάτων από την εργασία και στη γενικότερη συρρίκνωση του «υπολειμματικού κράτους πρόνοιας» στις χώρες της Μεσογείου και ειδικά στην Ελλάδα. Η κυριαρχία κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μιας νέας οικονομικής ορθοδοξίας που ονομάστηκε «νεοφιλελευθερισμός» οδήγησε ταυτόχρονα σε υποχώρηση τα παραδοσιακά βιομηχανικά συνδικάτα και σε ριζοσπαστικοποίηση μέρους του εργατικού κινήματος. Καθώς οι θεσμικές δυνατότητες παρέμβασης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος μειώνονταν είτε στο επίπεδο της εκπροσώπησης στις διοικήσεις των επιχειρήσεων είτε στο επίπεδο της πολιτικής της εκπροσώπησης στα πλαίσια του πολιτικού και του κομματικού συστήματος, οι εργαζόμενοι έμεναν εκτεθειμένοι στους κινδύνους.   Ο νεοφιλελευθερισμός και η «λιτή παραγωγή» υπόσχονταν στον κόσμο του κεφαλαίου αυξημένη παραγωγικότητα, άμεση ανταπόκριση στις μεταβολές των απαιτήσεων της αγοράς και μείωση έως εξάλειψη της όποιας εργατικής αντίστασης. Επιβλήθηκε μια κατάσταση διαρκούς βελτίωσης προϊόντων και υπηρεσιών βάσει των «αναγκών της αγοράς» που διαπιστώνονται με διαδικασίες ανατροφοδότησης (feedback) και νέες μεθόδους διαδραστικού μάρκετινγκ και διαφήμισης.[2] Αυτή η διαρκής βελτίωση προϊόντων και υπηρεσιών αφαιρεί τους υπερβολικούς χρόνους εγκατάστασης και αποθήκευσης και καταργεί την ανελαστικότητα της παραγωγής που εμπόδιζε το πέρασμα από μια σειρά προϊόντων σε μία άλλη.

Η μείωση του κόστους και η ευελιξία καθιερώνονται μια σειρά τακτικές, όπως η άμεση παράδοση, η κυκλική εναλλαγή σε θέσεις εργασίας, οι πολυλειτουργικοί ηλεκτρονικο-μηχανικοί εξοπλισμοί και η χρήση ομάδων εργασίας. Από οργανωτική άποψη χρησιμοποιούνται «αλυσίδες παραγωγής» όπου προμηθευτές, συναρμολογητές, και διανομείς διαχωρίζονται από πλευράς χώρου και χρόνου αλλά, παρ’ όλα αυτά είναι συνδεδεμένοι μέσω των εργολαβιών και της ανάθεσης εργασιών σε τρίτους (“outsourcing”) τις οποίες αξιοποιεί προς όφελός του το κεφάλαιο μειώνοντας το κόστος και εκμεταλλευόμενο την διαφορά πολιτικών και θεσμικών διαφορών και ανισοτήτων μεταξύ των χωρών. [3] Έτσι η κατίσχυση της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και πολιτικής συνοδευόμενη από την αναδιάρθρωση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων με στρατηγικές μείωσης του κόστους εργασίας, η τεχνολογική εξέλιξη που ώθησε μαζικά εργαζόμενους σε ανεργία και η παγκοσμιοποίηση προκάλεσαν μαζικές αντιδράσεις. Λόγω της εμμονής στην αντιπληθωριστική πολιτική που επέφερε μαζική ανεργία, υποαπασχόληση και εργασιακή επισφάλεια ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών στρωμάτων και τάξεων ένοιωθε να οδηγείται στο περιθώριο ενώ ο κόσμος των ιδιοκτητών και των διευθυντικών στελεχών των επιχειρήσεων πλούτιζε όλο και περισσότερο σε βάρος τους. Οι κυρίαρχες συνδικαλιστικές οργανώσεις προσκολλημένες στην στρατηγική της τριμερούς συνεργασίας, της συνδιοίκησης και του κοινωνικού εταιρισμού αδυνατούσαν να καλύψουν συνδικαλιστικά αυτές τις ολοένα και διευρυνόμενες ομάδες επισφαλώς εργαζομένων, υποαπασχολούμενων και ανέργων. Η προσφυγή στην άμεση δράση είναι η πρώτη και βασική στρατηγική απάντηση αυτών των ομάδων.[4] Οι μορφές άμεσης δράσης ποικίλλουν από μη-βίαιες ως παράνομες και βίαιες. Μπορεί να στοχεύουν σε συγκεκριμένα πρόσωπα, ομάδες ή ιδιοκτησίες που γίνονται αντιληπτές από τους αυτενεργούντες ως επιθετικές ή συμβολίζουν την κύρια πηγή αυτής της επίθεσης (π.χ. στη διάρκεια της τρέχουσας οικονομικής κρίσης οι τράπεζες θεωρήθηκαν από ομάδες διαδηλωτών ως οι κύριοι εκπρόσωποι του χρηματιστικού «καπιταλισμού-καζίνο»[5] και δέχθηκαν μαζικές επιθέσεις με σπάσιμο υαλοπινάκων, εμπρησμό κ.α.).

Στα παραδείγματα μη βίαιης άμεσης δράσης συγκαταλέγονται οι απεργίες, οι καταλήψεις χώρων εργασίας ή/και η αυτοδιαχείριση της επιχείρησης (work-in),[6]  οι καθιστικές διαμαρτυρίες (sit-ins), ορισμένες μορφές σαμποτάζ,[7] οι μαζικές εκδηλώσεις πολλαπλών μορφών που περιλαμβάνουν συναυλίες, θέατρο δρόμου, και άλλα χάπενιγκ (Human Be-ins, [8] die-ins[9] κ.α.)[10].

Συνεχίζεται...

Θανάσης Τσακίρης

---

[1] Ορισμένοι τοποθετούν την έξαρση των κινητοποιήσεων με χαρακτήρα άμεσης δράσης στη δεκαετία του 1990. Benjamin Seel, Matthew Paterson and Brian Doherty (eds) (2000) Direct Action in British Environmentalism. London: Routledge..

[2] Βλ. O’ Connor John (2010) “Marxism and the Three Movements of Neoliberalism”. Critical Sociology. No.  36, σελ. 691-715

[3] Βλ. Harvey David (2005) A Brief History of Neoliberalism. New York, ΝΥ: Oxford University Press.

[4] Βλ. Watts Duncan (2007) “Protest politics and direct action” στο Watts D. Pressure Groups. Edinburgh, UK: Edinburgh University Press, σελ. 110-134.

[5] Για τον «καπιταλισμό-καζίνο», βλ. Strange Suzan (1997/1986) Casino Capitalism. Manchester, UK: Manchester University Press, καθώς και Strange Suzan (1998) Mad Money: When Markets Outgrow Governments. Manchester, UK: Manchester University Press.

[6] Μια ομάδα ή το σύνολο των εργαζομένων που αισθάνονται πως απειλούνται οι θέσεις εργασίας τους κινδυνεύουν αποφασίζουν να παραμείνουν στο χώρο εργασίας και να συνεχίσουν να εργάζονται έστω και αμισθί για να αποδείξουν ότι η επιχείρηση είναι βιώσιμη ή/και ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μπορούν να αυτοδιαχειριστούν την επιχείρηση αποτελεσματικά. Παραδείγματα:  1) Claire Fowler, Daniel Kodjo French, Jennifer Hunter, Fiona Young (2007) The Upper Clyde Shipbuilders (UCS) Work-in 1971/72. Glasgow Caledonian University, Research Collection, http://www.gcu.ac.uk/archives/ucs/documents/UCS.pdf  2) Cottle Drew and Keys Angela (2004) “Worker Control Harco Style”.  Workersonline, The Official Organ of Labornet

http://workers.labor.net.au/features/200402/c_historicalfeature_harco.html

[7] Pasquinelli  Matteo (2010) “The Ideology of Free Culture and the

Grammar of Sabotage.” in Araya D. & Peters M.A., Education in the Creative Economy: Knowledge and Learning in the Age of Innovation, New York, ΝΥ: Peter Lang, http://matteopasquinelli.com/docs/ideology-of-free-culture.pdf

[8] Για την ιστορία αυτών των μορφών, που μοιάζουν με τα γνωστά μας φεστιβάλ νεολαίας χωρίς την περιοδικότητά τους, βλ. Charters Ann (2003) “How to Maintain a Peaceful Demonstration” in Charters, A. (ed)  The Portable Sixties Reader. New York, NY and London, UK: Penguin Books, 297-304

[9] Μορφή αντιπολεμικής, κυρίως, κινητοποίησης που κατά τη διάρκειά της οι διαδηλωτές παριστάνουν τους νεκρούς αμάχους και στρατιώτες. Βλ. Boorstein Michelle, Haynes Dion and Klein Allison, (2007) “Dueling Demonstrations As Thousands March to Capitol to Protest Iraq Conflict, 189 Arrested; War Supporters Take on 'Vocal Minority'”. The Washington Post, Sunday, September 16, σελ. A08.  http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/09/15/AR2007091500826.html

[10] Για τις πάμπολλες μορφές και τακτικές κινητοποίησης ομάδων συμφερόντων, βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Category:Protest_tactics

Νέες μορφές κοινωνικής εκπροσώπησης και δράσης: συνδικάτα, κινήματα και ΜΚΟ (του Θανάση Τσακίρη, Καλοκαίρι 2012) 2ο μέρος "Στρατηγική και τακτική"

Συνέχεια από http://tsakthan.blogspot.gr/2016/10/2013.html

Στρατηγική και τακτική

Με τον όρο «στρατηγική» εννοούμε το γενικό πρόγραμμα για την επίτευξη των στόχων της απόκτησης πρόσβασης στα κέντρα λήψης αποφάσεων πολιτικής και την επιρροής των ομάδων συμφερόντων πάνω στη λήψη αυτών των αποφάσεων. Επίσης με τον όρο «τακτική» εννοούμε τα συγκεκριμένα μέσα με τα οποία μπορεί να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι: «Στρατηγική είναι ο καθορισμός των βασικών μακροχρόνιων στόχων και σκοπών μιας οντότητας -ατομικής ή συλλογικής- και η υιοθέτηση μιας σειράς πράξεων καθώς και ο προσδιορισμός των αναγκαίων μέσων για την πραγματοποίηση αυτών των στόχων»[1] Η στρατηγική και οι τακτικές που πρέπει να ακολουθήσει μια εργατική συνδικαλιστική οργάνωση υπήρξε επί μακρόν ζήτημα εξαιρετικά έντονων συγκρούσεων, διαγραφών και διασπάσεων χωρίς να μπορεί κανείς να αποφανθεί με σιγουριά και διαχρονικά ότι η μία ή άλλη στρατηγική αποφέρει πάντα τα καλύτερα αποτελέσματα ή αν αποτελεί μονίμως σωστή ή καταστρεπτική. Εξαρτάται πάντα από το ιστορικό πλαίσιο, τη διαμόρφωση του συγκεκριμένου κοινωνικού σχηματισμού και το πολιτικό σύστημα, την πολιτική και συνδικαλιστική κουλτούρα, τα κοινωνικά κινήματα και τις οργανώσεις. Εν ολίγοις, χρειάζεται γνώση των επίσημων και ανεπίσημων δομών του κοινωνικού σχηματισμού στον οποίο αναφερόμαστε.

Η «ρεφορμιστική» στρατηγική αποτελούσε μόνιμο στόχο της κριτικής της «επαναστατικής» πτέρυγας του συνδικαλιστικού κινήματος και αφορούσε την κινητοποίηση του στο εσωτερικό του πολιτικού και οικονομικού συστήματος για την επίτευξη των μεταρρυθμιστικών σχεδίων που να έδιναν λύση σε σοβαρά προβλήματα των εργαζομένων χωρίς να αμφισβητείται η ύπαρξη και λειτουργία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής[2]. Σύμφωνα με την ρεφορμιστική στρατηγική τα συνδικάτα πρέπει να εργάζονται μέσα στους «αστικούς θεσμούς» (συνεργασία με τα «φιλικά κόμματα» όπως το σοσιαλιστικό και το εργατικό ή όποιο φιλελεύθερο προωθούσε θεσμούς κοινωνικής πρόνοιας, εκλογή εργατών ως βουλευτών, συνδιοίκηση δημόσιων επιχειρήσεων στα πλαίσια της βελτίωσης της ζωής και των συνθηκών εργασίας των εργατών, συσσώρευση μεταρρυθμίσεων και κρατικών φιλεργατικών παρεμβάσεων) σε μια κατεύθυνση κοινωνικής και οικονομικής δημοκρατίας. Στα πλαίσια αυτά σημαντικό ρόλο παίζει το συνδικαλιστικό κίνημα ως συνεργατικός θεσμός ως προς την κυβέρνηση και το κράτος φροντίζοντας να υπάρχει μεταξύ των υπουργών και άλλων υπηρεσιακών παραγόντων της κρατικής διοίκησης σε όλα τα επίπεδα (κεντρικό, τοπικό, δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί) για την αμοιβαία πληροφόρηση αξιωματούχων και συνδικαλιστών. Τέλος, σημαντική είναι για την αποτελεσματικότητα του ρεφορμιστικού συνδικαλισμού η ενημέρωση της κοινής γνώμης με κάθε διαθέσιμο μέσο μαζικής επικοινωνίας για την ενδεχόμενη άσκηση πιο έντονης πίεσης προς την κυβέρνηση και τους εργοδότες σε περιπτώσεις που οι τελευταίοι κωλυσιεργούν στις συλλογικές διαπραγματεύσεις ή προσπαθούν να τις υπονομεύσουν.[3]

Αντίθετα με τον ρεφορμιστικό, ο μαχητικός ή ριζοσπαστικός συνδικαλισμός  που άνθισε στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’70 στηριζόταν κυρίως στην αντίληψη ότι υπερίσχυαν τα συλλογικά συμφέροντα των εργαζομένων και στη συχνή απειλή ή χρήση απεργιακής δράσης. Η πλήρης απαγόρευση του απεργιακού δικαιώματος την προηγούμενη περίοδο σε συνδυασμό με τα οξυμένα οικονομικά προβλήματα και την έλλειψη θεσμών μεσολάβησης και διαιτησίας που να μπορούν να υποστηριχθούν και από τις δύο πλευρές (εργοδότες και εργαζόμενοι) ωθούσε στην ανάπτυξη του «μαχητικού συνδικαλισμού» και τη ριζοσπαστικοποίηση των κοινωνικών ομάδων που μέχρι πρότινος εθεωρούντο μετριοπαθείς (π.χ. τραπεζικοί υπάλληλοι, καθηγητές μέσης εκπαίδευσης κ.α.). Ο μαχητικός συνδικαλισμός της περιόδου και η ταξική αντίληψη που διαπερνούσε ένα ευρύ φάσμα συνδικαλιστικών δυνάμεων στο χώρο των τραπεζών είχαν ως συνέπεια την ενιαία διεκδίκηση μισθολογικών (αυξήσεις και ενιαίο μισθολόγιο) και θεσμικών αιτημάτων (π.χ. πενθήμερο, ωράριο κ.α.) σε κλαδικό επίπεδο μέσω της ΟΤΟΕ. Στη δεκαετία του ’90, αντίθετα, κυριάρχησε σε μεγάλο βαθμό ο «μετριοπαθής συνδικαλισμός» καθώς παράγοντες όπως η σύγκλιση των προγραμμάτων των βασικών κομματικών συνδικαλιστικών παρατάξεων (ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ), η διόγκωση των συνδικαλιστικών παρατάξεων του συντηρητικού χώρου στις ιδιωτικές τράπεζες (κατηγορήθηκαν ακόμη και από την ΔΑΚΕ ως εργοδοτικές), η επικράτηση της λογικής της σύνδεσης μισθών και παραγωγικότητας που ενισχύθηκε από την ένταση της ανταγωνιστικότητας μεταξύ των τραπεζικών ομίλων, η επιβολή ελαστικών συνθηκών εργασίας (αύξηση των πάσης φύσεως συμβασιούχων, ενοικιαζομένων εργαζόμενων κ.α.) είχαν ως αποτέλεσμα την υποχώρηση των χαρακτηριστικών της προηγούμενης περιόδου και την ανάπτυξη των συνεργατικών λογικών, των συντεχνιακών τάσεων (μέσω των επιχειρησιακών συμβάσεων και άλλων μορφών παροχών ειδικού χαρακτήρα). Ιδιαίτερα στα τέλη του 2010 στα πλαίσια της δεύτερης αναθεώρησης του Μνημονίου ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ο νόμος  3899 με βάση τον οποίο οι ειδικές επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις, μπορούν να ρυθμίζουν τις αμοιβές, τον αριθμό των θέσεων εργασίας, τους όρους και τις προϋποθέσεις της μερικής απασχόλησης της εκ περιτροπής εργασίας και της διαθεσιμότητας, ενώ οι αποδοχές και οι συνθήκες εργασίας είναι δυνατόν να αποκλίνουν από αυτές της αντίστοιχης κλαδικής συλλογικής σύμβασης εργασίας, αλλά όχι σε επίπεδα κατώτερα από εκείνο της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Δημιουργείται έτσι το έδαφος για τη μαζική δημιουργία επιχειρησιακών σωματείων που ευθύς εξαρχής βρίσκονται στη θέση του εργοδοτικού συνδικαλισμού νέου τύπου καθώς ακόμη και το καταστατικό θα «υπαγορεύεται» από τις λογικές του συμβιβασμού με την εργοδοσία για λόγους επιβίωσης και ανταγωνιστικότητας της επιχείρησης.[4] Αν οι λόγοι επιβίωσης μιας επιχείρησης και της διάσωσης θέσεων εργασίας επενεργούν άμεσα στους εργαζόμενους κάνοντας τη διαπραγμάτευση μια τυπική διαδικασία υποχώρησης, η λογική της ανταγωνιστικότητας προωθεί την «ταύτιση» των εργαζομένων με την ίδια την επιχείρηση και τους στόχους της [5] Αυτό δεν σημαίνει ότι εξαλείφθηκαν εντελώς οι μαχητικές τάσεις καθώς οι πολιτικές του κράτους και της εργοδοσίας για μείωση του κόστους εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων, επιβολής όλο και πιο ελαστικών όρων εργασίας συναντούν δυναμική αντίσταση από ολοένα και περισσότερους εργαζόμενους ανεξαρτήτως πολιτικο-συνδικαλιστικών προτιμήσεων. Το κυριότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το συνδικαλιστικό κίνημα είναι η έλλειψη προοπτικής λόγω της κυριαρχίας του κομματισμού που, όσο και αν αμφισβητείται από ένα μεγάλο μέρος της βάσης των κομματικών παρατάξεων και των ανεξάρτητων εργαζομένων, παραμένει ισχυρή.[6]

Συνεχίζεται

Θανάσης Τσακίρης

---

[1] Chandler Alfred Jr., (1962), Strategy and Structure: Chapters in the History of American Industrial Enterprise, Cambridge Mass., MIT Press, σελ 13.

[2] Για τη σύγκρουση των ρεφορμιστικών και των επαναστατικών στρατηγικών στο πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα οπότε διαμορφώθηκαν αυτά τα διακριτά μεταξύ τους πολιτικο-συνδικαλιστικά ρεύματα, βλ. Roberts D. David (1979) The syndicalist tradition and Italian fascism. Manchester,  UK: Manchester University Press, σελ. 49-82.

[3] Κατά την τελευταία εικοσαετία στην Ελλάδα, παρά την ύπαρξη κατάλληλου νομικού πλαισίου που ευνοεί τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις (ν. 1876/1990, βλ. λεπτομέρειες για το νόμο στην σχετική ιστοσελίδα του ΟΜΕΔ: http://www.omed.gr/el/index.php?module=pagemaster&PAGE_user_op=view_page&PAGE_id=15) δεν ήταν λίγες οι φορές που οι εργοδότες κωλυσιέργησαν τις συλλογικές διαπραγματεύσεις σε δευτεροβάθμιο επίπεδο αποσκοπώντας στην κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων ή στην καλύτερη περίπτωση να επιβάλουν εκβιαστικά μείωση μισθών με συναίνεση των συνδικάτων, όπως στην περίπτωση του τραπεζικού κλάδου. Βλ. «Τσουνάμι αντιδράσεων κατά του Μνημονίου», Τραπεζικό Βήμα, Ε΄περίοδος,. Αρ.φυλ. 23, Ιαν.-Φεβ. 2011.

[4] Βλ. Καρπόζηλος Κώστας (2011) «”Διατηρούμε στο απόλυτο την ψυχραιμία μας” Κάθε επιχείρηση και σωματείο. Κάθε σωματείο και μία επιχείρηση». Λεύγα, Νο.1, Μάρτιος. Αθήνα: Εκδ. Futura, σελ. 4-8.

[5] Στην πολιτική αυτή συναίνεσε πρώτο ένα ήδη υφιστάμενο εργατικό σωματείο αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου αποδεχόμενο τη λογική της ανταγωνιστικότητας (ΝΕΟΓΑΛ). Βλ. Τσάκας Χρήστος (2011) «ΝΕΟΓΑΛ: “business as usual”;». Λεύγα, Νο.1, Αθήνα: Εκδ. Futura, σελ. 9-11.

[6] Βλ. Τσακίρης Θανάσης (2006) Ο συνδικαλισμός των εργαζομένων στις τράπεζες στην Ελλάδα, 1974-1993. Διδακτορική Διατριβή στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθήνας http://efessos.lib.uoa.gr/Applications/disserts.nsf/0/5142D27BA8CD35AFC2257295003A2558/%24File/document.pdf?OpenElement

Νέες μορφές κοινωνικής εκπροσώπησης και δράσης: συνδικάτα, κινήματα και ΜΚΟ (του Θανάση Τσακίρη, Καλοκαίρι 2012)

Νέες μορφές κοινωνικής εκπροσώπησης και δράσης: συνδικάτα, κινήματα και ΜΚΟ

Το άρθρο αυτό παρουσιάζει ορισμένες όψεις του σύγχρονου πολιτικού πεδίου στην Ελλάδα της «εποχής του Μνημονίου» που σχετίζονται με ως τώρα ανεξερεύνητα πολιτικά αντικείμενα. Σε  προηγούμενες περιόδους, η ελληνική πολιτική κοινωνιολογία εστίαζε τους φακούς της στη σχέση κράτους και κοινωνίας, και ιδιαίτερα πώς η δεύτερη επηρεάζει τη δομή, τη λειτουργία και τη χάραξη της πολιτικής του πρώτου αλλά στα πλαίσια ενός εθνικού κοινωνικού σχηματισμού. Ήταν, δηλαδή, προσανατολισμένη στο «έθνος-κράτος» και στο «επίσημο» πολιτικό κύκλωμα. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών με την διαρκή αλλαγή των δεδομένων που δημιουργούν ένα νέο κοινωνικό πλαίσιο η πολιτική κοινωνιολογία έστρεψε ως ένα βαθμό τους φακούς τους σε νέες κατευθύνσεις.[1]  Η μελέτη του «επίσημου» πολιτικού κυκλώματος (πολιτικό και κομματικό σύστημα, μεμονωμένα κόμματα) συμπληρώνεται πλέον από τη μελέτη του «δευτέρου κυκλώματος» του «μηχανισμού της δημοκρατικής αντιπροσωπευτικής πολιτείας», δηλαδή των ομάδων πίεσης και συμφερόντων, τα κοινωνικά κινήματα και εν γένει η λεγόμενη «συγκρουσιακή πολιτική».[2] Παράλληλα το ενδιαφέρον της πολιτικής θεωρίας και της πολιτικής κοινωνιολογίας στρέφεται στην αναζήτηση  των νέων στοιχείων που συνιστούν μεταβολή της σημασίας των όρων «κυβέρνηση» και «διακυβέρνηση». Αυτή η αναζήτηση δεν είναι απολύτως ξεκομμένη από το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι.[3] Το κράτος και η κυβέρνηση στα πλαίσια της μεταβολής από την «πολιτική του έθνους-κράτους» στην «πολιτική των υπερκρατικών οργανισμών» αντιμετωπίζουν αμφισβήτηση των λειτουργικών δυνατοτήτων τους στο περιβάλλον της ιδιωτικοποίησης και της κυριαρχίας της αγοράς.[4] Αντίστοιχος είναι ο ρόλος του «νέου δημόσιου μάνατζμεντ», δηλαδή η ανάθεση ζωτικών κρατικών λειτουργιών είτε απ’ ευθείας σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα είτε μέσω των «κοινωνικών εταίρων» και των διάφορων «μη κυβερνητικών» οργανωτικών σχημάτων.[5]

Η σημερινή συζήτηση για τα κοινωνικά κινήματα αποκτά πρόσθετο ενδιαφέρον καθώς διεξάγεται υπό το φως μιας εντονότατης οικονομικής οικονομικο-κοινωνικής κρίσης, η οποία επηρεάζει το πολιτικό και κομματικό σύστημα που περιέρχεται σε κατάσταση αποδιάρθρωσης αδυνατώντας να λειτουργήσει εκτονωτικά στο πλαίσιο της κρίσης και να στήσει αναχώματα στήριξης ευρέων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων του πληθυσμού και όχι μόνο εκείνων που ήταν ήδη χαμένοι από τις αλλεπάλληλες κρίσεις των προηγούμενων δεκαετιών, οι οποίες οφείλονταν στην ασκούμενη πολιτική στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Το νέο κοινωνικό πλαίσιο ορίζεται από την καπιταλιστική οικονομική, πολιτική και πολιτισμική παγκοσμιοποίηση, μια διεργασία που δεν εξελίσσεται χωρίς κοινωνικούς και πολιτικούς τριγμούς. Ειδικότερα, η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2007 και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση ανέδειξε την τραγικότητα των συνεπειών της σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Στα ελληνικά δεδομένα η κρίση εκδηλώθηκε με την διόγκωση όλων των δομικών προβλημάτων του ελληνικού καπιταλισμού, του πολιτικού και του κομματικού συστήματος και στην υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους. Η συμφωνία της Τρόικας με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για την χορήγηση δανείου 110 δισεκ. δραχμών ακολουθήθηκε από την  υπογραφή και ψήφιση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο του Μνημονίου που προέβλεπε δυσβάστακτους όρους για τις εργασιακές σχέσεις, το καθεστώς κοινωνικής ασφάλισης, το δημόσιο τομέα της οικονομίας, το τραπεζικό σύστημα και τις δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφελείας. Η πολιτική που ακολουθήθηκε για την υλοποίηση των όρων του Μνημονίου επέφερε σημαντικές κοινωνικές ανακατατάξεις και επιδείνωση των συνθηκών ζωής για μεγάλα στρώματα των λαϊκών εργατικών τάξεων. Η κυβέρνηση άσκησε πολιτική που ευνοούσε άμεσα την κεφαλαιοκρατική τάξη συνολικά (μειώσεις φόρων ή/και απαλλαγή από αυτούς, μείωση ασφαλιστικών εισφορών και απαλλαγή από αυτές προκειμένου να σωθούν ή να ανοίξουν θέσεις εργασίας, ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων, υπερίσχυση των επιχειρησιακών έναντι των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, αύξηση ορίου απολύσεων κλπ). Για τους μισθωτούς έμεινε η μείωση μισθών και συντάξεων, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η μερική και η προσωρινή απασχόληση μέσω ιδιωτικών εταιριών ενοικιάσεως προσωπικού και, βεβαίως, η ραγδαία ανερχόμενη ανεργία ιδίως των νέων και των απολυόμενων ανειδίκευτων και μισοειδικευμένων μεγάλης ηλικίας εργαζομένων.  Σύμφωνα με το μνημόνιο και τον κρατικό προϋπολογισμό για το 2011 η ανεργία επρόκειτο να ανέλθει σε 14,8% στο τέλος του χρόνου ενώ κατά το τέλος του 2010 ήδη ανερχόταν σε 14,1 % (9,1% στο τέλος του 2009).[6] Η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) ανακοίνωσε ότι η ανεργία το δεύτερο τρίμηνο του 2010 ανήλθε στο 11,8%, έναντι 11,7% του προηγούμενου τριμήνου και 8,9% του αντίστοιχου τριμήνου του 2009. Τέλος, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, αυτή η πολιτική της παρατεταμένης ύφεσης της οικονομίας θα εκτινάξει τον αριθμό των ανέργων στο ένα εκατομμύριο το 2011. Έτσι, η φιλολογία περί περικοπής των δημοσίων ελλειμμάτων και του χρέους συγκαλύπτει την επίθεση εναντίον του λαϊκού βιοτικού επιπέδου και αποσκοπεί στην ανακοπή οποιασδήποτε προσπάθειας ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος και εκ νέου δημιουργίας όρων και προϋποθέσεων για την κατάρτιση ριζοσπαστικού πολιτικού προγράμματος.[7] Απέναντι σε αυτή την κατάσταση τα κοινωνικά κινήματα με κύριο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα πολιτεύτηκαν με ποικίλους τρόπους, στρατηγικές και τακτικές.

---

[1] Βλ. Nash Kate (2010) Contemporary Political Sociology: Globalization, Politics, and Power. Malden, MA, and Oxford, UK: Wiley-Blackwell.

[2] Offe Claus (1985) “The Attribution of Public Status to Interest Groups,” in Claus Offe, Disorganized Capitalism, Cambridge, MA: The MIT Press.

[3] Βλ. Stoker Gerry (1998) “Governance as theory: five propositions” International Social Science Journal, 155, σελ. 17-28.

[4] Αυτή η θέση μπορεί να εκληφθεί ως κριτική της «διακυβέρνησης» ως όρου που χρησιμοποιείται για ρητορικούς λόγους σε ένα τέτοιο περιβάλλον εισαγωγής ιδιωτικο-οικονομικών όρων λειτουργίας στο δημόσιο τομέα. Βλ. Osborne David and Gaebler Ted (1992) Reinventing government: How the entrepreneurial spirit is transforming the public sector. Reading, MA: Addison Wesley.

[5] Βλ. Hood Christopher (1991) “A public Management for all seasons?”, Public Administration, 69, σελ. 3-19.

[6] «Σημάδια κάμψης της ανεργίας πανευρωπαϊκά. Στην Ελλάδα το ποσοστό σπάει κάθε ρεκόρ», Ελευθεροτυπία, 1/4/2011,  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=264341

[7] Radice, Hugo (2010) “Cutting government deficits: economic science or class war?”, Capital & Class. vol.35 no.1, σελ 125-37.

Συνεχίζεται....

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Tsakthan Daily - Ο κόσμος της επισφάλειας Μέρος 1ον - 13/10/2011

13 Οκτωβρίου 2011

Ο κόσμος της επισφάλειας

Μέρος 1ον

H Amazon.com (η εδρεύουσα στο Σιάτλ εταιρεία πώλησης βιβλίων μέσω ταχυδρομείου) στην πραγματικότητα στηρίζεται σε ένα σύστημα διανομής με βάση την εντατική εργασία το οποίο εξαρτάται από χιλιάδες χαμηλόμισθους, συχνά προσωρινούς εργαζόμενους. Για 7 μόνο δολάρια την ώρα, αυτοί οι εργαζόμενοι στα γρήγορα πακετάρουν βιβλία προς αποστολή ενώ την ίδια στιγμή εκατοντάδες αγχωμένοι υπάλληλοι εξυπηρέτησης περνούν τη μέρα τους σε λιλιπούτεια γραφειάκια-κουβούκλια απαντώντας σε ηλεκτρονικά μηνύματα πελατών. Και αυτοί πληρώνονται με μικρότερους μισθούς από τους κανονικούς.

Επισφάλεια είναι μια γενικευμένη συνθήκη ζωής που δεν σου επιτρέπει να σχεδιάσεις το μέλλον σου, να κάνεις όνειρα, να είσαι σίγουρος για την επιβίωσή σου, να μπορείς να δημιουργήσεις ανθρώπινες σχέσεις με συνέχεια στο χρόνο, να μπορείς να μοιράζεσαι όμορφα συναισθήματα χωρίς τον φόβο της απώλειάς τους. Η επισφάλεια σχετίζεται άμεσα με τις νέες εργασιακές σχέσεις –τα μερικά, ελαστικά ωράρια, την προσωρινή εργασία, την συνεχή κατάρτιση, την αποσύνδεση πτυχίου και εργασίας, τους αυξανόμενους ρυθμούς παραγωγικότητας. Η κρίση ταυτότητας των φοιτητών – νοημένη σαν υπαρξιακή κρίση – είναι παράγωγο της επισφαλειοποίησης των ζωών μας. Τα στάνταρτς που υπόσχονταν το κοινωνικό κράτος δεν ισχύουν πια και πολύ πιθανό να μην ξαναϊσχύσουν ποτέ…

Καμπάνια αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ) θεωρήθηκε επικίνδυνη από την εργοδοσία, γιατί βρίσκεται στη διοίκηση ενός σωματείου ταξικού, μαχητικού, που έχει αγκαλιάσει Ελληνίδες και Έλληνες μαζί με μετανάστριες και μετανάστες και που διεκδικεί χωρίς συμβιβασμούς τα δικαιώματα τους.

Τώρα που η εργοδοτική τρομοκρατία και η επισφάλεια είναι το οδυνηρό παρόν για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και εργαζόμενες, Έλληνες και μετανάστες, αλλά και το αύριο των σημερινών νέων που εξεγείρονται ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και την κλοπή των δικαιωμάτων τους και του μέλλοντος τους, είναι η ώρα που πρέπει να εκφραστεί το πιο πλατύ κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στο σωματείο της.

Η Επιτροπή Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα «Ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία και την εργασιακή επισφάλεια» σας καλεί όλους και όλες σε ανοιχτή εκδήλωση την Τρίτη 10/2/09 και ώρα 7:30 μμ στην αίθουσα των εργαζομένων του ΗΣΑΠ (1ος στο κτήριο του σταθμού του ΗΣΑΠ στον Πειραιά).

Θα μιλήσουν:

Σίσσυ Βωβού, μέλος της Επιτροπής

Λία Φράγκου, Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων

Έχει κληθεί για χαιρετισμό το Σωματείο Καθαριστριών (ΠΕΚΟΠ).

Καμπάνια αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα

Οι καθηγητές δεν είναι πια άνετοι ή επιτηδευμένα ανεπιτήδευτοι με την (βαθύτερη έννοια του όρου αυτού). Ολοένα και περισσότερο παίρνουν τη μορφή κακοπληρωμένων μεταπτυχιακών φοιτητών ή μερικής απασχόλησης λεκτόρων που τρέχουν από το ένα πανεπιστήμιο στο άλλο. Το σώμα των καθηγητών δεν αποτελεί «κοινότητα λογίων» που αυτοδιοικούνται. Αντιθέτως, η δουλειά τους επιθεωρείται από διοικητές που απαγγέλλουν ρυθμικά το σλόγκαν «λογοδοσία» ενώ ρίχνουν μπόνους ατομικής απόδοσης σε όσους τυχερούς έχουν ακόμη πλήρη απασχόληση. Οι πανεπιστημιακοί ηγέτες δεν χλευάζουν τους κερδοσκόπους που είναι προ των πυλών. Αντιθέτως, τους υποδέχονται με ανοιχτές αγκάλες, περικόπτοντας συμβόλαια, δημιουργώντας πρωτοποριακά υψηλής τεχνολογίας σχήματα που βγάζουν τα μαθήματα στο διαδίκτυο, με φτηνό πακετάρισμα για παγκόσμια κατανάλωση. Καλώς ορίσατε στο πανεπιστήμιο του στυλ του 21ου αιώνα.

Παίρνουν πτυχίο στην ώρα τους. Πριν κλείσουν τα 25 το έχουν ήδη σε πάπυρο. Προσθέτουν στο σακίδιό τους μεταπτυχιακούς τίτλους αλλά για να δουλέψουν τους ζητάνε «δίπλωμα για μηχανάκι». Ενας στους τέσσερις Ελληνες πτυχιούχους ετεροαπασχολείται. Και ένας στους τρεις έχει επισφαλή απασχόληση. Δεν ξέρει τι του ξημερώνει όταν λήξει η σύμβασή του.

Για ποσοστό μεγαλύτερο από το 30% οι μηνιαίες αποδοχές δεν ξεπερνούν τα 900 ευρώ, ενώ το 8% δήλωσε καθαρές αποδοχές «περιπτέρου», για τσιγάρα-εφημερίδα αγγελιών. Λιγότερα από 500 ευρώ. Αυτός είναι ο λόγος που οι νέοι κουρνιάζουν στο πατρικό παρατείνοντας μετά τα 30 τους τη συγκατοίκηση με τους γονείς, φοβούνται να κάνουν δική τους οικογένεια και αναβάλλουν για πολύ αργότερα την απόφαση να γίνουν γονείς οι ίδιοι.

Σε πανελλαδική έρευνα που βασίστηκε στα πρωτογενή στοιχεία των γραφείων διασύνδεσης 18 από τα 21 πανεπιστήμια της χώρας (δεν συμπεριελήφθησαν το Ανοικτό και τα Πανεπιστήμια Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδας), μόνο το 20% των γυναικών με μέση ηλικία τα 29 έτη βρέθηκε να έχει παιδιά πέντε έως και επτά χρόνια μετά την αποφοίτησή του.

Η μεγαλύτερη έρευνα για την απορρόφηση των πτυχιούχων από την αγορά εργασίας διεξήχθη με δείγμα 13.612 αποφοίτων της τριετίας 1998-2000, σχεδόν το ? του συνολικού πληθυσμού αποφοίτων που πήραν πτυχίο τη συγκεκριμένη περίοδο. Διερευνήθηκε η επαγγελματική τους κατάσταση πέντε έως και επτά χρόνια από την αποφοίτησή τους, δηλαδή η μέση ηλικία του δείγματος τη στιγμή της έρευνας ήταν τα 30 έτη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των πτυχιούχων που κατέγραψε η έρευνα δεν είναι η ανεργία αλλά η επισφαλής απασχόλησή τους. Σε ποσοστό 43% βρέθηκαν να μην είναι «επαγγελματικά ενταγμένοι», όρος που περικλείει τους ετεροαπασχολουμένους, τους επισφαλώς απασχολουμένους και τους ανέργους.

Τους υψηλότερους δείκτες ετεροαπασχόλησης και επισφαλούς απασχόλησης παρουσιάζουν οι λεγόμενες καθηγητικές σχολές (θεολόγοι, φυσικομαθηματικοί, φιλόλογοι, γυμναστές, ιστορικοί-αρχαιολόγοι, βιολόγοι), οι πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες και ο κλάδος της επικοινωνίας.

«Η έλλειψη σταθεροποίησης στην απασχόληση και θετικών προοπτικών επαγγελματικής εξέλιξης, η εμπλοκή σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης με μειωμένα εργασιακά δικαιώματα -για χρονικά διαστήματα πολύ μεγαλύτερα της αρχικής περιόδου εισόδου στην αγορά εργασίας- και η ετεροαπασχόληση είναι τα βασικά προβλήματα των πτυχιούχων σήμερα» όπως υπογράμμισε χθες συνοψίζοντας τα συμπεράσματα της έρευνας η επιστημονική της υπεύθυνη, αναπληρώτρια καθηγήτρια του Παντείου, κυρία Μαρία Καραμεσίνη.

Για την ερευνητική ομάδα, αλλά και για πολλούς από τους πανεπιστημιακούς που πήραν το λόγο κατά τη διάρκεια ειδικής ημερίδας στο Πάντειο, «οι δυσκολίες εργασιακής και επαγγελματικής ένταξης των πτυχιούχων δεν είναι μόνο μακροοικονομικής, αλλά και διαρθρωτικής φύσης. Εχουν δηλαδή να κάνουν με τη διαρθρωτική αδυναμία της ελληνικής οικονομίας να δημιουργήσει θέσεις εργασίας για εργατικό δυναμικό υψηλής εκπαίδευσης».

Το 40% των πτυχιούχων βρέθηκε με μεταπτυχιακούς τίτλους επιβεβαιώνοντας ότι «οι μεταπτυχιακές σπουδές εντάσσονται πλέον ενεργά στις ατομικές στρατηγικές επαγγελματικής ένταξης των πτυχιούχων επαναπροσδιορίζοντας τους επαγγελματικούς στόχους. (http://www.alfavita.gr/typos/typos080215p.php)

Με βάση τα παραπάνω, θα ασχοληθούμε με τις νέες εργασιακές σχέσεις που φαίνεται να διαμορφώνονται τα τελευταία χρόνια στο χώρο της εργασίας στα πλαίσια του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και θα εστιάσουμε τους φακούς μας στο συνδικαλιστικό κίνημα των επισφαλώς εργαζόμενων. Η κοινωνική κατάσταση των επισφαλώς εργαζομένων (προσωρινότητα της απασχόλησης, διασπορά των θέσεων μερικής και προσωρινής απασχόλησης σε όλο το χώρο της οικονομίας από την εποχική εργασία στη συγκομιδή των αγροτικών προϊόντων, κάτι που γίνεται από αρχαιοτάτων χρόνων, στην εργασία των ανειδίκευτων του δευτερογενούς τομέα ως την εργασία στις υπηρεσίες είτε αυτή αφορά παροχή υπηρεσιών οικιακής βοήθειας και καθαριότητας χώρων είτε εργασία επιστημονικής έρευνας και διδασκαλίας στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης) αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη της συνδικαλιστικής οργάνωσής τους, καθώς δεν είναι σε (εύκολη) θέση ώστε να αντιληφθούν τη σημασία της αλληλεγγύης, εάν δεν έχουν κοινωνικοποιηθεί πολιτικά σε κατάλληλα περιβάλλοντα (μαθητική κοινότητα, φοιτητικό σύλλογο, ομάδες διεκδίκησης, και κοινωνικά κινήματα).



Ο προβληματισμός σχετικά με την «ανασφάλεια» δεν είναι καινούργιος αλλά κατά καιρούς επανέρχεται στο προσκήνιο της συζήτησης. Στην εποχή του ο Κομφούκιος διαπίστωνε ότι «η ανασφάλεια είναι χειρότερη από τη φτώχεια». Ακόμη και στην Αγία Γραφή γίνεται αρκετή συζήτηση για τα θέματα της ανασφάλειας και δίνονται οδηγίες προς αποφυγή καταστάσεων που δεν ταιριάζουν με το ρόλο που αναθέτει στους ενάρετους Χριστιανούς. Οι έννοιες της ασφάλειας και του ελέγχου είναι οι βασικές σε αυτή τη συζήτηση. Ως ασφάλεια ορίζεται η δυνατότητα κάποιου να ελέγχει ο ίδιος τον εαυτό του. Στον 20ό αιώνα, ο όρος «επισφάλεια» (precarity) πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον πρώην αναρχοσυνδικαλιστή και μετέπειτα Καθολικό μοναχό Λεόνς Κρενιέ (Léonce Crenier, 1888-1963). Στο πλαίσιο της Καθολικής κοινωνικής θεωρίας που αναπτύχθηκε στη Γαλλία και την Ιταλία και αποκρυσταλλώθηκε οργανωτικά στην οργάνωση “Catholic Workers”, χρησιμοποιήθηκε ο όρος για την έννοια της «εθελοντικής επισφάλειας» ως ιδέα της «ηθικής οικονομίας» .



Κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής τριακονταπενταετίας το κυρίαρχο πρότυπο στη Δυτική Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική ήταν ο φορντισμός τόσο ως σύστημα μαζικής παραγωγής όσο και ως σύστημα μαζικής κατανάλωσης, με στόχο την επίτευξη βιώσιμης οικονομικής μεγέθυνσης και ανάπτυξης και την ευρεία διάχυση της υλικής προόδου. Η εργασιακή διαδικασία στο πλαίσιο του φορντιστικού προτύπου αποτελεί «ένα σύστημα εργασίας που μετατρέπει την εργατική ενέργεια σε τελικό προϊόν». Θεωρήθηκε από την κυρίαρχη αντίληψη ως μια από τις πλέον επιτυχημένες μεθόδους ελέγχου και μείωσης της δυσκολίας πρόβλεψης της ανθρώπινης εργασιακής συμπεριφοράς και αύξησης της παραγωγικότητας και της αξιοπιστίας της.



Με την οικονομική επιβράδυνση που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 το σύστημα αυτό πέρασε από διάφορες φάσεις μετασχηματισμού που θα έδινε την υπόσχεση για την επίτευξη μιας νέας οικονομικής ανόδου. Μία από τις φάσεις αυτές ήταν το σύστημα της «ευέλικτης παραγωγής» ή αλλιώς «ιαπωνικό σύστημα διαχείρισης». Από την πλευρά της παραγωγής η «ευέλικτη παραγωγή» χαρακτηρίστηκε από δραματική μείωση του κόστους πληροφόρησης και των γενικών εξόδων, την Διοίκηση Ολικής Ποιότητας, την άμεση (just-in-time) παραγωγή και παράδοση των ζητούμενων εμπορευμάτων και των άνευ ηγεσίας ομάδων εργασίας. Από την πλευρά της κατανάλωσης, η «ευέλικτη παραγωγή» χαρακτηριζόταν από την παγκοσμιοποίηση των αγορών καταναλωτικών αγαθών, τη συντόμευση του κύκλου ζωής των προϊόντων, καθώς και πολύ πιο έντονη διαφοροποίηση και τμηματοποίηση των προϊόντων και των αγορών.

Συνεχίζεται…..

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr

http://tsakthan.blogspot.com

http://tsakthan.wordpress.com

http://antiracistes.wordpress.com

http://homoecologicus.wordpress.com

http://leftypedia.wordpress.com

http://greekunions.wordpress.com

http://femininmasculin.wordpress.com

http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://redferryman.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr



H ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«Παπανδρέου: Να αλλάξουμε την ψυχολογία» http://www.ert.gr/index.php/eidiseis/ellada/politiki/29948-2011-10-12-12-42-09.html

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«Δημόσια πολιτική θεωρία και πράξη στην εποχή της κρίσης»

Ελληνική Εταιρεία Πολιτικής Επιστήμης

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011, 19.00,

Πολιτιστικό κέντρο-Εντευκτήριο,

κτήριο «Κωστής Παλαμάς» του Πανεπιστημίου Αθηνών

( Ακαδημίας 48 και Σίνα )

διαβάστε περισσότερα...

http://www.hpsa.gr/Portals/0/Ladi_Dalakou_Spanou_teliko.qxd-1[1].pdf

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Γιάννης Μηλιός, Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος. (2011) Ιμπεριαλισμός, χρηματοπιστωτικές αγορές, κρίση, Αθήνα: Εκδ. Νήσος, σελ.: 528, τιμή: 22,00 €



Το εξαιρετικό αυτό βιβλίο παρέχει μια πλήρη επισκόπηση σε υψηλό επιστημονικό επίπεδο όλων των θεωριών του ιμπεριαλισμού, τόσο των κλασικών θέσεων όσο και των σύγχρονων ερμηνειών. Ανατέμνει με μεγάλη διορατικότητα και επάρκεια τις θεωρητικές υποθέσεις των διαφόρων προσεγγίσεων. Για να αποτιμήσουν τις θεωρίες που εξετάζουν, οι συγγραφείς συνθέτουν με εξαιρετική αποτελεσματικότητα αφενός την έννοια του συλλογικού-κοινωνικού κεφαλαίου που θεμελίωσε ο Μαρξ και αφετέρου την άποψη για την ιμπεριαλιστική αλυσίδα που ανέπτυξαν ο Λένιν και ο Πουλαντζάς. Γραμμένο με εξαιρετικό τρόπο, το βιβλίο αυτό πρόκειται να αποτελέσει τη βάση για τις ακαδημαϊκές συζητήσεις στα χρόνια που έρχονται.

Kees Van Der Pijl

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Sussex



Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια σημαντική συμβολή, καθώς προσεγγίζει τον «ιμπεριαλισμό» όχι ως προς τις φαινομενολογικές του εκφάνσεις, αλλά σε αναφορά με τις κατηγορίες της ανάλυσης του Μαρξ. Αυτό αφενός επιτρέπει τη σε βάθος κριτική των τρεχουσών θεωριών του ιμπεριαλισμού και αφετέρου θέτει τις βάσεις για μια εμπειρική ανάλυση των σύγχρονων διαδικασιών κρίσης που εδράζεται στις έννοιες της θεωρητικής ανάλυσης. Μια πραγματική πρόοδος στον διεθνή διάλογο σχετικά με τον ιμπεριαλισμό.



Michael Heinrich

Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας

στο Hochschule für Technik und Wirtschaft του Βερολίνου,

διευθυντής της τριμηνιαίας επιθεώρησης PROKLA



ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Η λίμνη κι ο ποταμός



Στίχοι: Λευτέρης Σταυρινουδάκης

Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός



http://www.youtube.com/watch?v=F_Z4XVTdfCA

Η λίμνη η πεντάμορφη χρύσωσε τα νερά της

και άρπαξε τον ποταμό στο σφιχταγκάλιασμά της



Μες τη σιωπή ερίγησαν οι ίσκιοι από τα πεύκα

και σαν νεράιδα έγειρε το σώμα της η λεύκα



Πως τραγουδούνε οι καρδιές σ' αυτό το πανηγύρι

και λούζεται ο έρωτας των λουλουδιών τη γύρη



Ο ποταμός ερωτικές ματιές στη λίμνη ρίχνει

και τρεμοσβήνουνε γλυκά των αστεριών οι λύχνοι



Απλώθηκε στον ουρανό μια θεία μελωδία

σαν δαγκωθήκαν οι ψυχές στα χείλη με μανία



Πως τραγουδούνε οι καρδιές σ' αυτό το πανηγύρι

και λούζεται ο έρωτας των λουλουδιών τη γύρη



Πλημμύρισε από ηδονή το ιδρωμένο χώμα

κι η λίμνη και ο ποταμός φιλήθηκαν στο στόμα







Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 1917

ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

THE IDES OF MARCH

Πολιτικό Θρίλερ
2011
Έγχρ.
Διάρκεια: 101'

Aμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κλούνεϊ με τους: Ράιαν Γκόσλινγκ, Τζορτζ Κλούνεϊ, Φίλιπ Σέιμορ Χόφμαν, Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ

Ένα νεαρό στέλεχος της προεκλογικής καμπάνιας ενός προοδευτικού κυβερνήτη για το προεδρικό χρίσμα των Δημοκρατικών ανακαλύπτει τη σκοτεινή, γεμάτη σκληρά παζάρια και φονικούς εκβιασμούς πλευρά της πολιτικής.

Η κριτική του "α" από τον Χρήστο Μήτση

http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/?id=10008812

Ο ΚΛΟΥΝΕΪ ΠΑΤΑ ΓΕΡΑ ΣΤΗ ΣΤΕΡΕΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΘΡΙΛΕΡ ΤΩΝ '70S ΚΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΕΞΟΧΑ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΖΥΓΙΖΕΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΟΝ ΚΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ, ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ, ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΛΗΡΟ ΔΡΑΜΑ. ΣΤΙΛΑΤΗ ΑΦΗΓΗΣΗ, ΠΕΙΣΤΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΕΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ ΟΣΚΑΡ.



ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ο ορειβάτης



Ενώ ανεβαίνει ένα βουνό, ένας ορειβάτης χάνει το κράτημα του και γλιστράει σε έναν απότομο βράχο. Ευτυχώς καταφέρνει να σταματήσει ακριβώς στην άκρη ενός γκρεμού. Αδυνατώντας να ανεβεί με τις δικές του δυνάμεις, αρχίζει να φωνάζει.

- Βοήθεια! Είναι κανείς εκεί;

Απο ψηλά μια δυνατή φωνή απαντά:

- Είμαι εγώ.

- Μα δε σε βλέπω... Ποιός είσαι; ρωτάει ο ορειβάτης.

- Είμαι ο Θεός. Έχε πίστη και κάνε ό,τι σου λέω, άρχισε να πέφτεις στον γκρεμό και θα στείλω δυο αγγέλους να σε πιάσουν στον αέρα.

Ο ορειβάτης μένει άφωνος για λίγο και μετά απο λίγο φωνάζει:

- Υπάρχει κανένας άλλος;

Tsakthan Daily - 21/7/2011 - Η Ταπηροκρανίωση της Πέμπτης

Tsakthan Daily

21 Ιουλίου 2011

Η Ταπηροκρανίωση της Πέμπτης

Είναι μέρα δύσκολη η σημερινή. Μπορεί να χαλάρωσε λίγο ο καύσωνας αλλά η πραγματικότητα δε σ’ αφήνει ούτε για μια στιγμή να αράξεις. Τα πήρα στο κρανίο, όπως έλεγε η έφηβη γενιά των 90s ή στην κράνα, όπως το παράλλαξε το ρητό η γενιά της πρώτης δεκαετίας του 21^ου αιώνα. Δε θα παραθέσω θεωρίες ούτε θα διηγηθώ παλιές πολιτικές, κοινωνικές και αισθηματικές ιστορίες. Θα τα πω χύμα και τσουβαλάτα. Θέλω να τα πω, όπως τραγουδούσε ο Γιώργος Νταλάρας υπό τη μαεστρία του Άκη Πάνου.

Παρ’ όλη την άγρια κριτική που έχω να απευθύνω στους ταξιτζήδες για τα μαρτύρια που έχουμε υποστεί τόσα χρόνια εξαιτίας της άθλιας συμπεριφοράς πολλών εξ αυτών, σέβομαι τον αγώνα τους γιατί είναι αγώνας επιβίωσης ενός κλάδου εργαζομένων που βλέπουν μπροστά τους το χάος από την πολιτική του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ (είτε με Ραγκούση είτε με όποιον άλλον) και της ΝΔ (δεν ξεχνιέται). Βέβαια, δεν αισθάνονται την ανάγκη να ενημερώσουν το κοινό τους νομίζοντας ότι όλα γίνονται αυτόματα (και δεν είναι οι μόνοι, εδώ που τα λέμε) αρκεί να διακηρύξουν το δίκιο του αγώνα τους. Αμ, δε! Μπήκα στο site του ΣΑΤΑ για να ενημερωθώ και απηύδησα. Πιο πολλές ήταν οι διαφημίσεις των εισαγωγέων ταξί παρά οι πληροφορίες για τον κλάδο και τα προβλήματα που ήταν ελάχιστες και κρυμμένες. Τα πήρα, επίσης, στο κρανίο με τους δικούς μας συνδικαλιστές του χώρου των τραπεζών. Έχουν ξεφτιλίσει μια ιστορική ομοσπονδία, την ΟΤΟΕ, που έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια ανάμεσα σε Λάτση, Κωστόπουλο, Σάλλα και τα εργοδοτικά σωματεία και στις κρατικο-κομματικές συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες των νυν ή πρώην κρατικών τραπεζών (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, καθαρόαιμοι εργοδοτικοί). Ας ελπίσω ότι θα πάρουν μαθήματα στρατηγικής και τακτικής από τους ταξιτζήδες, που ξεχύθηκαν ως κίτρινη στρατιά με τις πορείες τους, τις καταλήψεις και τους αποκλεισμούς τους.

Τα πήρα στο κρανίο με τις ίδιες πολιτικο-συνδικαλιστικές συνομοταξίες στη ΓΣΕΕ και  αλλού που κάνουν σήμερα τις παρθένες ενώ έστρωσαν το χαλί τόσα χρόνια για να περάσει ο οδοστρωτήρας του εκσυγχρονιστικού ξεθεμελιώματος  των στοιχειωδών εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων είχαν κατακτηθεί ως τη δεκαετία του ’80 με κόστος νεκρούς, τραυματίες, απολυμένους και εξορισμένους συνδικαλιστές. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής του «καλά είμαστε εδώ» και της υποδούλωσης των εργαζομένων στον καταναλωτικό δανειστικό παράδεισο αντί της στήριξης των εισοδημάτων των εργαζομένων με αυξήσεις στους βασικούς μισθούς και με την ανοχή της λογικής του επιδόματος, του ρουσφετιού, του χρηματιστηριακού τζόγου και του κατακερματισμού, είναι η σημερινή κατάρρευση κάθε συνδικαλιστικού οχυρού μπροστά στη γενικευμένη επίθεση. Και τα πήρα επίσης στο κρανίο γιατί έχουν γεμίσει τις δημόσιες, ιδιωτικές επιχειρήσεις και τράπεζες με ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, με μαθητευόμενους, με ατομικές συμβάσεις χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα και προοπτική. Κι όχι μόνο αυτό αλλά δεν τους εντάσσουν αυτούς εργαζόμενους οι «μόνιμοι» στα δικά τους σωματεία υποχρεώνοντάς τους να ιδρύουν νέα δικά τους αμεσοδημοκρατικά σωματεία (κι έτσι πρέπει). Τα πήρα στο κρανίο με τις συνέπειες όλων αυτών των «παραλείψεων», των «σφαλμάτων», των «κακών χειρισμών», όπου η κυβέρνηση αναθέτει σε (δήθεν) Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις να ενοικιάζουν  εργαζόμενους έναντι 650 ευρώ στο δημόσιο και δεν κουνιέται φύλλο ενώ ο γενικός διευθυντής του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών παίρνει 650.000 (!!!) ευρώ το χρόνο (ο Ομπάμα παίρνει 320.000 ευρώ ετησίως!!!), 1.000.000 άνθρωποι χάνουν το νοσοκομείο τους στη Δυτική Αθήνα, βάζουν ΦΠΑ στο «αγροτικό νερό», τα Πανεπιστήμια αποδιοργανώνονται χάνοντας το δημόσιο κοινωνικό χαρακτήρα τους και μετατρέπονται σε κολεγιάκια της κακιάς ώρας τώρα που ακόμη και οι εμπνευστές του σχεδίου της Μπολόνια το αναθεωρούν, κ.ο.κ.

Και, βεβαίως, τα παίρνω διαρκώς στο κρανίο που η αριστερά σε μεγάλο βαθμό περί άλλων τυρβάζει αφ’ υψηλού κρίνοντας το βαθμό πολιτικοποίησης των μαζών του κινήματος των πλατειών και οι αριστεροί/ες μιλούν σα να βρίσκονται σε κάποιο κόσμο διαφορετικό από τον πραγματικό, ξεσκίζοντας τα ιμάτιά τους για μια μικρή νίκη του ενός επί του άλλου αντί κάνοντας συντροφική κριτική να δρουν, παρ’ όλα αυτά, με τρόπο συσπειρωτικό και ενωτικό, χωρίς «θεούς κι αφέντες» της Πολιτικής.    

Ευτυχώς που έρχονται ορισμένες δημοσκοπήσεις σαν αυτή της Metron Analysis (για τον «Ελεύθερο Τύπο» που κάπως ανακουφίζει:

ΠΡΟΘΕΣΗ ΨΗΦΟΥ: ΝΔ 19%, ΠΑΣΟΚ 16,2%, ΚΚΕ 7%, ΛΑΟΣ 5,8%, ΣΥΡΙΖΑ 5,3%, Οικολόγοι 2,6%, Άρμα Πολιτών 2,4%, Δημ. Συμμαχία 1,8%, ΔΗΜΑΡ 1,6%. / ΕΚΤΙΜΗΣΗ: ΝΔ 30%, ΠΑΣΟΚ 25,6%, ΚΚΕ 11%, ΛΑΌΣ 9,2%, ΣΥΡΙΖΑ 8,5%, Οικολόγοι 4,2%, Άρμα Πολιτών 3,9%, Δημ. Συμμαχία 2,8%, ΔΗΜΑΡ 2,5%. ---- Είναι η 2η μετά από αυτή του «Βήματος» που δείχνει ΠΡΟΘΕΣΗ ψήφου σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ κάτω του 20%...

Έφυγε από τη ζωή ο αγωνιστής Νίκος Αθανασάκος



Έφυγε από τη ζωή όπως ο ίδιος ήθελε. Σαν να επέλεξε χρόνο και χώρο να μας αποχαιρετήσει. Όρθιος, στα 87 του χρόνια, μαχητής, στις επάλξεις... στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία ήταν σύνεδρος, μόλις το προεδρείο τον κάλεσε να μιλήσει…



Ο Νικόλας μας, πάντα μάχιμος , ευθύβολος και αγαπητός, ανιδιοτελής και επίκαιρος, αγωνιστής της αριστεράς κοντά έναν αιώνα, πάντα κοντά στους νέους την ΑΚΟΑ και τον Σύριζα, μαχητικός αρθογράφος στην «Εποχή».



Από την Εθνική Αντίσταση και στα βουνά της Πελοποννήσου, στη Μακρόνησο, στις εξορίες και φυλακές..



Τη περίοδο της «νομιμότητας» δραστηριοποιήθηκε στην οργάνωση του συνδικαλιστικού κινήματος και του αντίστοιχου συνδικαλιστικού ρεύματος της αριστεράς (Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα). Πήρε, επίσης, μέρος στη συσπείρωση των “114 σωματείων”, που ηγήθηκε του διεκδικητικού κινήματος τη δεκαετία του ‘60 για εκδημοκρατισμό, σε αντιπαράθεση με τον εργατικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.



Την περίοδο της δικτατορίας συνελήφθη και οδηγήθηκε στη Γυάρο και στο Παρθένι της Λέρου. Αργότερα, με νέες κατηγορίες, στις φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού.



Με τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, τάχθηκε με τις δυνάμεις της ανανέωσης. Ήταν μέλος στην Κ.Ε. του ΚΚΕ Εσωτερικού, πρόεδρος του σωματείου Ελαιοχρωματιστών και γραμματέας του ΑΕΜ στον Πειραιά. Στη συνέχεια στο ΚΚΕ Εσ. Α-Α και την ΑΚΟΑ. Ήταν από τα 14 ιδρυτικά μέλη του Λιμανιού της Αγωνίας.



Και έχουμε όλοι μας να θυμηθούμε πολλά από την κοινή μας πορεία στο ανανεωτικό κομμουνιστικό κίνημα, στο ΚΚΕ Εσωτερικού, το ΚΚΕ Εσωτερικού Α-Α, την ΑΚΟΑ: το ανοιχτό κριτικό του πνεύμα, το ατελείωτο πείσμα του στα ιδανικά της κοινωνικής απελευθέρωσης και του σοσιαλισμού, την αντίληψή του για την αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος, στο οποίο είχε αφιερώσει όλη του τη ζωή.



Τον θυμόμαστε στις διαδηλώσεις να προχωρά αγέρωχος και παρά την προχωρημένη ηλικία του, να προσπερνά τα δακρυγόνα.



Τον θυμόμαστε να αφουγκράζεται τα νέα μηνύματα να προβάλει τις νέες ιδέες, να διαβάζει, να συζητά.



Δεν ήταν συνηθισμένος άνθρωπος ο Νίκος. Ήταν «παραδοσιακός» και ταυτόχρονα «εναλλακτικός». Ήταν βαθιά κομμουνιστής, αλλά και οικολόγος. Ήταν εργάτης, αλλά όχι εργατιστής.



Θα τον αποχαιρετήσουμε την Παρασκευή 22 Ιουλίου στις 4,30μ.μ, δυο μέρες μόνο πριν από την επέτειο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, στο 3ο νεκροταφείο στη Νίκαια.



Αντίο σύντροφε, αντίο Νικόλα..

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr 
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΠΩ

Στίχοι: Άκης Πάνου Μουσική: Άκης Πάνου Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Άλλες ερμηνείες:
Λεωνίδας Βελής

http://www.youtube.com/watch?v=XVuUvk4Fq6g
Θέλω να τα πω
χωρίς να με ρωτήσεις

Θέλω να τα πω
όπως υπάρχουν στο μυαλό

άλλο εξομολόγηση
και άλλο απαντήσεις

Θέλω να τα πω
σαν να παραμιλώ

Θέλω να τα πω

------------------

[πρόσθετοι στίχοι, μόνο στην εκτέλεση με τον Βελή]:

Ήταν μια φορά
- που λεν στα παραμύθια -
πίσω από ’ναν άγγελο
κρυμμένη η συμφορά.
Άπλωσα τα χέρια μου
να αγγίξω την αλήθεια,
χάθηκε ο άγγελος
και πέταξ’ η χαρά.

Ήταν μια φτηνή
κουκλίτσα ασχημομούρα
από πριονίδι,
λίγες χάντρες και πανί.
Μες στο μισοσκόταδο
υπήρχε μια φιγούρα
που την εφαντάστηκα
γυναίκα αληθινή.

ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

ΤΑ 400 ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ

Σινεφίλ | 1959 | Ασπρόμ. | Διάρκεια: 93' | επανέκδοση

Γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Φρανσουά Τριφό με τους: Ζαν Μορό, Ζαν-Πιερ Λεό, Αλμπέρ Ρεμί, Κλερ Μοριέ

Η αδιαφορία των γονιών του και η αυταρχική συμπεριφορά του σχολείου σπρώχνουν τον 13χρονο Αντουάν, ο οποίος ονειρεύεται τη θάλασσα, σε ένα ταξίδι φυγής στους δρόμους του Παρισιού.

Η κριτική του "α" από τον Χρήστο Μήτση http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/?id=1006735

ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ΦΥΣΙΚΑ ΝΤΕΚΟΡ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΑΜΕΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΑΦΗΝΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΜΙΑ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΑΓΚΥΛΩΣΗ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΑΦΟΠΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΕΝΩΝΟΥΝ ΤΟ ΣΕΛΙΛΟΙΝΤ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΗ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΚΡΗ "ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΚΕΙ ΕΞΩ" ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ. ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΗ ΝΟΥΒΕΛ ΒΑΓΚ ΚΑΙ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΣΙΝΕΜΑ.