Διεθνής έκκληση: όχι στην ψήφιση της ρατσιστικής διάταξης «Η ατιμωρησία της ρατσιστικής βίας και η τιμωρία των θυμάτων δια νόμου γυρνά την Ευρώπη σε σκοτεινά χρόνια»

Διεθνής έκκληση: όχι στην ψήφιση της ρατσιστικής διάταξης

«Η ατιμωρησία της ρατσιστικής βίας και η τιμωρία των θυμάτων δια νόμου γυρνά την Ευρώπη σε σκοτεινά χρόνια»

«Η ατιμωρησία της ρατσιστικής βίας και η τιμωρία των θυμάτων δια νόμου γυρνά την Ευρώπη σε σκοτεινά χρόνια», επισημαίνουν σε επείγουσα έκκλησή τους διανοούμενοι, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι και οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ζητώντας να μην ψηφιστεί η διάταξη Μπαλτάκου-Μιχελάκη που έρχεται και πάλι στη Βουλή μέσα στην εβδομάδα. Το πλήρες κείμενο της διεθνούς έκκλησης έχει ως εξής (ακολουθούν οι πρώτες υπογραφές, ενώ η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται μέχρι και την Τετάρτη -βλ. εδώ): Ελλάδα: Η ατιμωρησία της ρατσιστικής βίας και η τιμωρία των θυμάτων δια νόμου γυρνά την Ευρώπη σε σκοτεινά χρόνια Είμαστε θορυβημένοι και θέλουμε να το δηλώσουμε. Ενώ η ατιμωρησία της ρατσιστικής βίας αποτελεί ένα εντεινόμενο πρόβλημα στην Ελλάδα, η ελληνική κυβέρνηση, αντί να την αντιμετωπίσει, έρχεται να τη θεσμοθετήσει, τιμωρώντας ταυτόχρονα τα θύματα! Την περασμένη εβδομάδα,  κατέθεσε  στη Βουλή μια τροπολογία στον Κώδικα Μετανάστευσης, που προβλέπει την απέλαση μεταναστών που καταγγέλλουν ότι υπέστησαν βία από κρατικά όργανα, σε περίπτωση που η καταγγελία τους μπει στο αρχείο. Είναι ανατριχιαστικό: η ρύθμιση αυτή συνιστά φόβητρο και τιμωρεί όχι τους θύτες αλλά τα θύματα. *** Στην Ελλάδα, η ανοχή και η μη καταγραφή της βίας κατά μεταναστών, ιδίως στις περιπτώσεις που οι δράστες είναι ένστολοι, έχει δημιουργήσει μια αλγεινή παράδοση, σύμφωνα με μια σειρά εκθέσεων εθνικών, ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών. Θεωρούμε ότι η πολιτειακή ανοχή στη ρατσιστική βία, πολύ δε περισσότερο η θεσμοποίηση της ανοχής αυτής, για να «προστατευτούν» κρατικά όργανα από μετανάστες και πρόσφυγες (!), δεν αποτελεί «δικαίωμα» κανενός εθνικού κράτους, ούτε συνιστά μέσο άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Τα απαράδεκτα προγράμματα λιτότητας που έχουν δημιουργήσει στην Ελλάδα συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης, αλλά και οι δυσανάλογες ευθύνες που έχει αναλάβει η χώρα σε ό,τι αφορά τις μεταναστευτικές ροές, δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως άλλοθι ώστε μια ευρωπαϊκή χώρα να επιστρέψει σε εποχές κρατικής ανομίας που παραπέμπουν σε σκοτεινές για την ήπειρο περιόδους. Αν αυτό συμβεί, ξέρουμε από τώρα ότι η μόνη ωφελημένη θα είναι η ρατσιστική ακροδεξιά. Θεωρούμε ότι τα κόμματα και η κοινωνία των πολιτών σε ολόκληρη την Ευρώπη οφείλουν να πάρουν επειγόντως θέση, ώστε να αποτραπεί η θεσμοποίηση της κρατικής ρατσιστικής βίας σε μια ευρωπαϊκή χώρα και να αποφευχθούν περαιτέρω εκπτώσεις στα δικαιώματα των μεταναστών. *** Η απαράδεκτη τροπολογία αποσύρθηκε προσωρινά, αλλά όπως δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών θα επανέλθει την επόμενη εβδομάδα. Επίσης, αποσύρθηκε  και ολόκληρο το άρθρο 19 του Κώδικα, που αφορά τη χορήγηση άδειας διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, μεταξύ άλλων και σε θύματα ρατσιστικής βίας. Καλούμε πολίτες, φορείς, κινήματα, κόμματα σε όλη την Ευρώπη να αντιδράσουν αμέσως, πιέζοντας την ελληνική κυβέρνηση να επαναφέρει το άρθρο 19, χωρίς τη ρατσιστική τροπολογία σε καμία της μορφή. Είναι στοιχειώδες ζήτημα δημοκρατίας, ανθρωπισμού και δικαιοσύνης. Μέχρι στιγμής υπογράφουν: Εtienne Balibar (Université de Paris-Ouest Nanterre, Γαλλία), Judith Butler (University of Berkeley, ΗΠΑ), Crhistine Delphy (University of Berkeley, ΗΠΑ), Nicole Gabriel (Université Paris-Diderot - Paris-7, Γαλλία), Asli Goksel (SOAS University, Αγγλία), Catherine Hall (UCL, Αγγλία), Rose-Marie Lagrave (École des Hautes Etudes en Sciences Sociales, Γαλλία), Michael Löwy (CNRS, Γαλλία), Antonio Negri(Καθηγητής Φιλοσοφίας, συγγραφέας, Ιταλία), Leo Panitch (Υork University, Καναδάς), Evelyne Pisier Duhamel (Université Paris I),Luzia Margareth Rago (Ιnstituto de Filosofia e Ciências Humanas, Βραζιλία), Enzo Traverso (Cornell University, ΗΠΑ), Eleni Varikas(Université Paris-8, Γαλλία), Hilary Wainwright (αρχισυντάκτρια του περιοδικού Red Pepper, Αγγλία), Πάνος Αγγελόπουλος (μεταφραστής, Γαλλία), Αγγελική Γαζή (Επίκουρη Καθηγήτρια, Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου), Kώστας Δουζίνας (Birkbeck College, University of London, Αγγλία), Δημήτρης Κουσουρής (Πανεπιστήμιο Konstanz, Γερμανία), Έλσα Παπαγεωργίου (κοινωνιολόγος, υπ. Διδάκτορας Φιλοσοφίας, Université Paris-8, Γαλλία), Νίκος Σαραντάκος(συγγραφέας, Λουξεμβούργο), Σταύρος Τομπάζος (Επίκουρος Καθηγητής Τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Κύπρου). Από την Ελλάδα: Aθηνά Αθανασίου (Αναπληρώτρια καθηγήτρια Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, Αντιπρόεδρος Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς), Σία Αναγνωστοπούλου (Ιστορικός, Πάντειο Πανεπιστήμιο), Μπέτυ Αρβανίτη (ηθοποιός), Κώστας Αρβανίτης(δημοσιογράφος, ρ/σ Στο Κόκκινο 105.5), Τζένη Αρσένη (σκηνοθέτις),Γιάννης Βόγλης (ηθοποιός), Νίκος Γκιωνάκης (Κέντρο Ημέρας «Βαβέλ»), Σπύρος Γραμμένος (τραγουδοποιός), Άση Δαβάκη-Κλαυδιανού (εκδότρια της εφημερίας «Η εποχή»), Φοίβος Δεληβοριάς (τραγουδοποιός), Κύρκος Δοξιάδης (Καθηγητής Κοινωνικής Θεωρίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών), Στάθης Δρογώσης(τραγουδοποιός), Ελένη Ζιώγα (συγγραφέας, ηθοποιός), Αλέκα Ζορμπαλά (δικηγόρος, μέλος της Κίνησης για τις Ελευθερίες και τα Δημοκρατικά Δικαιώματα της Εποχής μας), Nίκος Θεοχαράκης(Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας και Ιστορίας),Ιφιγένεια Καμτσίδου (Καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου, Νομικό Τμήμα Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), Ακύλλας Καραζήσης (ηθοποιός), Μαριλένα Κατσίμη (δημοσιογράφος, γ.γ. ΕΣΗΕΑ), Αντώνης Καφετζόπουλος (ηθοποιός), Μαρία Κουβέλη(Πρόεδρος του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών του Δήμου Αθηναίων),Γεράσιμος Κουζέλης (Καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών), Xαρά Κούκη (ιστορικός), Στέλιος Κούλογλου(δημοσιογράφος, ιστοσελίδα TVXS.gr), Ιωάννα Κούρτοβικ (πρόεδρος Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών), Κώστας Κουτσομύτης (σκηνοθέτης), Δέσποινα Κουτσούμπα (πρόεδρος Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων), Χρήστος Λάσκος (φυσικός),Αντώνης Λιάκος (Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών), Θωμάς Μαλούτας (Καθηγητής Κοινωνικής Γεωγραφίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο), Σάββας Μιχαήλ (συγγραφέας), Δημήτρης Μπελαντής (μέλος Δ.Σ. Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών), Ευτύχης Μπιτσάκης (Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Στρατής Μπουρνάζος (επιμελητής «Ενθεμάτων» της Κυριακάτικης Αυγής), Ηλίας Νικολακόπουλος (Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αθηνών), Αλέξης Οικονομίδης (δημοσιογράφος), Μάρω Παντελίδου-Μαλούτα (Καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Αθηνών), Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος (μέλος της συντακτικής ομάδας της ιστοσελίδας RedNotebook), Κωστής Παπαϊωάννου (Συντονιστής του Δικτύου Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας),  Κλειώ Παπαπαντολέων (Αντιπρόεδρος Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου), Βασίλης Παπαστεργίου(μέλος Δ.Σ. Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών), Νίκος Παρασκευόπουλος (Κοσμήτορας της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ), Σπύρος Σακελλαρόπουλος(πανεπιστημιακός, Πάντειο Πανεπιστήμιο), Πάνος Σκουρολιάκος(ηθοποιός), Μιχάλης Σπουρδαλάκης (Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Αθηνών), Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης (ιστορικός), Ανδρέας Τάκης (Επίκουρος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ), Ελένη Τάκου (Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας), Δημήτρης Τρίμης (δημοσιογράφος, πρ. πρόεδρος ΕΣΗΕΑ) Μαρίνα Τσαμουρά (Συντονίστρια της Καμπάνιας για το Άσυλο),Κωνσταντίνος Τσουκαλάς (Κοινωνιολόγος, Πανεπιστήμιο Αθηνών),Νίκος Φίλης (διευθυντής της «Αυγής»), Μικέλα Χαρτουλάρη(αρχισυντάκτρια του ηλεκτρονικού περιοδικού Χρόνος), Άννα Χατζησοφιά (συγγραφέας, ηθοποιός), Άρης Χατζηστεφάνου(δημοσιογράφος, ιστοσελίδα Infowar), Δημήτρης Χριστόπουλος(Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου, Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), Ξένια Χρυσοχόου (Καθηγήτρια Κοινωνικής και Πολιτικής Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο),Δημήτρης Ψαρράς (δημοσιογράφος, Eφημερίδα των Συντακτών) Οργανώσεις:  ΑΝΤΙΓΟΝΗ - Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη Μη Βία, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, Θετική Φωνή, Κίνηση "Απελάστε το Ρατσισμό", Κίνηση Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών – Πάτρα, "ΛΑΘΡΑ;" - Επιτροπή αλληλεγγύης στους πρόσφυγες Χίου, Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Σύλλογος Ενωμένων Αφγανών Ελλάδας ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ: https://www.facebook.com/impunity https://secure.avaaz.org/en/petition/Greek_Minister_of_Interior_Mr_Y_Michelakis_Restore_article_19_without_the_racist_amendment_in_any_form/

Tsakthan Daily - OCCUPY WALL STREET - 3 Σεπτεμβρίου 2011

3 Οκτωβρίου 2011

OCCUPY WALL STREET

Θυμάστε που, επί δεκαετίες, όσο κυριαρχούσε η αντιαμερικανική υστερία στην Ελλάδα, οι περισσότεροι νομίζανε ότι ΗΠΑ ήταν μια αλλοτριωμένη κοινωνία με ανθρώπους κοιμισμένους από την τηλεόραση που ψήφιζαν -όσοι ψήφιζαν- σαν να αγοράζανε κάποιο προϊόν από ράφι σουπερμάρκετ; Ήταν τόσο ισοπεδωτική αυτή η άποψη που εμπόδιζε όσους την ασπάζονταν να δουν ότι όπως κάθε κοινωνία διαπερνάται από αντιθέσεις έτσι και οι ΗΠΑ σπαράσσονται από βαθιές ταξικές, φυλετικές, εθνοτικές συγκρούσεις και τα κοινωνικά κινήματα δρουν όπως σε κάθε άλλη χώρα με τις νίκες και τις ήττες τους. Στην πραγματικότητα του πιο «καθαρόαιμου» νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα γιατί δεν ευδοκίμησε η σοσιαλιστική και κομμουνιστική ιδεολογική και πολιτική συγκρότηση, όπως στην Ευρώπη, διαμορφώνοντας την λεγόμενη «αμερικανική εξαίρεση».(2)



Αυτή τη φορά η μαζική κοινωνική διαμαρτυρία για την κατάσταση της αμερικανικής κοινωνίας δεν χειραγωγήθηκε από το Tea Party που δίνει την εντύπωση πως τα πάντα κινούνται στον ακροδεξιό, ρατσιστικό και νεοφιλελεύθερο αντικρατισμό του. Οι νέοι και νέες που πολιτικοποιούνται εδώ και μερικά χρόνια στο αντιπολεμικό κίνημα, στις οικολογικές κινητοποιήσεις, στο κίνημα υπεράσπισης της δημόσιας παιδείας και υγείας, ακόμα και στην προεκλογική εκστρατεία του Ομπάμα, ξαναβγήκαν μαζικά στους δρόμους και στα πάρκα (που εκεί παίζουν το ρόλο των πλατειών όπου μαζεύονται οι άνθρωποι) για να αγωνιστούν εναντίον της παραπέρα υποβάθμισης της ζωής τους. Όμως, οι δρόμοι αυτοί δεν είναι όποιοι κι όποιοι. Είναι η Wall Street. Είναι το κέντρο του παγκόσμιου καπιταλισμού και, για την ακρίβεια, του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται για την τροπή, την έκταση και την έντασης της οικονομικής κρίσης. Η Wall Street έγινε η Πλατεία Ντελ Σολ των ΗΠΑ, η Πλατεία Συντάγματος της Νέας Υόρκης.



Η πρόταση για την ειρηνική κατάληψη της Wall Street έγινε στα μέσα Ιουλίου στην ηλεκτρονική ταχυδρομική λίστα των φίλων του Καναδικού περιοδικού Adbusters που εδώ και χρόνια ειδικεύεται στην αντικαταναλωτική πρακτική του πολιτιστικού αντάρτικου με διαστρέβλωση των συμβόλων και των logo των οικονομικών και πολιτικο-ιδεολογικών θεσμών του καπιταλιστικού συστήματος. Ένα μέλος της συντακτικής επιτροπής τόνισε ότι η ιδέα «υποστηρίχθηκε αυθόρμητα από όλον τον κόσμο και από εκεί κι ύστερα λειτούργησε σα χιονοστιβάδα».(2)

Το κίνημα είναι αρκετά πλουραλιστικό καθώς στις γραμμές προς το παρόν συστεγάζεται ένα πλήθος κόσμου με πολλαπλές και αντιφατικές ή αλληλοκαλυπτόμενες ταυτότητες. Ο κοινός στόχος γύρω από τον οποίο συγκεντρώνονται εκφράζεται με τη δήλωση: «Το κυριότερο κοινό σημείο που έχουμε είναι πως είμαστε το 99% που δεν μπορεί πια να ανεχτεί την απληστία και τη διαφθορά του 1%.» Έτσι, η γκάμα των πολιτικών και ιδεολογικών καταβολών των διαδηλωτών/τριών ποικίλλει από τους αναρχικούς και τους σοσιαλιστές ως ρεπουμπλικάνους και ελευθεριακούς, περιλαμβάνει Χριστιανούς, Εβραίους. Μουσουλμάνους και Άθεους. Χριστιανούς. Τα αιτήματα είναι: αυξήστε τους φόρους για τους πλούσιους και στις μεγάλες επιχειρήσεις, καταργήστε τα προνόμια των μεγάλων επιχειρήσεων, υποστηρίξτε τα εργατικά συνδικάτα, υπερασπίστε τη δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και την κοινωνική ασφάλιση. Οι Ελευθεριακοί που είναι ένας συνδυασμός αναρχοκαπιταλιστών και υπέρμαχων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απαιτούν την κατάργηση του συστήματος της Κεντρικής Τράπεζας (Federal Reserve). Και σχεδόν όλοι/ες συμφωνούν στο αίτημα τερματισμού όλων των πολέμων και στην καταδίκη της εκτέλεσης του Troy Davis (εκτελέστηκε στις 21/9).

Συνεχίζεται….

Σημειώσεις-παραπομπές:

1) Βλ. Lipset, Martin Seymour (1997) American Exceptionalism: A Double-Edged Sword. New York, NY: W.W.Norton.


2) Fleming, Andrew (2011). "Adbusters sparks Wall Street protest Vancouver-based activists behind street actions in the U.S" The Vancouver Courier, 27/9/2011. http://www.vancourier.com/Adbusters+sparks+Wall+Street+protest/5466332/story.html.


ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr/

http://tsakthan.blogspot.com/

http://tsakthan.wordpress.com/

http://antiracistes.wordpress.com/

http://homoecologicus.wordpress.com/

http://leftypedia.wordpress.com/

http://greekunions.wordpress.com/

http://femininmasculin.wordpress.com/

http://ilioupoli.wordpress.com/

http://homopolitics.wordpress.com/

http://politicalperson.wordpress.com/

http://cantpaydontpay.wordpress.com/

http://pringkipessa.wordpress.com/

http://redferryman.wordpress.com/

http://adotoe.wordpress.com/

http://easpemporiki.wordpress.com/

http://www.easp.gr/





ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Iris Marion Young (2011/1990) Justice and the Politics of Difference (νέος πρόλογος από την Danielle Allen). Μαλακό εξώφυλλο $24,95 / £16,95 και e-book $24,95



Σε αυτό το κλασικό έργο φεμινιστικής πολιτικής σκέψης, η Iris Marion Young αμφισβητεί την επικρατούσα αναγωγή της κοινωνικής δικαιοσύνης στη διανεμητική δικαιοσύνη. Αναλύει κριτικά βασικές έννοιες των περισσότερων θεωριών περί δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένων των ιδεών της τυπικής ισότητας, της ουδετερότητας και της ενιαίας ηθικής υποκειμενικότητας. Το σημείο εκκίνησης για την κριτική της είναι η εμπειρία, οι ανησυχίες και τα ενδιαφέροντα των νέων κοινωνικών κινημάτων για τη λήψη αποφάσεων, την πολιτιστική έκφραση καθώς και τον καταμερισμό της εργασίας - που δημιουργήθηκαν από περιθωριακές και αποκλεισμένες ομάδες, όπως οι γυναίκες, οι Αφροαμερικανοί, και Ινδιάνοι των ΗΠΑ, καθώς και οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες. Βασίζοντας το όραμά της για την καλή και δίκαιη κοινωνία στα πολλαπλά διαφοροποιημένα πολιτισμικά δίκτυα της σύγχρονης ζωής στις πόλεις, υποστηρίζει την αρχή της κατά ομάδες εκπροσώπησης στη δημοκρατική δημόσια ζωή και την ανάγκη χάραξης πολιτικών με βάση την πολλαπλότητα των ομάδων. «Πρόκειται για ένα καινοτόμο έργο, μια σημαντική συμβολή στην φεμινιστική θεωρία και πολιτική σκέψη, και μια από τις πιο εντυπωσιακές δηλώσεις της σχέσης μεταξύ των μεταμοντερνιστικών κριτικών της οικουμενικότητας και της συγκεκριμένης σκέψης ....Η Iris Young κάνει την πιο πειστική, απ’ όσο γνωρίζω, για τις χειραφετητικές συνέπειες μεταμοντερνισμού ». Seyla Benhabib, State University of New York at Stony Brook -

.



Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



"Προσωπικά, οφείλω να δεχτώ ταπεινώσεις, αν αυτές ωφελούν τη χώρα. Σημασία έχει η χώρα μου να μην ταπεινώνεται...". Ευάγγελος Βενιζέλος (Άνευ συστάσεων πλέον)



ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ





I'd love to change to world

Στίχοι και μουσική:Ten years after
http://www.youtube.com/watch?v=jzrUqAtUcpU


Everywhere is freaks and hairies

Dykes and fairies, tell me where is sanity

Tax the rich, feed the poor

Till there are no rich no more



I'd love to change the world

But I don't know what to do

So I'll leave it up to you



Population keeps on breeding

Nation bleeding, still more feeding economy

Life is funny, skies are sunny

Bees make honey, who needs money, Monopoly



I'd love to change the world

But I don't know what to do

So I'll leave it up to you



World pollution, there's no solution

Institution, electrocution

Just black and white, rich or poor

Them and us, stop the war



I'd love to change the world

But I don't know what to do

So I'll leave it up to you





ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ





ΤΟ ΓΑΛΑ

Δραματική
2011
Έγχρ.
Διάρκεια: 99'

Ακατάλληλη κάτω των 13 ετών



Eλληνική ταινία σε σκηνοθεσία Γιώργο Σιούγα με τους: Όμηρο Πουλάκη, Ιωάννα Τσιριγκούλη, Προμηθέα Αλειφερόπουλο

Τα μέλη μιας τριμελούς οικογένειας μεταναστών από την Τιφλίδα προσπαθούν, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα και να παλέψουν με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Τη στιγμή που ο μεγαλύτερος γιος Αντώνης βρίσκεται λίγα βήματα πριν από ένα βολικό για όλους γάμο, ο Λευτέρης παλεύει να σταθεί όρθιος στον αδυσώπητο ενήλικο κόσμο.

Η κριτική του "α" από τον Γιάγκο Αντίοχο

http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/?id=10008618

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟΣ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΝΕΣΗ ΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ ΤΟΥ, Ο ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΝΑ ΖΩΟΓΟΝΗΣΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΛΟΓΙΚΗΣ ΦΥΣΗΣ ΣΕΚΑΝΣ ΤΟΥ. ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΟΤΑΝ Η ΔΡΑΣΗ ΔΡΑΠΕΤΕΥΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ, Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΟΥΓΑΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΡΑΚΟΥΛΑΡΑΚΟΥ, ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΑ ΠΛΑΝΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΣΣΕΙ ΤΟ ΦΙΛΜ ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΦΟΡΤΙΟ. ΜΕ ΕΝΑ ΔΕΜΕΝΟ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΡΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΕΣ, Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΝΑ ΙΣΟΡΡΟΠΗΣΕΙ ΣΤΗ ΛΕΠΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΤΗΣ.





ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ξέρετε ότι βλέπετε αμερικάνικη ταινία όταν..



01 . Ο αριθμός των σωζόμενων ανθρωπίνων ζωών είναι μεταξύ 2 - 6 δισεκατομμυρίων .

02 . Πριν εκτελέσει τον κακό ο ήρωας οπωσδήποτε του διαβάζει ολιγόλεπτο κήρυγμα για να μπορέσει ο κακοποιός να επινοήσει έναν τρόπο να διαφύγει .

03 . Τα εξάσφαιρα όπλα μπορούν να πυροβολούν 30 - 40 φορές .

04 . Όταν ο κακοποιός μπαίνει στο σπίτι του θύματος το τελευταίο πάντα κάνει ντους σε μπανιέρα που καλύπτεται από ένα διαφανές κουρτινάκι .

05 . Για το ξεκαθάρισμα , τους ήρωες αναγκάζουν να κρυφτούν σε κάποιο παλιό παρατημένο εργοστάσιο .

06 . Οι χήρες δολοφονημένων αστυνομικών παίρνουν πάντα μερικά εκατομμύρια δολάρια ηθική αποζημίωση .

07 . Μετά από 15 χρόνια συζυγικής ζωής , οι σύζυγοι φιλιούνται παθιασμένα κάθε 5 λεπτά με δυνατά ρουφήγματα .

08 . Οι κακοποιοί έχουν τόσο εγκληματικά χαρακτηριστικά που πρέπει να τους συλλαμβάνουν μονό και μόνο για την φάτσα τους .

09 . Σε δύσκολες στιγμές δίπλα στον ήρωα υπάρχει πάντα μία βάνα ανοίγοντας την οποία ο ήρωας λούζει τον κακοποιό με ζεστό ατμό .

10 . Μπορείς να εκδικηθείς τον κακοποιό διαλύοντας το πανάκριβο αυτοκίνητό του με μπουλντόζα .

11 . Οι κακοποιοί συνηθίζουν να ελέγχουν του εκρηκτικούς μηχανισμούς όταν το χρονόμετρο δείχνει κάπου 00 : 0 ; και κάτι

12 . Στη τελική μάχη πριν ο ήρωας αρχίσει να κουνάει τα χέρια και τα πόδια του τρώει πάντα μια καλή δόση από κλωτσιές και μπουνιές .

13 . Η κοκαΐνη μεταφέρεται σε τόνους .

Δύο μέτρα και δύο σταθμά: Παναγόπουλος και Κούνεβα

Το λέγαμε και τότε, όταν έγινε η απαγωγή του εφοπλιστή. Αμέσως είχε αρχίσει το ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του, για τη σύλληψη των απαγωγέων και την "απόδοση δικαιοσύνης". Τώρα μας το επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά: η ζωή στην Ελλάδα (για να μην μιλήσουμε γενικότερα για το καπιταλιστικό σύστημα) μετριέται με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Άλλο πράγμα είναι η ζωή ενός κεφαλαιοκράτη και άλλο πράγμα είναι η ζωή μιας γυναίκας εργάτριας, μετανάστριας, συνδικαλίστριας, όπως η Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Τις προάλλες συζητούσα με συνάδελφο καθηγήτρια κοινωνικών επιστημών από Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολη που βρισκόταν στη χώρα μας για έρευνα και όταν της μίλησα για την υπόθεση της Κωνσταντίνας, με ρώτησε (και της το επιβεβαίωσα) αν είναι η ίδια Κωνσταντίνα Κούνεβα που είναι γνωστή στην τουρκική προοδευτική κοινότητα για τους αγώνες της στην ίδια τη Βουλγαρία για τα δικαιώματα των εργατών/τριών και των μεταναστών/τριών.

Όμως, δεν πα' να είσαι η προσωποποίηση της αγωνίστριας και της επί της γης ειρήνης, η ζωή σου στην Ελλάδα δε μετράει όσο αυτή ενός εφοπλιστή, όπως διεθνώς δε μετρούν το ίδιο οι ζωές που χάνονται χωρίς λόγο στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στα ναρκοπέδια του Έβρου και στις θάλασσες της Αδριατικής με τη ζωή ενός βιολογικά μεταλλαγμένου παιδεραστή-τραγουδιστή.

ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΙΣ 7ΜΜ θα ειμαστε στην αντιρατσιστική πορεία:




ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ
9 ΙΟΥΛΗ, ΟΜΟΝΟΙΑ, 7ΜΜ

ΟΧΙ ΣΤΑ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
ΑΣΥΛΟ ΣΤΕΓΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
ΣΚΟΥΠΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΛΑΟΣ-ΝΕΟΝΑΖΙ

Καλούν: Κοινότητες Μεταναστών Πακιστάν-Αφγανιστάν, Μπαγκλαντές-Ινδία-Μαρόκο, Ένωση Αφρικανών Γυναικών, Ένωση Φιλιππινέζων Μεταναστών-KASAPI, συνδικάτα, Συντονιστικό αντιρατσιστικών και μεταναστευτικών οργανώσεων, Επιτροπή κατά του Συμφώνου Μετανάστευσης ασύλου της ΕΕ

Στις 9 Ιούλη εργαζόμενοι και νεολαία, μετανάστες και πρόσφυγες όλοι ενωμένοι σαν μια γροθιά βγαίνουμε στο δρόμο, ξεσηκωνόμαστε για να μην γίνει η Ελλάδα Γκουαντάναμο για τους μετανάστες. Τα νέα ρατσιστικά μέτρα της κυβέρνησης που εξαγγέλθηκαν αμέσως μετά τις ευρωεκλογές αποτελούν πρόκληση για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων μας.

Η κυβέρνηση προωθεί επιχειρήσεις σκούπα της ΕΛΑΣ, δημιουργία ένδεκα στρατοπέδων συγκέντρωσης, μαζικές απελάσεις. Με τροπολογία στη Βουλή αυξάνει σε 6-12 μήνες την κράτηση για παράνομη είσοδο στη χώρα ενώ κάθε πρόσφυγας που του ασκείται δίωξη κα επιφέρει ποινή μέχρι 3 μήνες αναγορεύεται σε δημόσιο κίνδυνο!
Οι ρατσιστικές κραυγές του ΛΑΟΣ και των νεοναζί της Χρυσής Αυγής αποτελούν βοήθεια για την κυβέρνηση για να προωθήσει τέτοια σκληρά μέτρα κατά των μεταναστών.

Για την κυβέρνηση η επιβολή του ρατσιστικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου της ΕΕ είναι προτεραιότητα. Με το κυνήγι των μεταναστών επιχειρεί τον αποπροσανατολισμό των εργαζόμενων και της νεολαίας από τα προβλήματα που δημιουργεί η ίδια η πολιτική της κυβέρνησης που φορτώνει τα βάρη της κρίσης στις πλάτες μας. Παίζουν το χαρτί του ρατσισμού για να διασπάσουν τους εργαζόμενους σε «ντόπιους» και «ξένους», «νόμιμους» και «παράνομους» για να ανοίξουν έτσι το δρόμο για να περάσουν οι απολύσεις, η λιτότητα, το ρήμαγμα των σχολείων και των νοσοκομείων που θα κάνουν ακόμη χειρότερη τη ζωή στις εργατογειτονιές.

Έχουν το θράσος να μιλάνε για μετανάστες που μας παίρνουν τις δουλειές όταν ο Λαναράς κλείνει εργοστάσια, όταν η Αγγελοπούλου αφήνει στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενους με λουκέτο, όταν ο ΟΣΕ απολύει χιλιάδες εργαζόμενους. Οι μετανάστες έχουν προσφέρει με την εργασία τους και δημιουργούν πλούτο για την οικονομία και την κοινωνία.

Έχουν το θράσος να μιλάνε για «εγκληματικότητα των μεταναστών» τα παπαγαλάκια αυτών που έκλεψαν δισεκατομμύρια από τα Ασφαλιστικά Ταμεία, χάρισαν εκατομμύρια στην εργοδοσία σε φοροαπαλλαγές, στέλνουν τους μπράβους να ρίχνουν βιτριόλι σε συνδικαλίστριες όπως η Κωνσταντίνα Κούνεβα. Μιλάνε για παραβατικότητα των μεταναστών όταν την ίδια ώρα δολοφονούνται έξω από την Π.Ράλλη, βασανίζονται σε Αστυνομικά Τμήματα, καίγονται τζαμιά ακόμη όπως και το υπόγειο της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονα για να σταματήσει ο ιερέας να βοηθάει τους πρόσφυγες!
Τα μέτρα «νόμου και τάξης» του Μαρκογιαννάκη είναι απειλή για τις ελευθερίες όλων μας!

Μιλάνε για «ανεξέλεγκτα κύματα λαθρομετανάστευσης» όταν κάποιες χιλιάδες προσφύγων προσπαθούν με κίνδυνο της ζωής τους να ξεφύγουν από τις βόμβες και την κατοχή του ΝΑΤΟ και των ευρωπαίων συμμάχων τους στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Σομαλία. Άνθρωποι κατατρεγμένοι από τα δικτατορικά καθεστώτα χωρών της Αφρικής και του Τρίτου κόσμου επιχειρούν να ξεφύγουν από την πείνα και τις διώξεις. Ποια είναι η υποδοχή της «πoλιτισμένης» Ευρώπης; Ένα ρατσιστικό φρούριο που η ελληνική κυβέρνηση απαιτεί μάλιστα να θωρακιστεί με πιο σκληρές περιπολίες της FRONTEX στο Αιγαίο. Πόσοι πρόσφυγες άραγε θα χάσουν ακόμη τις ζωές τους;

Τα ρατσιστικά μέτρα θα φουντώσουν παραπέρα τις ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις που τις είδαμε να κλιμακώνονται με την καθοδήγηση του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής στον Άγιο Παντελεήμονα και την Πάτρα, όπως και σε γειτονιές της Αθήνας.
Καλούμε τους εργαζόμενους και την νεολαία, τα συνδικάτα, τους φοιτητικούς συλλόγους να υψώσουν ασπίδα αλληλεγγύη για τους μετανάστες, να φράξουν το δρόμο στα ρατσιστικά μέτρα της κυβέρνησης και τις φασιστικές προκλήσεις.

Tην κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές, όχι οι μετανάστες!

ΣΤΑ «ΚΕΝΤΡΑ ΥΠΟΔΟΧΗΣ» Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ: ΟΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ

ΣΤΑ «ΚΕΝΤΡΑ ΥΠΟΔΟΧΗΣ» Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ

ΟΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ

Στα παραπήγματα και στα «κέντρα υποδοχής» μεταναστών και προσφύγων νέα προσφυγιά και η σύγχρονη Ελλάδα αναστενάζει. Στα Φιλιατρά, στα Χανιά, στη Μανωλάδα, στη Μυτιλήνη, στη Χίο και τη Σάμο και σε δεκάδες άλλες περιοχές της μεσογειακής Ελλάδας, ξεπροβάλλει το πιο αποκρουστικό πρόσωπο της ελληνικής κοινωνίας από την εποχή της στρατιωτικής δικτατορίας 1967-1974. Η χώρα του Ξενίου Διός είναι η χώρα του Γολγοθά, του Σίσυφου και του Ταντάλου για χιλιάδες κατατρεγμένους και περιφρονημένους κολασμένους «λαθρο»μετανάστες και πρόσφυγες.

Όμως, Ελλάδα δεν μόνο οι ρατσιστές ούτε οι εργοδότες-εκμεταλλευτές που καλούν την αστυνομία να διώξει τους εξαθλιωμένους που έχουν στη δούλεψή τους όταν τελειώσει το μάζεμα της παραγωγής –κάτι που καταγγέλλεται συνέχεια (βλ. π.χ. Δεληθανάση Μαρία, «Στα Φιλιατρά με 20 ευρώ για 10 ώρες στον ήλιο... http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100006_13/07/2008_277553)
Ελλάδα είναι και οι πολίτες που κινητοποιούνται είτε με δίκτυα οργανώσεων σε κεντρικό και πανελλαδικό επίπεδο (π.χ. Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Προσφύγων, Σχολείο Μεταναστών, Όχι στο Ρατσισμό από Κούνια κ.ά.) είτε με τοπικές κινήσεις και πρωτοβουλίες. Πρόκειται για ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα, που συγκροτούν Έλληνες και μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενιάς και που προσπαθεί από τη μια να κατοχυρώσει ανθρώπινες συνθήκες στέγασης όλων όσων αντιμετωπίζουν άμεσα προβλήματα προερχόμενοι/ες από χώρες διαλυμένες από τις εμφύλιες συγκρούσεις, τις αρρώστιες και την πείνα και τώρα στοιβάζονται κατά εκατοντάδες σε πρόχειρα καταλύματα όπου δεν μπορεί να ζήσει άνθρωπος (βλ. καταγγελίες των ΜΚΟ και της Ύπατης Αρμοστείας των Ην.Εθνών). Οι τρόποι δράσης του ποικίλουν ανάλογα με την περίπτωση και το διαθέσιμο ανθρώπινο δυναμικό που ενεργοποιείται, ανάλογα με τις αντιδράσεις των κρατικών αρχών και των ντόπιων κατοίκων και ανάλογα με την ιστορικότητα και την παράδοση των τοπικών κινημάτων. Είναι, δηλαδή, ένα κίνημα που διαθέτει κοινή συλλογική ταυτότητα, δρα εν μέρει εκτός θεσμικών πλαισίων χρησιμοποιώντας τη διαμαρτυρία ως μέσο πάλης, η μορφή οργάνωσής του είναι τα άτυπα δίκτυα διάδρασης και, ουσιαστικά, αμφισβητεί την εξουσία και τους κατεστημένους τρόπους σκέψης. Για παράδειγμα, η περίπτωση των Χανίων δείχνει το ρόλο που παίζει η αγωνιστική παράδοση, οι κοινές πρακτικές, η κοινή πολιτική κουλτούρα και η ιστορία των κινημάτων (δυναμική αντίσταση κατά των ναζί, διαρκής κινητοποίηση εναντίον της ύπαρξης και λειτουργίας της βάσης των ΗΠΑ στη Σούδα, ύπαρξη μεγάλου αριθμού αντιδικτατορικών αγωνιστών/τριών κ.ο.κ.). Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι από τις τέσσερις περιπτώσεις που καταγράφουμε εδώ, μόνο στα Χανιά γίνεται Αντιρατιστικό Φεστιβάλ επί 3 χρόνια με αξιοσημείωτη επιτυχία παρά την τρομοκρατία που ασκούν οι κατασταλτικοί μηχανισμού του κράτους αλλά την αντιμεταναστευτική προπαγάνδα που ασκούν ορισμένοι ιδιωτικοί μηχανισμοί μαζικής ενημέρωσης εκφράζοντας τις απόψεις των εργοδοτών που χρησιμοποιούν και εκμεταλλεύονται τους μετανάστες και πρόσφυγες. Επίσης, δεν είναι τυχαίο ότι σε κάθε διαδήλωση διαμαρτυρίας εκατοντάδες άνθρωποι εκφράζουν την αγανάκτησή τους για την κακομεταχείριση των ξένων, ή ότι λειτουργούν επί χρόνια με επιτυχία το Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών και στην άλλη άκρη του ίδιου δρόμου το στέκι του Φόρουμ Μεταναστών.

Αυτή η γενική κινητοποίηση που αποτελεί προωθητικό παράγοντα για να επιτευχθεί η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων και μεταναστών/τριών είναι βασική προϋπόθεση για την διεύρυνση και εμβάθυνση της δημοκρατίας, των ελευθεριών και των δικαιωμάτων. Συμβάλλει, επίσης, στην αποφυγή της διόγκωσης του ρατσιστικού φαινομένου που υπό ορισμένες συνθήκες δημιουργείται από την ταυτόχρονη έκφραση του εθνικισμού και της ξενοφοβίας. Όπως τονίζει ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, οι φυλετικές σχέσεις ποικίλλουν έντονα ανάλογα με τις εθνικές καταστάσεις και ότι ο ρατσισμός και ο εθνικισμός είναι στενά συνδεδεμένοι χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται για μια μηχανιστική αιτιοκρατική σχέση αλλά για την ιστορική συνάρθρωση των διαλεκτικών «αντιθέτων» [Balibar. E. (1991) 'Racism and nationalism' στο Etien Balibar and Immanuel Wallerstein Race, Nation, Class: Ambiguous Identities, London: Verso, σελ. 50).

Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr

http://antiracistes.wordpress.com