ΗΠΑ: Λίνκολν-εμφύλιος πόλεμος-εκβιομηχάνιση-εργατικη-τάξη (του Θανάση Τσακίρη)

To 1860 εκλέχτηκε πρόεδρος ο Ρεπουμπλικανός Αβραάμ Λίνκολν. Οι Δημοκρατικοί κατέβηκαν με δύο ψηφοδέλτια, το Βόρειο και το Νότιο και, βεβαίως, έχασαν το παιχνίδι και σε λίγο έγιναν υπαίτιοι (“War Democrats”) ενός από τους χειρότερους εμφυλίους πολέμους της παγκόσμιας ιστορίας. “War Democrats” από το Βορρά στήριξαν τον Λίνκολν. Υπήρξαν, βέβαια, Δημοκρατικοί που εναντιώθηκαν στον πόλεμο.[1] Αντιπολίτευση αντιμετώπισε και μέσα από το κόμμα του από τους «Ριζοσπάστες Ρεπουμπλικάνους» που απαιτούσαν να αναλάβει το Κογκρέσο την ευθύνη του πολέμου, να καταργηθεί εδώ και τώρα η δουλεία και να ανασυγκροτηθεί πολιτική ο νότος μετά τη λήξη του πολέμου. Για να αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση, ο Λίνκολν διεύρυνε το κόμμα του με τους “War Democrats” και το μετονόμασε σε Union Party (Κόμμα της Ένωσης). Κι όμως, στις εκλογές του 1864 οι “War Democrats” κατέβασαν δικό τους υποψήφιο κόντρα στον Λίνκολν αλλά μάταια. Μετά τη δολοφονία του Λίνκολν, την Προεδρία ανέλαβε ο προερχόμενος από τους “War Democrats” Αντιπρόεδρος Άντριου Τζάκσον αλλά αντιμετώπισε σκληρή αντιπολίτευση από τους «Ριζοσπάστες Ρεπουμπλικανούς» που πέτυχαν να υπερψηφιστεί πρόταση μομφής εναντίον του αλλά απέτυχαν να πείσουν τους γερουσιαστές.

Με την επιστροφή των Νοτίων πολιτειών στην Ομοσπονδία το Δημοκρατικό Κόμμα ξανάγινε «αξιωματική αντιπολίτευση». Ο ήρωας του πολέμου στρατηγός Οδυσσέας Γκραντ ηγήθηκε των Ρεπουμπλικάνων και παρέμεινε Πρόεδρος για δύο θητείες (1868 και 1872). Έτσι, λοιπόν, το τέλος του πολέμου βρήκε τους Ρεπουμπλικανούς νικητές και τις ΗΠΑ μια διαφορετική χώρα. Τυπικά η δουλεία καταργήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1865 με την 13^η Τροποποίηση του Συντάγματος ενώ η μόνη εξαίρεση που διατηρήθηκε αφορούσε την περίπτωση διάπραξης εγκλήματος, κάτι που προκαλούσε αρνητικές ερμηνείες και προβλήματα. Και για να μη νομίζουμε πως επρόκειτο για μια απλή διαδικασία, η τροποποίηση έπρεπε να εγκριθεί από τα πολιτειακά νομοθετικά σώματα. Και ποια ήταν η Πολιτεία που τελευταία κατάργησε και τυπικά τη δουλεία μόλις το 1995; Η Πολιτεία του Μισισίπι!!!

Η ανασυγκρότηση των υποδομών έδωσε δουλειά σε πολύ κόσμο και, κυρίως, έδωσε νέα ορμή στην καπιταλιστική εκβιομηχάνιση καθώς η χώρα θα συνεχιζόταν να επεκτείνεται προς τη Δύση και χρειαζόταν νέους σιδηροδρόμους, νέα εργοστάσια και νέες αγροτικές και κτηνοτροφικές εκτάσεις που θα ετίθεντο υπό την εκμετάλλευση των μεγάλων αγροβιομηχανικών επιχειρήσεων. Μέσα σε αυτό το κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο θα γιγαντώνονταν τα πολιτικά κόμματα και θα άλλαζε ο πολιτικός τους προσανατολισμός καθώς οι Ρεπουμπλικανοί θα γίνονταν το κόμμα των βιομηχανικών και χρηματιστικών κύκλων της αστικής τάξης ενώ το Δημοκρατικό θα ψηφιζόταν από τους «χαμένους» της διαδικασίας της εκβιομηχάνισης αγρότες και εργάτες. Οι Ρεπουμπλικάνοι εξελίχθηκαν σε ένα άκρως εθνοκεντρικό κόμμα επιβάλλοντας αντιμεταναστευτική πολιτική και νομοθεσία με αποτέλεσμα οι Δημοκρατικοί να ψηφίζονται και από τους μετανάστες που ζούσαν στις μεγάλες πόλεις. Η σύγκρουση των δύο κομμάτων ήταν σφοδρή. Ο συσχετισμός δυνάμεων έγερνε πότε από τη μία και πότε από την άλλη πλευρά. Οι ανάγκες της πανεθνικής πολιτικής σύγκρουσης είχε ως αποτέλεσμα την οικοδόμηση μαζικών οργανώσεων (machines) από τα κόμματα, που, εκτός των άλλων, αποσκοπούσαν και στην πολιτική ενσωμάτωση των νέων πληθυσμών που προέρχονταν από τις νέες πολιτείες και κτήσεις καθώς και των εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών που συνέρρεαν από όλο τον κόσμο και, κυρίως, από την Ευρώπη. Όμως, όπως παρατήρησε ο Ρόμπερτ Μίκελς, «όποιος μιλά για οργάνωση μιλά για ολιγαρχία», δηλαδή σε κάθε πολιτική οργάνωση (κόμμα ή συνδικάτο) όσο και αν θεωρείται δημοκρατική δημιουργούνται ηγετικές γραφειοκρατικές ολιγαρχίες.[2] Έτσι εξελίχθηκαν στη φάση αυτή τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα. Παράλληλα, οι μηχανισμοί ανέπτυξαν τεράστια δίκτυα πελατειακών σχέσεων (“machine politics”). «Ο μηχανισμός και οι ηγέτες ήθελαν πολιτική δύναμη κι εξουσία. Η πολιτική εξουσία οδηγούσε σε προσωπικό πλούτο. Για να αποκτηθούν δύναμη κι εξουσία οι μηχανισμοί χρειάζονταν τον έλεγχο των δημοσίων αξιωμάτων οπότε όριζαν ποιοι θα ήταν οι υποψήφιοι και τους εξασφάλιζαν πιστές και προβλέψιμες ψήφους. Σε αντάλλαγμα, η αντιπαροχή του μηχανισμού ήταν η προσφορά σε προσωπική βάση υπηρεσιών και χειροπιαστών υλικών ανταμοιβών σε εκείνους που τον υποστήριζαν.»[3]

Επειδή, όπως τονίσαμε, οι μηχανισμοί είχαν συχνά ανάγκη από άφθονο χρήμα, διαφθορά επικρατούσε στις πόλεις όπου δημόσια αξιώματα έφερναν εκτός από τη δόξα και τον πλούτο. Έτσι οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι και οι κομματικοί στρατοί τους νόθευαν τις εκλογικές διαδικασίες («μπούκωναν» τις κάλπες με ψηφοδέλτια δικά τους, διπλοψήφιζαν και τριπλοψήφιζαν) και τρομοκρατούσαν  ανοιχτά τους αντίπαλούς τους. Προεκλογικά βοηθούσαν τους μετανάστες, έδιναν δουλειές και άλλες παροχές στους φτωχούς για να τους πάρουν τις ψήφους κι αυτοί λόγω έλλειψης κράτους πρόνοιας υπέκυπταν στους εκβιασμούς. Αυτά τα συμπτώματα «άρρωστης δημοκρατίας» δεν έχουν εξαλειφθεί, παρ’ όλο που πολλοί θεωρούν ότι κράτησαν ως τη δεκαετία 1950-1960. Η κατάσταση στην πόλη του Σικάγο είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική και είναι πρώτη στην πολιτική διαφθορά. Οι εργάτες και οι αγρότες ένοιωθαν αποκλεισμένοι από τις πολιτικές και κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις και είχαν την αίσθηση ότι οι κοινότητές τους δεν όριζαν οι ίδιες τις τύχες τους αλλά η παγκόσμια αγορά, οι κερδοσκόποι του χρηματοπιστωτικού συστήματος και οι άπληστοι βιομηχανικοί καπιταλιστές (robber barons).[4] Όταν εκδηλώθηκε η πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση το κομματικό σύστημα άρχιζε να τρίζει επικίνδυνα. Μεταξύ 1870 και 1896 οι αγρότες των μεσοδυτικών, δυτικών και νότιων πολιτειών δημιούργησαν οργανώσεις εκπροσώπησης των συλλογικών συμφερόντων τους. Το Greenback Party που υποστήριζε το αίτημα έκδοσης χάρτινου χρήματος και το αγροτικό κίνημα Granger που αγωνιζόταν εναντίον των μονοπωλίων των σιδηροδρόμων και προωθούσε την ιδέα των αγροτικών μεταφορικών συνεταιρισμών και ταχυδρομείων κατέβασαν κοινούς υποψηφίους στις εκλογές (1876, 1880, 1884). Όμως, τη μεγάλη απειλή για τα δύο μεγάλα κόμματα την αντιμετώπισαν όταν το 1892 το Κόμμα του Λαού (People’s Party ή Populists) με υποψήφιο πρόεδρο τον Τζέιμς Γουήβερ πήρε  8% και εξέλεξε 22 εκλογείς στο Εκλεκτορικό Κολέγιο, 6 κυβερνήτες και αρκετούς δημάρχους μικρών πόλεων. Οι Δημοκρατικοί εξέλεξαν Πρόεδρο τον Γκρόουβερ Κλήβελαντ και κατέκτησαν την πλειοψηφία στο Κογκρέσο. Όμως, ο Κλήβελαντ ήταν ανοιχτά άνθρωπος των βιομηχάνων και των τραπεζιτών. Έτσι, υπεράσπισε με νύχια και με δόντια το «χρυσό κανόνα» αρνούμενος σθεναρά να υιοθετήσει την πρόταση των αγροτών, των εργατών και των μικρεμπόρων και μικροβιοτεχνών. Έτσι, χειροτέρεψε η οικονομική κατάσταση, κατέρρευσαν τράπεζες, χρεοκόπησαν επιχειρήσεις, μειώθηκε η βιομηχανική παραγωγή, εκατοντάδες χιλιάδες έμειναν άνεργοι. Επί 30 χρόνια οι Δημοκρατικοί θα αντιμετωπίζονταν από τα λαϊκά στρώματα ως το κόμμα που πρόδωσε τις ελπίδες τους και έφερε φτώχεια και μιζέρια. Το 1894 οι Ρεπουμπλικάνοι επανάκτησαν την πλειοψηφία στο Κογκρέσο και η αυτοπεποίθηση των Δημοκρατικών έπεσε στο ναδίρ. Στη συνδιάσκεψη του 1896 ένας πρώην βουλευτής από τη Νεμπράσκα έκανε την εμφάνισή του και με το λόγο του ξεσήκωσε το παθιασμένο χειροκρότημα της πλειοψηφίας των Δημοκρατικών συνέδρων. Ο Γουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν επιτέθηκε στους υποστηρικτές του «χρυσού κανόνα» λέγοντας: «Δεν θα σταυρώσετε την ανθρωπότητα πάνω σε ένα χρυσό σταυρό.» Οι σύνεδροι κατενθουσιασμένοι υπερψήφισαν την υποψηφιότητά του. Το Δημοκρατικό Κόμμα τάχθηκε με τα εκατομμύρια των εργατών και αγροτών και γενικότερα με τη «φτωχολογιά». Το «Κόμμα του Λαού» στη δική του συνδιάσκεψη που έλαβε χώρα μερικές μέρες αργότερα τάχθηκε και αυτό υπέρ του Μπράιαν. Όμως, η ρητορική του Μπράιαν ξέφυγε από το πλαίσιο «τάξη εναντίον τάξη» και έγινε «ύπαιθρος εναντίον πόλεων», με αποτέλεσμα οι Ρεπουμπλικανοί με τον Γουίλιαμ ΜακΚίνεϋ, που τον χρηματοδοτούσαν φανερά και ξεδιάντροπα οι κεφαλαιοκράτες,να καταφέρουν να κερδίσουν τον κόσμο των εργαζομένων των πόλεων με το επιχείρημα ότι μόνο με την ανάπτυξη των μεγάλων επιχειρήσεων των πόλεων θα μπορέσουν να κρατήσουν τις δουλειές τους, και τους υποσχέθηκαν να επιβάλλουν υψηλούς βιομηχανικούς δασμούς στις εισαγωγές. Έτσι έχασαν οι Δημοκρατικοί και οι «Λαϊκιστές» έσβησαν ως κόμμα.

---

[1] Τους έμεινε η ονομασία Copperhead (αγκιστρόδους)  που τους είχαν αποδώσει οι Ρεπουμπλικάνοι γιατί, τάχα, μου χτυπούσαν χωρίς να τους καταλαβαίνουν όπως κάνει το συγκεκριμένο φίδι σε αντίθεση με τον κροταλία.

[2] Βλ. Michels Robert (1915) Political Parties: A Sociological Study of the Oligarchical Tendencies of Modern Democracy. London: Jarrold & sons.

[3] Βλ. Crotty William (1994) “Urban Political Machines” in L. Sandt Maisel and William G.Shade (eds.) Parties and Politics in American History, New York, NY: Garland, σελ. 134-135.

[4] Josephson Matthew (1962) The Robber Barons: The Great American Capitalists, 1861- 1901

New York, NY: Harcourt, Brace & World. Αποκαλούνται, έτσι, επειδή ακόμη και με αθέμιτες πρακτικές καταλάμβαναν την πρώτη θέση στην αγορά και λειτουργούσαν ως μονοπώλια και θύμιζαν τους μικροφεουδάρχες και τους αρχιεπισκόπους στις περιοχές του Ρήνου ποταμού στο 12ο-13ο αιώνα που σταματούσαν με την απειλή βίας τα πλοία, έβαζαν σιδερένιες αλυσίδες από τη μία όχθη στην άλλη και απαιτούσαν φόρους διέλευσης χωρίς κανένα δικαίωμα (στα γερμανικά Raubritter).

Θανάσης Τσακίρης

ΗΠΑ: ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

   

Eκτός από τις προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2020 κι άλλες εκλογές. Οι υποψήφιοι διεκδικούν  όλες τις 435 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών και 35 από τις 100 έδρες στη Γερουσία Επίσης θα γίνουν εκλογές για εκλογή 13 κυβερνητών Πολιτείων και κυβερνήσεων και  νομοθετικών σωμάτων εδαφικών κτήσεων. Οι εδαφικές κτήσεις είναι οι εξής: American Samoa, Guam, Northern Mariana Islands, Puerto Rico και U.S. Virgin Islands. Επιπλέον θα γίνουν πολλές τοπικές δημοτικές εκλογές όπως, Baltimore, Maryland: Honolulu, Hawaii.Milwaukee, Wisconsin: .Portland, Oregon:.Sacramento, California: San Diego, California: San Juan, Puerto Rico:.

Οι εκλογές της Γερουσίας αφορούν 33 έδρες της κατηγορίας 2 της Γερουσίας. Οι νικητές θα εκλεγούν για εξαετή θητεία από τις 3 Ιανουαρίου 2021 μέχρι τις 3 Ιανουαρίου 2027. Επιπλέον, θα διεξαχθούν και δύο ειδικές εκλογές: μία ειδική εκλογή στην Arizona για να καλυφθεί η κενή έδρα που δημιουργήθηκε με τον θάνατο του John McCain το 2018 και μια στη Georgia μετά την παραίτηση του Johnny Isakson στα τέλη του 2019.

Το 2014, στις τελευταίες τακτικές εκλογές για τις έδρες της κατηγορίας 2 της Γερουσίας, οι Ρεπουμπλικάνοι κέρδισαν  9 έδρες από τους Δημοκρατικούς και κέρδισαν πλειοψηφία στη Γερουσία. Οι Ρεπουμπλικανοί υπερασπίστηκαν αυτήν την πλειοψηφία το 2016 και το 2018 και κατείχαν 53 έδρες Γερουσίας μετά τις εκλογές του 2018. Οι Δημοκρατικοί κατέλαβαν 45 έδρες μετά τις εκλογές του 2018, ενώ οι ανεξάρτητoi  είχαν δύο έδρες.

Συμπεριλαμβανομένων των ειδικών εκλογών στην Arizona και στη Georgia, οι Ρεπουμπλικανοί θα υπερασπιστούν 23 έδρες το 2020, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα θα υπερασπιστεί 12 έδρες. Οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να πάρουν τρεις ή τέσσερις έδρες για να κερδίσουν πλειοψηφία στη Γερουσία, ανάλογα με το ποιο κόμμα κερδίζει τον έλεγχο της αντιπροεδρίας.

Αρκετές από τις αναμετρήσεις αναμένεται να είναι άκρως έντονες, συμπεριλαμβανομένων των εδρών των Δημοκρατικών στην Alabama και στο Michigan καθώς και των εδρών των Δημοκρατικών σε Colorado, Arizona, North Carolina, και Maine.

Θανάσης Τσακίρης

ΗΠΑ: ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΤΣ

ΗΠΑ: ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΤΣ

Οι προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών για το 2020 έχουν προγραμματιστεί  να διεξαχθούν την Τρίτη 3 Νοεμβρίου. Θα είναι οι 59ες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ. Οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν προεδρικούς εκλέκτορες οι οποίοι με τη σειρά τους στις 14 Δεκεμβρίου 2020 είτε θα εκλέξουν νέο πρόεδρο και αντιπρόεδρο είτε θα επανεκλέξουν τους  κατόχους των αξιωμάτων αυτών.  Ο κύκλος των προκριματικών προεδρικών εκλογών και των συνελεύσεων προεδρικών εκλογών διεξαχθεί κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2020. Αυτή η διαδικασία είναι μια έμμεση εκλογή. Οι ψηφοφόροι ψηφίζουν ψηφοδέλτια και επιλέγουν μια ομάδα αντιπροσώπων στο συνέδριο  που με τη σειρά τους εκλέγουν τον υποψήφιο του κόμματός του (και τον υποψήφιο αντιπρόεδρό του).

Ο Donald Trump, ο 45ος εν ενεργεία πρόεδρος, ξεκίνησε εκστρατεία επανεκλογής στο θώκο με τη διαδικασία  των προκριματικών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Αρκετές οργανώσεις του κόμματος σε επίπεδο πολιτείας έχουν ακυρώσει τις προκριματικές τους   σε ένδειξη υποστήριξης για την υποψηφιότητα του Trump.

29 υποψήφιοι ξεκίνησαν εκστρατείες για το προεδρικό χρίσμα του κόμματος των Δημοκρατικών. Αυτές έγιναν το μεγαλύτερο πεδίο μάχης υποψηφίων για οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα στην περίοδο μετά τη μεταρρύθμιση της αμερικανικής εκλογικής πολιτικής.[1]

 Ο νικητής των προεδρικών εκλογών του 2020 πρόκειται να αναλάβει τα καθήκοντά του στις  20 Ιανουαρίου 2021.

Θανάσης Τσακίρης

---

[1] Η επιτροπή McGovern-Fraser, γνωστή ως Επιτροπή για τη Δομή των Κόμματος και την Επιλογή των  Εκπροσώπων, δημιουργήθηκε από τη Δημοκρατική Εθνική Επιτροπή (DNC) ως απάντηση στην εξέγερση κατά τo Εθνικό Δημοκρατικό Συνέδριο το 1968. Αποτελείτο από 28 μέλη, τα οποία επέλεξε ο πρόεδρος της DNC, Γερουσιαστής Φρεντ Ρ. Χάρις, το 1969 για να αλλάξει τους κανόνες του Δημοκρατικού Κόμματος σχετικά με την επιλογή των εκπροσώπων του Συνεδρίου.

Τρίτη, 13/6 στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ με τον Χρύσανθο Τάσση με θέμα:Βρετανικές Εκλογές 2017.

Την Τρίτη, 13/6/2017 (8-9 μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ  με τον Χρύσανθο Τάσση (λέκτορας πολιτικής επιστήμης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης) θα αναφερθούμε  στις Βρετανικές Εκλογές 2017.

Σας περιμένουμε, όπως πάντα, στον φιλόξενο διαδικτυακό ραδιοσταθμό IlioupolisOnAir  http://www. ilioupolisonline.gr/radio/ index.html 

Χορηγός: Μεζεδοπωλείο ΟΑΣΙΣ

ΗΠΑ: Γεράκια εναντίον Κορακιών (του Θανάση Τσακίρη)

ΗΠΑ: Γεράκια εναντίον Κορακιών

Την Τρίτη 8 Νοεμβρίου τελειώνουν τα ψέματα. Οι εκλογείς -όσοι φτάσουν στην κάλπη- θα πάρουν μια απόφαση που θα τους συγκλονίσει. Αν ψηφίσουν τον Ντόναλντ Τραμπ θα είναι εκλογικό σεισμός που θα έχει θύματα εκατομμύρια μετανάστες. Αν ψηφίσουν την Χίλαρι Κλίντον θα χρειαστεί να βγουν μαζικά στους δρόμους για να εφαρμοστούν τα όσα θετικά μέτρα προβλέπει το πρόγραμμά της, που κι αυτό είναι προϊόν πίεσης από την καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς.  Από την άλλη πλευρά, της εξωτερικής πολιτικής, η Χίλαρι δεν φημίζεται για περιστερά της ειρήνης ενώ ο Τραμπ προσπαθεί να θολώσει τα νερά.

"Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα είναι μια πολύ πιο επιθετική πρόεδρος σε σχέση με τον Ομπάμα», είπε ο καθηγητής τού Πανεπιστήμιου της Βοστόνης  ιστορικός Άντριου Μπάτσεβιτς σε ομιλία του στο Ίδρυμα της Νέας Αμερικής στην Γουάσινγκτον στις 19 Οκτωβρίου, αναφερόμενος συγκεκριμένα στην προσέγγιση της Κλίντον για Ασία και τον Ειρηνικό.

Η επιθετικότητα της Κλίντον έχει διαμορφωθεί από δύο ανώτερους συμβούλους της για την εξωτερική πολιτικής. Αμφότεροι είναι «βετεράνοι» της πρώτης θητείας Ομπάμα: ο Kurt Campbell, ο πρώην βοηθός υπουργός Εξωτερικών της Κλίντον του κράτους για την Ασία, και ο Michèle Flournoy, ο οποίος ήταν βοηθός υπουργός Άμυνας. Αυτοί είναι οι συν-ιδρυτές του Κέντρου για την Ασφάλεια της Νέας Αμερικής (CNAS), μια φίλο-στρατιωτική δεξαμενή σκέψης που ιδρύθηκε το 2007. Ο Campbell είναι ο σήμερα ως συν-πρόεδρος και ο Flournoy είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος. Τις τελευταίες ημέρες, τόσο  ο Campbell όσο και Flournoy απευθυνόμενο σε κορεατικό κοινό ότι όλες οι επιλογές, συμπεριλαμβανομένης της εξαπόλυσης προληπτικών στρατιωτικών πληγμάτων, θα είναι στο τραπέζι, όταν πρόκειται για τον Κιμ.

Η Κλίντον, πρόθυμη να δείξει την προσκόλληση της στην παραδοσιακή πολιτική των ΗΠΑ, υποστήριξε τη διατήρηση των συμμαχιών των ΗΠΑ με τη Σεούλ και το Τόκιο και τη διατήρηση την «πυρηνική ομπρέλα» των ΗΠΑ από πάνω τους. "Θα ήθελα να συνεργαστώ με τους συμμάχους μας στην Ασία, στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και αλλού», είπε στο τελικό ντιμπέιτ της 19 Οκτωβρίου "Αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο πρόκειται να είμαστε σε θέση να διατηρήσουμε την ειρήνη."

Ο ομογενής James Stavridis, συνταξιούχος στρατηγός ο οποίος φλέρταρε με την ιδέα  του υποψήφιου αντιπροέδρου με τη Χίλαρι, εκτιμά πως η κυβέρνηση της δεν θα μείνει στις κυρώσεις αλλά θα ενεργοποιήσει τον «κυβερνοκόσμο» για εξουδετερώσει τις όποιες προόδους του Κιμ. Υποστηρίζει την ανάπτυξη  από τις ΗΠΑ στρατιωτικών γεγονότων που θα  τους δώσουν τη δυνατότητα  να  φτάσουν στο ίδιο το καθεστώς και να τους καταστήσουν ανίκανους να χρησιμοποιήσουν αυτά τα όπλα.

Παρ’ όλα αυτά 47 ακτιβιστές/τριες με ανοιχτή επιστολή τους προς την Αμερικανική Αριστερά υποστηρίζουν  ότι η νίκη εναντίον του Trump στις προεδρικές εκλογές αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για την αριστερά. Κατ’ ελάχιστο, αυτό σημαίνει την κινητοποίηση των ψηφοφόρων υπέρ της Χίλαρι Κλίντον στις αμφιταλαντευόμενες πολιτείες, ακόμη και αν ψηφίσετε υπέρ άλλου υποψηφίου σε ασφαλείς πολιτείες. Έχοντας νικήσει τον Τραμπ και τον Τραμπισμό πρέπει να οικοδομήσουμε κινήματα που θα παλέψουν, θα αντισταθούν και να ταρακουνήσουμε την κυβέρνηση Κλίντον που θα είναι μιλιταριστική και φιλοκαπιταλιστική.

Οι περισσότεροι από αυτούς στην αριστερά λένε ότι απεχθάνονται τους Κλίντον για την εφαρμοσμένη από αυτούς πολιτική: NAFTA, μαζικές φυλακίσεις, Παλαιστίνη, εισβολή στο Ιράκ του 2003, νομιμοποίηση του πραξικοπήματος στην Ονδούρα, φίλα προσκείμενοι στην Wall Street κλπ. Και αν κρίνουμε από την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος , η  Κλίντον θα παίξει το παιχνίδι των οικονομικών ανισοτήτων, του σοβινισμού και του εθνικισμού.  σε όλη την εκλογή. Και σημειώνουν ότι αν η νεοφιλελεύθερη πολιτική της Κλίντον προκαλεί ναυτία, στη συνέχεια, η πολιτική του Τραμπ με μεγάλες δόσεις του ρατσισμού και μισογυνισμού μας προκαλεί εμετό.

Εκτός από το Πράσινο Κόμμα που ακόμα δίνει τη δική του μάχη υπάρχει και γκάμα αριστερών κομμάτων στις ΗΠΑ που αγωνίζονται για μια θέση στην κάλπη  Τα κόμματα Party for Socialism and Liberation, Peace and Freedom και Liberty Union Party υποστηρίζουν από κοινού την τυπογράφο Gloria La Riva ακτιβίστρια από την Καλιφόρνια ενώ το  τροτσκιστικό  Socialist Workers Party την συνδικαλίστρια του κλάδου των μεταλλωρύχων Alyson Kennedy από το Ιλινόι. Το Workers World Party κατεβαίνει ξανά με τη συνταξιούχο δασκάλα και ακτιβίστρια Monica Moorehead από την Αλαμπάμα. Το Socialist Party USA στηρίζει από κοινού με το Natural Law Party τους υποψήφιους Mimi Soltysik και Angela Nicole. Το United States Pacifist Party με τον ειρηνιστή Bradford Lyttle από το Ιλινόι και το  Socialist Equality Party με τον ειρηνιστή Jerry White από το Michigan.

Στα μέσα Αυγούστου, έρευνα της εταιρείας Gallup διαπίστωνε ότι μόνο έξι στους 10 Αμερικανούς θεωρούν «πολύ» ή «αρκετά» ότι η ψήφος τους θα μετρήσει σωστά. Αυτό το ποσοστό είναι αρκετά χαμηλότερο από τα τρία τέταρτα του συνόλου των Αμερικανών μια δεκαετία νωρίτερα.

Μεταξύ των Ρεπουμπλικάνων, το ποσοστό που είναι βέβαιοι για την ψήφο τους πέφτει περίπου στο μισό, το χαμηλότερο επίπεδο έχει καταγραφεί ποτέ από την Gallup. Ομοίως, δημοσκόπηση για την Washington Post - ABC News που διενεργήθηκε μεταξύ 5 και 8 Σεπτεμβρίου διαπίστωσε ότι το 46% των Αμερικανών πιστεύουν ότι οι εκλογές νοθεύονται  πολύ ή αρκετά συχνά. Ανάμεσα στους οπαδούς του Τραμπ το ποσοστό εκτοξεύεται 69 τοις εκατό.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν νίκη της Κλίντον αλλά τίποτα δεν είναι δεδομένο γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει με την αποχή

.

ΦΟΡΕΑΣ ΕΡΕΥΝΑΣ                  ΗΜΕΡ0ΜΗΝΙΑ               ΚΛΙΝΤΟΝ        ΤΡΑΜΠ       ΤΖΟΝΣΟΝ ΣΤΑΙΝ                                         

Rasmussen Reports	31 Οκτωβρίου– 2 Νοεμβρίου	42%	45%	4%	1%
IBD/TIPP	29 Οκτωβρίου –2 Νοεμβρίου	44%	44%	4%	2%
Rasmussen Reports	30 Οκτωβρίου– 1 Νοεμβρίου	44%	44%	5%	2%
YouGov/Economist	30 Οκτωβρίου – 1 Νοεμβρίου	46%	43%	4%	2%
ABC News/Washington Post	29 Οκτωβρίου– 1 Νοεμβρίου	47%	45%	3%	2%
CBS News/New York Times	28 Οκτωβρίου  – 1 Νοεμβρίου	45%	42%	5%	4%
Ipsos/Reuters	28 Οκτωβρίου -1 Νοεμβρίου	55%	47%	5%	2%
IBD/TIPP	27 Οκτωβρίου  – 1 Νοεμβρίου	44%	44%	4%	2%

Συμπληρωματικό σημείωμα για εκλογές ΗΠΑ

Οι εκλογές του Κογκρέσου

Οι εκλογές της Γερουσίας

Υπό διεκδίκηση είναι οι έδρες γερουσιαστών  στις πολιτείες Alabama, Alaska, Arizona, Arkansas, California, Colorado, Connecticut, Florida, Georgia, Hawaii, Idaho, Illinois, Indiana, Iowa, Kansas, Kentucky, Louisiana, Maryland, Missouri, Nevada, New Hampshire, New York, North Carolina, North Dakota, Ohio, Oklahoma, Oregon, Pennsylvania, South Carolina, South Dakota, Utah, Vermont, Washington, και Wisconsin.Σύμφωνα με εκτιμήσεις οι Δημοκρατικοί είναι σε καλύτερη θέση και θα κερδίσουν έδρες Ρεπουμπλικάνων σε πολιτείες  που δείχνουν να τείνουν προς τη Χίλαρι Κλίντον

Εκλογές της  Βουλής των Αντιπροσώπων

Όλες οι έδρες (435 ) της Βουλή των Αντιπροσώπων είναι υπό διεκδίκηση. Επιπλέον, θα διεξαχθούν εκλογές για την επιλογή του Αντιπροσώπου για την Περιφέρεια της Κολούμπια (Πόλη της Γουάσινγκτον των ΗΠΑ) καθώς και των Αντιπρόσωπων από τις κτήσεις των ΗΠΑ. Επίσης εκλέγεται Επίτροπος του Πουέρτο Ρίκο για μια τετραετή θητεία.

Πολιτειακές εκλογές

Εκλογές Κυβερνητών

Οι εκλογές θα διεξαχθούν για κυβερνήτες σε δώδεκα από τις πενήντα πολιτείες των ΗΠΑ και δύο κτήσεις των ΗΠΑ. Μια ειδική εκλογή διεξάγεται στην πολιτεία Όρεγκον μετά την παραίτηση του John Kitzhaber.

Βουλευτικές εκλογές

Σε 44 πολιτείες γίνονται βουλευτικές εκλογές δηλαδή για 86 βουλές και γερουσίες από τις 99. Μόνο έξι πολιτείες δεν έχουν βουλευτικές: Λουιζιάνα, Μισισιπή, New Jersey, και Βιρτζίνια διενεργούν βουλευτικές εκλογές στα μονά έτη, ενώ η Αλαμπάμα και το Μέριλαντ θα κάνουν τις επόμενες βουλευτικές εκλογές τους το 2018.  

Άλλες εκλογές

Πολλές πολιτείες θα διενεργήσουςν εκλογές για άλλα αιρετά αξιώματα, όπως ο γενικός εισαγγελέας.

Δημαρχιακές εκλογές θα λάβουν χώρα σε πολλές πόλεις, μεταξύ των οποίων σε:

Βαλτιμόρη, Μέριλαντ

Χονολουλού, Χαβάη

Μιλγουόκι, Ουισκόνσιν

Πόρτλαντ, Όρεγκον.

Ρίτσμοντ, Βιρτζίνια

Σακραμέντο, Καλιφόρνια

Σαν Ντιέγκο, Καλιφόρνια

Θανάσης Τσακίρης

 (Εποχή, 6/11/2016  www.epohi.gr

ΕΚΛΟΓΕΣ ΗΠΑ 2016 - 3ο μέρος

Σύνδεση με τα προηγούμενα:

ΕΚΛΟΓΕΣ ΗΠΑ 2016 - 1ο μέρος

ΕΚΛΟΓΕΣ ΗΠΑ 2016 - 2ο μέρος

Στη βιβλιογραφία συναντάμε διαφορετικές εκδοχές για την εξέλιξη των κομμάτων και του κομματικού συστήματος, αλλά στην παρούσα φάση κρατάμε το συγκεκριμένο πίνακα ως λειτουργικότερο μιας και εξυπηρετεί τη σύντομη ανασκόπησή μας.[1] Όπως βλέπουμε αυτή η τυπολογική κατάταξη διαφέρει κατά τι από την κλασική στο είδος της κατάταξη του Μωρίς Ντυβερζέ[2] την οποία επέκτειναν οι Ρίτσαρντ Κατς και Πήτερ Μέιερ [3]:

Α. Κόμματα στελεχών

. Αρχικά τα πολιτικά κόμματα ήταν τοπικές επιτροπές από προσωπικότητες με επιρροή και προύχοντες στα πλαίσια κάθε εκλογικής περιφέρειας

ü  Ποιότητα μελών αντί ποσότητας

ü  Εσωτερική οργάνωση επιτροπών ατελής

ü  Μεγάλη αυτονομία επιτροπών

ü  Κόμματα = ομοσπονδία επιτροπών

ü  Βουλευτές με μεγάλη ανεξαρτησία. Αποτέλεσμα οι μάχες των εθνοσυνελεύσεων είχαν χαρακτήρα μονομαχίας

Β. Κόμματα μαζών

. Ο αποκλεισμός σοσιαλιστών υποψηφίων από πηγές χρηματοδότησης οδήγησε στη συγκρότηση οργανώσεων με πολλά μέλη που κατέβαλλαν μικρές χρηματικές συνεισφορές κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Αποτέλεσμα ήταν η ενσωμάτωση στην οργάνωση του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού οπαδών. Έτσι η κομματική οργάνωση συνέβαλε στην πολιτική εκπαίδευση λαϊκών μαζών και δημοκρατική επιλογή υποψηφίων από συνέδρια (εθνικά, τοπικά, τομεακά).

• Τα κόμματα στελεχών ανταποκρίνονταν στις ανάγκες της εποχής συγκρούσεων μεταξύ αριστοκρατών και αστών.
• Τα κόμματα μαζών ανταποκρίνονται στην εποχή κατά την οποία η βιομηχανική επανάσταση δημιουργεί πολυπληθή εργατική τάξη που διεκδικεί την ενσωμάτωση του συνόλου των πολιτών στο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα και την διαρκή συμμετοχή στις πολιτικές διαδικασίες πέρα από την ανά τετραετία καθολική ψηφοφορία για την εκλογή βουλευτών.

Η διαρκής μαζική οργάνωση μελών και ανάγκη διαρκούς είσπραξης συνδρομών και συνεισφορών συνέβαλε στην πολύ αυστηρότερη διοικητική οργάνωση και στην προοδευτική ανάπτυξη ενός πολύπλοκου και ιεραρχημένου οργανισμού και μιας ομάδας ενδοκομματικών ηγετών με αποτέλεσμα την εξασθένιση της θέσης των βουλευτών.

Κοινωνιολογικά, η διαμάχη μεταξύ ενδοκομματικών και κοινοβουλευτικών στελεχών αντανακλά τη διαμάχη των δύο ομάδων της βάσης: μέλη που εκλέγουν τους ενδοκομματικούς ηγέτες και οπαδοί που εκλέγουν τους βουλευτές. Τα μέλη είναι πιο ταυτισμένα με το κόμμα σε σχέση με τους ψηφοφόρους και, συνεπώς, πιο αδιάλλακτα.

Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, οι ομοιότητες με την ανάπτυξη των ευρωπαϊκών κομμάτων είναι πολλές παρά τη σχετικά αργοπορημένη εμφάνισή τους έναντι αυτών των ΗΠΑ.

Γ. Το πανσυλλεκτικό κόμμα εμφανίστηκε στην Ευρώπη τη δεκαετία του ’60 διατηρώντας πολλά στοιχεία του κόμματος μαζών.[4] Το πρότυπο ανάπτυξης της Δύσης ήταν το υπόβαθρο του πανσυλλεκτικού κόμματος: ιδιότυπο καθεστώς συσσώρευσης με δομές εντατικής συσσώρευσης και μαζικής κατανάλωσης στη βάση συναινετικών θεσμών και δομών. Το πανσυλλεκτικό κόμμα υιοθετεί στρατηγικές άμεσης εκλογικής αποτελεσματικότητας που συνεπάγονται

πρακτικές αποστασιοποίησης ή και αποστροφής από πρακτικές στρατολόγησης στη βάση των ιδεολογικών και κυρίως κοινωνικών ταυτίσεων, ενώ παράλληλα επιδιώκουν εκλογική υποστήριξη με αφετηρία πολιτικές και προγραμματικές συγκλίσεις.

Τα κόμματα πλέον παύουν να είναι παράγοντες της κοινωνίας που επιδιώκουν την επιρροή πάνω στο κράτος ή την διείσδυση σ’ αυτό. Αυτό σημαίνει μετατροπή των κομμάτων σε ανταγωνιστικούς μεσίτες μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Οι κυβερνήσεις πανσυλλεκτικών κομμάτων βιώνουν μια έντονη αντίφαση προσπαθώντας αφενός να μεσιτεύσουν τα αιτήματα της κοινωνίας προς το κράτος αφετέρου να υποστηρίζουν την κρατική πολιτική απέναντι στην κοινωνία. Αντίθετα στις ΗΠΑ η εξέλιξη ήταν κάπως διαφορετική. Οι μαζικές οργανώσεις των πολιτικών κομμάτων κατά το δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα της καπιταλιστικής εκβιομηχάνισης, της ανάπτυξης της εργατικής τάξης και της εισροής μεταναστών από την Ευρώπη δεν είχαν τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά των ευρωπαϊκών συντηρητικών και σοσιαλιστικών κομμάτων (λόγω απουσίας φεουδαρχίας, ατομιστικής πολιτικής κουλτούρας και, σε μεγάλο βαθμό, των δυνατοτήτων επέκτασης της χώρας προς δυσμάς που λειτουργούσε ως αδιαμόρφωτο ακόμη «Αμερικανικό όνειρο» κ.ο.κ.). Το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ στην καλύτερη εμφάνισή του στις Προεδρικές του 1912 έφτασε το 6% και στις βουλευτικές είχε δύο βουλευτές στο Ομοσπονδιακό επίπεδο, μερικές έδρες σε Πολιτειακά νομοθετικά σώματα και 33 δημάρχους, για να μειωθεί σταδιακά η δύναμή του σε ελάχιστα ποσοστά.[5] Έτσι, βλέπουμε τα υποτιθέμενα μαζικά κόμματα του 190υ αιώνα, Δημοκρατικό και Ρεπουμπλικανικό, να είναι ουσιαστικά πανσυλλεκτικά, τη δε δομή τους να μην έχει τα πυραμιδωτά χαρακτηριστικά των κομμάτων-μαζών.

Δ. Τα κόμματα καρτέλ είναι η πιο σύγχρονη κομματική μορφή που απαντάμε στην Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες, πολλά χαρακτηριστικά των οποίων απαντώνται και στα βασικά αμερικανικά κόμματα ήδη από το 1960. Τα κόμματα αυτά χαρακτηρίζονται από πολιτικούς που θεωρούν την πολιτική ως επάγγελμα (πολλοί δε ως πηγή πλουτισμού και ελάχιστοι ως καθήκον του πολίτη). Η βάση του κομματικού ανταγωνισμού είναι το κατά πόσο οι πολιτικοί έχουν διαχειριστικές δεξιότητες και είναι γενικώς και αορίστως αποτελεσματικοί, ενώ η ιδεολογία έχει χαθεί ως έννοια. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά τους είναι η «ένταση κεφαλαίου» της κομματικής δουλειάς και της κομματικές προεκλογικής εκστρατείας. Εκεί που οι εθελοντές έπαιζαν σημαντικό ρόλο, έστω και σε «ταπεινά καθήκοντα» αφισοκόλλησης και «cheerleaders» αναλαμβάνουν τώρα οι διάφορες εταιρείες που παρέχουν υπηρεσίες πολιτικού μάρκετινγκ, διαφήμισης, δημοσίων σχέσεων, χάραξης στρατηγικής και, πάνω απ’ όλες οι εταιρείες ερευνών κοινής γνώμης. Τα κόμματα πια εδρεύουν στο κράτος και παύουν πλέον να είναι μεσίτες της κοινωνίας προς αυτό. Οι σχέσεις των κομματικών ελίτ και των απλών μελών είναι, σε γενικές γραμμές, αυτές της «αμοιβαίας αυτονομία» (ένας κομψός όρος για να πούμε ότι τα μέλη και οι οπαδοί ξεκίνησαν την απόδρασή τους από τα κόμματα). Τέλος, τα εναπομένοντα μέλη δεν έχουν ούτε δικαιώματα ούτε υποχρεώσεις και τα όρια μεταξύ μελών και μη-μελών είναι πλέον ασαφή, και η έμφαση είναι στο άτομο ως μέλος και όχι ως οργανωμένο σώμα (π.χ. Βρετανικό Εργατικό Κόμμα). Η εμπειρία των κομμάτων των ΗΠΑ είναι και εδώ διαφορετική ή και πρωτοποριακή σε σχέση με τα κόμματα-καρτέλ.

Συνεχίζεται...

Θανάσης Τσακίρης

[1] Για περισσότερες λεπτομέρειες επί του θέματος, βλ. Burbank Matthew, Hrenenar Ronald, and Benedict Robert (2008) Parties, Interest Groups, and  Political Campaigns. Boulder, CO: Paradigm Publishers.

[2] Duverger, Maurice (1951) Les Partis Politiques. Paris: PUF.

[3] Katz Richard and Mair Peter (1995) “Changing Models of Party Organization and Party Democracy.” Party Politics. Νο. 1, σελ 5–28.

[4] Kirchheimer Otto (1991) “O µετασχηµατισµός των κοµµατικών συστηµάτων στη δυτική Ευρώπη” Λεβιάθαν, Νο 11.

[5] Βλ. Seymour Martin Lipset, Gary Wolfe Marks, and Gary Marks (2001) It Didn't Happen Here: Why Socialism Failed in the United States. New York, ΝΥ: W. W. Norton and Company καθώς και Tindall, George Brown and Shi, David E. (1984) America: a Narrative History.  New York, ΝΥ: W. W. Norton and Company