1000 βιβλία που πρέπει να διαβάσετε πριν πεθάνετε Νο 17- Platform Capitalism

 Nick Srnicek 

Platform Capitalism

Oxford: PolityPress
2019

Ποια είναι η σχέση μεταξύ της αναδυόμενης τεχνολογίας και της μελλοντικής διάρθρωσης της οικονομίας μας; Είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός αυτός που άθελά του παράγει τις τεχνολογίες που θα επιφέρουν τη δική του πτώση; Σε αυτό το νέο βιβλίο αιχμής, ο «αστέρας του κινήματος επιτάχυνσης» Nick Srnicek ασχολείται με αυτές τις ερωτήσεις, δείχνοντας πώς οι σύγχρονες καινοτομίες στον αυτοματισμό, την κυβερνητική και την μεταποίησης αντιπροσωπεύουν μια θεωρητική και πρακτική πρόκληση για το ίδιο το οικονομικό σύστημα που τις ανέπτυξε.

Ιστορικά, οι στοχαστές της αριστεράς απαιτούσαν μειωμένες ώρες εργασίας, οικονομική δημοκρατία και ελεύθερη πρόσβαση στην αφθονία. Παραδόξως, ακριβώς όπως αυτές οι απαιτήσεις φαίνονται τόσο απροσδιόριστες όσο ποτέ σε πολιτικό επίπεδο, κωδικοποιούνται στα ίδια τα τεχνολογικά θεμέλια του νεοφιλελευθερισμού. Ο Srnicek εξετάζει τεχνολογίες όπως η αυτοματοποιημένη εφοδιαστική, ο κυβερνητικός προγραμματισμός και η Προσθετική Κατασκευή προκειμένου να επανεξετάσει παλαιότερες συζητήσεις σχετικά με τον έλεγχο των εργαζομένων στα μέσα παραγωγής, τα «εμπόδια» στην καπιταλιστική ανάπτυξη και τις καταστασιακές έννοιες της εξάρθρωσης. Με τον τρόπο αυτό, τα θεμέλια και το μέλλον του νεοφιλελευθερισμού τίθενται υπό έντονη αμφισβήτηση.

Ο Nick Srnicek είναι Αμερικανός συγγραφέας και ακαδημαϊκός. Είναι επί του παρόντος λέκτορας στην ψηφιακή οικονομία στο King's College του Λονδίνου.


Καλή ανάγνωση

Θανάσης Τσακίρης

1000 βιβλία που πρέπει να διαβάσετε πριν πεθάνετε Νο 16 - Political Hypocrisy: The Mask of Power, from Hobbes to Orwell and Beyond του

David Runicman (2008)
 Political Hypocrisy: The Mask of  Power, from Hobbes to Orwell and Beyond 
 Princeton:Princeton University Press

Τι είδους υποκριτή πρέπει να επιλέξουν οι ψηφοφόροι ως επόμενο ηγέτη τους; Η ερώτηση φαίνεται εντελώς κυνική. Αλλά, όπως προτείνει ο David Runciman, στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο κυνικό να προσποιούμαστε ότι η πολιτική μπορεί πάντα να είναι απόλυτα ειλικρινής. Η Πολιτική υποκρισία είναι ένα έπικαιρο και διαχρονικό βιβλίο για τα προβλήματα της ειλικρίνειας και της αλήθειας στην πολιτική και πώς μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε χωρίς να γλιστρήσουμε στην υποκρισία. Ο Runciman βασίζεται στο έργο μερικών από τους σπουδαίους των νεωτερικών πολιτικών στοχαστών - Hobbes, Mandeville, Jefferson, Bentham, Sidgwick και Orwell - και εφαρμόζει τις ιδέες του σε διάφορα είδη υποκριτικών πολιτικών από τον Oliver Cromwell στη Hillary Clinton. Υποστηρίζει ότι πρέπει να αποδεχθούμε την υποκρισία ως γεγονός πολιτικής - η πιο επικίνδυνη μορφή πολιτικής υποκρισίας είναι να ισχυριστεί κανείς ότι ασκεί πολιτική χωρίς υποκρισία. Το βιβλίο αυτό, παρουσιάζοντας ένα νέο προφητικό κείμενο που λέει την ιστορία μέχρι τον Donald Trump, εξετάζει γιατί, αντί μάταια να ψάχνουμε για αυθεντικούς πολιτικούς, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να διακρίνουμε τις αβλαβείς και επιβλαβείς υποκρισίες και να ανησυχούμε μόνο για τις πιο επιβλαβείς ποικιλίες.

Ο David Walter Runciman FBA (γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1967) είναι Άγγλος ακαδημαϊκός που διδάσκει πολιτική και ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, όπου είναι επικεφαλής του Τμήματος Πολιτικής και Διεθνών Σπουδών.

Καλή αναγνωση


Θανάσης Τσακίρης

ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΓΙΛΕΚΑ Ο ΘΕΡΜΟΣ ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ '18-'19 - ΤΟΝΙ NEGRI

ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΓΙΛΕΚΑ
Ο ΘΕΡΜΟΣ ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ '18-'19

ΤΟΝΙ NEGRI 

 

Παρουσίαση
«...Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά, αφού περιγράφουν μια οργανωτική διαδικασία εν εξελίξει, απολύτως οριζόντια, χωρίς leadership, που μοιάζει με την κίνηση ενός θρόμβου σε σχέση με τις γνώμες και τους στόχους. Ποια θα είναι τελικά η εξέλιξη δεν το ξέρω· στην πραγματικότητα κανείς δεν το ξέρει. Κι αυτό γιατί υπάρχει μια δομή που συγκροτείται με εργαλεία άμεσης δημοκρατίας και κυρίως είναι αυτή η ίδια που τα χειρίζεται. Πρέπει να περιμένουμε από Κυριακή σε Κυριακή, δηλαδή την επόμενη ημέρα του Σαββάτου, για να καταλάβουμε πώς πάνε τα πράγματα. Όμως μου φαίνεται ότι τα σημαντικά στοιχεία είναι τα εξής: πανεθνική διάσταση, εναντίωση στην προσπάθεια του Μακρόν να υπάρξει αφομοίωση μέσω μιας κάποιας συζήτησης, εξωστρέφεια, διατήρηση ενός οριζόντιου πλαισίου χωρίς leadership, ανάπτυξη της οργάνωσης με όρους οριζοντιότητας και εσωτερικής σύνδεσης, πρόκειται για ένα πλήθος που συντίθεται. Όλα αυτά μου φαίνονται κάθε άλλο παρά περιστασιακά και, προς στιγμή, προσλαμβάνουν μια πραγματική όψη αντιεξουσίας στη γαλλική κοινωνία». (Τόνι Νέγκρι, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

Η γαλλική εξέγερση
Προϊστορία
Γαλλικά χρονικά
Τα Κίτρινα Γιλέκα: μια αντιεξουσία;
Σκέψεις για τα Κίτρινα Γιλέκα μετά το έβδομο ραντεβού
Κίτρινα Γιλέκα: η αντιεξουσία του πλήθους. Συνέντευξη με τον Τόνι Νέγκρι
«Βρισκόμαστε στο χείλος ενός παγκόσμιου μετασχηματισμού»
Χρήσιμο Χάος: Κίτρινα Γιλέκα, Ιταλία, CGT

Λεπτομέρειες
Εκδότης ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ
Χρονολογία Έκδοσης Μάρτιος 2019
Αριθμός σελίδων 58

Τρίτη, 5/3στην εκπομπή "Αχ Εξουσία" θα μιλήσουμε με την Άννα Μαλικιώση για την ιστορία του εκδοτικού οίκου ΘΕΜΕΛΙΟ.

Την Τρίτη, 5 Μαρτίου 2019 (8-9μμ) στην εκπομπή "Αχ Εξουσία" θα μιλήσουμε με την Άννα Μαλικιώση για την ιστορία του εκδοτικού οίκου ΘΕΜΕΛΙΟ.

Σας περιμένουμε, όπως πάντα, στον φιλόξενο διαδικτυακό ραδιοσταθμό IlioupolisOnAir

http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html 

Tsakthan Daily 12/5/2018 --Εργασιακές σχέσεις: Από τον Πλάτωνα στην εποχή του ψηφιακού σταθμού εργασίας

"Όλη η ευτυχία εξαρτάται από το θάρρος και την εργασία."
- Honoré de Balzac

Ο πιο συνήθης ορισμός των εργασιακών σχέσεων είναι ο νομικός, που τις ορίζει
– ως συλλογικές διαπραγματεύσεις σύμφωνα με το εργατικό δίκαιο
– ως διαδικασίες προσλήψεων, προαγωγών, επιβολής ποινών, καταγγελίας σύμβασης και απόλυσης, απόδοσης αποζημιώσεων και συνταξιοδότησης
– ως διαιτησία (υποχρεωτική ή προαιρετική).
Επίσης ως εργασιακές σχέσεις ορίζονται οι συνθήκες εργασίας, η συμπεριφορά των εργαζομένων μέσα στο εργασιακό περιβάλλον και η απόδοσή τους σε σύγκριση με τους στόχους της επιχείρησης ή του οργανισμού. Συνοπτικά, λοιπόν, θα λέγαμε ότι οι εργασιακές σχέσεις περιλαμβάνουν όλες τις διαστάσεις των σχέσεων μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.

Η εργασιακή σχέση είναι σχέση εξουσίας. Eξουσία είναι «η ικανότητα να επηρεάζουμε την συμπεριφορά ενός άλλου ατόμου μέσω κάποιας μορφής κύρωσης». ή αλλιώς «η ικανότητα ενός δρώντος υποκειμένου να επιτύχει τους στόχους του παρά την αντίσταση».Όμως, η έννοια της εξουσίας δεν έχει μόνο αυτή τη διάσταση. Η τρισδιάστατη άποψη για την εξουσία δίνει επιπλέον έμφαση στο ρόλο των πολιτικών συμφερόντων και ασπάζεται τη θέση ότι οι επιθυμίες και οι πεποιθήσεις των ανθρώπων μπορούν να τροποποιούνται και να διαμορφώνονται με τρόπο τέτοιο που να μπορεί να θεωρηθεί ότι έρχονται σε αντίθεση με τα θεμελιώδη συμφέροντά τους. Η εξουσία δεν ενοικεί μόνο στους επίσημους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς αλλά είναι μια ιδιότητα που είναι διάχυτη στο πλαίσιο ενός δικτύου κοινωνικών σχέσεων. Η εξουσία είναι παντού, όχι επειδή αγκαλιάζει τα πάντα, αλλά επειδή προέρχεται από παντού. Ο εργοδότης έχει το σύννομο δικαίωμα να διευθύνει τις εργασίες και να κατευθύνει τις προσπάθειες προς την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων. Από την άλλη πλευρά, ο μισθωτός εργαζόμενος μπορεί –άτυπα και ανεπίσημα- να ματαιώσει την επίτευξη των παραπάνω στόχων. Συνεπώς, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, οι εργασιακές σχέσεις αποτελούν ένα πεδίο αντιπαράθεσης, παρ’ όλη τη φιλολογία περί εργασιακής γαλήνης και τήρησης του συμβολαιϊκού χαρακτήρα τους και από τα δύο μέρη ως δείγμα καλής πίστης που διέπει τις σχέσεις μεταξύ των δύο μερών. Συνεπώς, πρόκειται για συσχετισμό δυνάμεων.

Μια διάσταση των εργασιακών σχέσεων στα πλαίσια του συγκρουσιακού χαρακτήρα είναι η μάχη για το χρόνο εργασίας. Αυτή η μάχη αφορά τον «ελεύθερο χώρο» μεταξύ της σχετικής και της απόλυτης υποταγής και πειθαρχίας που απαιτεί η καπιταλιστική παραγωγή. Με άλλα λόγια, αφορά τον αγώνα για τον τρόπο χρήσης και κατανάλωσης της εργατικής δύναμης στο πλαίσιο της εργασιακής διαδικασίας.

Οργάνωση της εργασίας και εργασιακές σχέσεις

Από τον καιρό της αρχαίας Κίνας και της Αθηναϊκής Δημοκρατίας υπάρχουν αναφορές σχετικά με την κατανομή της εργασίας. ο Πλάτωνα (Πολιτεία) μιλούσε για την «αρχή του καταμερισμού της εργασίας» σε μια κοινωνία που δεν εκτιμούσε την εργασία ως καθήκον των ελεύθερων πολιτών. Ο φιλόσοφος Meng-tzu συνέλαβε την ιδέα των μοντέλων και συστημάτων που σήμερα αποκαλούμε «τεχνικές διοίκησης παραγωγής» και τόνισε την αξία και τα πλεονεκτήματα του καταμερισμού της εργασίας. Όσο προχωρούσε η ανθρώπινη ιστορία προς την καπιταλιστική εκβιομηχάνιση τόσο αναπτύσσονταν θεωρητικά μοντέλα και πρακτικές καταμερισμού της εργασίας.

Θανάσης Τσακίρης


Η συμφωνία - 1976     
 
Στίχοι:   Γιώργος Σκούρτης
Μουσική:   Δήμος Μούτσης
Ερμηνεία: Χαράλαμπος Γαργανουράκης & Θίασος

Κάτι εργάτες κάνανε μια συμφωνία
Θέλανε δουλειά μα όχι τυραννία
Ένα χρόνο εργασίας
Υπογράψανε θαρρώ
Το δικαίωμα απεργίας
Τους το κόψανε στα δυο

Κάτι εργάτες κάνανε μια συμφωνία
Θέλανε δουλειά μα όχι τυραννία
Κι ο πατρόνος τους φωνάζει
Το συμβόλαιο μη σπάνε
Με την πείνα τούς τρομάζει
Και τον νόμο να μην χτυπάνε

Τώρα βγήκανε στους δρόμους
Ξεχασμένοι από τον Θεό
Τώρα βγήκανε στους δρόμους
Και φωνάζουνε τον λαό

Κι έτσι από την πρώτη μέρα
Που ξεσπάει η απεργία
θέλουνε κι αυτοί αέρα
απεργία, απεργία

Κάτι εργάτες κάνανε μια συμφωνία
Θέλανε δουλειά μα όχι τυραννία
Κι αγωνίζουνται γι’αυτή την ιστορία





https://www.youtube.com/watch?v=ZcArjP2YeK4






ΕΚΤΟΣ

"Ο ουρανός και... Το παντελόνι του"


Ο "πατέρας" και η "μάνα" του νεοελληνικού θεάτρου, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και η Λούλα Αναγνωστάκη, ενώνουν για πρώτη φορά τη φωνή τους σε ενιαία παράσταση. Στον μονόλογο "Αυτός και το παντελόνι του", γραμμένος εξήντα χρόνια πριν και στο μονοπρόσωπο έργο "Ο ουρανός κατακόκκινος" - που φέτος συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από το πρώτο του ανέβασμα - ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και η Λούλα Αναγνωστάκη αντίστοιχα επαληθεύουν για μια ακόμη φορά τη διαχρονικότητα της υπαινικτικής γραφής τους.

"Αυτός" (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) - παρά το γεγονός ότι δεν έχει ούτε όνομα - και η Σοφία Αποστόλου (Νένα Μεντή) - "πρώην καθηγήτρια, απολυθείσα λόγω αλκοολισμού" και "μητέρα φυλακισμένου" - αφηγούνται την προσωπική τους ιστορία με υποδόριο χιούμορ και ευαισθησία στην έκφραση της συναισθηματικής μνήμης τους και "ξεχωρίζουν". Εξακολουθούν να "ξεχωρίζουν" ακόμη, τόσο που αναρωτιόμαστε κατά πόσο έχει αλλάξει η δημόσια σφαίρα του σύγχρονου νεοελληνικού μας βίου.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Σκηνογράφος: Γιάννης Αρβανίτης
Μουσική: Αντώνης Παπακωνσταντίνου
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτογράφος: Πάνος Γιαννακόπουλος
Μακιγιάζ: Make Up Lab by Yiannis Marketakis
Βοηθός Σκηνογράφου: Ζώης Οικονόμου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ανδρέας Ανδρέου
Γραφίστας: Κωνσταντίνος Γεωργαντάς
Διεύθυνση παραγωγής: Δημήτρης Κουκάς
Παραγωγή: People Entertainment Group Α.Ε. (www.people.gr)

Με τους Νένα Μεντή και Χρήστο Χατζηπαναγιώτη.

Διάρκεια: 80 λεπτά
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
Βίκτωρος Ουγκώ 55
ΠΕΡΙΟΧΗ
Πλ. Ομονοίας - Μεταξουργείο
ΤΗΛΕΦΩΝΟ
2114036322
Σταθμός Θέατρο


ΕΝΤΟΣ

Διαβάζουμε

Συγγραφέας:  Guy Debord
Μεταφραστής:  Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

Επίμετρο:  Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

Στην Κοινωνία του θεάματος –που κυκλοφόρησε το 1967–, ο Guy Debord εκθέτει συνεκτικά τους τρόπους λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας όπως διαμορφώνεται από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και γιγαντώνεται, παροξυσμικά και παρανοϊκά, έως τις μέρες μας. Μισό αιώνα μετά την πρώτη του έκδοση, αυτό το μοναδικό βιβλίο παραμένει δυναμικά επίκαιρο. Γράφει ο Debord: «Το θέαμα δεν μπορεί να εννοηθεί ως κατάχρηση ενός κόσμου της όρασης, ως το προϊόν των τεχνικών μαζικής διάχυσης εικόνων. Είναι μάλλον μια Weltanschauung [κοσμοθεώρηση] που έγινε πραγματική, που εκφράστηκε υλικά. Είναι μια θεώρηση του κόσμου που έγινε αντικειμενική». Όσον αφορά τον ίδιο τον συγγραφέα, ακολούθησε στη ζωή και έως τον εκούσιο θάνατό του έναν και μοναδικό κανόνα. Τον συνοψίζει στον πρόλογο της τρίτης γαλλικής έκδοσης του ανά χείρας έργου: «Οφείλει κανείς να διαβάσει αυτό το βιβλίο έχοντας κατά νου ότι γράφτηκε με την πρόθεση να βλάψει την κοινωνία του θεάματος. Δεν είπα ποτέ τίποτα το εξωφρενικό».

Tsakthan Daily 5/5/2018 -- Κράτος και Παγκοσμιοποίηση: Τα κυδώνια μυρίζουνε ακόμα!

Αν οι παραπάνω λάτρεις της παγκοσμιοποίησης έχουν φτάσει στο σημείο να αφήνουν την τύχη του κράτους στα χέρια των εργολάβων κηδειών, υπάρχουν και οι σκεπτικιστές που κάνουν πως δεν βλέπουν -και κάποιοι εξ αυτών δε μπορούν να δουν- τις όποιες αλλαγές έχουν συντελεστεί. Προχωρούν τόσο  πολύ ώστε να θεωρούν  ότι στην πραγματικότητα η παγκόσμια οικονομία είναι πιο κλειστή και από την προ-1984 περίοδο ανάπτυξης του καπιταλισμού. Ούτε θεωρούν ότι υπάρχει υψηλότερο επίπεδο ολοκλήρωσης όπως τότε. Τέλος, αμφισβητούν την άποψη για την ύπαρξη κόσμου χωρίς σύνορα. Θεωρείται ότι υπό το μανδύα της παγκοσμιοποίησης επιχειρείται να επιβληθεί ως αναπόφευκτη η σκόπιμη ιδεολογικά διαδικασία της οικονομικής φιλελευθεροποίησης που υποτάσσει τα κράτη και τα άτομα στις ολοένα και πιο επιθετικές δυνάμεις της αγοράς. Υπάρχει και μια ακόμη άποψη στην τάση αυτή που δέχεται ότι έχουν γίνει βήματα προς την παγκοσμιοποίηση αλλά δεν ήταν τόσο στέρεα με αποτέλεσμα σε κάθε αποτυχία να υπάρχει η αντίστροφή πορεία προς το «τέλος της παγκοσμιοποίησης». Οι εμπορικές και επενδυτικές ροές απέχουν πολύ από το να είναι παγκόσμιες. Αντιθέτως, σε πολύ υψηλό βαθμό συγκεντρώνονται στο τρίγωνο Βόρεια Αμερική-Ευρώπη-Ιαπωνία, αφήνοντας απ’ έξω τις αναπτυσσόμενες χώρες για τις οποίες υπάρχουν μόνο ψίχουλα: μόνο 16% των άμεσων ξένων επενδύσεων πήγαν στα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού στις αρχές της περασμένης δεκαετίας. Οι επιχειρήσεις δεν πηγαινοέρχονται ανενόχλητες από χώρα σε χώρα γιατί το κόστος απεγκατάστασης/αποεπένδυσης, από μια χώρα όπου μια επιχείρηση έχει επενδύσει πολύ χρόνο και χρήμα σε ουσιαστικές δαπάνες όπως η εκπαίδευση του προσωπικού, στην πραγματικότητα μπορεί να είναι υψηλότερο από το κέρδος λόγω διαφοράς φορολογίας. Επομένως, αυτές οι επιχειρήσεις δεν είναι πραγματικά παγκόσμιες αλλά λειτουργούν με μια ξεχωριστή και ισχυρή εθνική βάση.

Συμπεραίνουν, λοιπόν, οι σκεπτικιστές, ότι πρόκειται για μια «ανοιχτή διεθνή οικονομία που ακόμη, στη βάση της, χαρακτηρίζεται από συναλλαγές μεταξύ σχετικά ξεχωριστών εθνικών οικονομιών και όπου πολλά αποτελέσματα, όπως η ανταγωνιστική επίδοση των επιχειρήσεων και των τομέων, καθορίζονται ουσιαστικά από διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα στο εθνικό επίπεδο. Όσον αφορά το μέλλον του κράτους θεωρούν ότι η αναγγελία του θανάτου του ιστορικού αυτού θεσμού είναι «πρώιμη» ή «ανεπαρκώς θεμελιωμένη», καθώς ακόμη και στη δεκαετία του 1990, όταν όλα ιδιωτικοποιούνταν στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, το μερίδιο των κυβερνητικών δαπανών ως προς το ΑΕΠ ανερχόταν σε μέσους όρους σε 47% έναντι 21% στην προ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου περίοδο.

.
O’ Brien R. (1992) Global Financial Integration:  The End of Geography. New York, NY: Council on Foreign Relations Press.
 Friedman Th. (1999) The Lexus and the Olive Tree. London, UK: HarperCollins.
 Hirst P. and Thompson G. (1996) Globalization in Question: The International Economy and the Possibilities of Governance. Cambridge, UK: Polity Press και  McMichael P. (2000) Development and Social Change. A Global Perspective. Thousand Oaks, CA: Pine Forge Press.
Rugman A. (2000) The End of Globalization. London: Random House.

Θανάσης Τσακίρης




Μια χωριανή μου πέρδικα - 1975     
 
Στίχοι:   Ερρίκος Θαλασσινός
Μουσική:   Νίκος Ξυλούρης
Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης

"Μια χωριανή μου πέρδικα
του κήπου μου τση βιόλες,
άλλες τσιμπά κι άλλες μαδεί
κι εξέρανέ τση όλες".

Να τη χαλάσεις τη φωλιά,
την πέρδικα να διώξεις.
Το νου σου στο κεφάλι σου
να τον αναμαζώξεις.

Μια χωριανή μου πέρδικα
ξεσήκωσε το νου μου
και δεν αναμαζώνομαι
στο σπίτι του κυρού μου.

Θα την ταΐζω ζάχαρη
να μην την αγριέψω
κι όντε κοιμάται η μάνα τζη
τη νύχτα θα την κλέψω.

Να την εκλέψεις δε βαστάς,
είναι μικρή και κλαίει
κι ανε της πεις και τίποτα
της μάνας της το λέει.

Χαθήκανε τ’ άλλα πουλιά
που λεύτερα πετούνε;
Υπάρχουνε πολλώ λογιώ
και με παρακαλούνε.

Το σείσμα και το λύγισμα
άλλη καμιά δεν το `χει,
μόνο η πετροπέρδικα
που είναι στο μετόχι.

Πέμψε να βρεις τη μάνα τση,
κυδώνι στο μαντήλι,
να γίνετε δικολογιά
και μπιστεμένοι φίλοι.

Πέμπω τση ξαναπέμπω τση,
μα δε μου λέει πράμα.
Για δε διαβάζει τη γραφή,
για χάνεται το γράμμα.

https://www.youtube.com/watch?v=sS0ZwPomnbI


Περί Ρητορικής

"Υπάρχουν, λοιπόν, αυτοί οι τρεις τρόποι να επιτύχουμε την πειθώ. Ο άνθρωπος που πρόκειται να διευθύνει ανθρώπους πρέπει, όπως είναι σαφές, να μπορεί να επιχειρηματολογεί λογικά, να κατανοεί τον ανθρώπινο χαρακτήρα και την καλοσύνη στις διάφορες μορφές τους και να κατανοεί τα συναισθήματα ... "

Αριστοτέλης,  Η τέχνη της ρητορικής

ΕΞΟΔΟΣ

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

7η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
19.00  Γλυκό άρωμα της Άνοιξης «Ζίζου»/ Sweet smell of Spring «Zizou» (2016, 95’) Σκηνοθεσία: Φερίντ Μπουγκεντίρ
           Ελληνικοί & Αγγλικοί υπότιτλοι.
21.00  Μαντέλα: Ο μακρύς δρόμος προς την ελευθερία/ Mandela: long walk to freedom (2013, 146’) Σκηνοθεσία: Τζάστιν Τσάντγουικ
           Ελληνικοί υπότιτλοι


ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ
Ινστιτούτο Γκαίτε, Ομήρου 14-16, Κολωνάκι, 2103661000. Είσοδος ελεύθερη.

Σάββατο 5

10.00-14.00 Οι μουζικάντηδες της Βρέμης (Ντιρκ Ρέγκελ, 2009) / Η Κυρά Καλή (Μπόντο Φιρνέισεν, 2008) / Ο Γενναίος Ραφτάκος (Κρίστιαν Τέντε, 2008) / Τραπεζάκι στρώσου (Ούλριχ Κένινγκ, 2008)

Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης

7 μ.μ. - 8 μ.μ.
Ιστορία της Τέχνης: Ρεαλισμός

Η Ομάδα "Μάθε ό,τι ξέρω" φιλοξενεί τον ζωγράφο - εκπαιδευτικό Κώστα Φραγκόπουλο

https://web.facebook.com/pages/%CE%95%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%9B%CE%AD%CF%83%CF%87%CE%B7-%CE%9D%CE%AD%CE%B1%CF%82-%CE%A3%CE%BC%CF%8D%CF%81%CE%BD%CE%B7%CF%82/1215297598581851

ΕΝΤΟΣ

Διαβάζουμε 

ΕπιθυμητόΑγαπημένο βιβλίο

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

της Ευγενίας Φακίνου

 Ένα χωριό, όπου οι παππούδες μεταδίδουν στα εγγόνια τους τη μελαγχολία και τη θλίψη.
Η Φεοδώρα με φι, που μεγαλώνει με αλήτικα ζώα.
Η νεαρή Ελένη με τη γατίσια όραση και τη σκυλίσια ακοή.
Ο Μάξιμος, που της αφηγείται υπέροχες ιστορίες φαροφυλάκων με αντίδωρο ερωτικά χάδια.
Ο βίαιος χωρισμός τους.
Οι δίδυμες μοδίστρες Σία και Σία με τις εμμονές τους.
Ο Λουκάε, τζογαδόροε ολκής, δάσκαλος οδήγησης αλλά και ερωτικών μαθημάτων.
Η Αθήνα αποκλεισμένη από τα χιόνια.
Η Αμαλίτσα, ορφανή εξήντα ετών, και ο αρτοποιός "Κοσμάς ο Αιτωλός".
Η νοσοκόμα "η Αντ' αυτής" και ο "Ιώβ ο υπομονετικός" με τα δελτία καιρού από τα ημερομήνια.
Η παροπλισμένη λαϊκή τραγουδίστρια, που λέει πάντα το ίδιο ρεφρέν.
Ο νταλικέρης "Άρχοντας της Εθνικής" και ο ερημίτης με το σκύλο του που έχει όνομα πόλης.
Άνθρωποι με ματαιωμένες ελπίδες και ακυρωμένα πάθη, στωικοί αλλά όχι παραιτημένοι, που τους συνδέει το ραδιόφωνο και οι νυχτερινές εκπομπές, στις οποίες βρίσκουν ένα αντίδοτο στη μοναξιά, μια ελπίδα για την επόμενη μέρα και την προσδοκία μιας φωτεινής ανατροπής.
Η Νυχτερινή ακρόαση είναι ένα εγκώμιο στο όνειρο, στους αφηγητές φανταστικών ιστοριών και στις αγάπες που κρατάνε μια ζωή.


Γιορτάζουν σήμερα Σαβ 05 Μαι 18 : Ειρηναίος, Ειρηναία, Ειρήνη, Ειρήνα, Ρένα, Ρήνα, Ρηνιώ, Ρηνούλα, Ειρήνγκω, Ρένια, Ευφραίμ, Ευφραίμιος, Ευφραίμης, Ευφραιμάκης, Ευφραιμία, Ευφραιμίτσα, Εφραίμ  www.eortologio.gr (source ©: www.eortologio.gr)

Tsakthan Daily 4/5/2018 -- Κράτος και Παγκοσμιοποίηση: Έχει δίκιο ο Παρτσαλάκης;

Αν πιστέψουμε τον Αντρέα Γεωργίου ηθοποιό-σκηνοθέτη-χορευτή-παραγωγό της τηλεοπτικής σειράς "Το Τατουάζ" η γραμμή Μπουένος Άιρες-Αίγινα-Πειραιάς-Αθήνα-Καλαμπάκα-Λονδίνο είναι κάτι σαν τη διαδημοτική λεωφορειακή γραμμή 140 Πολύγωνο-Γλυφάδα.

Παγκοσμιοποίηση:Διαδικασία που ενθαρρύνεται από (αλλά και που καταλήγει σε) αύξηση των διασυνοριακών ροών αγαθών, υπηρεσιών, χρημάτων, ανθρώπων, πληροφοριών και πολιτιστικών στοιχείων.[δημοσιογραφικός ορισμός]

Άντονυ Γκίντενς. Η βασική του προσέγγιση στηρίζεται στην έννοια της αποσύνδεσης του χρόνου από το χώρο. Αυτή είναι και η αρχή της παγκοσμιοποίησης στο έργο του Μάνιουελ Καστέλς, ο οποίος μιλάει για τη «συμπύκνωση του χωροχρόνου» με αποτέλεσμα τη «σμίκρυνση του κόσμου».

Ο James Mittelman δεν θεωρεί ότι η παγκοσμιοποίηση είναι ενιαίο φαινόμενο αλλά μάλλον ένα «σύνδρομο διαδικασιών και δραστηριοτήτων: ένα σύνολο ιδεών και ένα πλαίσιο πολιτικών». 

Στη συμπίεση το υχωροχρόνο ως χαρακτηριστικό στοιχείο της εποχής της παγκοσμιοποίησης αναφέρεται κι ο μαρξιστής γεωγράφος David Harvey:πρόκειται για τη διαδικασία επαναστατικοποίησης των αντικειμενικών ιδιοτήτων του χώρου και του χρόνου. 

Έτσι, καλύπτεται η ανάγκη υπέρβασης των χωρικών συνόρων, του ανοίγματος και της δημιουργίας νέων αγορών, επιτάχυνσης των κύκλων παραγωγής και μείωσης του χρόνου ανακύκλυσης (turn-over) του κεφαλαίου.

Η παγκοσμιοποίηση επιδρά ιδιαίτερα έντονα στο κράτος, στους θεσμούς, στις λειτουργίες και τους λειτουργούς του. 

Όσον αφορά την προστασία και την προώθηση των φτωχών και μη προνομιούχων στρωμάτων το κράτος χάνει την αποκλειστική αρμοδιότητα και εξουσία του σε αυτό τον τομέα.

 Ένα τμήμα των αρμοδιοτήτων και λειτουργιών του παραχωρείται σε άλλους κοινωνικούς, πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς. 

Όσο πιο ενσωματωμένο οικονομικά είναι ένα κράτος  τόσο ανοιχτό είναι στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. 

Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά την εκχώρηση εξουσιών και αρμοδιοτήτων σε διεθνή όργανα λήψης αποφάσεων 

Στο στάδιο της μετάβασης αυτά τα κράτη αντιμετωπίζουν βραχυπρόθεσμα προβλήματα, όπως απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας λόγω της εξόδου των επιχειρήσεων ή της μείωσης των εισοδημάτων ορισμένων ομάδων εργαζομένων καθώς ξένα προϊόντα και υπηρεσίες είναι πιο ανταγωνιστικά από υψηλού κόστους εγχώρια προϊόντα και υπηρεσίες

Hyperglobalists

Yποστηρίζουν ότι η παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτη διαδικασία και ότι εκεί όπου μέχρι προ μιας τριακονταετίας κυριαρχούσαν τα έθνη-κράτη στον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη, σήμερα κυριαρχεί η αγορά «χωρίς σύνορα». 

Βασικοί υποστηρικτές αυτής της άποψης είναι ο Ρόμπερτ Ραιχ, πάλαι ποτέ Υπουργός Οικονομίας της κυβέρνησης Κλίντον, και ο Κενίτσι Ομέ.

 Bλέπoυν μέσα από ένα οικονομίστικο πρίσμα τον κόσμο και την παγκοσμιοποίηση ως προϊόν κατά κύριο λόγο της δράσης των οικονομικών δυνάμεων και μηχανισμών. 

Αναφέρεται στην υπεραυξημένη κυκλοφορία και ροή αγαθών, κεφαλαίου, εργασίας και πληροφοριών διαμέσου και πέραν των εθνικών συνόρων που καταργούνται ντεφάκτο και δια παντός. 

Το κύριο οικονομικό στοιχείο αναφοράς είναι οι Άμεσες Ξένες Επενδύσεις

Βοηθούσης και της νέας πληροφορικής τεχνολογίας ο κόσμος είναι απείρως μικρότερος σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο, καθώς το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο αντικαθιστά το παραδοσιακό (snail mail) και το διαδίκτυο αντικαθιστά την εφημερίδα, το περιοδικό και το βιβλίο. 

Άρα οδηγούμαστε στο «τέλος της γεωγραφίας» γιατί, σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα, οι εταιρείες είναι εκείνες που θα επιλέγουν και θα αποφασίζουν πού θα επενδύουν δίχως να υπολογίζουν τη γεωγραφία και συνήθως η επιλογή τους είναι η προσφυγή σε χώρες όπου διαβλέπουν τεράστια περιθώρια κερδών λόγω ύπαρξης πάμφθηνων εργατικών χεριών και φθηνών από άποψη κόστους ενεργειακών πηγών, και λόγω φορολογικών κινήτρων, ελαφρύνσεων και απαλλαγών. 

Πιέζονται, έτσι, οι εθνικές κυβερνήσεις να χαμηλώνουν τα μέτρα και σταθμά της φορολογίας, της εργασιακής νομοθεσίας και να ρίχνουν το επίπεδο ζωής και το επίπεδο του φυσικού περιβάλλοντος.

Αλλάζει συντριπτικά ο συσχετισμός πολιτικών δυνάμεων και εξουσίας μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων σε βάρος των κατώτερων λαϊκών τάξεων. 

Λόγω των φορολογικών κινήτρων και απαλλαγών χάνονται έσοδα που θα χρησιμοποιούνταν για την ενίσχυση δημοσίων επενδύσεων στους κοινωνικούς τομείς του κράτους πρόνοιας και ιδιαίτερα για την υγεία και την παιδεία. 

Μαζί με το «τέλος της γεωγραφίας» ήλθε και το «τέλος των εθνικών κρατών», σύμφωνα με τη διατύπωση του Ομέ.

Giddens A. (2001) Οι συνέπειες της νεωτερικότητας. Αθήνα: Εκδ.Κριτική.
  Castells M.  (1996) The Rise of the Network Society. Cambridge, MA: Blackwell
  Mittelman J. (2000) The Globalization Syndrome: Transformation and Resistance. Princeton, NJ: Princeton University Press.
  Harveγ, D. (1990) The Condition of Postmodernίty: Αn Enquiry into the Origins of Cultural Change. Cambridge ΜΑ & Oxford UK: Blackwell.March D., Smith N., and Hothi N. (2006) “Globalization and the State.” στο Hay C., Lister M., March D. (eds) The State: Theories and Issues. Basingstoke, UK and New York, USA: Palgrave Macmillan,  σελ. 172-189.
  Reich R. (1991) The Work of Nations: Preparing Ourselves for 21st Century Capitalism. New York, NY: Knorf
   Ohmae K. (1996) The End of the Nation-State: The Rose of Regional Economics. London: HarperCollins.


Θανάσης Τσακίρης





ΚΑΡΑΒΙ ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΞΕΝΗ


Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Καράβι με σημαία ξένη
που πας ταξίδι μακρινό,
αγάπη πια δεν με προσμένει,
το σπίτι άδειο κι ορφανό.
Αγάπη πια δεν με προσμένει,
μαζί σου πάρε με,
μαζί σου πάρε με,
να μην πονώ.

Μπουένος Άιρες, Νέα Υόρκη,
Βομβάη, Τόκιο και Μπαρμπαριά.
Ψεύτικα όνειρα, ψεύτικοι όρκοι,
αχ! να τα ξέχναγα εκεί μακριά.

Του έρωτά μου η ορφάνια
κάνει το δάκρυ μου καυτό.
Μόνο σε μακρινά λιμάνια
εκεί μπορεί να γιατρευτώ,
να φύγω λίγο απ την αφάνεια,
να λησμονήσω,
να λησμονήσω,
να ξεχαστώ.

Μπουένος Άιρες, Νέα Υόρκη,
Βομβάη, Τόκιο και Μπαρμπαριά.
Ψεύτικα όνειρα, ψεύτικοι όρκοι,
αχ! να τα ξέχναγα εκεί μακριά.

https://www.youtube.com/watch?v=w8p91kq0hRc




ΕΞΟΔΟΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ, ΤΗΝ ΟΥΡΟΓΟΥΑΗ ΚΑΙ ΤΗ ΧΙΛΗ
Στη εκδήλωση θα παρουσιασθούν οι εμπειρίες που είχε η Εναλλακτική Δράση από την επικοινωνία και τις επαφές που είχε με αυτοδιαχειροζόμενα εγχειρήματα στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη και τη Χιλή
Όπως είναι γνωστό η Εναλλακτική Δράση εκπροσωπούμενη από το μέλος της Μάκη Σταύρου ήταν καλεσμένη και συμμετείχε στην 6η Διεθνή Συνάντηση για την Οικονομία των Εργαζομένων που έγινε στο Μπουένος Άιρες στα τέλη του Αυγούστου του 2017. Το θέμα που παρουσίασε ήταν “Η διαχείριση των ιστορικών μνημείων από την ίδια την κοινωνία.”
Κατά τη δίμηνη παραμονή μας στη Λατινική Αμερική είχαμε πολλές επαφές με συλλογικότητες και κινήματα που λειτουργούν με αυτοδιαχείριση. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις επισκέψεις και τις συζητήσεις με εργάτες και άλλους εργαζόμενους, αλλά και απλούς πολίτες σε αυτοδιαχειρζόμενα εργοστάσια και επιχειρήσεις, όπως το εργοστάσιο υφαντουργίας στο Πιγουέ, το ξενοδοχείο Μπάουεν στην καρδιά του Μπουένος Άιρες, το συνεταιρισμό ανακύκλωσης Reciclando Sueños, τα τυπογραφεία Campichuelo, και Chilavert, τα εστιατόρια Bataglia και Alen-Alen, τον κατασκευαστικό και οικοδομικό συνεταιρισμό Quilmes, το αυτοδιαχειριζόμενο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Bachillerato Popular Dario Sautillan, την αυτοδιαχειριζόμενο καταναλωτικό συνεταιρισμό mercado popular de subsistencia στο Μοντεβίδεο (Ουρουγουάη), την cooperativa Coenergia με τα εργοτάξιά της στο Σαντιάγο (Χιλή), το αυτοδιαχειριζόμενο από την τοπική κοινωνία, με ανοιχτή συνέλευση ιστορικό μνημείο της βασιλικής Capilla Santa Ana, στη συνοικία Κορδιγέρα του Βαλ Παραϊσο στη Χιλή κ.α.
Τις εμπειρίες αυτές θα παρουσιάσει ο Μάκης Σταύρου στην προαναφερόμενη εκδήλωση, ενώ στην εκδήλωση και στη συζήτηση που θα ακολουθήσει θα συμμετέχει και ο Βασίλης Διαμάντης, εργαζόμενος στο αυτοδιαχεριζόιμενο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ.



ΕΝΤΟΣ

Διαβάζουμε

Μυρωδιά από σανίδι
του Κώστα Κρομμύδα

 

Στην Αθήνα του ’40, ένας έρωτας γεννιέται στο σανίδι, όταν η Δωδέκατη Nύχτα ενώνει τον Νικόλα και τη Λυδία στη σκηνή και τη ζωή. Ένας έρωτας που θα κρατήσει δεκαετίες, κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά και με πτυχές που μένουν κρυφές, μέχρι τη μέρα που ο Νικόλας αποφασίζει να αποκαλύψει στη Μάρω τα κρυμμένα μυστικά.

Μια ζωή σαν θέατρο, γεμάτη ένταση, πάθος και δημιουργία, συνδέει τους δύο πρωταγωνιστές μέχρι την τελική αυλαία. Μια ζωή όπου «Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή. Κι όλοι οι άντρες κι οι γυναίκες είν’ απλώς ηθοποιοί». Μια ζωή γεμάτη μυρωδιά από σανίδι.

Μια ιστορία εμπνευσμένη από τους αξέχαστους έρωτες του θεάτρου και της μεγάλης οθόνης

Καθηλωτικό και άκρως ατμοσφαιρικό, το Μυρωδιά από Σανίδι του Κώστα Κρομμύδα τον καθιερώνει πλέον ως έναν από τους πιο δυναμικούς συγγραφείς της γενιάς του. Ο ίδιος καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να πλημμυρίσει τον αναγνώστη με εικόνες και συναισθήματα, δημιουργώντας ένα τρυφερό και συναρπαστικό αφήγημα, όπου η ιστορική προσέγγιση μπλέκεται αρμονικά με τη μυθοπλασία.
Δημήτρης Κοτταρίδης, δημοσιογράφος

Καθηλωτικό και άκρως, ατμοσφαιρικό το Μυρωδιά από σανίδι του Κώστα Κρομμύδα τον καθιερώνει πλέον ως έναν από τους πιο δυναμικούς συγγραφείς της γενιάς του. Ο ίδιος καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να πλημμυρίσει τον αναγνώστη με εικόνες και συναισθήματα δημιουργώντας ένα τρυφερό και συναρπαστικό αφήγημα όπου η ιστορική προσέγγιση μπλέκεται αρμονικά με τη μυθοπλασία.
Δημήτρης Κοτταρίδης, Δημοσιογράφος

Οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και το ΛΕΞΙΚΟΠΩΛΕΙΟ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου ΣΜΥΡΝΗ – από τον κοσμοπολιτισμό έως τους εθνικισμούς

Οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και το ΛΕΞΙΚΟΠΩΛΕΙΟ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

ΣΜΥΡΝΗ – από τον κοσμοπολιτισμό έως τους εθνικισμούς
https://www.kedros.gr/product_info.php?products_id=4286
του Hervé Georgelin, λέκτορα στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών ΕΚΠΑ.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Αλέξανδρος Μασσαβέτας, δημοσιογράφος και συγγραφέας
Κώστας Μ. Σταματόπουλος, ιστορικός και συγγραφέας

Το Λεξικοπωλείο - To Lexikopoleio
Στασίνου 13, Πλατεία Προσκόπων, Παγκράτι, 11635 Αθήνα
210 72 31 201 - to@lexikopoleio.com
www.facebook.com/lexikopoleio
www.lexikopoleio.com

Το βιβλίο και η Αριστερά στη μεταπολεμική Ελλάδα Συζητούν ο Θόδωρος Μαλικιώσης και ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης Κυριακή 22 Οκτωβρίου 13.00 - 14.00 Στο Κόκκινο 105,5

Κυριακή 22 Οκτωβρίου 13.00 - 14.00 Στο Κόκκινο 105,5 Το βιβλίο και η Αριστερά στη μεταπολεμική Ελλάδα Συζητούν ο Θόδωρος Μαλικιώσης και ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης    Ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης συζητά με τον εκδότη Θόδωρο Μαλικιώση για το βιβλίο και την Αριστερά. Οι αγώνες της δεκαετίας του ΄60, το «Θεμέλιο», η νεολαία της ΕΔΑ, η «χαμένη» πνευματική άνοιξη της προδικτατορικής Ελλάδας και η βίαιη διακοπή της 21ης Απριλίου, οι φυλακές και οι εξορίες, η διάσπαση του ΚΚΕ αποτελούν θέματα της συζήτησης που καταλήγει στη Μεταπολίτευση και στο σύγχρονο εκδοτικό τοπίο.

1000 βιβλία που πρέπει να διαβάσετε πριν πεθάνετε Νο 13 - Zygmunt Bauman "Freedom"

Zygmunt Bauman (1998) Freedom, Minneapolis: University of Minnesota Press

·         Σε αυτό το βιβλίο o Μπάουμαν  ασχολείται με την παρακμή της δημόσιας σφαίρας και τις βαθιές αντιφάσεις της ελευθερίας στη σημερινή κοινωνία.  Θέτει ένα θεμελιακό ερώτημα. Πώς μπορούμε οι περισσότεροι από εμάς να θεωρούμε τους εαυτούς μας ελεύθερους και ακόμα πιστεύουμε εξίσου ακράδαντα ότι υπάρχει ελάχιστη δυνατότητα να αλλάξουμε-μεμονωμένα ή όλοι μαζί, τους τρόπους με τους οποίους διευθύνονται  οι υποθέσεις του κόσμου;

·       

       Από αυτό προκύπτουν νέα ερωτήματα. Γιατί η αύξηση της ατομικής ελευθερίας συνέπεσε με την αύξηση της συλλογικής ανικανότητας, σε βαθμό που να μην υπάρχει εύκολος και σαφής τρόπος για να μεταφραστούν οι ιδιωτικές ανησυχίες σε δημόσια ζητήματα και, αντιστρόφως, τα δημόσια θέματα να γίνουν ιδιωτικά προβλήματα; Υπό αυτές τις συνθήκες, τι είναι αυτό που μπορεί να μας φέρει σε επαφή και να συνενώσει;

·         Περιστασιακά, οι παρορμήσεις μας προς την κοινωνικότητα καταλήγουν σε βραχύβιες εκρήξεις, μερικές φορές σε επιδείξεις συμπόνιας και φιλανθρωπίας, άλλοτε σε ξεσπάσματα έντονων επιθέσεων εναντίον ενός εχθρού που πρόσφατα ανακαλύψαμε. Το πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι η ένταση ξεθυμάνει γρήγορα, και όταν επιστρέψουμε στις καθημερινές μας ασχολίες ο κοινός μας κόσμος, που προς στιγμήν φάνηκε λαμπερός και φωτισμένος, τώρα μοιάζει πιο σκούρος από πριν.

·         Η πιθανότητα να αλλάξει αυτή την κατάσταση εξαρτάται απ’ την Αγορά-έναν χώρο, ούτε ιδιωτικό ούτε δημόσιο, αλλά ακριβέστερα ιδιωτικό και δημόσιο ταυτόχρονα.  Σε αυτό το χώρο, τα ιδιωτικά προβλήματα αντιμετωπίζονται με ένα ουσιαστικό τρόπο -όχι μόνο για λόγους ναρκισσιστικών απολαύσεων ή αναζήτησης κάποιας θεραπείας μέσω της δημόσιας επίδειξης αλλά και γιατί αναζητούνται συλλογικές μέθοδοι αρκετά ισχυρες ώστε να βγάλουν τα άτομα από τις ιδιωτικές δυστυχίες τους και να τα ωθήσουν να δημιουργήσουν "δημόσια αγαθά", "δίκαιη κοινωνία", ή "κοινές αξίες". Το πρόβλημα είναι σήμερα ότι έχουν απομείνει μόνο λίγοι παλαιού τύπου ιδιωτικοί / δημόσιοι χώροι

·         Σε αυτό το βιβλίο, ο Μπάουμαν ταυτόχρονα διερευνά τα προβλήματα αυτά και σκιαγραφεί λύσεις για αυτά. Υποστηρίζει πως δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τη συλλογική μας ανικανότητα, χωρίς να καταφεύγουμε στην Πολιτική και να κάνουμε χρήση του οχήματος της πολιτικής δράσης.

·         Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου, ο Μπάουμαν επικεντρώνεται σε τρία σημεία προσανατολισμού για την ανασυγκρότηση της πολιτικής:

·         - το ρεπουμπλικανικό μοντέλο του κράτους και της ιδιότητας του πολίτη,

·        -  το βασικό εισόδημα ως καθολικό δικαίωμα,

·         - την προσπάθεια να ενεργοποιηθούν ξανά τα θεσμικά όργανα της αυτόνομης κοινωνίας και ως αντίβαρο στις εξωτερικές εξουσίες που έχουν τον έλεγχο στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

       Θανάσης Τσακίρης

     Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν γεννήθηκε στο Πόζναν της Πολωνίας το 1925. Σε ηλικία 18 ετών κατετάγη στον Ελεύθερο Πολωνικό Στρατό και πολέμησε ενάντια στη ναζιστική κατοχή. Παρέμεινε στο στρατό και μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου αλλά τελικά αποστρατεύτηκε εξαιτίας της αντισημιτικής εκκαθάρισης. Ο Μπάουμαν ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών στις κοινωνικές επιστήμες και το 1954 έγινε λέκτορας στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Ζει από το 1968 στην Αγγλία. Από το 1972 μέχρι το 1990 διετέλεσε καθηγητής και πρόεδρος του τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Λιντς. Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής κοινωνιολογίας στα Πανεπιστήμια του Λιντς και της Βαρσοβίας. Η σκέψη του Μπάουμαν έχει δεχτεί επιρροές από σημαντικούς διανοούμενους του 19ου αιώνα, όπως τον Καρλ Μαρξ και τον Μαξ Βέμπερ, αλλά και του 20ού αιώνα, όπως τον Τεοντόρ Αντόρνο, τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Εμανουέλ Λεβινάς. Ο Μπάουμαν πιστεύει ότι η κοινωνιολογία είναι υπόθεση ηθική: "Το να σκεφτόμαστε κοινωνιολογικά σημαίνει ότι καταλαβαίνουμε περισσότερο τους ανθρώπους γύρω μας, κατανοούμε τις ελπίδες τους και τις επιθυμίες τους, τις ανησυχίες και τα προβλήματά τους". Έχει τιμηθεί με τα βραβεία European Amalfi Prize for Sociology & Social Sciences (1990) και Adorno (1998).

     Πηγή: http://www.biblionet.gr/author/14515/Zygmunt_Bauman

The Closing Circle (του Barry Commoner)

                     The Closing Circle: Nature, Man, and Technology (1971), New York: Knopf 
Αυτό το βιβλίο αρχίζει με την οικόσφαιρα, το πλαίσιο στο οποίο ο πολιτισμός έχει κάνει τις μεγάλες-και τρομερές-πράξεις του. Στη συνέχεια, περνά σε μια περιγραφή μερικών από τις ζημίες που έχουμε επιφέρει στην οικόσφαιρα-στον αέρα, στο νερό, στο έδαφος. Ωστόσο, μέχρι τώρα με τέτοιες ιστορίες τρόμου περί περιβαλλοντικής καταστροφής είμαστε εξοικειωμένοι. Αφήστε που γίνονται και κουραστικές. Αυτό που δεν είναι τόσο σαφές είναι το τι χρειαζόμαστε να μάθουμε από αυτές τις καταστροφές.  Γι' αυτό ο συγγραφέας επέλεξε να μην ρίξει πολλά δάκρυα για τα λάθη του παρελθόντος αλλά να προσπαθήσει να τα καταλάβουμε. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι μια προσπάθεια να ανακαλύψει ποιες ανθρώπινες πράξεις έχουν σπάσει τον κύκλο της ζωής, και γιατί. Εντοπίζει την περιβαλλοντική κρίση από τις εμφανείς επιδράσεις της στην οικόσφαιρα ως τις οικολογικές πιέσεις που αντανακλούν, τις αστοχίες στην παραγωγική τεχνολογία- και το επιστημονικό υπόβαθρο τους- που δημιουργούν αυτές τις πιέσεις, και, τέλος, τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που μας έχουν οδηγήσει σε αυτή την αυτοκαταστροφική πορεία. Όλα αυτά με την ελπίδα-και προσδοκία-πως κάποτε καταλάβουμε την προέλευση της περιβαλλοντικής κρίσης, και θα μπορούμε να αρχίσουμε να διαχειριζόμαστε το τεράστιο εγχείριμα για την επιβίωση της οικόσφαιρας.

Progress for a Small Planet (της Barbara Ward)

Progress for a Small Planet

της Barbara Ward

Routledge,  2013 - 308 σελίδες

Τρία θέματα κυριαρχούν στις συζητήσεις για το παγκόσμιο περιβάλλον:

• η ρύπανση,

• οι συνέπειες της λεγόμενης κοινωνίας της αφθονίας που γίνεται όλο και απαιτητική και εξαντλεί ταχύτητα το απόθεμα των πεπερασμένων φυσικών πόρων, και

• οι αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ πλουσίων και φτωχών, καθώς το ένα τρίτο της ανθρωπότητας συνεχίζει να ζει και να πεθαίνει σε συνθήκες απελπιστικής φτώχειας. 

Σε αυτό το βιβλίο η  Barbara Ward (συν-συγγραφέας με τον René Jules Dubos του εμπορικά επιτυχημένου βιβλιου Only One Earth: The Care and Maintenance of a Small Planet) αρνούνται να θεωρήσουν αυτές τις διαδικασίες αναπόφευκτες. Περιγράφει τις νέες τεχνολογίες για την ανακύκλωση των αποβλήτωνκαι  για την ενέργεια, για να τις συνδέσει, περισσότερο ή λιγότερο,  με τον επαγγελματικό βίο των απλών ανθρώπων. Προτείνει επίσης μια στρατηγική για την κάλυψη των βασικών αναγκών των μειονεκτούντων ανθρώπων και δείχνει πώς μπορούν να μειωθούν οι τεράστιες ανισότητες μεταξύ των χωρών. Αυτή η οξυδερκής μελέτη πολιτικών (policies) σκιαγραφεί μια πλανητική διαπραγμάτευση μεταξύ των εθνών του κόσμου που θα μπορούσε να εγγυηθεί την ελευθερία των ανθρώπων από τη φτώχεια και να διατηρήσει την κοινή μας βιόσφαιρα σε καλή λειτουργική κατάσταση. Το βιβλίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1988.

1000 βιβλία που πρέπει να διαβάσετε πριν πεθάνετε Νο 12 -.Charles Tilly" Κοινωνικά κινήματα 1768-2004" του Charles Tilly μετάφραση: Θανάσης Τσακίρης

Charles Tilly, 2007, Κοινωνικά κινήματα 1768-2004
Μετάφραση: Θανάσης Τσακίρης
Επιμέλεια σειράς: Μιχάλης Σπουρδαλάκης

Εκδόσεις Σαββάλας, 
406 σελ.


Μετά την πρώτη τους εμφάνιση τον 18ο αιώνα, τα κοινωνικά κινήματα έγιναν το μέσο λαϊκών διεκδικήσεων σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Charles Tilly ερευνώντας ιστορικά τα κοινωνικά κινήματα φέρνει στο φως ποικίλες και συχνά απρόσμενες διαστάσεις για την προέλευση των σύγχρονων πρακτικών κινημάτων με τον εκδημοκρατισμό και τις μελλοντικές προοπτικές τους. Το βιβλίο αυτό:
- Καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο μεταβάλλονται τα κοινωνικά κινήματα παγκοσμίως, επιπλέον μέσα από τον αντίκτυπο των νέων τεχνολογιών και της παγκοσμιοποίησης, διαφωτίζοντας μας για το κατά πόσο και με ποιο τρόπο αυτός ο αντίκτυπος είναι κάτι "νέο".
- Ανιχνεύει τη γέννηση και την εξέλιξη των κοινωνικών κινημάτων όπως τα γνωρίσαμε, αντλώντας διδάγματα για το πώς μπορούν να χάσουν τη δυναμική τους.
- Διερευνά θεμελιώδη ερωτήματα, όπως το "ποιες είναι οι διαδικασίες που οδηγούν πραγματικά στον εκδημοκρατισμό".
- Μελετά τη σχέση των κινημάτων με τις ταυτότητες, την ιδιότητα του πολίτη και το κεφάλαιο και το κατά πόσο τα κοινωνικά κινήματα μπορούν να επιβιώσουν σε αυταρχικά καθεστώτα.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

Δημήτρης Σωτηρόπουλος, Τα κοινωνικά κινήματα από την επαναστατική περίοδο στην εποχή του ιδιωτεύειν, "Η Καθημερινή"/ "Ειδική Έκδοση", 22.6.2008

---

Γιώργος Σιακαντάρης, Συγκρούσεις πολιτικών αιτημάτων, "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 504, 23.5.2008

---

Σωτήρης Βανδώρος, Από την άνοιξη του ’68 στο φθινόπωρο των κινημάτων, "Ελεύθερος Τύπος", 11.5.2008

---

Εύη Καρκίτη, Η ανατομία των κινημάτων, "Αγγελιοφόρος", 13.4.2008

---

Κώστας Βλασόπουλος, Όχι μόνο διαμαρτυρία, Περιοδικό "Σοσιαλισμός από τα Κάτω", τχ. 67, Μάρτιος-Απρίλιος 2008

---

Δημήτρης Παπανικολόπουλος, Τα κοινωνικά κινήματα με φόντο την ιστορία, "Η Αυγή", 13.1.2008

1000 βιβλία που πρέπει να διαβάσετε πριν πεθάνετε Νο 11. "Η νεωτερικότητα σήμερα" Stuart Hall, David Held, Anthony McGrew (Επιμ.)

Η νεωτερικότητα σήμερα
Stuart Hall, David Held, Anthony McGrew (Επιμ.)

Μετάφραση: Θανάσης Τσακίρης, Βίκτωρ Τσακίρης
Επιμέλεια σειράς: Μιχάλης Σπουρδαλάκης
Εκδ. Σαββάλας, 2003

Ο τόμος αφορά τη μεταβολή που βιώνουν στη Δύση οι δικές μας οι γενιές στην οικονομία, την κοινωνία, την πολιτική και την κουλτούρα. Το πρώτο κεφάλαιο τιτλοφορείται «Φιλελευθερισμός, μαρξισμός και δημοκρατία». Κατίσχυσε το 1989 ο «φιλελευθερισμός» και επήλθε το τέλος των ταξικών συγκρούσεων και της ιστορίας; Ήρθε το τέλος του μαρξισμού ως κοσμοθεωρία ή υπάρχει μέλλον γι’ αυτόν; Θεωρείται, δηλαδή, αναγκαίος; Κι αν το θέμα δεν είναι αυτό αλλά η μετάβαση από τη νεωτερικότητα σε κάτι που ονομάστηκε μετανεωτερικότητα αλλά ακόμη μας προβληματίζει γιατί έχει χιλιάδες ανεξερεύνητες όψεις; Τι είναι σήμερα πολιτικά επιθυμητό αλλά και εφικτό; Υπάρχει μέλλον για τη δημοκρατία ανάμεσα στο κράτος και την κοινωνία των πολιτών;

Το δεύτερο κεφάλαιο επικεντρώνεται στην πιο κρίσιμη έννοια της περιόδου, δηλαδή την «παγκοσμιοποίηση».Υπάρχει μία «παγκόσμια κοινωνία» με τα δικά της ξεχωριστά χαρακτηριστικά; Ποια είναι η λογική και η δυναμική της παγκοσμιοποίησης; Έχει παγκοσμιοποιηθεί ο πολιτισμός, η οικονομία, η πολιτική; Το εθνικό κράτος τι ρόλο παίζει; Διαλύθηκε ή ανανεώθηκε; Μπορεί να αναθεωρηθεί η έννοια της κυριαρχίας και της πολιτικής κοινότητας όπως τη γνωρίζουμε τα τελευταία 200 χρόνια; Πώς τοποθετείται η κοινωνιολογία απέναντι στο φαινόμενο της «παγκοσμιοποίησης»;

Το τρίτο κεφάλαιο ασχολείται με τον κατ’ εξοχήν παγκόσμιο πλέον πρόβλημα, δηλαδή τις «περιβαλλοντικές προκλήσεις». Ρυπαίνεται η ατμόσφαιρα; Τι γίνεται με τα γήινα απόβλητα και με την εξάντληση των πόρων; Πώς προσεγγίζεται η οικολογία, από την πλευρά του δρώντος υποκειμένου ή από την πλευρά της δομικής μεθοδου; Πώς συγκροτείται και πώς διαμορφώνεται η πράσινη πολιτική ιδεολογία απέναντι στην ανάγκη της κινητοποίησης των πολιτών όπου γης; Μπορεί να συνυπάρξουν καπιταλισμός με οικολογία, είναι δηλαδή εφικτός ένας πράσινος καπιταλισμός ή μήπως πρέπει να επιβληθούν όρια μέσα από διαρκή συλλογική επαγρύπνηση και κοινωνική κινητοποίηση;

Το τέταρτο κεφάλαιο είναι επικεντρωμένο στα ιδιαίτερα στοιχεία που διαμορφώνουν την εργασία στο σύγχρονο καπιταλισμό, δηλαδή ο «μεταβιομηχανισμός» και ο μεταγοφορντισμός. Εξετάζονται οι εξελίξεις στην οικονομία, το εύρος των αλλαγών και η ταχύτητα και ο ρυθμός τους. Ο πληροφοριακός τρόπος ανάπτυξης προσδιορίζει κατά βάση τις εργασιακές σχέσεις που διέπουν τη διαμάχη κεφαλαίου εργασίας σήμερα.

Το πέμπτο κεφάλαιο καταπιάνεται με τη σχέση κοινωνικού πλουραλισμού και μετανεωτερικότητας. Η πρώτη ματιά μας δείχνει ότι ο «μεταμοντερνισμός» που τείνει να κυριαρχήσει αποτελεί έκφραση της πολιτιστικής λογικής του «ύστερου καπιταλισμού». Γι’ αυτό και ένα πολύμορφο ρεύμα αντιστέκεται στο μεταμοντερνισμό και απορρίπτει τόσο ως μέθοδο ανάλυσης όσο και ως ουσιαστική ανάλυση της πραγματικότητας. Περαιτέρω ερωτήματα αφορούν τη σχέση μεταξύ κατανάλωσης και αναπαραστάσεων και της μετανεωρικότητας, τις νέες συνάφειες του μεταμοντερνισμού.

Το έκτο κεφάλαιο έρχεται ς ένα βαθμό να προεκτείνει την έρευνα του προηγούμενου κεφαλαίου, θέτοντας ευθαρσώς το «ζήτημα της πολιτιστικής ταυτότητας που βρίσκεται πια σε βαθιά κρίση, όπως σε κατάσταση κρίσης είναι και το ίδιο το «ορθολογικό» νεωτερικό υποκείμενο, που πλέον θεωρείται «αποκεντρωμένο». Οι εθνικοί πολιτισμοί είναι ένα καλό παράδειγμα. Αποτελούν «αφήγηση», δηλαδη μια «φαντασιακή κοινότητα;» Ποιο ρόλο παίζει κι εδώ η παγκοσμιοποίηση; Πώς αναδιαμορφώνονται οι σχέσεις παγκόσμιου, τοπικού και εθνικού;. Οι «λοιποί» εισβάλλουν σήμερα στη «Δύση»; Τι σημαίνει αυτό για τη διαλεκτική των ταυτοτήτων; Αποτελεί ο «φονταμενταλισμός» κατάλληλη απάντηση στην παγκοσμιοποίηση ή παρακολουθούμε ένα ιδιαίτερο υβρίδιο;

Τέλος, το έβδομο κεφάλαιο, το «πρόταγμα του Διαφωτισμού που βρίσκεται σε φάση επανεξέτασης τίθεται υπό εντονότατη αμφισβήτηση. Έτσι πρέπει να διαβάσουμε πίσω από τις λέξεις που είναι γραμμένες στα άρθρα των Λυοτάρ, Χαμπερμας κ.α. και να πάρουμε θέση απέναντι στα ηθικο-πολιτικά ιδεολογήματα του μεταμοντερνισμού και των υπερασπιστών της νεωτερικότητας αλλά και των μαρξιστών που συνηθίζουν να μην δίνουν εύκολα στον καπιταλισμό και τους εκπροσώπους του τα διαπιστευτήριά τους αλλά μένουν απ’ έξω από το χώρο που δεν τους παρέχει πλέον ιδεολογικο-θεωρητικό κίνητρο.

Για να μη μακρηγορώ άλλο, θα δώσω το λόγο στον Ανδρέα Πανταζόπουλο για να μας μιλήσει πιο αναλυτικά και με κριτικό πνεύμα για τις περιπέτειες της πολιτικής φιλοσοφίας και θεωρίας στην μακρά περιπλάνηση από την εποχή της νεωτερικότητας σε αυτή της μετανεωτερικότητας. Κατόπιν η Γιάννα Αθανασάτου θα μας μιλήσει για την κριτική του «ορθολογικού υποκειμένου» που δομήθηκε ως «υποκείμενο» με βάση το φύλο και τις συνέπειες που είχε αυτή η κατασκευή για τη διαμόρφωση της νεωτερικότητας και των κοινωνιών στις οποίες ζούμε, δρούμε, εργαζόμαστε και ολοκληρωνόμαστε ως πολίτες.

Από τη δική μου πλευρά θα ήθελα να τονίσω ορισμένες όψεις αυτής της συζήτησης που σχετίζονται με την εργασία και τους τρόπους με τους οποίους μεταλλάσσεται ως έννοια σήμερα.

Κεντρικό στοιχείο κάθε οργανωμένης κοινωνίας είναι η «εργασία».Στη νεωτερικότητα, που για ένα μεγάλο αριθμό στοχαστών ταυτίζεται με την ανάπτυξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, η μισθωτή εργασία βρίσκεται στο επίκεντρο της οικονομίας και των κοινωνικών σχέσεων που συγκροτεί, δηλαδή την αντίθεση του κεφαλαίου και της εργασίας. Η συγκέντρωση των μέσων παραγωγής στα χέρια μιας άρχουσας τάξης κεφαλαιοκρατών και η μαζικοποίηση των γραμμών της προλεταριακής τάξης των εργατών δίνει το στίγμα των κοινωνικών αγώνων και των ταξικών συγκρούσεων του 19ου και του 20ού αιώνα. Η μετάβαση από το φιλελεύθερο καπιταλισμό στο βιομηχανικό καπιταλισμό και το διαχωρισμό της διοίκησης των επιχειρήσεων από την ιδιοκτησία, δηλαδή με τη δημιουργία των μεγάλων πολυμετοχικών επιχειρήσεων και ορίζει την καπιταλιστική νεωτερικότητα του 20ού αιώνα. Η πλειονότητα των εργατών και των υπαλλήλων οργανώνονται στα συνδικάτα και στα εργατικά, σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα για τη διεκδίκηση των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους και μέσα από αυτούς τους αγώνες δημιουργούν τη δική τους κοινωνική ταυτότητα. Ορισμένες πρωτοποριακές ομάδες της εργατικής τάξης θα προχωρήσουν παραπέρα και θα προσπαθήσουν από κοινού με διανοούμενους, που δεν βρίσκονταν υπό την επιρροή ή την καθοδήγηση είτε των δυνάμεων του παλιού καθεστώτος είτε της καπιταλιστικής ηγεμονίας, να ανατρέψουν ή, έστω, να μεταρρυθμίσουν την καπιταλιστική κοινωνική δομή με κατεύθυνση το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Η καταστροφή ολόκληρων κοινωνιών και η εξολόθρευση εκατομμυρίων ανθρώπων στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, παράλληλα με τη δράση των συνδικάτων και των εργατικών κομμάτων και την απειλητική ύπαρξη του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, οδήγησαν στη μεταβολή της πολιτικής των καπιταλιστικών αρχουσών μερίδων και τάξεων στον ταξικό συμβιβασμό του κοινωνικού κράτους πρόνοιας που συγκροτήθηκε μετά το 1945. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής ενισχύθηκε με τον ταξικό συμβιβασμό, την ενσωμάτωση της εργατικής τάξης στο πολιτικό σύστημα και τη μείωση του επαναστατικού δυναμισμού της μιας και πια όλο και κάτι είχε να χάσει «εκτός από τις αλυσίδες της».

Η μεγάλη οικονομική κρίση που ξέσπασε στη δεκαετία του ’70 και η οποία συνοδευόταν από το πετρελαϊκό σοκ οδήγησε τις αστικές τάξεις και τους πολιτικούς εκπροσώπους της σε αλλαγή στρατηγικής, με σκοπό την ανασυγκρότηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και την ανασύνθεση της άρχουσας τάξης. Η στασιμότητα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» τόσο από οικονομική όσο και από κοινωνικο-πολιτική άποψη, και η τελική κατάρρευσή του το 1989, συνέβαλε στην όξυνση της ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής κρίσης των εργατικών συνδικάτων και των σοσιαλδημοκρατικών και των κομμουνιστικών κομμάτων που επαγγέλονταν μια εντελώς διαφορετική κοινωνία. Άλλα δείγματα της κρίσης είναι: η μαζικοποίηση της εφεδρικής στρατιάς των ανέργων και η μεγάλη χρονική διάρκειά της, η μείωση των μόνιμων θέσεων πλήρους απασχόλησης και η υπερβολική αύξηση των αριθμών των απασχολούμενων με ελαστικές σχέσεις εργασίας (part-time, προσωρινά απασχολούμενοι, ενοικιαζόμενοι εργαζομενοι κλπ.), η αφαίρεση συμμετοχικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των ήδη εργαζομένων, η μείωση δικαιωμάτων και παροχών στους συνταξιούχους και τους ασφαλισμένους, η τεχνολογική επανάσταση των υπολογιστώ και των δικτύων που δημιουργούν νέες τάξεις και στρώματα ενώ ταυτόχρονα καταστρέφουν ολόκληρους κλάδους εργαζομένων, ανειδίκευτων και ειδικευμένων. Όλα αυτά τα γεγονότα δείχνουν ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει και τίποτε δεν είναι όπως παλιά. Η εκμετάλλευση εντείνεται και η νέα άρχουσα τάξη των κεφαλαιούχων και των διαχειριστών των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων και του κράτους ιδιοποιείται ολοένα και μεγαλύτερο ποσοστό του παγκόσμιου παραγόμενου πλούτου. Αυτές οι εξελίξεις εξετάζονται και ερευνώνται στις σελίδες των κεφαλαίων που ασχολούνται με τα θέματα της οικονομίας και της εργασίας. Οι αντιθέσεις με τη μορφή των διπόλων είτε του τύπου «φορντισμός-μεταφορντισμός» είτε του «μοντερνισμού-μεταμοντερνισμού» αλλά και οι έννοιες της κοινωνίας της πληροφορίας και της γνώσης, το τέλος της εργασίας και της εργατικής τάξης ως του επαναστατικού υποκειμένου συζητώνται στους δύο τόμους από στοχαστές όπως ο Μάνουελ Καστέλς, ο Ντείβιντ Χαρβεϋ, ο Αντρέ Γκορζ, ο Γιούρκεν Χάμπερμας, ο Ζαν-Φρανσουά Λυοτάρ κ.α.

Ας τους διαβάσουμε και ας προβληματιστούμε για τις επερχόμενες αλλαγές και ας συζητήσουμε τρόπους αντιμετώπισής τους.

Καλή Ανάγνωση

Θανάσης Τσακίρης

«Εργαζόμενοι στο χώρο του βιβλίου και εκδοτική αγορά».

ΤΡΕΙΣ ΤΕΤΑΡΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ»

3η ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Ολοκληρώνοντας με μια μικρή αναβολή τη σειρά των συζητήσεων για το βιβλίο με γενικό τίτλο «Τρεις Τετάρτες για το βιβλίο», το τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ σας καλεί, τηνΤετάρτη 12 Φεβρουαρίου και ώρα 12:30μ.μ., στην τρίτη συζήτηση με θέμα «Εργαζόμενοι στο χώρο του βιβλίου και εκδοτική αγορά».

Συμμετέχουν:

Ρέα Γαλανάκη, συγγραφέας

Έφη Γιαννοπούλου, μεταφράστρια

Πόλα Καπόλα, εκδότρια (εκδόσεις Νήσος)

Αποστόλης Καψάλης, επιστημονικός συνεργάτης στο ΙΝΕ/ΓΣΕΕ

Βαγγέλης Κουμαριανός, νομικός, ειδικός σε θέματα κοινωνικής ασφάλισης

Νίκος Λαμπρόπουλος, ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου Σύγχρονη Έκφραση στη Λιβαδειά

Κώστας Λιβιεράτος, εκδότης (εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

Μαρία Παπαγεωργίου, ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου Επί λέξει

Μιχάλης Σπουρδαλάκης, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, ΕΚΠΑ

Θωμάς Τσαλαπάτης, ποιητής, κριτικός

Η συζήτηση θα γίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Μετρό Συγγρού-Φιξ