Αυτό είναι μέσες άκρες το ερώτημα που μας βασανίζει από τότε που αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ως την τελευταία της ζωής μας.
Κάποιοι στις μέρες μας υποστηρίζουν ότι, ναι, μπορεί κανείς τον έρωτα να τον ζήσει χωρίς να είναι ερωτευμένος, ότι μπορεί κανείς είναι ερωτευμένος χωρίς να υποφέρει.
Εν ολίγοις, με ολίγον "ερωτικό coaching" γίνεται αυτό που στη γλώσσα των τραπεζασφαλειών μπορεί να αποκαλείται "έρωτας με ρήτρες ασφαλείας". Καλό, ε;
Ποιος τα κάνει αυτά, ε;
Ούτε οι προξενήτρες του παλιού καλού καιρού δεν μπορούσαν να εγγυηθούν την παντοτινή αγάπη κι ευτυχία στο υποψήφιο ζευγάρι.
Οι μεταμοντέρνες μεταβιομηχανικές μεταφορντικές ψηφιακές προξενήτρες λένε πως μπορούν να το κάνουν.
Αρκεί λίγος χρόνος να αφιερωθεί στην επίσκεψη ενός διαδικτυακό σάιτ συναντήσεων.
Κι ακόμα, όπως είδαμε σε εκείνην την ωραία ταινία "Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού" με τον Τζιμ Κάρεϊ και την Κέιτ Γουίνσλετ, μπορούμε να διαγράψουμε τις δυσάρεστες μνήμες μας.
Ψυχραιμία! Προς το παρόν τα πειράματα γίνονται στα χαμστεράκια με επιτυχία.
Έτσι λοιπόν, η εταιρεία που χειρίζεται τον ιστότοπο θα σας έχει μια βάση δεδομένων ώστε να σας προτείνει τον υποψήφιο εραστή, σύμφωνα με τα δικά σας "ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα".
Ή αλλιώς θα ξεκινάτε από το Α και θα φτάνετε στο Ω των υποψηφίων κι εσείς θα επιλέγετε με βάση τα δικά του προσωπικά δεδομένα, δηλαδή, φωτογραφία, προφίλ κι ανφάς, γούστα για κάθε τι και με κάθε λεπτομέρεια, ημερομηνία γέννησης, το ζώδιό του κι όπως πάει η εξέλιξη της ιατρικής την πιθανή ημερομηνία θανάτου από φυσικά αίτια.
Μου κάνει ή δεν μου κάνει. Έτσι απλά.
Ντηλήτ και πάμε στον επόμενο.
Α, ναι μου κάνει.
Κάνετε σάιν ιν δίνετε τα στοιχεία της πιστωτικής κάρτας σας, λαμβάνετε η-μέιλ στο ινμποξ σας για επιβεβαίωση και οδηγίες με όλα όσα πρέπει να ξέρετε και να πείτε στο ραντεβού.
Έχετε και ένα μήνα δοκιμαστικό δωρεάν.
Μετά είτε το προχωράτε επίσημα είτε τον ξαναβάζετε στη συσκευασία και πίσω.
Όπως επισήμανε κι ο γάλλος επαναστάτης φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού στο βιβλίο του "Εγκώμιο για τον έρωτα", ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη στην τρίτη εκτύπωση σε δυο μήνες, είναι σαν το προπαγανδιστικό σλόγκαν του αμερικανικού στρατού για πόλεμο "με μηδέν νεκρούς".
Ο Μπαντιού διαπιστώνει ότι ο έρωτας βάλλεται από παντού.
Βάλλεται κυρίως στο όνομα της «προσωπικής ασφάλειας».
Δεν είναι δηλαδή όπως παλιά ο γάμος δια συνοικεσίου που γινόταν στο όνομα της ιερής οικογενειακής τάξης από δεσποτικούς γονείς.
Η τυχαιότηυτα είναι τώρα απαγορευμένη αρχή.
Η συνάντηση γίνεται με όρους συμβολαίου.
Βασική ρήτρα του συμβολαίου αυτού είναι η εξάλειψη του ρίσκου.
Όπως λένε στα νεοελληνικά ρισκ μάνατζμεντ.
Έτσι προβαίνουμε σε λαβ μάνατζμεντ.
Η δεύτερη απειλή κατά του έρωτα που διακρίνει ο Μπάντιού εότι θα αρνηθούν στον έρωτα κάθε σημαντικότητα.
Γίνεται απλά άλλη μια μορφή απόλαυσης ανάμεσα στις άλλες και τίποτ’ άλλο.΄
Αποφεύγεται, έτσι, κάθε άμεση δοκιμασία, κάθε αυθεντική και βαθιά εμπειρία της ετερότητας που χαρακτηρίζει την υφή του έρωτα.
Όταν είναι ο «άλλος» που υποφέρει είναι δικό του πρόβλημα κι όχι δικό μου σε ένα τέτοιο πλαίσιο.
Όπως και με την περίπτωση του μη επανδρωμένου πολεμικού αεροπλάνου που ο χειριστής του δεν βλέπει ούτε αισθάνεται τους ανθρώπους που τυχαίνει να βρίσκονται στην πορεία των έξυπνων βομβών.
It’s their problem θα πει πίσω από την οθόνη του υπολογιστή που κατευθύνει το drone.
Παρένθεση.
Το 1973 ο πυρηνικός φυσικός Λη Ντεφόρεστ σχεδίασε το πρώτο drone.
Ήταν μια μεταποιημένη μηχανή κουρέματος γρασιδιού μέσα σε ένα κουβούκλιο με 28 λίβρες πυρομαχικά.
Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε τέτοιο αεροπλάνο από τον ισραηλινό στρατό στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ την ίδια χρόνια εναντίον της Αιγύπτου και την έκανε να ξοδέψει όλο το απόθεμα αντιαεροπορικών πυραύλων που διέθετε.
Κατόπιν το Ισραήλ το 1982 χρησιμοποίησε δικής του κατασκευής drones εναντίον του Συριακού στρατού στον πόλεμο του Λιβάνου.
Πλήρως εξοπλισμένα drones χρησιμοποίησε το Ιράν στον 10ετή πόλεμο με το Ιράκ.
Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου ο Αμερικανικός στρατός τους χρησιμοποιεί στο λεγόμενο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και ουσιαστικά εναντίον αμάχων στο Πακιστάν.
Οι δυο άμεσοι εχθροί του έρωτα, λοιπόν, είναι η ασφάλεια του ασφαλιστήριου συμβολαίου και άνεση των οριοθετημένων απολαύσεων.
Γι’ αυτό ο Μπαντιού προτείνει «να επινοήσουμε» ξανά «το ρίσκο και την περιπέτεια, ενάντια στην ασφάλεια και τις ανέσεις.
Δυο άκρα έχει ο έρωτας όπως δυο πόρτες έχει η ζωή που λέει ο Καζαντζίδης.
Υπάρχουν, βεβαίως κι ενδιάμεσες εκδοχές.
Ο Σοπενχάουερ ο μέγας πεσσιμιστής ανέπτυξε την «εναντίον του έρωτα» φιλοσοφία.
Στο άλλο άκρο βρίσκεται ο Κίρκεγκωρ που εκφράζει όσες και όσους καθιστούν τον έρωτα ένα από τα υπέρτατα στάδια της υποκειμενικής εμπειρίας.
Ο τελευταίος από τη μεριά του ορίζει τρία στάδια της ύπαρξης.
Πρώτο στάδιο είναι το αισθητικό.
Η εμπειρία του έρωτα είναι η εμπειρία της μάταιης αποπλάνησης και επανάληψης, με παράδειγμα τον Δον Ζουάν του Μότσαρτ.
Δεύτερο είναι το ηθικό στάδιο.
Ο έρωτας είναι αληθινός.
Αποκτά την εμπειρία της σοβαρότητάς του.
Πρόκειται για μια αιώνια δέσμευση στραμμένη προς το απόλυτο.
Το στάδιο αυτό μπορεί να γινει μεταβατικό προς το τρίτο και υπέρτατο στάδιο που είναι το θρησκευτικό, εάν η απόλυτη αξία της δέσμευσης επικυρώνεται από το γάμο.
Ας δούμε την περίπτωση του Κίρκεργκωρ.
Ο ουσιαστικός πατέρας του υπαρξισμού, ο Δανός φιλόσοφος Σέρεν Κιργκερωρ στη σύντομη ζωή του (γεννήθηκε το 1813 και πέθανε το 1855) τα είδε όλα, ή σχεδόν όλα, για τον έρωτα.
Το 1837 γνώρισε τη Ρεγγίνα Όλσεν και τρία χρόνια αργότερα αρραβωνιάστηκαν.
Όμως, πριν κλείσει ένα χρόνο ο αρραβώνας ο φιλόσοφος τον διέλυσε.
Το σκεπτικό του ήταν πως η σχεδόν κληρονομική μελαγχολία του δεν του επέτρεπε να επιτύχει το ευ ζην μέσα στο γαμήλιο πλαίσιο.
Αυτή η επιλογή του έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της φιλοσοφικής του αντίληψης.
Η ελευθερία της επιλογής προκαλεί μέσα μας μια αίσθηση αγωνίας ή φόβου.
Αυτή είναι η λεγόμενη «ζάλη της ελευθερίας» κατά Κίρκεγκωρ.
Η ζάλη της ελευθερίας λοιπόν.
Κι όμως, αυτή η ζάλη, παρά την απόγνωση που μπορεί να μας επιφέρει, μπορεί και να μας ταρακουνήσει, να μας ωθήσει, να μας ξυπνήσει και να πάψουμε να απαντάμε στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής χωρίς να σκεπτόμαστε είτε για μια αόρατη εξουσία μας υποβάλλει έτοιμες απαντήσεις είτε γιατί είναι θεϊκές επιταγές.
Είμαστε μόνοι μας στον κόσμο, χωρίς καθοδήγηση και πρέπει να τα ζυγίζουμε τα πράγματα.
Ο ίδιος ο Κίρκεγκωρ δεν άντεξε τη ζάλη και την ένταση που του ήταν ανυπόφορη.
Αρνούμενος να παντρευτεί τη Ρεγγίνα, παρ’ όλο που την αγαπούσε ισοβίως, ακόμα κι αν αυτή παντρεύτηκε έναν ανώτατο κρατικό υπάλληλο, ο Κίρκεγκωρ ενσάρκωσε τον αποπλανητή του πρώτου σταδίου του αισθητικού, πέρασε στο στάδιο το ηθικό αλλά δεν έκανε πέρασμα προς το τρίτο στάδιο της υπαρξιακής σοβαρότητας και ιερότητας του γάμου.
Ο Μπαντιού διακρίνει τρεις φιλοσοφικές αντιλήψεις περί έρωτος.
Πρώτ’ απ’ όλα είναι η ρομαντική αντίληψη.
Επικεντρώνεται στην έκσταση της συνάντησης.
Δεύτερη αντίληψη είναι η εμπορικο-νομική που ουσιαστικά θεωρεί τον έρωτα ως ένα συμβόλαιο.
Τρίτη είναι η αντίληψη που θεωρεί τον έρωτα αυταπάτη.
Και τώρα λιγοι Αφορισμοί και η ερμηνεία δική σας
«Aρκεί ένα λεπτό για να ερωτευθείς, μια ώρα για να συμπαθήσεις και μια μέρα για ν΄αγαπήσεις. Όμως μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί για να ξεχάσεις» είπε ο ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ
Ο ίδιος είπε ότι «ο έρωτας φοβάται την αμφιβολία, και όμως μεγαλώνει από την αμφιβολία και πεθαίνει συνήθως μέσα στη βεβαιότητα.»
Ο Κικέρων τόνισε χαρακτηριστικά ότι «ο έρωτας και η λογική μοιάζουν με τον ήλιο και το φεγγάρι. Όταν ανατέλλει το ένα, δύει το άλλο.»
Ο Αλμπέρ Καμύ με το δικό του τρόπο διαπιστώνει ότι « πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, ένα μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας.»
Θανάσης Τσακίρης
http://www.ilioupolisonline.gr/modules.php?name=Journal&file=print&jid=1095
Κάποιοι στις μέρες μας υποστηρίζουν ότι, ναι, μπορεί κανείς τον έρωτα να τον ζήσει χωρίς να είναι ερωτευμένος, ότι μπορεί κανείς είναι ερωτευμένος χωρίς να υποφέρει.
Εν ολίγοις, με ολίγον "ερωτικό coaching" γίνεται αυτό που στη γλώσσα των τραπεζασφαλειών μπορεί να αποκαλείται "έρωτας με ρήτρες ασφαλείας". Καλό, ε;
Ποιος τα κάνει αυτά, ε;
Ούτε οι προξενήτρες του παλιού καλού καιρού δεν μπορούσαν να εγγυηθούν την παντοτινή αγάπη κι ευτυχία στο υποψήφιο ζευγάρι.
Οι μεταμοντέρνες μεταβιομηχανικές μεταφορντικές ψηφιακές προξενήτρες λένε πως μπορούν να το κάνουν.
Αρκεί λίγος χρόνος να αφιερωθεί στην επίσκεψη ενός διαδικτυακό σάιτ συναντήσεων.
Κι ακόμα, όπως είδαμε σε εκείνην την ωραία ταινία "Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού" με τον Τζιμ Κάρεϊ και την Κέιτ Γουίνσλετ, μπορούμε να διαγράψουμε τις δυσάρεστες μνήμες μας.
Ψυχραιμία! Προς το παρόν τα πειράματα γίνονται στα χαμστεράκια με επιτυχία.
Έτσι λοιπόν, η εταιρεία που χειρίζεται τον ιστότοπο θα σας έχει μια βάση δεδομένων ώστε να σας προτείνει τον υποψήφιο εραστή, σύμφωνα με τα δικά σας "ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα".
Ή αλλιώς θα ξεκινάτε από το Α και θα φτάνετε στο Ω των υποψηφίων κι εσείς θα επιλέγετε με βάση τα δικά του προσωπικά δεδομένα, δηλαδή, φωτογραφία, προφίλ κι ανφάς, γούστα για κάθε τι και με κάθε λεπτομέρεια, ημερομηνία γέννησης, το ζώδιό του κι όπως πάει η εξέλιξη της ιατρικής την πιθανή ημερομηνία θανάτου από φυσικά αίτια.
Μου κάνει ή δεν μου κάνει. Έτσι απλά.
Ντηλήτ και πάμε στον επόμενο.
Α, ναι μου κάνει.
Κάνετε σάιν ιν δίνετε τα στοιχεία της πιστωτικής κάρτας σας, λαμβάνετε η-μέιλ στο ινμποξ σας για επιβεβαίωση και οδηγίες με όλα όσα πρέπει να ξέρετε και να πείτε στο ραντεβού.
Έχετε και ένα μήνα δοκιμαστικό δωρεάν.
Μετά είτε το προχωράτε επίσημα είτε τον ξαναβάζετε στη συσκευασία και πίσω.
Όπως επισήμανε κι ο γάλλος επαναστάτης φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού στο βιβλίο του "Εγκώμιο για τον έρωτα", ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη στην τρίτη εκτύπωση σε δυο μήνες, είναι σαν το προπαγανδιστικό σλόγκαν του αμερικανικού στρατού για πόλεμο "με μηδέν νεκρούς".
Ο Μπαντιού διαπιστώνει ότι ο έρωτας βάλλεται από παντού.
Βάλλεται κυρίως στο όνομα της «προσωπικής ασφάλειας».
Δεν είναι δηλαδή όπως παλιά ο γάμος δια συνοικεσίου που γινόταν στο όνομα της ιερής οικογενειακής τάξης από δεσποτικούς γονείς.
Η τυχαιότηυτα είναι τώρα απαγορευμένη αρχή.
Η συνάντηση γίνεται με όρους συμβολαίου.
Βασική ρήτρα του συμβολαίου αυτού είναι η εξάλειψη του ρίσκου.
Όπως λένε στα νεοελληνικά ρισκ μάνατζμεντ.
Έτσι προβαίνουμε σε λαβ μάνατζμεντ.
Η δεύτερη απειλή κατά του έρωτα που διακρίνει ο Μπάντιού εότι θα αρνηθούν στον έρωτα κάθε σημαντικότητα.
Γίνεται απλά άλλη μια μορφή απόλαυσης ανάμεσα στις άλλες και τίποτ’ άλλο.΄
Αποφεύγεται, έτσι, κάθε άμεση δοκιμασία, κάθε αυθεντική και βαθιά εμπειρία της ετερότητας που χαρακτηρίζει την υφή του έρωτα.
Όταν είναι ο «άλλος» που υποφέρει είναι δικό του πρόβλημα κι όχι δικό μου σε ένα τέτοιο πλαίσιο.
Όπως και με την περίπτωση του μη επανδρωμένου πολεμικού αεροπλάνου που ο χειριστής του δεν βλέπει ούτε αισθάνεται τους ανθρώπους που τυχαίνει να βρίσκονται στην πορεία των έξυπνων βομβών.
It’s their problem θα πει πίσω από την οθόνη του υπολογιστή που κατευθύνει το drone.
Παρένθεση.
Το 1973 ο πυρηνικός φυσικός Λη Ντεφόρεστ σχεδίασε το πρώτο drone.
Ήταν μια μεταποιημένη μηχανή κουρέματος γρασιδιού μέσα σε ένα κουβούκλιο με 28 λίβρες πυρομαχικά.
Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε τέτοιο αεροπλάνο από τον ισραηλινό στρατό στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ την ίδια χρόνια εναντίον της Αιγύπτου και την έκανε να ξοδέψει όλο το απόθεμα αντιαεροπορικών πυραύλων που διέθετε.
Κατόπιν το Ισραήλ το 1982 χρησιμοποίησε δικής του κατασκευής drones εναντίον του Συριακού στρατού στον πόλεμο του Λιβάνου.
Πλήρως εξοπλισμένα drones χρησιμοποίησε το Ιράν στον 10ετή πόλεμο με το Ιράκ.
Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου ο Αμερικανικός στρατός τους χρησιμοποιεί στο λεγόμενο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και ουσιαστικά εναντίον αμάχων στο Πακιστάν.
Οι δυο άμεσοι εχθροί του έρωτα, λοιπόν, είναι η ασφάλεια του ασφαλιστήριου συμβολαίου και άνεση των οριοθετημένων απολαύσεων.
Γι’ αυτό ο Μπαντιού προτείνει «να επινοήσουμε» ξανά «το ρίσκο και την περιπέτεια, ενάντια στην ασφάλεια και τις ανέσεις.
Δυο άκρα έχει ο έρωτας όπως δυο πόρτες έχει η ζωή που λέει ο Καζαντζίδης.
Υπάρχουν, βεβαίως κι ενδιάμεσες εκδοχές.
Ο Σοπενχάουερ ο μέγας πεσσιμιστής ανέπτυξε την «εναντίον του έρωτα» φιλοσοφία.
Στο άλλο άκρο βρίσκεται ο Κίρκεγκωρ που εκφράζει όσες και όσους καθιστούν τον έρωτα ένα από τα υπέρτατα στάδια της υποκειμενικής εμπειρίας.
Ο τελευταίος από τη μεριά του ορίζει τρία στάδια της ύπαρξης.
Πρώτο στάδιο είναι το αισθητικό.
Η εμπειρία του έρωτα είναι η εμπειρία της μάταιης αποπλάνησης και επανάληψης, με παράδειγμα τον Δον Ζουάν του Μότσαρτ.
Δεύτερο είναι το ηθικό στάδιο.
Ο έρωτας είναι αληθινός.
Αποκτά την εμπειρία της σοβαρότητάς του.
Πρόκειται για μια αιώνια δέσμευση στραμμένη προς το απόλυτο.
Το στάδιο αυτό μπορεί να γινει μεταβατικό προς το τρίτο και υπέρτατο στάδιο που είναι το θρησκευτικό, εάν η απόλυτη αξία της δέσμευσης επικυρώνεται από το γάμο.
Ας δούμε την περίπτωση του Κίρκεργκωρ.
Ο ουσιαστικός πατέρας του υπαρξισμού, ο Δανός φιλόσοφος Σέρεν Κιργκερωρ στη σύντομη ζωή του (γεννήθηκε το 1813 και πέθανε το 1855) τα είδε όλα, ή σχεδόν όλα, για τον έρωτα.
Το 1837 γνώρισε τη Ρεγγίνα Όλσεν και τρία χρόνια αργότερα αρραβωνιάστηκαν.
Όμως, πριν κλείσει ένα χρόνο ο αρραβώνας ο φιλόσοφος τον διέλυσε.
Το σκεπτικό του ήταν πως η σχεδόν κληρονομική μελαγχολία του δεν του επέτρεπε να επιτύχει το ευ ζην μέσα στο γαμήλιο πλαίσιο.
Αυτή η επιλογή του έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της φιλοσοφικής του αντίληψης.
Η ελευθερία της επιλογής προκαλεί μέσα μας μια αίσθηση αγωνίας ή φόβου.
Αυτή είναι η λεγόμενη «ζάλη της ελευθερίας» κατά Κίρκεγκωρ.
Η ζάλη της ελευθερίας λοιπόν.
Κι όμως, αυτή η ζάλη, παρά την απόγνωση που μπορεί να μας επιφέρει, μπορεί και να μας ταρακουνήσει, να μας ωθήσει, να μας ξυπνήσει και να πάψουμε να απαντάμε στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής χωρίς να σκεπτόμαστε είτε για μια αόρατη εξουσία μας υποβάλλει έτοιμες απαντήσεις είτε γιατί είναι θεϊκές επιταγές.
Είμαστε μόνοι μας στον κόσμο, χωρίς καθοδήγηση και πρέπει να τα ζυγίζουμε τα πράγματα.
Ο ίδιος ο Κίρκεγκωρ δεν άντεξε τη ζάλη και την ένταση που του ήταν ανυπόφορη.
Αρνούμενος να παντρευτεί τη Ρεγγίνα, παρ’ όλο που την αγαπούσε ισοβίως, ακόμα κι αν αυτή παντρεύτηκε έναν ανώτατο κρατικό υπάλληλο, ο Κίρκεγκωρ ενσάρκωσε τον αποπλανητή του πρώτου σταδίου του αισθητικού, πέρασε στο στάδιο το ηθικό αλλά δεν έκανε πέρασμα προς το τρίτο στάδιο της υπαρξιακής σοβαρότητας και ιερότητας του γάμου.
Ο Μπαντιού διακρίνει τρεις φιλοσοφικές αντιλήψεις περί έρωτος.
Πρώτ’ απ’ όλα είναι η ρομαντική αντίληψη.
Επικεντρώνεται στην έκσταση της συνάντησης.
Δεύτερη αντίληψη είναι η εμπορικο-νομική που ουσιαστικά θεωρεί τον έρωτα ως ένα συμβόλαιο.
Τρίτη είναι η αντίληψη που θεωρεί τον έρωτα αυταπάτη.
Και τώρα λιγοι Αφορισμοί και η ερμηνεία δική σας
«Aρκεί ένα λεπτό για να ερωτευθείς, μια ώρα για να συμπαθήσεις και μια μέρα για ν΄αγαπήσεις. Όμως μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί για να ξεχάσεις» είπε ο ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ
Ο ίδιος είπε ότι «ο έρωτας φοβάται την αμφιβολία, και όμως μεγαλώνει από την αμφιβολία και πεθαίνει συνήθως μέσα στη βεβαιότητα.»
Ο Κικέρων τόνισε χαρακτηριστικά ότι «ο έρωτας και η λογική μοιάζουν με τον ήλιο και το φεγγάρι. Όταν ανατέλλει το ένα, δύει το άλλο.»
Ο Αλμπέρ Καμύ με το δικό του τρόπο διαπιστώνει ότι « πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, ένα μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας.»
Θανάσης Τσακίρης
http://www.ilioupolisonline.gr/modules.php?name=Journal&file=print&jid=1095
