Tsakthan Daily - Imagine! - 15/9/2011

Tsakthan Daily

15 Σεπτεμβρίου 2011

Imagine!

Ο καυτός Αύγουστος του Λονδίνου και των άλλων βρετανικών πόλεων που έζησαν τις σοβαρότερες «ταραχές» από το 1981 έληξε. Οι ψύχρες και οι βροχές άρχισαν, τα μαθητούδια πήγαν στο πρώτο μάθημα με τα βιβλία τους και τα iPod τους, τα πανεπιστήμια ξεκίνησαν κι αυτά, αλλά με τις περικοπές τμημάτων και την αύξηση των διδάκτρων δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα γίνουν ξανά μαζικές καταλήψεις. Όμως, τίποτε δεν είναι όπως παλιά. Η εξέγερση των "chavs"  (charvers στο Yorkshire και στη Β.Α. Αγγλία), δηλαδή των «επιθετικών και  εγωιστών εφήβων και νέων ενηλίκων» που ντύνονται με αθλητικά ρούχα, και οι οποίοι, σύμφωνα με το στερεότυπο, κατ’ επανάληψη επιδεικνύουν αντικοινωνικές συμπεριφορές (π.χ. κατανάλωση αλκοολούχων ποτών στο δρόμο, χρηση ναρκωτικών, διατάραξη κοινής ησυχίας και άλλες μορφές νεανικής παραβατικότητας) έσπασε τη βιτρίνα του κυβερνητικού συνασπισμού και του συντηρητικού κομφορμισμού του συνόλου των πολιτικών και πολιτειακών παραγόντων, εκτός εξαιρέσεων. Όσοι ξαφνιάστηκαν δείχνουν την επιφανειακότητα της σκέψης τους.  Δείχνουν επίσης την άγνοιά τους για την μακρά ιστορική παράδοση του «όχλου» και των κοινωνικών εκρήξεών του στη Βρετανία εδώ και μια χιλιετία.

Ας θυμίσουμε σε όλους αυτούς, που κλεισμένοι στους χρυσελεφάντινους πύργους του Γουέστμινστερ και του Σίτυ αφορίζουν τους εξεγερμένους, ότι η ιστορία των εξεγέρσεων ξεκινά την άνοιξη του 1196. Οι φτωχοί του Λονδίνου συγκέντρωσαν όπλα και με ηγέτη τον Γουίλιαμ Φιτζ Οσβερτ (Γουίλιαμ ο Μακρυγένης) και προσπάθησαν να οργανώσουν εξέγερση και να λεηλατήσουν τα σπίτια των πλουσίων. Ο Μακρηγένης είχε συγκεντρώσει πάνω από 50.000 φτωχούς σε αυτή την προσπάθεια. Βασιλιάς, αριστοκράτες και εκκλησία τον εξόντωσαν μαζί με τους ακόλουθούς του καίγοντάς τους στην εκκλησία St. Mary-le-Bow του Λονδίνου όπου είχαν καταφύγει. Έκτοτε δεκάδες εξεγέρσεις φτωχών αναστάτωναν τη Βρετανία μέχρι τη δεκαετία του 1780 όταν ορισμένοι ηγέτες των κινημάτων των φτωχών άρχισαν να κάνουν προεκλογικές εκστρατείες για να μεταφέρουν τα αιτήματά τους στο κοινοβούλιο. Δύο αιώνες μετά, οι εξεγέρσεις των φτωχών συνδυάζονται με τις αγωνιώδεις προσπάθειες των μεταναστών, που έχουν φτάσει στη βρετανική επικράτεια από τις πρώην αποικίες, να αποκτήσουν δικαιώματα και να βγουν από τη μιζέρια του γκέτο. Έτσι από τη δεκαετία του 1970 κι ύστερα ο συνδυασμός φτώχειας και φυλής μη βρίσκοντας διέξοδο στο πολιτικό σύστημα οδηγεί στις εκρήξεις και στις εξεγέρσεις. 

. 

Οι πολιτικές ελίτ της Βρετανίας θορυβήθηκαν τόσο πολύ που ξέχασαν τα περί δημοκρατίας και «μεγάλης κοινωνίας» παχύτατα λόγια και παρά λίγο να καταφύγουν στο έσχατο στήριγμα του κράτους, δηλαδή το στρατό. Ειδικά η φούρια του πρωθυπουργού Ντείβιντ Κάμερον να κλείσει το θέμα σε ελάχιστο χρόνο οδήγησε την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη να παραβεί κάθε δικονομικό κανόνα και επί συνεχή 24ωρα καταδίκαζε με ιδιαίτερη σκληρότητα τους συλληφθέντες στα επεισόδια. Έτσι, επιβεβαιώθηκε η θέση του Λουί Αλτουσέρ για την πραγματική λειτουργία του «σκληρού πυρήνα του κράτους» που κατέχει και εμπεριέχει την φυσική δύναμη του μηχανισμού καταστολής (Βλ. «Γιατί το κράτος είναι μία μηχανή», Θέσεις, τ. 113, Οκτ-Δεκ.2010). Κι αυτό που έδειξε την πλήρη ενσωμάτωση του αστικού πολιτικού κόσμου στη λογική του κράτους και της καταστολής ήταν η πρόταση των πολιτικών να χρησιμοποιηθούν τα οχήματα εκτόξευσης νερού για τη διάλυση των εξεγερμένων που λεηλατούσαν τα μαγαζιά. Ακόμη και οι αρχηγοί των σωμάτων ασφαλείας αρνήθηκαν τη χρήση τους δίχως τη συναίνεση της κοινωνίας ενώ ο «κόκκινος» πρώην δήμαρχος του Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον μεταμορφώθηκε σε «Ηρακλή Μαινόμενο» κατά των εξεγερμένων και δικαιολόγησε τη χρήση τους λόγω της «σοβαρότητας της κατάστασης». 

Μόνο η αριστερά τόνισε τις αιτίες της εξέγερσης αλλά κι αυτή δεν ήταν σε θέση να βρεθεί μαζικά στους δρόμους και να υπερασπίσει τους φτωχούς απέναντι στο επίσημο κράτος και την ακροδεξιά που βγήκε για συμβάλει στην άγρια καταστολή. Η English Defence League, του Stephen Yaxley-Lennon ομοϊδεάτη και συντρόφου του χασάπη της Νορβηγίας Anders Behring Breivik, θεώρησε ότι της δίνεται μια πρώτης τάξης ευκαιρία να χύσει αίμα μουσουλμάνων, «εγχρώμων» και εν γένει μεταναστών που τους χαλάνε την εικόνα μιας «μονοπολιτισμικής» Βρετανίας που ποτέ δεν υπήρξε και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Φανταστείτε, λοιπόν, πως υπάρχουν κράτη μας λέει ο σημερινός Λέννον σε αντίθεση με τον χτεσινό Λέννον που 40 χρόνια μας πρότρεπε να φανταστούμε πως δεν θα υπάρχουν κράτη. Πού θα πάει, όμως; Πέτρα που κυλάει δεν χορταριάζει. Η κοινωνία μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο της.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr 
http://tsakthan.blogspot.com 
http://tsakthan.wordpress.com 
http://antiracistes.wordpress.com 
http://homoecologicus.wordpress.com 
http://leftypedia.wordpress.com 
http://greekunions.wordpress.com 
http://femininmasculin.wordpress.com 
http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://redferryman.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Naomi Klein (2010) Το δόγμα του Σοκ: H άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής. Αθήνα: Εκδ. Λιβάνης-Νέα Σύνορα, σελ. 720, τιμή 18,08 ευρώ

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Το Δόγμα του Σοκ είναι ένα από τα ελάχιστα βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε το παρόν, καθώς αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη ανάλυση της συγκαλυμμένης ιστορίας της εποχής μας. Μια συναρπαστική περιγραφή της νέας παγκόσμιας τάξης, που βρίσκεται σε κατάσταση αμόκ. Η ανάλυση του καπιταλισμού της καταστροφής επιχειρείται από την Κλάιν με τέλεια διυλισμένη οργή, που διοχετεύεται μέσα από αδιάσειστα δεδομένα. Σε αυτή την πρωτοποριακή εναλλακτική ιστορία της πλέον κυρίαρχης ιδεολογίας της εποχής μας, της οικονομικής επανάστασης των ελεύθερων αγορών του Μίλτον Φρίντμαν, η Ναόμι Κλάιν αμφισβητεί το διαδεδομένο μύθο ότι η παγκόσμια νίκη του νεοφιλελεύθερου κινήματος υπήρξε ειρηνική. Καταδεικνύει ότι, από τη Χιλή του 1973 μέχρι το σημερινό Ιράκ, ο Φρίντμαν και οι υποστηρικτές του εκμεταλλεύτηκαν επανειλημμένα τη βία και μια σειρά από τρομακτικά σοκ για να επιβάλουν τις ακραίες πολιτικές τους. Αποκαλύπτει την εντυπωσιακή ομοιότητα ανάμεσα στις ανακριτικές τεχνικές της CIA και στις εκβιαστικές τεχνικές της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τον καπιταλισμό της καταστροφής σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένα εξαιρετικό βιβλίο, ικανό να προκαλέσει τσουνάμι ντροπής-αλλά και πολιτικής δράσης, για να σταματήσει επιτέλους η θεραπεία – σοκ.

Η Naomi Klein γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1970. Είναι Καναδή συγγραφέας, δημοσιογράφος και κοινωνική ακτιβίστρια, γνωστή για τις πολιτικές αναλύσεις και την κριτική της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Βιβλιογραφία

 2000. No Logo, No Space, No Choice, No Jobs.

2002. Fences and Windows: Dispatches from the Front Lines of the Globalization Debate.

2003. Άρθρο στο συλλογικό: Wrestling with Zion: Progressive Jewish-American Responses to the Israeli-Palestinian Conflict

2007. The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism.

2009. Άρθρο στο συλλογικό: Going Rouge: Sarah Palin An American Nightmare

Φιλμογραφία:

The Corporation (συνέντευξη)

The Take

The Shock Doctrine

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Imagine

Στίχοι: Τζων Λέννον

Μουσική: Τζων Λέννον

Πρώτη εκτέλεση: Τζων Λέννον

http://www.youtube.com/watch?v=-b7qaSxuZUg

Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

ΗΜΕΡΕΣ ΙΑΠΩΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (15-17/9)

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου
19.30 Έναρξη

20.00 Η Μπαλάντα του Ναραγιάμα (Σοχέι Ιμαμούρα, 1983, ελληνικοί υπότιτλοι)

22.15 Σημείο Βρασμού (Τακέσι Κιτάνο, 1990, αγγλικοί υπότιτλοι)

Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου
20.00 Οι Θερμές Πηγές του Ακίτσου (Γιοσίντα Γιοσισίγκε, 1962, ελληνικοί υπότιτλοι)

22.00 Βίαιος Μπάτσος (Τακέσι Κιτάνο, 1989, αγγλικοί υπότιτλοι)

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου
18.00 Κόκκινο Μαντίλι (Τόσιο Μασούντα, 1964, αγγλικοί υπότιτλοι)

20.00 Ο Άνθρωπος Που Σήκωσε Καταιγίδα (Ινόουε Ουμετσούγκου, 1957, ελληνικοί υπότιτλοι)

22.00 Θα Πάρετε Κάτι; (Τακέσι Κιτάνο, 1994, αγγλικοί υπότιτλοι)

Στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136, Κεραμεικός, 2103609695. Είσοδος ελεύθερη.

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ

Στον Θερινό Κινηματογράφο στην Παραλία Ελευσίνας, 2105543865. Είσ.: € 5.

Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου
Μαχαιροβγάλτης (Γιάννης Οικονομίδης, 2010)

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου
Νήσος (Χρήστος Δήμας, 2009)

ΡΕΤΡΟΣΠΕΚΤΙΒΑ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα, 2103418550, φαξ 2103418570. Είσοδος ελεύθερη. Κρατήσεις με σειρά προτεραιότητας, 2103418579 Πεμ.-Παρ. 10.00-14.00.

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου
20.30 Βυσσινόκηπος (1999)

Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου
20.30 Ιωσήφ και Ιακώβ (1974). Τηλεοπτική παραγωγή στα αγγλικά, χωρίς υπότιτλους.

Το ανέκδοτο της ημέρας

Ένας ταβερνιάρης είχε ένα παπαγάλο και του λέει:
- "Φεύγω για μια ώρα από το μαγαζί. Αν έρθει το βυτίο με το πετρέλαιο πες τους να βάλουν 1 τόνο".
Έρχεται το βυτίο, βλέπουν τον παπαγάλο και του λένε:
- "Πού είναι το αφεντικό;"
- "Έφυγε", τους λέει αυτός, "βάλτε 3 τόνους και αφήστε το τιμολόγιο στο τραπέζι."
Γυρνάει ο ταβερνιάρης βλέπει ότι αγόρασε 3 τόνους και ουρλιάζει στο παπαγάλο:
- "Ένα τόνο δε σου είπα ρε, γιατί τους είπες 3;"
Τον αρπάζει και το σταυρώνει με τα φτερά ανοιχτά. Έπειτα του λέει:
- "Μια βδομάδα θα μείνεις εκεί."
Ο παπαγάλος βλέπει απέναντι του μια εικόνα του Χριστού στο σταυρό και ακούει μέσα από την εικόνα μια φωνή:
- "Πλάσμα του Θεού, πόσο καιρό θα είσαι σταυρωμένο;"
Λέει ο παπαγάλος:
- "Μια βδομάδα, εσύ πόσο καιρό είσαι στο σταυρό;"
Του απαντάει η φωνή:
- "2000 χρόνια!"
Έκπληκτος ο παπαγάλος του λέει:
- "Καλά ρε μεγάλε πόσο πετρέλαιο παράγγειλες;"

Tsakthan Weekly, 27 Απριλίου 2011 - Revolt, Britannia

Εν μέσω απεργιών, διαδηλώσεων θα παντρευτούν οι Γουίλιαμ και η Κέιτ και θα περάσει την Πρωτομαγιά ο Κάμερον εκτός αν την «κάνει» κατά Μπράιτον μεριά τώρα που η Βρετανία θυμίζει κάτι μεταξύ Κρήτης και Μάλτας από άποψη κλιματολογικών συνθηκών μιας και ο Απρίλης αυτός ήταν ο θερμότερος και ξηρότερος όλων των εποχών για τη χώρα.


Λόγω των αναμενόμενων κινητοποιήσεων το πολιτικό κλίμα θα γίνει ακόμη πιο θερμό. Τα συνδικάτα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα ετοιμάζουν δεκάδες πορείες σε μια σειρά από πόλεις της Βρετανίας από το Σάββατο και για τις ημέρες που ακολουθούν. Κατ’ αρχάς, στο Λίβερπουλ από την Μεγάλη Παρασκευή και για τρεις εβδομάδες διοργανώνεται το Working Class Festival με συμμετοχή ακτιβιστών, συνδικαλιστών, φεμινιστικών και εκπροσώπων κοινωνικών κινημάτων, με προβολές ταινιών (είδαμε τους Navigators του Κεν Λώουτς), καμπαρέ και θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις και άλλες εορταστικές εκδηλώσεις σε ολόκληρο το πολεοδομικό συγκρότημα. Συγκεντρώσεις και πορείες ενάντια στις τεράστιες περικοπές θα γίνουν σε Γλασκόβη, Θάνετ, Κορνουάλη την Πέμπτη, Νταντή την Παρασκευή, Ντέρμπι, Πλύμουθ, Λάνκαστερ, Κόβεντρι, Λήντς, Μπέρμιγκχαμ, Καίμπριτζ, Νιουκάστλ, και αλλού το Σάββατο, ενώ την Κυριακή σε Γλασκόβη, Ίπσγουιτς, Λονδίνο, Μάντσεστερ και Λίβερπουλ και τη Δευτέρα σε Γιορκ, Οξφόρδη, Έξετερ και Σάλφορντ. Την Τρίτη την τιμητική της θα έχει η χρηματοπιστωτική γειτονιά της Βρετανικής πρωτεύουσας, το Σίτυ του Λονδίνου. Στο μεταξύ θα γίνουν και αντι-πάρτυ σε αντίπραξη αυτών που διοργανώνει η μοναρχία για το γάμο του πρίγκιπα και της «μετα-σταχτοπούτας». Την Μεγάλη Πέμπτη, η αστυνομία προκάλεσε μίνι ολονύχτια εξέγερση στο Μπρίστολ (γνωστό από τις φυλετικές και νεανικές συγκρούσεις με την αστυνομία το 1981) όταν εισέβαλε σε κατάληψη δημόσιου κτιρίου που λειτουργούσε υποδειγματικά ως κοινωνικό κέντρο-στέκι. Στη διάρκεια των συγκρούσεων, εκατοντάδες διαδηλωτές προκάλεσαν ζημιές στο σούπερμαρκετ της τεράστιας αλυσίδας Tesco, δείχνοντας την αντίθεση του πληθυσμού σε τέτοια μεγαθήρια που κλείνουν τα μικρά μαγαζιά, προκαλούν κυκλοφορική συμφόρηση με αποτελέσματα αρνητικά για το περιβάλλον και αποτελούν εστίες ελαστικών σχέσεων εργασίας και χαμηλών μισθών.

Η περίοδος προσφέρεται ακόμη περισσότερο για κινητοποιήσεις καθώς στις 5 Μαΐου θα διεξαχθούν οι τοπικές δημοτικές εκλογές και το δημοψήφισμα για την αλλαγή του εκλογικού συστήματος από απόλυτα πλειοψηφικό (first past the pole) σε σύστημα εναλλακτικής ψήφου (AV: alternative vote). Με αυτό το σύστημα μετρώνται οι πρώτες επιλογές των εκλογέων και βγαίνει από την καταμέτρηση ο υποψήφιος με τις λιγότερες ψήφους. Σε κάθε γύρο καταμέτρησης προσμετρούνται οι δεύτερες επιλογές του αποχωρήσαντος, μέχρι να μείνουν δύο. Σκοπός είναι η επίτευξη απόλυτης πλειοψηφίας. Το σύστημα είναι και αυτό πλειοψηφικό αλλά εισάγει μια διαπραγματευτική λογική μεταξύ «συγγενικών» πολιτικών δυνάμεων που ενδεχομένως θα ευνοήσει τα κόμματα της εκτός Εργατικού Κόμματος Αριστεράς.

Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις της εξωεργατικής αριστεράς προωθούν δικούς τους υποψήφιους σε συνεργασία είτε με μέλη του Εργατικού Κόμματος που διαφωνούν με την κεντρική γραμμή είτε με αποχωρήσαντες και ανεξάρτητους σχηματισμούς. Ενδεικτική είναι η υποψηφιότητα στο Λίβερπουλ του σιδηροδρομικού συνδικαλιστή και προέδρου της τοπικής TUC (ΓΣΕΕ Η.Β.) Daren Ireland με το συνδυασμό Trade Unionist and Socialist Coalition. Το μίνιμουμ πρόγραμμα με το οποίο κατεβαίνουν αυτά τα σχήματα αφορά:

-την αντίσταση σε όλες τις περικοπές δημοτικών θέσεων εργασίας, υπηρεσιών, αμοιβών και χειροτέρευση όρων και συνθηκών,

-την αντίθεση σε αύξηση τιμών των δημοτικών φόρων, ενοικίων και υπηρεσιών ως απάντηση στις κρατικές περικοπές,

-την εναντίωση στις ιδιωτικοποιήσεις των δημοτικών υπηρεσιών ή στην ανάθεσή τους σε «κοινωνικές επιχειρήσεις» ή παρόμοιους οργανισμούς που αποτελούν δούρειους ίππους της,

-τη χρήση όλων των νομικών δυνατοτήτων που είναι διαθέσιμες στα δημοτικά συμβούλια συμπεριλαμβανομένων των εξουσιών να προκηρύσσουν δημοψηφίσματα, να οργανώνουν δημόσιες επιτροπές και διαβουλεύσεις, να αναπέμπουν αποφάσεις των τοπικού ΕΣΥ, και να αντιστέκονται στις περικοπές και στις κυβερνητικές πολιτικές που επιβάλλονται κεντρικά ώστε να μεταφερθούν οι δημόσιες υπηρεσίες σε ιδιωτικούς φορείς.

- την υποστήριξη της χρήσης των αποθεματικών των δήμων και την συνετή δανειοδότηση όταν πρέπει για να παρακάμπτονται οι περικοπές.

Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr/


http://tsakiris.snn.gr/

http://tsakthan.wordpress.com/

http://antiracistes.wordpress.com/

http://homoecologicus.wordpress.com/

http://leftypedia.wordpress.com/

http://greekunions.wordpress.com/

http://femininmasculin.wordpress.com/

http://ilioupoli.wordpress.com/

http://pringkipessa.wordpress.com/


ΑΓΑΠΗ ΒΟΥΡΚΩΜΕΝΗ
Στίχοι: Λάκης Τεάζης


Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής

Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος





Πόλη παλιά, σκουριασμένα φιλιά

και στις μάντρες γυαλιά κοφτερά

οι αγάπες μικρές, παραμύθια του χτες



Αχ αγάπη βουρκωμένη πόσα χρόνια με πονάς

η ψυχή μου σταυρωμένη και το αίμα μου σκορπάς



Πόλη πικρή, η καρδιά σου μικρή

κάθε δρόμος καημός και πληγή

λερωμένη βροχή, εποχή φονική

40 Χρόνια από το Μάη του '68: Α΄Μέρος. Βρετανία

40 Χρόνια από το Μάη του '68: Α΄Μέρος. Βρετανία

…Smoke on the water Fire in the sky… (Deep Purple, 1972)

Ο Βρετανικός Μάης δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός στη χώρα μας. Κι όμως μεγάλες αντιπολεμικές διαδηλώσεις, καταλήψεις σχολών και άλλες κοινωνικές κινητοποιήσεις έλαβαν χώρα το 1968 στη Γηραιά Αλβιόνα. Για να μην μιλήσουμε για την γενικότερη εξέγερση της Βρετανικής νεολαίας που εκφράστηκε με τη μουσική και την «άγρια νεολαία» των «μοντς» και των «ρόκερς».

Το 1960 είχε ήδη αρχίσει να γίνεται αισθητή η ανάγκη για την πολιτιστική και πολιτική αναγέννηση της αριστεράς, αρχικά σε περιορισμένους κύκλους. Έτσι την ίδια χρονιά ιδρύθηκε η Επιθεώρηση της Νέας Αριστεράς (New Left Review) με συνεργάτες τους Στιούαρ Χωλ, Ε.Π. Τόμσον, Ρέιμοντ Γουίλιαμς, Πέρρυ Άντερσον κ.α. Στα πανεπιστήμια ο φοιτητικός πληθυσμός, που από 70 χιλιάδες στα μέσα της δεκαετίας του ’50 έφτασε τις 300 χιλιάδες το 1965, βρισκόταν σε αναβρασμό για πολλούς λόγους. Εξάλλου το πανεπιστήμιο δεν ήταν πια μόνο μια λειτουργία παραγωγής και αναπαραγωγής της κυβερνώσας ελίτ, αλλά μετασχηματιζόταν με πολλούς τρόπους.

Η πολιτική είχε αρχίσει να διαπερνά τα πανεπιστήμια, όπου δημιουργήθηκες νέες οργανώσεις της αριστεράς, όπως η Ριζοσπαστική Φοιτητική Συμμαχία (RSA), που αποτελούνταν, ως επί το πλείστον, από μέλη των Νέων Εργατικών και από κομμουνιστές. Η πρώτη συνδιάσκεψη της Συμμαχίας έγινε στις 28-29 Ιανουαρίου στην περίφημη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου (LSE). Στην απόφαση διαφαινόταν η διαμαρτυρία των φοιτητών για την επιβολή φόρων στους ξένους φοιτητές, για την μείωση των υποτροφιών και απαιτείτο η καθιέρωση μισθού για όλους τους φοιτητές. Η Συμμαχία ήρθε σε σύγκρουση με την Εθνική Ένωση Φοιτητών (NUS), η συμμετοχή στην οποία ήταν ημι-υποχρεωτική. Επί δύο χρόνια το LSE θα γίνει το επίκεντρο όλων των κινητοποιήσεων. Το πανεπιστήμιο αυτό χαρακτηριζόταν για τον προοδευτισμό του, τη στράτευσή του στη διατήρηση της παράδοσης της Εργατικής Βρετανίας και στη διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων των πολιτών. Πρωτοποριακό ρόλο έπαιζε πάντα το Τμήμα Κοινωνιολογίας. Το φθινόπωρο, όμως, του 1966, διορίστηκε στη θέση του διευθυντή του LSE ο Γουόλτερ Άνταμς που είχε διατελέσει διευθυντής του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου της ρατσιστικής Ροδεσίας. Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Οι φοιτητές διοργάνωσαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας την 31 Ιανουαρίου 1967. Η διοίκηση της σχολής απαγόρευσε την πρόσβαση στους χώρους της. Έτσι, καθώς οι φοιτητές προσπάθησαν να εισέλθουν στους χώρους της σχολής, ξέσπασαν επεισόδια στη διάρκεια των οποίων πέθανε ένας θυρωρός από καρδιακή προσβολή. Πάρθηκαν πειθαρχικά μέτρα εναντίον ορισμένων φοιτητών, που έφτασαν στην αποβολή του κύριου διοργανωτή και ενός Αμερικανού που στη χώρα του είχε λάβει μέρος στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα. Το Μάρτιο η ένταση δεν είχε ακόμη χαλαρώσει και μετά από μια πενθήμερη κατάληψη της σχολής οι φοιτητές άρχισαν να πειραματίζονται με το «ελεύθερο πανεπιστήμιο». Στο διάστημα μεταξύ 15 και 30 Ιουλίου, έγινε ένα παγκόσμιο συνέδριο με συμμετοχή αντιπροσώπων από όλα τα μέρη του κόσμου που είχε γενικό τίτλο «Η διαλεκτική της απελευθέρωσης». Δεν έμειναν, όμως, μόνοι τους οι φοιτητές του LSE. Δεκάδες πανεπιστήμια σε όλη τη χώρα γνώρισαν τις σπίθες της εξέγερσης, που είχε κυρίως πολιτιστικό χαρακτήρα χωρίς να λείπουν οι αντι-ιμπεριαλιστικές και αντικαπιταλιστικές τάσεις. Καταλήψεις με αντιμαθήματα, συναυλίες, θεατρικά και άλλα καλλιτεχνικά γεγονότα έλαβαν χώρα στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, στο Πολυτεχνείο της οδού Ρήτζενσι, στο Νομικό και Εμπορικό Κολλέγιο Χώλμπορν. Στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ οργανώθηκε συλλογική κινητοποίηση εναντίον του αντιπροσώπου της πρεσβείας των ΗΠΑ που πήγε να μιλήσει για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Συγκρούσεις ξέσπασαν στα πανεπιστήμια του Εδιμβούργου και του Λέιτσετστερ. Στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ ο ρατσιστής-λαϊκιστής βουλευτής Ήνοχ Πάουελ βρήκε απέναντί του εκατοντάδες διαδηλωτές που τον αποδοκίμασαν και τον εμπόδισαν να αναλάβει έδρα στο πανεπιστήμιο.

Στο μεταξύ το κίνημα κατά του πολέμου των ΗΠΑ εναντίον του Βιετνάμ αναπτυσσόταν. Το 1966 συγκροτήθηκε η Καμπάνια Αλληλεγγύης στο Βιετνάμ από διάφορες ομάδες της Αριστεράς (κυρίως από αριστερούς Εργατικούς και τροτσκιστές) με τη συμβολή του Ιδρύματος Μπέρτραντ Ράσσελ. Τεράστιες διαδηλώσεις συγκλόνισαν το Λονδίνο και άλλες πόλεις στις 17 Μαρτίου και στις 21 Ιουλίου 1968. Μια πιο δύσκολη καμπάνια ήταν αυτή για το σταμάτημα της ανάπτυξης βιολογικών όπλων. Το Υπουργείο Άμυνας είχε υπό την εποπτεία του το Κέντρο Μικροβιολογικής Έρευνας του Πόρτον Ντάουν που θεωρήθηκε υπεύθυνο για τον εφοδιασμό των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ με το θανατηφόρο αέριο CS που χρησιμοποιήθηκε στο Βιετνάμ. Στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ ο υπουργός Άμυνας Ντένις Χήλυ γιουχαΐστηκε από χιλιάδες φοιτητές. Το ίδιο έπαθε στο πανεπιστήμιο του Ληντς ο Πάτρικ Γουώλ, ακροδεξιός βουλευτής και υποστηρικτής της ρατσιστικής κυβέρνησης της Ροδεσίας. Στις 30 Μαΐου απεργήσανε οι φοιτητές του Πανεπιστημίου του Χαλ απαιτώντας περισσότερη δημοκρατία. Στο Μπρίστολ οι φοιτητές κατέλαβαν τα γραφεία της Φοιτητικής Ένωσης με αίτημα το άνοιγμα του πανεπιστήμιου στην τοπική κοινωνία. Τον Ιούνιο στο Πανεπιστήμιο Κηλ οι φοιτητές οργάνωσαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας απαιτώντας την αντιπροσώπευσή τους στην Ακαδημαϊκή Σύγκλητο και στις πανεπιστημιακές επιτροπές. Στο πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ οργανώθηκαν αντιμαθήματα σχετικά με το Βιετνάμ, τον πόλεμο και τον πολιτισμό της χώρας αυτής. Τον Ιούνιο μια πρόταση για την επιβολή κυρώσεων και διακοπή της στήριξης του ρατσιστικού καθεστώτος της Ροδεσίας καταψηφίστηκε από τη Βουλή των Λόρδων και ξέσπασαν απεργίες και διαδηλώσεις των φοιτητών σε πολλά πανεπιστήμια οδηγώντας τον Εργατικό Πρωθυπουργό Γουίλσον να ανακοινώσει σειρά νομοσχεδίων για την περικοπή των αρμοδιοτήτων της Βουλής των Λόρδων. Εξεγέρθηκαν επίσης και οι σχολές Καλών Τεχνών. Με αρχή το Κολλέγιο Χώρσνη το κίνημα διαμαρτυρίας εξαπλώθηκε στο Κρόιντον, στο Μπέρμινγκχαμ, στο Λίβερπουλ, στο Γκίλφορντ και, φυσικά, στο Βασιλικό Κολλέγιο των Τεχνών στο Λονδίνο. Με πρωτοβουλία των φοιτητών του Χώσρσνη και του Γκίλφορντ οι φοιτητές δημιούργησαν ένα κίνημα αναστοχασμού για την εκπαίδευση στο χώρο των τεχνών και του σχεδιασμού παίζοντας έναν πρωτοποριακό ρόλο στα πλαίσια του αντιαυταρχικού κινήματος. Το σύνθημα «Φοιτητική Εξουσία» έγινε προμετωπίδα όλων των φοιτητικών αγώνων. Οι φοιτητές απαιτούσαν συμμετοχή στα σώματα λήψης αποφάσεων των πανεπιστημιακών δομών και γρήγορα πέρασαν στη φάση εκείνη που το κίνημα απέκτησε γενικά επαναστατικά και αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Στις 14 και 15 Μαΐου 1968 ιδρύθηκε στο LSE η Επαναστατική Σοσιαλιστική Φοιτητική Ομοσπονδία, οργάνωση της νέας αριστεράς με στόχο την «επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού». Η τελευταία μεγάλη σύγκρουση της χρονιάς διεξήχθη πάλι στο LSE, όταν οι φοιτητές του προσπάθησαν να παρθεί απόφαση από τη διοίκησή του για συμμετοχή στις διαδηλώσεις της 27ης Οκτωβρίου για την υποστήριξη του Βιετναμέζικου λαού. Η διοίκηση αρνήθηκε και η σχολή καταλήφθηκε. Η σύγκρουση κράτησε ως τα τέλη του χρόνου. Στο μεταξύ η Εργατική κυβέρνηση ανακοίνωσε την άμεση επέκταση του δικαιώματος ψήφους στους νέους και στις νέες άνω των 18 ετών.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ