Η Ιστορία στο Κόκκινο για τη διάσπαση του 1968 την Κυριακή 18 Μαρτίου

Η διάσπαση του 1968: πενήντα χρόνια μετά

Συζητούν ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης, ο Μπάμπης Γεωργούλας και ο Παύλος Κλαυδιανός
  Κυριακή 18 Μαρτίου 13.00 - 14.00 Στο Κόκκινο 105,5

Ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης συζητά με τα ιστορικά στελέχη της ανανεωτικής Αριστεράς Μπάμπη Γεωργούλα και Παύλο Κλαυδιανό για την διάσπαση του ΚΚΕ τον Φεβρουάριο του 1968, τις επιπτώσεις της και την επιρροή της στη μετέπειτα πορεία της Αριστεράς έως σήμερα. Εκκινώντας από τα προσωπικά τους βιώματα από τον Φεβρουάριο του 1968, οι δυο καλεσμένοι αναφέρονται στη δικτατορία, στο κλίμα της Μεταπολίτευσης, στη συγκρότηση του ανανεωτικού στρατοπέδου, στην επιρροή του ΚΚΕ εσωτερικού στην ελληνική κοινωνία και στις κληρονομιές της διάσπασης στο ΣΥΡΙΖΑ.

Μαρξιστική Σκέψη, τόμος 14, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2014-Το αφιέρωμα καλύπτει την περίοδο 1918-1957, από την ίδρυση του ΣΕΚΕ και του ΚΚΕ ως την απομάκρυνση του Ζαχαριάδη από την ηγεσία.

Μαρξιστική Σκέψη : τόμος 14ος

Μαρξιστική Σκέψη, τόμος 14, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2014 Δελτίο Τύπου Στην ιστορία του ΣΕΚΕ και του ΚΚΕ αφιερώνεται ο νέος τόμος 14 της Μαρξιστικής Σκέψης. Το αφιέρωμα καλύπτει την περίοδο 1918-1957, από την ίδρυση του ΣΕΚΕ και του ΚΚΕ ως την απομάκρυνση του Ζαχαριάδη από την ηγεσία. Χωρίζεται σε δυο μέρη, ένα μέρος αναλύσεων και ένα ντοκουμέντων. Στο πρώτο μέρος, ο αναγνώστης θα βρει κείμενα για τη συγκρότηση του ΣΕΚΕ, την πορεία του ΚΚΕ στη δεκαετία του ’20 και του ’30, το ΕΑΜ, τον εμφύλιο και τη μετεμφυλιακή περίοδο, για αντιπροσωπευτικές μορφές της περιόδου και για τη δημοκρατία στο κόμμα και στο κίνημα. Ο Τάκης Μαστρογιαννόπουλος αναλύει την πρώιμη περίοδο του ελληνικού σοσιαλιστικού κινήματος ως την ίδρυση του ΣΕΚΕ, ενώ ο Δημήτρης Αστερίου εξετάζει την πορεία του ΣΕΚΕ ως την ίδρυση του ΚΚΕ. Οι Γιώργος Πετρόπουλος και Βλάσης Αγτζίδης αναφέρονται στην πολιτική του ΣΕΚΕ στο Μικρασιατικό Ζήτημα. Οι Δημήτρης Κατσορίδας και Κώστας Παλούκης εξετάζουν τις εσωκομματικές διαμάχες στο ΣΕΚΕ και το ΚΚΕ των χρόνων 1922-1927, ενώ ο Κώστας Παλούκης αποτιμά την πορεία σταλινοποίησης του ΚΚΕ και τη διαμάχη του με τον αρχειομαρξισμό. Ο Θόδωρος Κουτσουμπός αναλύει τις μορφές της λαϊκής εξουσίας στην Εαμική Αντίσταση και ο Μιχάλης Λυμπεράτος την ήττα του ΔΣΕ και την πορεία του λαϊκού κινήματος και του ΚΚΕ μετά τον εμφύλιο. Τέλος, ο Δημήτρης Καλτσώνης αναφέρεται στα ζητήματα της εσωκομματικής δημοκρατίας μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται ντοκουμέντα από τους ιστορικούς πρωταγωνιστές: Ο λόγος του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία και η επιστολή του προς τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ· αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιάννη Πετσόπουλου Τα Πραγματικά Αίτια της Διαγραφής μου από το ΚΚΕ (1946), μέρη από τις αναμνήσεις του Κώστα Σιαπέρα για τον αγώνα του ΔΣΕ, η πλατφόρμα του Κώστα Καραγιώργη στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ στα 1950, τα τρία γράμματα του Νίκου Ζαχαριάδη για τον πόλεμο καθώς και μια σειρά μετέπειτα κείμενά του, αποσπάσματα από τις αναμνήσεις του Γιάννη Ιωαννίδη, ένα κείμενο του Δημήτρη Μπάτση για τον Γληνό, η αλληλογραφία Στάλιν-Τσόρτσιλ για την Ελλάδα στα 1944-45 και τα πρακτικά από το Β΄ Εθνικό Συμβούλιο του ΣΕΚΕ στα 1924. Τα τελευταία προλογίζονται από τον Δημήτρη Χαροντάκη, ενώ το μέρος των ντοκουμέντων παρουσιάζεται με ένα εισαγωγικό κείμενο του Χρήστου Κεφαλή. Όπως σημειώνεται και στο εισαγωγικό του τόμου: «Σε κάθε κρίσιμη καμπή στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος η επιστροφή στις αφετηρίες αποκτά μεγάλη σημασία. Η ιστορική έρευνα, η ακριβής γνώση των γεγονότων και η βάσει αρχών αποτίμησή τους, αποτελούν συστατικά στοιχεία της. Έτσι μπορεί να αντλήσει κανείς διδάγματα από το παρελθόν, να ξεκαθαρίσει εμπόδια και νόθες καταστάσεις, να δει το παρόν με νέο φως, αποσαφηνίζοντας προσανατολισμούς και προοπτικές». Πληροφορίες: Εκδόσεις Τόπος, Πλαπούτα 2 και Καλλιδρομίου , info@motibo.com, τηλ. 210 8222835, βιβλιοπωλείο τηλ. 210 3221580. Περιεχόμενα Εισαγωγικό Σημείωμα ΣΕΚΕ • ΚΚΕ – Αναλύσεις ΤΑΚΗΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ Το ελληνικό εργατικό κίνημα ως την ίδρυση του ΣΕΚΕ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΣΤΕΡΙΟΥ Aπό το ΣΕΚΕ στο ΚΚΕ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ Η Μικρασιατική Εκστρατεία και το ΣΕΚΕ (Κ) ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ Η πολιτική του ΣΕΚΕ στο Μικρασιατικό Ζήτημα ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΟΡΙΔΑΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΛΟΥΚΗΣ Εσωκομματικές διαμάχες του ΣΕΚΕ – ΚΚΕ στην περίοδο 1922-1927 ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΛΟΥΚΗΣ Η σταλινοποίηση του ΚΚΕ: η ανάδειξη του αρχειομαρξιστικού εχθρού και η στροφή προς τους οικονομικούς αγώνες ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΟΣ Μορφές εναλλακτικής εξουσίας στην Ελεύθερη Ελλάδα του βουνού. ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΥΜΠΕΡΑΤΟΣ Το αριστερό κίνημα μετά τον εμφύλιο ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ Ζαχαριάδης και Ασημίδης: Η άνοδος και η πτώση δυο ιστορικών στελεχών του ΚΚΕ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΤΣΩΝΗΣ Η δημοκρατία στα επαναστατικά κόμματα της εργατικής τάξης ΣΕΚΕ • ΚΚΕ – Ντοκουμέντα ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΕΦΑΛΗΣ Μερικά ζητήματα της ιστορίας του ΚΚΕ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΡΟΝΤΑΚΗΣ Το Β΄ Εθνικό Συμβούλιο του ΣΕΚΕ (Κ) Εθνικόν Συμβούλιον ΣΕΚΕ(Κ) 3-8 Φεβρουαρίου 1924 Λόγος του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία Επιστολή του Άρη Βελουχιώτη προς τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΣΟΠΟΥΛΟΣ Τα πραγματικά αίτια της διαγραφής μου από το ΚΚΕ ΚΩΣΤΑΣ ΣΙΑΠΕΡΑΣ Μυστικοί δρόμοι του Δημοκρατικού Στρατού. Από τη Βάρκιζα στο Μπούλκες ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ Τα τρία γράμματα και ένα άρθρο για τον πόλεμο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ Δέκα χρόνια πάλης ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ Στο ιδεολογικό μέτωπο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ Η Διαθήκη του Νίκου Ζαχαριάδη ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗΣ Η «Πλατφόρμα Καραγιώργη» Από την αλληλογραφία Στάλιν – Τσόρτσιλ, 1944-45 ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ Αναμνήσεις ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΤΣΗΣ Το δίδαγμα του Γληνού http://marxistikiskepsi.gr/

ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ - ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ VPRC ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΗΝΑ ΤΗΣ ΤΡΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ

Από τον πρώτο μήνα της στην κυβερνητική εξουσία η "Αγία Τριάδα" των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ χάνει την όποια λαϊκή υποστήριξη είχε την πρώτη εβδομάδα. Όπως δείχνει η έρευνα κοινής γνώμης που διενήργησε η VPRC και δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Η Ελλάδα Αύριο, οι ερωτώμενοι απαντούν ότι η χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση (64%) ενώ μόνο 17% θεωρεί ότι η χώρα βαδίζει στη σωστή κατεύθυνση.

Αυτό εκφράζεται και στην επιλογή του κόμματος που θα διάλεγαν οι ψηφοφόροι αν την Κυριακή που μας έρχεται γίνονταν βουλευτικές εκλογές.

1. ΣΥΡΙΖΑ                                16,5%
2. Ν.Δ.                                       16,0%
3. ΠΑΣΟΚ                                  5,5%
4. ΑΝΕΞ.ΕΛΛΗΝΕΣ                  5,0%
5. ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ                       4,5%
6. ΔΗ.ΜΑΡ.                                4,0%
7. ΚΚΕ                                        3,5%
8. ΔΗΜ.ΞΑΝΑ                           1,0%
9. ΑΛΛΟ ΚΟΜΜΑ                    1,5%
10. ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ              21,4%
11. ΛΕΥΚΑ-ΑΚΥΡΑ-ΑΠΟΧΗ  15,1%
12. ΔΕΝ ΞΕΡΩ/ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΩ   6,0%

Επίσης:
1. 61% θεωρούν ότι η κυβέρνησης είναι ασυνεπής και το 23% συνεπής
2. 81% θεωρούν βέβαιο ότι η κυβέρνηση θα πάρει νέα μέτρα μείωσης μισθών και συντάξεων έναντι 9% που λένε ότι δεν θα υπάρξουν νέα μετρα και 4% που λένε "εξαρτάται".
3. 44% θεωρεί ότι δεν υπάρχει πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έναντι 43% που θεωρούν ότι υπάρχει.
4. 77% δηλώνουν δυσαρεστημένοι από την κυβέρνηση έναντι 16% που δηλώνουν ικανοποιημένοι.

Όσον αφορά τις δημοτικότητες των αρχηγών, ο Χριστόφορος Βερναρδάκης επισημαίνει στο άρθρο του στην εφημερίδα ότι "η πιο 'ισχυρή' ασφαλιστική δικλείδα της κυβέρνησης από πλευράς προσώπων είναι ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φ. Κουβέλης (με 52% θετικές γνώμες), ακολουθούμενος από τον πρωθυπουργό Αντ. Σαμαρά (με 42%). Αντιθέτως, η εικόνα του Ευάγγ. Βενιζέλου είναι αρκετά τραυματισμένη (31% θετικές γνώμες και 62% αρνητικές).

Αρκετά αντιφατικές είναι οι απόψεις των ψηφοφόρων για τα υπόλοιπα πολιτικά πρόσωπα. Παραδείγματος χάριν, ο αρχηγός της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής ανοίγει σκοτεινούς εκλογικούς διαδρόμους: "...είναι αποδεκτός από το 4% των ψηφοφόρων της ΔΗΜΑΡ, το 16% του ΣΥΡΙΖΑ, το 15% της ΝΔ, το 12% του ΠΑΣΟΚ, του 31% των Ανεξάρτητων Ελλήνων και του 5% του ΚΚΕ".

Αυτά τα ολίγα για αρχή.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Με αφορμή το άρθρο του Δ. Γόντικα που δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» στις 29 Φλεβάρη.

http://goodmorninglenin.wordpress.com/2012/03/05/%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BC%CE%AE-%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4-%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B7/

Με αφορμή το άρθρο του Δ. Γόντικα που δημοσιεύτηκε




στον «Ριζοσπάστη» στις 29 Φλεβάρη.



Ή



Η ηθική του ψέματος και ο φόβος της δημοσιότητας .



Απόσπασμα από το «Τί να κάνουμε» ΛΕΝΙΝ.



« Ο καθένας νομίζουμε θα συμφωνήσει οτι η πλατιά δημοκρατική αρχή προϋποθέτει δύο αναγκαίους όρους: Πρώτο, την πλήρη δημοσιότητα και δεύτερο, την αιρετότητα σε όλα τα λειτουργήματα. Θα ήταν γελοίο να μιλάμε για δημοκρατία χωρίς την δημοσιότητα, και μάλιστα τέτοια δημοσιότητα που δεν θα περιοριζόταν στα μέλη της Οργάνωσης..»



Στην ΚΟΒα μου πριν από λίγες ημέρες μου είπαν να μελετήσω καλά το άρθρο του Γόντικα γιατί είναι λέει απάντηση στη δημοσίευση της επιστολής του Αλέκου Χαλβατζή.



Μου είπαν επίσης να επαγρυπνώ, και να αναφέρω όποιον τύχει και κάνει κανένα θετικό σχόλιο για τον Χαλβατζή, «γιατί μην ξεχνάς, έχουμε και τους αντιπολιτευόμενους που καραδοκούν», μου είπε ο Γραμματέας μου.



Το άρθρο αποτελεί συνέχεια των οργανωτικών και απόρρητων σημειωμάτων που κατέβηκαν στις ΚΟΒ όλο αυτό το διάστημα. Σημειώματα που καλούν σε «επαγρύπνηση», κι έχουν δημιουργήσει ένα φοβικό κλίμα αλληλοκαρφώματος, όπου οποιοσδήποτε τολμήσει να εκφράσει διαφορετική γνώμη χαρακτηρίζεται μικροαστός, οπορτουνιστής, φραξιονιστής, αντικομματικός, και στις χειρότερες περιπτώσεις πράκτορας.Εννοείται οτι όσοι από τους συντρόφους που έχουν εκλεγεί σε όργανα κι εκφράζουν απόψεις αντίθετες προς την ηγεσία καρατομούνται. Όσο για το καταστατικό αυτό έχει γίνει κουρελόχαρτο.



Ταυτόχρονα τα παπαγαλάκια που υπηρετούν τους «λαθρεπιβάτες» της ηγεσίας, με βρώμικα μέσα συκοφαντούν τους διαφωνούντες και ρίχνουν λάσπη πίσω από την πλάτη τους, αποκαλύπτοντας οτι η ηγεσία του ΚΚΕ χρησιμοποιεί τον μηχανισμό της, αλλά και τον φραξιονισμό για να κρατηθεί με νύχια και με δόντια, ολοκληρώνοντας το καταστροφικό της, για το Κόμμα μας έργο. Οι διαγραφές πέφτουν βροχή στην Αθήνα και απ’ ότι μαθαίνω τελευταία και στη Θεσσαλονίκη και σε όλες τις μεγάλες πόλεις.



Σιγή νεκροταφείου, θέλει να επιβάλει η ηγετική ομάδα.



ΤΑ ΕΣΩΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΜΗΝΩΝ



ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ:



Ειδικό εσωοργανωτικό σημείωμα μας πληροφόρησε οτι η έκδοση του βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου (που βρίσκει μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο) έγινε παρά την αντίθετη γνώμη της ηγεσίας. Χαρακτήριζε το βιβλίο «μη μαρξιστικό» κι εγκαλούσε τον σύντροφο να είναι πιο προσεκτικός!!



FACEBOOK:



Κείμενο «για τον ηλεκτρονικό φραξιονισμό» που απαγορεύει στα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ να κάνουν χρήση τουFacebook!! Υπάρχουν σύντροφοι που φακελώνουν άλλους συντρόφους που έχουν λογαριασμούς στο διαδίκτυο.Όποιος δεν σταματήσει να έχει Facebook, θα διαγραφεί λέει η «σοφή» μας ηγεσία!



ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ «ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΟΥΣ»:



Κείμενο «για την επαγρύπνηση» που μιλάει για «πλειάδα στελεχών και μελών του Κόμματος που υιοθετούν μικροαστικές αντιλήψεις και αντιπολιτεύονται» την φωτισμένη ηγεσία. Το ίδιο κείμενο αναφέρει οτι είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο να βγει το Κόμμα στην παρανομία, χωρίς να μας εξηγήσει πως γίνεται αυτό την στιγμή που η ηγεσία του μπορεί να δανείζεται αφειδώς από τράπεζες 5 εκατομμύρια ευρώ και οι κύριοι βουλευτές να γυρνούν ανά την Ελλάδα με τις πολυτελές «Λέξους» προσφορά του Ελληνικού κοινοβουλίου με έξοδα δικά μας.



ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ:



Κείμενο για την «Τυποεκδοτική» που μιλάει για τις 200 απολύσεις εργαζομένωνστην επιχείρηση, την ίδια στιγμή που γίνονται προσλήψεις ημετέρων , συγγενών και φίλα προσκείμενων στον μηχανισμό του Περισσού. Το κείμενο φέρνει στο φως τους ομίλους με τους οποίους συνεργαζόταν η «επαναστατική ηγεσία» μας όλα αυτά τα χρόνια (Γιαννίκος-Moderntimes, Ανεμοδούρας-Περιοδικός Τύπος, Παπαχριστόπουλος-Σίγμα, ΑΛΦΑ ΜΙ,Σκαναβής-Ελευθερος Τύπος, Αναστασιάδης, Πρώτο θέμα). Φυσικά στο ίδιο κείμενο δεν υπάρχει καμιά νύξη για ευθύνες της ηγεσίας για αυτό το κατάντημα, ούτε βέβαια αναφορά για το γνωστό στέλεχος της «Τυποεκδοτικής» που έκανε ατομική περιουσία στήνοντας ολόκληρο συγκρότημα τουριστικών εγκαταστάσεων στο Πήλιο (είναι ο Ν.Μ.).



ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ:



Κείμενο που χαρακτηρίζει μικροαστούς όλους όσους πήραν μέρος στο κίνημα των αγανακτισμένων! Κείμενο που κατηγορεί ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την χημική επίθεση που εξαπέλυσε η κυβέρνηση στο Σύνταγμαστην πρόσφατη απεργία, χωρίς πουθενά να μας εξηγεί πως η-κατά τα άλλα σοφή-ηγεσία μας, δεν μπόρεσε να καταστρώσει ένα υποτυπώδες σχέδιο για να μπορέσει να περάσει η πορεία του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα! Για όλα φταίνε πάντα οι άλλοι!



ΚΟΥΒΑ:



Κείμενο που κατηγορεί την ηγεσία της Κούβας οτι οδεύει στον Καπιταλισμό, παραγνωρίζοντας τελείως τις ειδικές συνθήκες μέσα στις οποίες παλεύει αυτός ο λαός, τα επιτεύγματα του, καθώς και το διεθνές περιβάλλον και την συγκυρία μέσα στην οποία καλείται να βρει απαντήσεις το Κουβανικό ΚΚ. Πάλι καλά που δεν είπανε πράκτορα και τον Φιντέλ!



Το άρθρο του Γόντικα είναι ένα ακόμη επεισόδιο στον κατήφορο που έχει πάρει η ηγεσία του ΚΚΕ, έντρομη από τηνσυνεχώς εντεινόμενη αμφισβήτηση της από μεγάλο τμήμα της οργανωμένης βάσης και των ψηφοφόρων του Κόμματος που καλούν εδώ και τώρα να υλοποιηθεί η απόφαση του Συνέδριου για το Μέτωπο και να μπει τέλος στον σεχταρισμό, στην άρρωστη διαπάλη για το ποιός από τα κόμματα της αριστεράς θα κυριαρχήσει στο πτώμα του λαού και στα ερείπια που αφήνει πίσω του το μνημόνιο.



Οι ψίθυροι σιγά-σιγά γίνονται φωνές.



-O ΓΟΝΤΙΚΑΣ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ



ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ ΘΕΤΕΙ Ο ΑΛΕΚΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ.



Αντίθετα:



-Κάνει έκκληση στον κομματικό πατριωτισμό και σε μια μεταφυσική, ιδεαλιστική πίστη και αφοσίωση στο Κόμμα-Θεό, θέλοντας να μας πείσει οτι το προσόν του Κομμουνιστή είναι η υποταγή και η τυφλή υπακοή στο Κόμμα!! Το Κόμμα όμως δεν είναι κάτι άυλο. Έχει ηγεσία, εφαρμόζει μια συγκεκριμένη πολιτική, η οποία σήμερα παραβιάζει ακόμα και αποφάσεις Συνεδρίων, παραβιάζει ακόμα και το ίδιο το Καταστατικό. Ή μήπως δεν ήταν αντικαταστατική η συνένωση των Οργανώσεων της Αθήνας, με στόχο τον έλεγχο και την κατάπνιξη κάθε διαφορετικής φωνής;



Οι κομμουνιστές και γενικότερα οι επαναστάτες διακρίνονταν πάντα από τις αρετές του ερευνητικού πνεύματος. Της αναζήτησης και της επαναστατικής ανανέωσης του Μαρξισμού. Ο ίδιος ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν, ποτέ δεν αντιμετώπισαν τη θεωρία ως δόγμα, όπως κάνουν οι «λαθρεπιβάτες» της ηγεσίας του ΚΚΕ. Προφανώς δεν έτυχε να συναντήσουν τα μεγάλα πνεύματα των κυρίων Παρασκευά, Μαίλη, Μπέλλου, Κουτσούμπα, κι ευτυχώς για την ιστορία μας άφησαν την πλούσια κληρονομιά τους απ’ όπου μπορούμε να δούμε και να εξηγήσουμε τους ακροβατισμούς μιας ομάδας τσαρλατάνων που αναδείχθηκαν με μοναδικό προσόν την άγνοια και τον καιροσκοπισμό.



Απόσπασμα από το «Η Ρωσική Επανάσταση» της Ρόζας Λούξεμπουργκ:



«Η ελευθερία μόνο για τους υποστηρικτές της κυβέρνησης, μόνο για αυτούς που είναι μέλη ενός Κόμματος-όσο πολυάριθμοι κι αν είναι-δεν είναι ελευθερία. Η ελευθερία είναι πάντα και αποκλειστικά ελευθερία του ενός να σκέφτεται διαφορετικά. Όχι από κάποια φανατική αντίληψη περί δικαιοσύνης, αλλά επειδή καθετί που είναι διδακτικό, ακέραιο και καθαρτήριο στην πολιτική ελευθερία εξαρτάται από αυτό το ουσιώδες χαρακτηριστικό, και η αποτελεσματικότητά του χάνεται όταν η ελευθερία γίνεται ένα ειδικό προνόμιο».



Προκαλεί ο κύριος Γόντικας όταν μιλάει για ηθική. Ένας άνθρωπος που η κριτική που δέχεται χρόνια τώρα αφορά τον βάναυσο τρόπο συμπεριφοράς του απέναντι σε στελέχη και μέλη του Κόμματος, την υπεροψία και το γάντζωμα στη καρέκλα.



Ποια ηθική τους ωθεί να κάνουν χρήση των άρθρων 99 ενάντια σε εργαζόμενους, να μετατρέπουν το Κόμμα σε «επιχειρηματία» που τα παίρνει από αναπτυξιακούς νόμους καθώς και από το κατά τ’ άλλα αντίπαλο «αστικό κράτος»;



Ποια ηθική μπορεί να εξηγήσει τις συνεχής παραβιάσεις του καταστατικού και την χωρίς Συνέδριο αλλαγή πολιτικής, με τα εξωφρενικά «εμπλουτίζουμε την προγραμματική μας αντίληψη»;



Ποια ηθική έχει καταντήσει το Κόμμα, χειροκροτητή της κυρά Μπέλλου που μας δίνει εντολές μέσα από την εφημερίδα, χωρίς τα μέλη να ρωτηθούμε για τίποτα;



Ποια ηθική οδήγησε στα εκλογομαγειρέματα και στα φραξιονιστικά τερτίπια με τα οποία φάγανε από τα όργανα του Κόμματος γνωστά και ιστορικά του στελέχη;



Ποια ηθική οδήγησε στην αντικαταστατική συνένωση της Οργάνωσης της Αθήνας με στόχο των έλεγχο κάθε διαφορετικής φωνής;



Ποια ηθική επιτρέπει την μετατροπή του ΠΑΜΕ σε φορέα οργάνωσης κομματικών παρελάσεων, αποσπασμένο από την λαϊκή πάλη (Σύνταγμα, 28η Οκτωβρίου κλπ);



Ποια ηθική επιτρέπει να αφήνουμε τους εργαζόμενους της Αθήνας να τους λιώνουν τα ΜΑΤ με χημικό πόλεμο κι εμείς να καθόμαστε στα αυγά μας, φρόνιμοι, μην τυχών και γίνουν επεισόδια;



Ποια ηθική τους ωθεί να συνεργάζονται αρμονικότατα με την κατά τ’ άλλα «ξεπουλημένη ηγεσία» της ΓΣΕΕ;



Ποια ηθική μιλάει για την μετατροπή του Κόμματος σε φορέα συλλογής ψήφων που κάνει ακτιβισμούς για να παίξει για λίγο στα δελτία ειδήσεων και να αντλήσει πρόσκαιρα εκλογικά οφέλη;



Ποια ηθική επιβάλλει να κλείνεις την πόρτα στις δυνάμεις που μιλάνε για την ανάγκη σήμερα, εδώ και τώρα, ενότητα της Αριστεράς για να απαντήσει ο λαός στην λαίλαπα των μνημονίων;



Ποια ηθική δεν τους κάνει να βλέπουν οτι η εξάρτηση της χώρας υπάρχει και θεριεύει;



Οι κομμουνιστές στους οποίους αναφέρεται ο Γόντικας δεν τα έπαιρναν από τον κρατικό προϋπολογισμό.



Καλά θα κάνει λοιπόν να είναι πιο προσεκτικός, όταν προσπαθεί να καπηλευτεί τις θυσίες και την ανιδιοτελή προσφορά χιλιάδων αγωνιστών, με στόχο να τους χρησιμοποιήσει ως ασπίδα απέναντι στην κριτική που σήμερα ασκείται σε μια ηγεσία ανυπόληπτη κι αποδεδειγμένα πλέον υπεύθυνη για την αρνητική προοπτική εξέλιξης του Κόμματος.



Αν κύριε Γόντικα δεν τα είχατε κάνει θάλασσα, κι αν υπήρχε η δυνατότητα να εκφράσει ελεύθερα τη γνώμη του κανείς μέσα στο Κόμμα, χωρίς το φόβο κυρώσεων και συκοφαντιών, κανείς δεν θα χρειαζόταν το διαδίκτυο. Οπότε μην ψάχνετε τους σκοτεινούς κύκλους έξω από την αίθουσα των συνεδριάσεων της ΚΕ. Εσείς αποτελείτε τους πιο σκοτεινούς και βρώμικους κύκλους που βρέθηκαν ποτέ στο τιμόνι του ηρωικού μας ΚΚΕ. Εσείς και το λερώνετε με τις βρωμιές και την σαπίλα σας.



Οι καρέκλες σας όμως ήδη τρίζουν. Δεν θα αφήσουμε τους «λαθρεπιβάτες» να διαλύσουν οτι με κόπο χτίσαμε, 9 δεκαετίες τώρα οι κομμουνιστές στην Ελλάδα. Ή θα τους ξηλώσετε και θα επανέρθει το Κόμμα σε πλαίσια υγιούς λειτουργίας ή θα τρίξουν μαζί και οι δικές σας καρέκλες. Κάθε άνθρωπος που βλέπει αυτά τα πράγματα, δεν μπορεί σήμερα να μένει σιωπηλός.

Αριστερή ενότητα: Αναγκαία και εφικτή; Οι δύο αναγκαίες παράμετροι του Αριστερού Μετώπου

Αριστερή ενότητα: Αναγκαία και εφικτή; Οι δύο αναγκαίες παράμετροι του Αριστερού Μετώπου  


Του Ανέστη Ταρπάγκου*

Κεντρική θέση στην πολιτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ στη σημερινή συγκυρία της ολικής οικονομικής καταστροφής και κοινωνικής αποδιάρθρωσης κατέχει η αναφορά στο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο του συνόλου των αριστερών δυνάμεων, από τα αριστερά της αριστεράς μέχρι τις αντιμνημονιακές διαφοροποιήσεις της παραφθαρμένης ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Μάλιστα, μια τέτοια συμπαράταξη δυνάμεων στην τρέχουσα περίοδο έχει τη δυνατότητα να υπερσκελίσει εκλογικά το ΠΑΣΟΚ κατακτώντας αθροιστικά ένα 25% της λαϊκής ετυμηγορίας, τη στιγμή που το τελευταίο αδυνατεί πλέον να υπερβεί το όριο του 20%, ενώ η Ν.Δ. βρίσκεται μακράν της απόκτησης της κοινοβουλευτικής κυβερνητικής αυτοδυναμίας, εφόσον καταγράφεται σε ποσοστά κάτω του 30%. Παράλληλα μια τέτοια μετωπική αριστερή συμμαχία, με όλη την αναγκαία πολυμορφία της (η συμπαράταξη μαρξιστών σοσιαλιστών, κομμουνιστών και επαναστατικής αριστεράς στη χιλιανή Λαϊκή Ενότητα του 1970 δεν εμπόδισε το ριζοσπαστικό πρόγραμμα εθνικοποιήσεων της κυβέρνησης Σ. Αλιέντε, ούτε και βέβαια ήταν η αιτία της βίαιης αιματηρής πραξικοπηματικής καταστολής του 1973), είναι απαραίτητη για τη μετέπειτα πλατιά λαϊκή συσπείρωση σχετικά πλειοψηφικού χαρακτήρα, εφόσον απέναντι στο Αριστερό Μέτωπο θα ορθώνεται μια αντιδραστική κυβέρνηση «εθνικής συμμαχίας» (Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη του ΛΑΟΣ) ή μια αμιγώς δεξιά κυβέρνηση αναιμικής κοινοβουλευτικής ισχύος.
Παρ' όλα αυτά, στις σημερινές συνθήκες που επιτάσσουν μορφές αριστερής ενότητας, διαπιστώνεται η λειτουργία χασμάτων ανάμεσα στις ριζοσπαστικές αντιμνημονιακές δυνάμεις, όχι μόνον μεταξύ των ΚΚΕ - ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και μεταξύ αυτών και των δυνάμεων της οικολογίας , της εκσυγχρονιστικής αριστεράς και της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, παρ' όλο που η μνημονιακή πολιτική και η συνεπαγόμενη λαϊκή χρεωκοπία αντιπροσωπεύει τον κύριο αντίπαλο όλων αυτών των δυνάμεων. Ως προφανής λόγος αυτών των διαχωρισμών προβάλλεται η εκφορά ριζικά διαφοροποιημένων πολιτικών λόγων: Άμεση έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ ή ολομέτωπη διαπάλη προς τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό των οργάνων και μηχανισμών της; Εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας - οικονομίας, αντικαπιταλιστική κομμουνιστική επανάσταση ή μεταβατικό ριζοσπαστικό πρόγραμμα ρήξεων και ανατροπών στην κατεύθυνση της σοσιαλιστικής μεταλλαγής κ.λπ.; Η συνέχιση της κίνησης των πραγμάτων σ’ αυτό το επίπεδο των αφοριστικών πολιτικών προσανατολισμών στα σίγουρα δεν μπορεί να καταλήξει στην ανάδειξη των όρων ενός Αριστερού Μετώπου, εξ αντικειμένου πολύμορφου, με δημοκρατική λειτουργία, ενιαία δράση του αριστερού και προοδευτικού κόσμου, με κοινούς άξονες παρέμβασης.

Διαλεκτική κοινωνική ενότητα των λαϊκών εκπροσωπήσεων
Είναι φανερό ότι το επιτακτικά αναγκαίο πλαίσιο της αριστερής λαϊκής ενότητας χρειάζεται να τεθεί με δύο εντελώς διαφορετικούς όρους και σε δύο επίπεδα: Αυτό της διαλεκτικής σύνθεσης των εκπροσωπουμένων από τους σχηματισμούς της αριστεράς δυνάμεων και εκείνο της τροφοδότησης της παρέμβασης του λαϊκού κινήματος (δείγματα του οποίου υπήρξαν στις δύο - τρεις μεγάλες πανεργατικές απεργίες και στο κίνημα των Αγανακτισμένων στην Πλατεία Συντάγματος, που και τα δύο αντιμετώπισαν την ωμή αυταρχική κρατική καταστολή).
Η πολιτική διαφορετικότητα των αριστερών πολιτικών σχηματισμών (πέραν των πραγματικά διαφορετικών στρατηγικών απαντήσεων στις οποίες επιχειρούν να αντιστοιχηθούν) έλκει την καταγωγή της και από τις διαφορετικές κοινωνικές εκπροσωπήσεις τις οποίες πολιτικά συμπυκνώνουν. Όλοι οι αριστεροί φορείς εκφράζουν δυνάμεις του κυριαρχούμενου λαϊκού συνασπισμού, μακράν και σε αντιπαλότητα με τις ταξικές δυνάμεις του κυρίαρχου μπλοκ εξουσίας, ωστόσο πρόκειται σε κάθε περίπτωση για διαφορετικά στρώματα και κατηγορίες των λαϊκών τάξεων. Η επιρροή του ΚΚΕ επικεντρώνεται κατ’ εξοχήν σε τμήματα της παραδοσιακής εργατικής τάξης και των παραδοσιακών μικροαστικών στρωμάτων (αγρότες, επαγγελματίες, βιοτέχνες κ.λπ.) - Η εμβέλεια του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται στην εκπροσώπηση κυρίαρχα δυνάμεων της μισθωτής και ελευθεροεπαγγελματικής διανοητικής εργασίας (τμήματα εκπαιδευτικών, γιατρών, μηχανικών, δικηγόρων κ.ά.). - Η επίδραση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει να κάνει με ριζοσπαστικές μερίδες της πανεπιστημιακής νεολαίας και στρώματα της νέας μισθωτής διανοητικής εργασίας που έχουν προλεταριοποιηθεί, αντιμετωπίζοντας παραφθαρμένες συνθήκες κοινωνικής ένταξης κ.ά.
Αυτό το αδιαμφισβήτητο κοινωνικό γεγονός βρίσκεται σε σημαντικό βαθμό στην αφετηρία των διαφοροποιημένων πολιτικών τους οπτικών και προσεγγίσεων. Το ζήτημα είναι ότι αυτά τα εκπροσωπούμενα στρώματα ανήκουν μεν όλα στους «από κάτω», αλλά ταυτόχρονα εμφανίζουν σαφώς διαφορετικές μεταξύ τους ταξικές πρακτικές, προσανατολισμούς και επιδιώξεις, έτσι ώστε δεν συγκροτούν αφετηριακά ένα συμμαχικό λαϊκό κοινωνικό μέτωπο, εκτός κι αν υιοθετεί κανείς την ιδεοληψία της γενικής αντιμονοπωλιακής συμμαχίας ενάντια στη «χούφτα των μονοπωλίων». Η πολιτική ικανότητα των ριζοσπαστικών δυνάμεων που μάχονται πραγματικά για την αναγκαία αριστερή λαϊκή ενότητα, είναι να διαμορφώσουν τους όρους της κοινωνικής συμμαχίας αυτών των διαφοροποιημένων δυνάμεων των λαϊκών τάξεων, προκειμένου αυτός ο συμμαχικός ταξικός συνασπισμός να καταστεί ηγεμονικός στο σύνολο του κυριαρχούμενου εργατικού, μικροαστικού και νεολαιίστικου μπλοκ. Η δρομολόγηση τέτοιων πρακτικών και διαλεκτικών συνθέσεων, στη βάση των άμεσων και τακτικών υλικών συμφερόντων αυτών των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται άγρια από τη νεοφιλελεύθερη επέλαση, είναι σε θέση να ανοίξει δρόμους και πολιτικών συγκλίσεων των δυνάμεων του αριστερού κινήματος.

Λαϊκή ενωτική αναβάπτιση του αριστερού κινήματος
Από την άλλη πλευρά, και με βάση τις υπαρκτές κινηματικές εμπειρίες του εργατικού συνδικαλισμού και του κινήματος στις πλατείες, προβάλλει ως αναγκαία διάσταση η ανάπτυξη κοινών λαϊκών πρακτικών τόσο στο παραγωγικό επίπεδο όσο και σ’ εκείνο της κατοικίας. Η διαμόρφωση αγωνιστικών απεργιακών μετώπων σε επιμέρους κλάδους (λ.χ. ιδιωτικοποιούμενοι δημόσιοι οργανισμοί και μαζικές απολύσεις σε δημόσιες υπηρεσίες, συνολικό μέτωπο δασκάλων - καθηγητών - πανεπιστημιακών - φοιτητών - μαθητών των καταλήψεων, ανάδειξη οργανωτικών μορφών των ανέργων που οδεύουν πλέον προς το ένα εκατομμύριο κ.λπ.) είναι σε θέση, εφόσον έχει χαρακτηριστικά αποτελεσματικότητας, να ωθεί τα αριστερά πολιτικά υποκείμενα που στηρίζουν αυτές τις εργατικές κινητοποιήσεις σε μιαν ορισμένη συνδικαλιστική αγωνιστική σύμπλευση.
Και εξίσου οι διαδικασίες λαϊκών συνελεύσεων στους δήμους και στις συνοικίες, με αφορμή την ανάπτυξη μαζικού κινήματος για την αδυναμία - άρνηση καταβολής του κεφαλικού φόρου εισοδήματος και του φορολογικού τέλους στις κατοικίες διαμορφώνουν αντικειμενικά ένα ευρύ πεδίο κοινής αριστερής κινητοποίησης, τέτοιο που στο βαθμό που αποκτήσει αυτοπεποίθηση της δύναμής του, είναι σε θέση να συνεργήσει στη διαμόρφωση όρων ευρύτερης αριστερής μετωπικής συμπαράταξης. Οι λαϊκές συνελεύσεις και επιτροπές που παίρνουν σάρκα και οστά αυτή την περίοδο επιδιώκεται να έχουν τα ευρύτερα δυνατά χαρακτηριστικά, χωρίς αφετηριακούς και αφοριστικούς προσδιορισμούς (ριζοσπαστικούς, αντικαπιταλιστικούς, αντιμονοπωλιακούς κ.λπ.), με τη συμμετοχή όσο το δυνατόν ευρύτερων αριστερών δυνάμεων, ενοποιημένων σε μια καίρια αγωνιστική βάση (άρνηση πληρωμής της παράνομης και υπέρμετρης φορολόγησης), και αποτελούν κολυμβήθρες αναβάπτισης και ενότητας του αριστερού κινήματος, μαζί και μέσα στον εργαζόμενο λαό.

Tsakthan Daily - 27 Μαΐου 2011 - Η Ρίτα, το Ριτάκι, τ’ Αντιγονάκι, η Ζηνοβία και ο Ρόμπερτ Μίκελς

Tsakthan Daily

27 Μαΐου 2011

Η Ρίτα, το Ριτάκι, τ’ Αντιγονάκι, η Ζηνοβία και ο Ρόμπερτ Μίκελς

35 χρόνια η ίδια ιστορία;      

Χτες το βράδυ, λίγο πριν ο «Θεός που μας μισεί» ρίξει την τρίτη καταιγίδα καταπάνω μας στην Πλατεία Συντάγματος αποσκοπώντας να διαλύσει τη συγκέντρωση, βρήκα τη Ρίτα, συμμαθήτριά απ’ το γυμνάσιο. Ήμασταν για ένα φεγγάρι μαζί στη ΜΟΔΝΕ της μεταπολίτευσης. Η ΜΟΔΝΕ ήταν μετωπική μαθητική οργάνωση της ΚΝΕ που εμφανιζόταν ως ανεξάρτητη. Η Ρίτα εντάχθηκε και στην ΚΝΕ ενώ εγώ το 1976 ανεξαρτητοποιήθηκα μην αντέχοντας το «καπέλο» και θεωρώντας ότι δεν πρέπει να κλείνουμε τις πόρτες στο «αυθόρμητο». Η συνέχειά μου είναι γνωστή: ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, Β΄ Πανελλαδική, «ΕΛΕΝΗ», φοιτητικές και εργασιακές συσπειρώσεις, οικολογικά και δημοτικά σχήματα κ.ο.κ.  Η Ρίτα, που σπούδαζε στο Μαθηματικό, μου είχε ρίξει και μια μπουνιά στο μάτι, σε μια σύγκρουση με τις Συσπειρώσεις στις καταλήψεις του ’79 στο Παράρτημα στην Πάτρα˙ της το συγχώρεσα μετά από μια δεκαετία, όταν κι αυτή διαγράφτηκε απ’ την ΚΝΕ το ’89 με τους Γραψαίους. Για όσους/ες δεν γνωρίζουν, το καλοκαίρι του 1989 η πλειοψηφία της ΚΝΕ, με γραμματέα τον αείμνηστο Γιώργο Γράψα, αρνήθηκε να υποστηρίξει την Κυβέρνηση Τζανετάκη που σχηματίστηκε από τη συνεργασία της ΝΔ με τον τότε ενιαίο ΣΥΝ που αποτελείτο από ΚΚΕ, Ε.ΑΡ, Πορεία και άλλες μικρές ομάδες της αριστεράς. Στη συνέχεια οι διαγραφέντες δημιούργησαν το ΝΑΡ. Περάσανε τα χρόνια, πενηνταρίσαμε, και να που ξαναβρεθήκαμε στους δρόμους που καίνε, όπως τραγουδούσαμε παλιά˙ εντάξει, ο δρόμος ήταν υγρός, αλλά δεν μας χαλάει! Μου είπε ότι δούλευε μέχρι πρόσφατα σε λύκεια της Βόρειας Ελλάδας και πρόσφατα μετακόμισε με τις δύο δίδυμες κορούλες της, την Αντιγόνη και τη Ζηνοβία, που τις βάφτισε έτσι λόγω της λατρείας που είχε για το Μίκη Θεοδωράκη και τα τραγούδια του˙ εξάλλου συμμετείχε στη συγκέντρωση με τη «Σπίθα»! Πιάσαμε, λοιπόν, τη κουβέντα, θυμηθήκαμε τα παλιά και πήγαμε σε ένα ταβερνάκι να τα πούμε χωρίς το άγχος της βροχής. Παραγγείλαμε διάφορα συν ένα μπακαλιάρο που, γαμώ το κέρατό μου, μας τον χρέωσαν 80 ευρώ (!). Φωνάξαμε τον ταβερνιάρη και του βάλαμε τις φωνές, του είπαμε ότι είμαστε και μέλη του «Δεν Πληρώνω» και δεν είμαστε κορόιδα και θα το δημοσιεύσουμε στο facebook, οπότε δε θα μπορούσε να σταυρώσει πελάτη πια. «Μα, μου, σου, ξου» ο δικός σου, ανένδοτος. Μόνο όταν του είπαμε ότι θα τον καταγγείλουμε στη συνέλευση της πλατείας τα μάζεψε,  φοβούμενος μη βρει ξαφνικά μπροστά του κανένα τσούρμο «αγανακτισμένους». Εξάλλου ένα τετράγωνο μας χώριζε από την πλατεία. Οπότε κατέβασε την τιμή του μπακαλιάρου κατά 50 ευρώ!

Τι 30, τι 40, τι 50;

Αφού χαρήκαμε αυτή τη μικρή μας νίκη επί του συστήματος, πήγαμε ξανά στην πλατεία, όπου είχε αρχίσει η συνέλευση. Το φορητό μικρόφωνο ήταν στα χέρια μιας πανύψηλης και πανέμορφης ξανθιάς μαθήτριας που, αν αφαιρέσουμε δέκα-δεκαπέντε πόντους ύψος, ήταν φτυστή η Ρίτα του 1976. «Μωρή», της λέω, «κόρη σου είναι κι αυτή»; Με κοίταξε στα μάτια, μου χαμογέλασε πονηρά και κούνησε το κεφάλι της σα να μού’ λεγε «θα ήθελα να είναι». «Γεια σας, με λένε Ρίτα» είπε δειλά-δειλά η μαθήτρια στους συνελευσιαζόμενους, και μόλις τέλειωσα τις πανελλαδικές για το Μαθηματικό». Κόκκαλο η Ρίτα κι εγώ. «Ήρθα απόψε εδώ», συνέχισε το Ριτάκι, «για να εκδηλώσω τη διαμαρτυρία για όλα αυτά μου με στενοχωρούν, για τον Αλέξη και τη μνήμη του, για να πω σε όλους όσοι ασκούν εξουσία ότι είναι το λιγότερο βουβοί γιατί δεν μας ακούνε εμάς τους νέους, γιατί κάνουν πως δεν υπάρχουνε.» «Άλα της!» ψιθύρισα στο αυτί της Ρίτας, «για μαθηματικού ρητορεύει σα να είναι του κλασικού». «Μη δείχνεις τα χρόνια σου, γλυκέ μου, σήμερα τα παιδιά τα ξέρουν όλα, αλλά δουλειά δεν πρόκειται να βρουν κι αυτό τα κάνει να τρελαίνονται.» μου την είπε η Ρίτα. «Το ερώτημα είναι που ήταν τόσα χρόνια οι 30άρηδες, οι 40ρηδες και όλοι αυτοί που σκάσανε μύτη τώρα στις συγκεντρώσεις, πού ήταν τόσα χρόνια κρυμμένοι; Πολιτικοποιήθηκαν στο πιτς-φυτίλι μόλις τους κόψανε τη βολή τους;» συνέχισε η Ρίτα που την έπιασαν τα κνίτικά της και έβαλε μπροστά την κασέτα. «Πού ήταν στο άρθρο 4, στο άρθρο 16 και γενικώς σε όλους του αγώνες του λαού μέχρι τώρα;» είπε πιο δυνατά και ξαφνικά το όμορφο πρόσωπό της έγινε κατακόκκινο σαν παντζάρι. «Ώπα», λέω, «κούλαρε κορίτσι μου, μιας κι είπες για ηλικίες πιο πριν». Ένοιωσα ξαφνικά όλα τα βλέμματα να στρέφονται πάνω μας, σ’ εμένα με απορία και σ’ αυτήν από θαυμασμό για την ομορφιά της αλλά και για την έξαρσή της. «Ρε, ανάφτρα και προβοκατόρισσα, κούλαρε» της είπα και της έκανα νόημα να πάμε λίγο παράμερα να χαλαρώσουμε σ’ ένα παγκάκι της πλατείας. Όπερ και εγένετο. «Άκου, συντροφούλα», της είπα στοργικά και πέρασα το χέρι μου στους ώμους της. «Όπως έχεις καταλάβει οι καταστάσεις αλλάζουν. Κι εσύ κάποια στιγμή έφυγες από το ΚΚΕ και καλά έκανες, μετά σου μπήκε η ιδέα να συνδικαλιστείς στους καθηγητές, μετά την είδες λίγο παραπάνω πατριώτισσα από τους άλλους ώσπου κάποια στιγμή συνίδρυσες κι εσύ άλλο ένα κομματίδιο με κάποιους υπερπατριώτες και πάει λέγοντας. Οι πρώην σύντροφοί αναδιοργανώθηκαν και ξανάφτιαξαν το ΚΚΕ ως φρούριο με τάφρους και αλιγάτορες και κάνουν ξεχωριστές πορείες με το ΠΑΜΕ, ξεχωριστές συγκεντρώσεις για την Πρωτομαγιά, για την Αντίσταση και στο τέλος θα κάνουν και ξεχωριστό Επιτάφιο τη Μεγάλη Παρασκευή για να πιστοποιήσουν το γνωστό ανέκδοτο. Σε κάθε πορεία γίνονται επεισόδια, μπαχαλάκηδες, ΜΑΤ, ρουφιάνοι και ανόητοι καθηλώνουν τις πορείες. Ύστερα, όντως, για πολλούς ισχύει αυτό που είπες για τη βολή τους που τη χάσανε. Δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι όλοι είναι άγιοι. Είναι αυτό που λένε στη θεωρία της σχετικής αποστέρησης. Αν οι άνθρωποι νιώσουν ότι είναι αδικία να στερούνται αυτά που απλόχερα δίνονται σε άλλους ξεσηκώνονται. Το θέμα είναι να μην ξεσηκωθούν στα τυφλά και κυνηγούς αυτούς που δεν τους φταίνε και οι οποίοι είναι σε ακόμα πιο δεινή κατάσταση, όπως ίσως κάποιοι κάνουν με τους μετανάστες. Να γιατί δεν έπρεπε να είμαστε απόντες από αυτές τις συγκεντρώσεις. Μπορεί να μη σου αρέσει που αναφέρονται σε όλους τους βουλευτές όταν φωνάζουν ρυθμικά «κλέφτες, κλέφτες» αλλά εσύ, εννοώ όσοι έχουν αυτές τις δίκαιες ανησυχίες, πρέπει να είσαι εδώ και να βάλεις τη δική σφραγίδα στις εξελίξεις με όμορφο τρόπο χωρίς να κάνεις υπέρμετρη επίδειξη κομματικής ταυτότητας και κομματικού πατριωτισμού. Και για να μη σε πρήζω άλλο ένα σου λέω: χαλάρωσε και νιώσε το σα γιορτή της δημοκρατίας. Άσε το όμορφο Ριτάκι να βρει το δρόμο του και να γίνει για τα δεδομένα της γενιάς του η Ρίτα που γνώρισα εγώ το 1976. Και για να κατανοήσεις καλύτερα την εξέλιξη των κομμάτων και των συνδικάτων αλλά και των τωρινών μεγάλων ΜΚΟ θα σου στείλω το βιβλίο του Ρόμπερτ Μίκελς που γράφτηκε πριν από έναν αιώνα περίπου και παρά τις επιφυλάξεις και τις κριτικές είναι πάντα επίκαιρο όσο και τα έργα του ιδεολογικού μας παππούλη, του Κάρολου.» Δεν πίστευα ότι θα τα έλεγα μονοκοπανιά όλα αυτά αλλά είχα την ανάγκη να τα πω. Και δεν περίμενα ότι η Ρίτα θα τα άκουγε χωρίς να πεταχτεί και να μου αντιμιλήσει. Την προβλημάτισα ή είχε αρχίσει να «γλαρώνει» απ’ τα τσίπουρα; Στο μεταξύ το Ριτάκι το δεκαοχτάχρονο είχε πει αυτά που ήθελε να πει και η συνέλευση συνέχισε με πρακτικά θέματα, όπως ποιος θα απευθυνθεί στον κόσμο για προσφορές διαφόρων ειδών για να μπορέσει να μείνουν τα βράδια στην πλατεία, ποιοι θα αναλάβουν τα θέματα Τύπου και ΜΜΕ, τον ιστότοπο κλπ. Ξάφνου, η Ρίτα σηκώθηκε από το παγκάκι κι άρχισε να τραγουδάει δυνατά και να λικνίζεται στο ρυθμό του γνωστού τραγουδιού των Κατσιμιχαίων για το Ριτάκι, τονίζοντας το στίχο «κανένα μη φοβάσαι». Δεν μπορούσα να μη την θαυμάσω. Η όμορφη Κνίτισα που έγινε αρνάκι χωρίς να χάνει το ατίθασο του εαυτού της. Όταν ένιωσε πως ήρθε η ώρα να αφήσει το ρυθμό να σβήσει γύρισε κατά τη μεριά μου και μου είπε κλείνοντας το μάτι ότι θα μείνει στην πλατεία το βράδυ και με αφήνει ελεύθερο εμένα τον «μικροαστό» να πάω στο σπιτάκι μου, για να κοιμηθώ και να ξυπνήσω για να  πάω στη δουλειά. Μάλλον από τη μια έπιασε τόπο η άποψή μου για την παρουσία της αριστεράς στις συγκεντρώσεις κι από την άλλη κατάλαβα το υπονοούμενο. Της έδωσα ένα φιλικό φιλί στο μάγουλο και προχώρησα προς τη σκάλα του μετρό…

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com 

http://workingreece.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com 
http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr

Ρίτα Ριτάκι

http://www.youtube.com/watch?v=whBI5p69JDc  

Τραγούδι: Αδελφοί Κατσιμίχα

Μουσική: Αδελφοί Κατσιμίχα

Στίχοι: Αδελφοί Κατσιμίχα

Παλεύει το ποτάμι στη θάλασσα να βγει

Κι ο ποιητής γυρεύει τη μούσα του να βρει

Το κύμα ψάχνει να ’βρει την άκρη του γιαλού

Κι εγώ γυρεύω εσένανε

εσένανε που μ’ έστησες ξανά στο ραντεβού

Έψαχνα να ’βρω το μπελά μου και τελικά τον βρήκα

Και πήγα και αγάπησα ένα μωρό, τη Ρίτα

Ρίτα δεκαοχτώ χρονών κι εγώ σαράντα πέντε

Ρίτα εσύ ’σαι στην αρχή κι εγώ στο παραπέντε

Ρίτα-Ριτάκι, κανένα δε φοβάσαι

Ρίτα-Ριτάκι, τίποτα δε θυμάσαι

Ρίτα-Ριτάκι, απόψε πού κοιμάσαι

Μου το ’χες πει πολλές φορές ότι δε μ’ αγαπούσες

Συγγνώμη, δεν κατάλαβα ότι το εννοούσες

Γι αυτό λοιπόν σε χαιρετώ και φεύγω δίχως λόγια

Με το κεφάλι μου ψηλά και την ψυχή στα πόδια

Ρίτα-Ριτάκι...

Ti volio, si ti volio...

ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

Για όσους/ες δεν βρίσκουν πλατεία ώστε να διαδηλώσουν, ας απολαύσουν σε DVD τη Ρίτα Χέιγουορθ ως Τζίλντα. http://www.moviereviews.gr/v2584/  

Tsakthan Weekly 22-29 Δεκεμβρίου 2009 - «Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα» για την αριστερά; Ναι μεν αλλα…

Tsakthan Weekly 22-29 Δεκεμβρίου 2009

«Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα» για την αριστερά; Ναι μεν αλλα…

Η «κρίση της Αριστεράς» δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. Θα έλεγα πως είναι σαν την Ευλαμπία του Γιοκαρίνη που η «ασθένειά» της έγινε «χρονία» καθώς γι’ αυτήν μιλάμε ήδη και τρεις δεκαετίες, δηλαδή από την εποχή των πρώτων μαζικών και δημιουργικών φοιτητικών καταλήψεων, όταν, τουλάχιστον οι δύο κυρίαρχοι πολιτικοί σχηματισμοί της παραδοσιακής αριστεράς προσπαθούσαν είτε να τις καταστείλουν είτε να καταλάβουν τι γίνεται. Ένας ολόκληρος κόσμος, κυρίως νέες και νέοι της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και των λυκείων βρισκόταν σε κίνηση δημιουργικής αμφισβήτησης τόσο του ευρύτερου κοινωνικο-πολιτικού συστήματος όσο και της σταλινικής παράδοσης και της ρεφορμιστικής εκδοχής του ευρωκομμουνισμού. Όμως, το χτύπημα το οριστικό το έδωσε η κατάρρευση του γραφειοκρατικού «υπαρκτού σοσιαλισμού» που ουσιαστικά ήταν το αποκορύφωμα του «κρατικού καπιταλισμού». Μετά τα πέτρινα χρόνια της δεκαετίες του νεοφιλελεύθερου ή του σοσιαλφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού φώς φάνηκε στον ορίζοντα μετά από τις εμπειρίες του Σιάτλ και της Γένοβας, του κινήματος εναντίον της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, του κινήματος εναντίον του πολέμου κατά του Ιράκ που στις 15 Φεβρουαρίου 2003 οργάνωσε το μαζικότερο παγκόσμιο αντιπολεμικό συλλαλητήριο της ανθρώπινης ιστορίας. Η κρίση δεν είναι πάντοτε πηγή του «κακού». Μπορεί ενίοτε να αποτελεί αφορμή γόνιμης σκέψης και διαλόγου. Όμως, η διαιώνιση της κρισιακής ατμόσφαιρας ενδυναμώνει τις στρατηγικές συγχύσεις και οδηγεί στην ανεύρεση καταφυγίων σε συντηρητικές πολιτικές απαντήσεις είτε με δεξιό πρόσημο, όπως αυτή του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ ή του ΚΚΕ της σταλινικής οπισθοδρόμησης. Στη ρωγμή που προκαλείται βρίσκεται ο δικός μας χώρος.

Η αδυναμία του χώρου μας συνίσταται στη δυσκολία διατύπωσης ένα πειστικό πολιτικό πρόταγμα, που και την οραματική διάσταση της επιδίωξης ενός ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού θα διαφυλάττει και την παρέμβαση με κινηματικούς όρους στην σύγχρονη πολιτικό-κοινωνική πραγματικότητα δεν θα την χαρίζει σε άλλους. Και βεβαίως η δική μας αυτή αριστερά θα έχει την πολιτική αντίληψη που θα της επιτρέπει να μην επαναλάβει τα εγκληματικά λάθη του 1989-1990 με τις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα.

Πρέπει να θυμίσουμε ότι το 1992 τα δύο νέα κόμματα που προέκυψαν από την διάσπαση του ενιαίου Συνασπισμού επέλεξαν το μεν «ανανεωτικό», δηλαδή ο απισχνασμένος Συνασπισμός, την πολιτική της εκλογική της εκλογικής μηχανής, το δε «δογματικό» μια στρατηγική επιβίωσης που περιελάμβανε μια καρικατούρα «εξεγερσιακών» πρακτικών για λόγους κοινωνικής άμυνας, τον πολιτικό απομονωτισμό και τον ψευδεπίγραφα λενινιστικό οργανωτικό μανδύα. Τα αποτελέσματα της στρατηγικής του ΚΚΕ τα βιώνουμε σήμερα με τον διασπαστικό ρόλο του ΠΑΜΕ που δεν είναι αυτός του οργανωτή ξεχωριστών πορειών αλλά του μηχανισμού που ενσταλλάζει την κουλτούρα της διάσπασης στην ψυχή και στο μυαλό των εργαζόμενων μελών του. Όταν σε δέρνουν και σε ψεκάζουν τα ΜΑΤ τον Αύγουστο έξω από το κεντρικό κτήριο της Εμπορικής Τράπεζας αλλά οι συνάδελφοί σου είναι στην παρακάτω γωνία «ατσαλάκωτοι» με το πανώ και τα συνθήματα του ΠΑΜΕ και μόνο με την τηλεοπτική κάμερα του «902», δεν μπορούν να έχουν απαίτηση να τους ακολουθήσεις στον ολισθηρό κατήφορο. Κι αυτό όμως έμελλε κάποτε να σταματήσει να αποφέρει καρπούς, τουλάχιστον στο κεντρικό εκλογικό επίπεδο, το 2009 τόσο στις ευρωεκλογές όσο και στις βουλευτικές.

Ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου εκείνης της περιόδου υπό την ιδεολογική ηγεμονία μιας «πρωτο-εκσυγχρονιστικής» τάσης ακολούθησε στρατηγικής εκλογικής παρέμβασης και επέκτασης. Απέφευγε, όπως ο διάβολος το λιβάνι, την κινηματική δραστηριότητα με ορισμένες εξαιρέσεις. Η πρώτη δοκιμασία του στις βουλευτικές εκλογές του 1993 κατέληξε σε Βατερλώ και εκτός Βουλής με 2,95%. Η εκλογή του Ν. Κωνσταντόπουλου στην προεδρία του κόμματος συνέβαλε σε μια πρόσκαιρη εκλογική άνοδο που προς στιγμή απείλησε την πρωτοκαθεδρία του ανασυγκροτούμενου ΚΚΕ στην αριστερά (1993, 1996). Αυτή η ανάκαμψη δεν ήταν δυνατό να διαρκέσει καθώς η εκλογή του Κ. Σημίτη στην πρωθυπουργία και την προεδρία του ΠΑΣΟΚ αποσυνάρθρωσε τον Συνασπισμό και τον ανάγκασε σε εκλογική αιμορραγία προς τον υπαρκτό αστικό εκσυγχρονισμό με αποτέλεσμα το 2000 να χρειαστεί η εκλογική ενίσχυση από την ΑΚΟΑ και άλλες μικρότερες αριστερές ομάδες (ΡΑΚ, μέρος Οικολόγων Εναλλακτικών) για να μείνει το κόμμα στη Βουλή.

Μόνο με τη σταδιακή συγκρότηση της λεγόμενης «αριστερής πλειοψηφίας» και την πολιτική της «αριστερής στροφής», την προσπάθεια ανοίγματος στα νέα κοινωνικά κινήματα όπως το κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, το κίνημα της νεολαίας, το οικολογικό κ.ά κατάφερε να αρχίσει να διαμορφώνει μια πολιτική ταυτότητα ριζοσπαστικού αριστερού τύπου. Έτσι δημιουργήθηκε ο Χώρος Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς που αποτέλεσε το πρόπλασμα της συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η πορεία που χοντρικά εκτιμώ ότι ξεκίνησε το 2000 δεν ήταν ευθύγραμμη αλλά γεμάτη εμπόδια, βήματα επί τόπου, αναδιπλώσεις και έδειχνε ότι το παρελθόν συχνά ρίχνει έντονη στο παρόν τη σκιά του και εμποδίζει το μέλλον να συγκροτηθεί σε οραματική κατεύθυνση. Γραφειοκρατία και αγκυλώσεις, μικροεξουσίες και μικροανταγωνισμοί, θέατρο σκιών που κρύβει πίσω από τις προσωπικές και άλλες διενέξεις τις πολιτικές διαφορές, αδιαλλαξίες και ιδεολογικές «καθαρότητες» δεξιές και αριστερές, όλα αυτά καθηλώνουν κατά καιρούς το ενωτικό μας εγχείρημα και μέσα σε τέτοιες καταστάσεις η δεξιά πτέρυγα του Συνασπισμού σηκώνει κεφάλι και το συκοφαντεί ως αριστερίστικο συνονθύλευμα. Συχνά είναι σαν να βλέπουμε ξανά και ξανά την ταινία Όσα Παίρνει ο Άνεμος σε ολοένα και χειρότερα ριμέικ με αποτέλεσμα ακόμα και η Βίβιαν Λη να αλλάζει τη φράση από «αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα» σε «αύριο ξημερώνει άλλη μια μέρα». Και συχνά δεν καταλαβαίνουμε ότι κάνουμε το ακριβώς αντίθετο από αυτό που μας προέτρεπε η αφίσα μας κι αντί να διαλέξουμε τη ζωή επιλέγουμε την επιβίωση.

Κι όμως, πρέπει να ανασκουμπωθούμε, όχι μόνο για να πάρουμε ανάσα από τις καταιγιστικές εξελίξεις αλλά και γιατί παρά το αποτέλεσμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, το κομματικό σύστημα της μεταπολίτευσης πνέει τα λοίσθια. Τα σημερινά κυρίαρχα πολιτικά κόμματα ελάχιστες από τις λειτουργίες τους ασκούν, με αποτέλεσμα να αφήνουν τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών να χρονίζουν και από αυτή την κατάσταση να επωφελούνται πολιτικές δυνάμεις που από τα δεξιά (ΛΑΟΣ, Δράση, ΠΑΜΜΕ και άλλα ακροδεξιά κομματίδια) αμφισβητούν το σύστημα. Σκεφτείτε:
• δεν απλοποιούν τις επιλογές αλλά τις προσωποποιούν («ποιος είναι ο καταλληλότερος»;)
• δεν εκπαιδεύουν πολιτικά τους πολίτες αλλά τους χρησιμοποιούν ως μίας χρήσης ψηφοφόρους
• δεν κινητοποιούν τη λαϊκή συμμετοχή στην πολιτική και εμμέσως προωθούν την απάθεια και την αποχή
• δεν εκπροσωπούν τμήματα της κοινωνίας αλλά ουσιαστικά μερίδες του κεφαλαίου ή ενίοτε συγκεκριμένες επιχειρήσεις από κοινού (Siemens)
• δεν συνδέουν τους κυβερνώντες με τους κυβερνώμενους και το ρόλο αυτό τον αναλαμβάνουν τα ηλεκτρονικά (κυρίως) ΜΜΕ
• δεν μεταφέρουν τη γνώμη των πολιτών στα κέντρα χάραξης πολιτικής
• όταν βρίσκονται στην κυβέρνηση εφαρμόζουν «κρυφές ατζέντες» και τις πολιτικές που επιβάλλουν οι διεθνείς οργανισμοί (ΕΕ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ κ.α.) με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ενδιαφέρον ανανέωσης των πολιτικών ελίτ και τη μετατροπή των υπουργών σε υπαλλήλους των οργανισμών
• δεν διαμορφώνουν ούτε καν τις δημόσιες πολιτικές αφού μεγάλο μέρος τους είναι επίσημα εκχωρημένο στους θεσμούς της ΕΕ.

Αυτό το σύστημα των διαπλεκόμενων με τα άμεσα και έμμεσα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου κομμάτων αφήνει μεγάλα περιθώρια πολιτικής παρέμβασης της Αριστεράς, ειδικά τώρα που η κρίση του πήρε τόσο ανοιχτές μορφές. Έτσι κι αλλιώς, το νόημα της αριστερής πολιτικής παρέμβασης είναι να οξύνει τις αντιφάσεις του συστήματος και να το ανατρέψει από τα αριστερά και από τα κάτω προωθώντας μορφές ενεργητικής συμμετοχής των πολιτών: άμεση δημοκρατία, αυτοδιαχείριση των παραγωγικών μονάδων της οικονομίας, λήψη των αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα από τους ενδιαφερόμενους για κάθε τομέα της πολιτικής κ.ο.κ. Αυτή είναι η βασική αρχή της αντισυστημικής λογικής της αριστεράς. Καιρός είναι ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσουν πια τα χαρακτηριστικά του «αντισυστημικού κόμματος» και του «αντισυστημικού μπλοκ». Καιρός να δώσει το πραγματικό νόημα των όρων «Πολιτική» και «Κόμμα» αποκαθιστώντας τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα τους.

(Επεξεργασμένη μορφή ομιλίας στην εκδήλωση του τριμηνιαίου θεωρητικού-πολιτικού περιοδικού Διάπλους που έγινε στη Λέσχη «Ανατολικός Άνεμος», Αθήνα, 19/8/2009)


Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com

ΤΡΥΠΙΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ

Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Σηκώσανε λοιπόν τις τρύπιες τους σημαίες
και έτσι όπως έμπασε ένα κρύο ξαφνικά
οι θεωρίες πούντιασαν και πάθαν πνευμονία
και αρρωστήσανε βαριά πολύ βαριά

και φεύγει ο αιώνας τώρα τσακισμένος
παραμιλάει γέρος και τρελός
κι οι νοσοκόμες τον δουλεύουν όλη μέρα
κι όταν νυχτώνει σβήνουνε στο θάλαμο το φως

Σκορπίσαν ξαφνικά στους πέντε ανέμους
με κείνα εκεί τα γκρίζα λυπημένα τους παλτά
με κείνα τα πολύχρωμα απλοϊκά ονειρά τους
το τι το πως και το γιατί αυτοί το ξέρουν πιο καλά

Και μοιάζουνε σαν πλάσματα μιας άγνωστης διάστασης
οι ματωμένοι ποιητές και οι φωτεινές τους χίμαιρες
Και οι αιτίες οι τρυφερές μιας άγριας επανάστασης
που δεν κατάλαβε πότέ τον εαυτό της
Μιας άγριας επανάστασης που θα ξανασυμβεί
που θα ξανασυμβεί με χίλιους τρόπους
όσο θα υπάρχουν οι αιτίες οι παλιές
εκείνες που ανάψανε του Οκτώβρη τις φωτιές

Κύριε Κάρολε μην τους παρεξηγείς
αν δεν κατάλαβαν ποτέ
τι πήγαινε να πει η λέξη υπεραξία
δεν φταις εσύ δε φταιν αυτοί δε φταίει η θεωρία
ήτανε γράμματα ψιλά μπροστά στη λέξη ελευθερία

ΣΗΜΕΡΟΝ 3 ΕΡΓΑ

1) Κι αν σού κάτσει;
2) Κυνόδοντας
3) Change of Plans

ΤΟ ΒΗΜΑ
Τι αποκαλύπτει η χρηματοδότηση των κομμάτων
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΒΕΡΝΑΔΑΚΗΣ | Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=305817&dt=20/12/2009
ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ της χρηματοδότησης των κομμάτων αποτελεί ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα λειτουργίας των σύγχρονων πολιτικών συστημάτων. Η κρατική χρηματοδότηση ειδικότερα αποτελεί έναν ισχυρό δείκτη αποτύπωσης είτε της «εξάρτησης» του κόμματος από το κράτος είτε (αντίστροφα) της «εξάρτησής» του από την κοινωνία. Αν θεωρητικώς τα σύγχρονα πολιτικά κόμματα είναι το αποτέλεσμα της συνάρθρωσης δύο δυναμικών διαδικασιών, της κοινωνικής εκπροσώπησης και της παραγωγής κρατικών πολιτικών, οι πηγές άντλησης των οικονομικών τους πόρων δείχνουν προς ποια κατεύθυνση τείνει «οργανωτικά» ένα κόμμα: αν τείνει σε θεσμό «κοινωνικής αντιπροσώπευσης» ή τείνει σε μηχανισμό «κρατικής διαχείρισης».

Από τη μελέτη των δημοσιευμένων ισολογισμών των ελληνικών πολιτικών κομμάτων της τελευταίας δεκαπενταετίας διαπιστώνεται ότι οι οικονομικοί πόροι τους αντλούνται γενικά από πέντε μεγάλες κατηγορίες: α) την κρατική χρηματοδότηση, β) την οικονομική συμμετοχή/συνδρομή των μελών τους, γ) τα τραπεζικά δάνεια, δ) τα έσοδα από κομματικές επιχειρήσεις και ε) τις εισφορές βουλευτών/ευρωβουλευτών και τις έκτακτες οικονομικές εξορμήσεις. Από τις πέντε παραπάνω κατηγορίες μόνο η δεύτερη αποτελεί κατ΄ εξοχήν δείκτη κοινωνικής συμμετοχής. Δυνητικά θα μπορούσε ως κοινωνική συμμετοχή να θεωρηθεί και η τελευταία κατηγορία ως προς το σκέλος των οικονομικών εξορμήσεων, το στοιχείο αυτό όμως είναι τις περισσότερες φορές ασαφές αφού στην κατηγορία αυτή πιθανόν υποκρύπτονται οι μεγάλες οικονομικές ενισχύσεις από ισχυρούς (θεσμικούς ή ατομικούς) παράγοντες.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το συμπέρασμα από τη μελέτη των κομματικών ισολογισμών είναι αδιαμφισβήτητο: τα βασικά ελληνικά πολιτικά κόμματα εξαρτώνται αποκλειστικά σχεδόν από το κράτος και το τραπεζικό σύστημα. Το ποσοστό συμμετοχής των μελών τους στα συνολικά έσοδα είναι από πολύ μικρό ως και μηδενικό. Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα είναι σήμερα κατ΄ εξοχήν κρατικά εξαρτημένες γραφειοκρατίες και πολύ λιγότερο «οργανικές εκφράσεις της κοινωνίας».

Ας γίνουμε ωστόσο πιο συγκεκριμένοι χρησιμοποιώντας τους ίδιους τους ισολογισμούς των κομμάτων.

Τα έσοδα της ΝΔ το 2007 προέρχονται κατά 50,5% από την κρατική χρηματοδότηση και κατά 42% από τραπεζικά δάνεια και ενισχύσεις. Η συμμετοχή των μελών είναι μηδενική, ενώ και το ποσοστό συμμετοχής των οικονομικών εξορμήσεων φτάνει μόλις το 2,5%. Στο ΠαΣοΚ το ποσοστό της κρατικής χρηματοδότησης φτάνει για το ίδιο έτος το 34,4% των συνολικών εσόδων, ενώ το 62,6% προέρχεται από τραπεζικά δάνεια. Αντιθέτως, από τις κάρτες μελών τα έσοδα αντιπροσωπεύουν το 0,01% των συ νολικών εσόδων και, αν προστεθούν και τα έσοδα από οικονομικές εξορμήσεις, το ποσοστό φτάνει το 1,4%. Τέλος, για το ΚΚΕ η κρατική χρηματοδότηση αποτελεί το 55,3% των συνολικών εσόδων, ενώ το 12% προέρχεται από τραπεζικά δάνεια. Το ποσοστό συμμετοχής των κομματικών οργανώσεων (μελών) αντιπροσωπεύει μόλις το 2,3% των συνολικών εσόδων του κόμματος, ενώ αν προστεθεί και το ποσόν των οικονομικών εξορμήσεων μετά βίας ξεπερνά το 10%.

Ιδια εικόνα παρατηρείται τόσο για τον ΛΑΟΣ όσο και για τον ΣΥΝ. Για τον πρώτο το 2008 η κρατική χρηματοδότηση αντιπροσωπεύει το 75% των συνολικών εσόδων του, ενώ οι οικονομικές εξορμήσεις το 0,3% (δεν αναφέρεται κανένα ποσόν από εισφορές μελών). Για τον ΣΥΝ το μέσο ποσοστό της κρατικής χρηματοδότησης στα συνολικά έσοδά του φτάνει για όλη την περίοδο 1997-2007 το 81,3%, ενώ το ποσοστό συμμετοχής των μελών εμφανίζεται οριακά μηδενικό.

Διατυπωνόταν παλαιότερα το επιχείρημα ότι η κρατική χρηματοδότηση θα υποβοηθούσε τα κόμματα και το πολίτευμα στο να απαλλαγούν από εξαρτήσεις ιδιοτελών ιδιωτικών συμφερόντων. Συνέβη ωστόσο το αντίθετο και όχι μόνο στην Ελλάδα. Η κρατική χρηματοδότηση πολλαπλασίασε τις σχέσεις των κομμάτων με οικονομικά συμφέροντα και αυτό για δύο λόγους: α) αυξανόμενη σταθερά κάθε χρόνο, διεύρυνε τον «κύκλο εργασιών» των κομμάτων έτσι που να καθίσταται διαρκώς ανεπαρκής στο να καλύψει τα λειτουργικά κόστη τους. Και όσο τα οικονομικά κομματικά ελλείμματα διευρύνονταν τόσο ενισχυόταν η ανάγκη προσφυγής σε ιδιωτικά κεφάλαια. β) Σταθεροποίησε μια διοικητικήυπαλληλική (κομματική) γραφειοκρατία που άρχισε να δρα και να σκέπτεται ως ανεξάρτητη «ομάδα συμφερόντων». Βοήθησε δε καταλυτικά στο να καταστούν (ή να καθίστανται λίγο λίγο) τα κόμματα «απο-ιδεολογικοποιημένες» οντότητες, χωρίς πολιτικό σχέδιο και σίγουρα χωρίς κριτήριο αποτελεσματικότητας για το δημόσιο συμφέρον.

Ο κ. Χριστόφορος Βερναρδάκης είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Σκηνοθετημένη η επίθεση στον Μπερλουσκόνι, σύμφωνα με βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο
http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=113926
Η «μπουνιά» του ανέβασε τη... δημοτικότητα
Εντυπωσιακή άνοδο σημείωσε η δημοτικότητα του Ιταλού πρωθυπουργού, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, μετά την επίθεση που δέχθηκε, φτάνοντας το 55,9%, έναντι του 48,6% στα μέσα Νοεμβρίου, σύμφωνα με δημοσκόπηση του IPSO για την εφημερίδα Κοριέρε ντε λα Σέρα.
"Η άνοδος της δημοτικότητας του Μπερλουσκόνι είναι ιδιαίτερα αισθητή μεταξύ των νεαρών ψηφοφόρων και των θρησκευόμενων Καθολικών. Παράλληλα, όμως, παρατηρείται αύξηση των ποσοστών του πρωθυπουργού ακόμα και μεταξύ των κεντροαριστερών ψηφοφόρων, 17% των οποίων εκδηλώνουν θετική κρίση για το πρόσωπό του.", δήλωσε ο δημοσκόπος Ρενάτο Μανχάιμερ.
Η επίθεση που δέχθηκε ο Μπερλουσκόνι σόκαρε τους Ιταλούς, ξυπνώντας μνήμες των βίαιων πολιτικών καταστάσεων των δεκαετιών του 1970-1980. Πολιτικοί όλων των παρατάξεων εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στον Μπερλουσκόνι και απηύθυναν έκκληση για διάλογο.
Η Ιταλία παραμένει διχασμένη όσον αφορά τα αισθήματά της απέναντι στον "Καβαλιέρε", καθώς δημοσκοπήσεις που διενεργήθηκαν τις τελευταίες ημέρες δείχνουν ότι 20-25% των Ιταλών τάσσονται στο πλευρό του δράστη της επίθεσης κατά του Μπερλουσκόνι, πιστεύοντας ότι ο τελευταίος είναι επικίνδυνος για τη χώρα.
Εν τω μεταξύ, ο Σίλβιο Μπερλουκόνι αναρρώνει στη βίλα του στο Μιλάνο, όπου και δέχτηκε 17 επισκέψεις την πρώτη μέρα που βγήκε από το νοσοκομείο. Στην πρώτη του εμφάνιση στο φακό, ο Ιταλός πρωθυποργός εχει το πρόσωπό του καλυμμένο με γάζες, ενώ φερεται να δήλωσε στους συνεργάτες του ότι σκοπεύει να περάσει την παραμονή των Χριτουγέννων στην πολύπαθη Άκουιλα.
Ωστόσο, φήμες κυκλοφορούν στην Ιταλία ότι η επίθεση κατά του "Καβαλειέρε" ήταν σκηνοθετημένη. Σύμφωνα με βίντεο που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο, οι εικόνες που μεταδόθηκαν το βράδυ της επίθεσης είναι πιθανόν να είναι απάτη, με τους δημιουργούς του βίντεο να αναρωτιούνται γιατί το αίμα στο πρόσωπο του Μπερλουσκόνι έπηξε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Θεωρούν δε, πιθανό ένας από τους σωματοφύλακές του να έριξε ψεύτικο αίμα στο πρόσωπό του.

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ
20/12/2009
Ο Ιούδας της απιστίας στο κινητό σας!
http://www.adesmeytos.gr/news.php?aid=6106
Της ΣΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΔΕΑ

Τα Χριστούγεννα φθάνουν. Ημέρες αγάπης, ημέρες γιορτινές όπου οι ανταλλαγές γραπτών μηνυμάτων (sms), μέσω της κινητής τηλεφωνίας, ολοένα και πληθαίνουν. Λόγια αγάπης μεταξύ ερωτευμένων, αλλά και ανταπόδοση ευχών μεταξύ συγγενών και φίλων συνοδεύουν στην πλειοψηφία τους το περιεχόμενο των sms.
Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η ζεστασιά των γραπτών μηνυμάτων «καίει» το συζυγικό βίο, βάζοντας φωτιά στην περιέργεια της απατημένης πλευράς -που σε ρόλο Ηρακλή Πουαρό- αρχίζει την αναζήτηση του αποστολέα, που έγραψε το επίμαχο μήνυμα, για να καταλήξει εντέλει στο συμπέρασμα ότι σ’ αυτόν τον γάμο δεν ήταν μόνο τρεις αλλά ίσως και τέσσερις;
Ηδη, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Αμερικανικός Δικηγορικός Σύλλογος οργανώνει πληθώρα σεμιναρίων για να ενημερώσει λεπτομερώς τα μέλη του, αναφορικά με τον τρόπο που μπορούν να κάνουν χρήση γραπτών μηνυμάτων, ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και πολλών ακόμη στοιχείων που σχετίζονται με τις υπηρεσίες του Διαδικτύου, προκειμένου να αποδείξουν την ενοχή του άπιστου συζύγου.
Τι συμβαίνει όμως στη χώρα μας; Η φρενίτιδα των sms έχει εισβάλει στις αίθουσες των δικαστηρίων;
«Τα γραπτά μηνύματα όταν πέσουν στα χέρια της απατημένης πλευράς, δεν γίνονται δεκτά στις πολιτικές δίκες κι αυτό διότι αποτελούν αφενός παράνομο αποδεικτικό μέσο και αφετέρου ποινικό αδίκημα σε βαθμό κακουργήματος σύμφωνα με το άρθρο 370Α του Ποινικού Κώδικα», επισημαίνει ο Απόστολος Κλειδωνόπουλος, δικηγόρος, ειδικός σε θέματα Οικογενειακού Δικαίου. Και συμπληρώνει: «Πάντως είναι γεγονός ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ο ένας εκ των δύο συζύγων πληροφορείται μέσω αυτής της οδού, των sms δηλαδή, την ύπαρξη εξωσυζυγικών σχέσεων της άλλης πλευράς. Οσα λοιπόν, από τα προαναφερθέντα περιστατικά οδηγηθούν τελικώς στις δικαστικές αίθουσες δεν στηρίζονται σε αυτό το αποδεικτικό μέσο (sms - email ) καθόσον αποτελεί προϊόν υποκλοπής, αλλά φροντίζουν να στηριχθούν σε άλλα αποδεικτικά μέσα, κυρίως μάρτυρες».
Τι γίνεται όμως, όταν γραπτά sms που ανταλλάσσονται μεταξύ συζύγων -των οποίων η σχέση βρίσκεται σε εμπόλεμη ζώνη- έχουν ως κίνητρο την εκδίκηση ή την ψυχική ισοπέδωση της άλλης πλευράς;
«Αν για παράδειγμα ένας σύζυγος αποφασίσει να στείλει γραπτό μήνυμα στη γυναίκα του, προκειμένου να την ενημερώσει για τις επιδόσεις της ερωτικής του συντρόφου ή ακόμα για τη λύση του γάμου τους, τότε αυτού του είδους τα μηνύματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν στις αίθουσες των δικαστηρίων μια και δεν αποτελούν προϊόν υποκλοπής» προσθέτει ο Α. Κλειδωνόπουλος.
Πάντως, στο εξωτερικό η μέθοδος του «στρίβειν διά… του sms» έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Ερευνες που διεξήχθησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στη Μεγάλη Βρετανία κατέδειξαν ότι σε ποσοστό 13% των Αμερικανών αλλά και 20% των Βρετανών επιλέγουν να δώσουν τέλος στις σχέσεις τους ή ακόμα και στον έγγαμο βίο τους μέσω γραπτών μηνυμάτων.
Ιδιαίτερα οι κάτοικοι της Μαλαισίας δηλώνουν πανευτυχείς και οπαδοί αυτής της μεθόδου του «ηλεκτρονικού χωρισμού» η οποία θεωρείται καθόλα νόμιμη στην χώρα τους.
Το ίδιο πράττουν και στη Σαουδική Αραβία. Αρχικώς, ενημερώνουν ότι αποχωρούν από τη συζυγική στέγη, τηλεφωνούν και σε δύο συγγενείς για περαιτέρω πληροφόρηση και αυτοί με τη σειρά τους γίνονται μάρτυρες στο δικαστήριο που ακολουθεί και ούτε γάτα ούτε ζημιά!
Για την 32χρονη Χριστίνα, ο Γιώργος ήταν ο άντρας της ζωής της, o τέλειος σύζυγος. Συνεπής, ευγενικός και πάντα πρόθυμος με την ίδια. Φυσικά, όπως απεδείχθη εκ των υστέρων, ήταν πράγματι πρόθυμος αλλά και διαθέσιμος πέραν του δέοντος, σε πολλές ακόμη περιπτώσεις. Σε αυτή τη θλιβερή για εκείνη διαπίστωση, κατέληξε μέσω ενός μηνύματος sms που έλαβε ο υπεράνω πάσης υποψίας Γιώργος στο κινητό του ένα πρωινό Τετάρτης και ενώ ο ίδιος βρισκόταν με ίωση στο συζυγικό κρεβάτι, αντί να βρίσκεται στην καρέκλα της πολυεθνικής που εργαζόταν. Το μήνυμα δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης. «Βρίσκομαι στη φωλιά μας, δωμάτιο τάδε, σε περιμένω, μην αργείς».Φυσικά ο Γιώργος θα αργούσε στο συγκεκριμένο σεμινάριο τουλάχιστον μέχρι να περάσει η ίωση και η Χριστίνα θα «απεργούσε» από τα καθήκοντα της ως σύζυγος, μέχρι να ρίξει «φως στο τούνελ» του γάμου τους. Προσπάθησε να διατηρήσει την ψυχραιμία της, όση δηλαδή της είχε απομείνει, μέχρι να ανακαλύψει τον αποστολέα του sms και να διαπιστώσει εκ του σύνεγγυς τα κατορθώματα του άπιστου συζύγου. Απευθύνθηκε σε γραφείο ντετέκτιβ για τα περαιτέρω. Μετά από δύο εβδομάδες, φωτογραφίες μαζί και δύο μάρτυρες – συγγενείς της βρίσκονταν όχι μόνο στη διάθεσή της αλλά και στη διάθεση της Δικαιοσύνης. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος διαζυγίου μόλις είχε αρχίσει.
Η επόμενη περίπτωση, από τις πλέον συνηθισμένες, αφορά την κατηγορία των απρόσεκτων άπιστων συζύγων. Αυτών που βρίσκονται σε τρυφερά ενσταντανέ με το τρίτο πρόσωπο της υπόθεσης, στη διάρκεια των οποίων διακόπτουν… για να κάνουν ένα βιαστικό καθησυχαστικό τηλεφώνημα στη σύζυγο. «Μη με περιμένεις, κάποιος πελάτης ήρθε απρόσμενα και πρέπει να τον εξυπηρετήσω».
Κι ενώ ο άπιστος σύζυγος εξυπηρετεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον εν δυνάμει πελάτη, το κινητό τηλέφωνο καλεί τον τελευταίο αριθμό κλήσης λόγω απροσεξίας. Δηλαδή της συζύγου, που πληροφορείται με αυτό τον τρόπο τις όποιες είδους εξυπηρετήσεις του, σε ζωντανή μετάδοση!

Tsakthan Daily, 20 November 2009 -- Το περιβάλλον ως διακύβευμα

Tsakthan Daily, 20 November 2009
Το περιβάλλον ως διακύβευμα

Το διακύβευμα στην περίπτωση του οικολογικού κινήματος είναι η προστασία του περιβάλλοντος, ως ζήτημα άμεσης προτεραιότητας, από τη μια, και από την άλλη η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, ως σχέση αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης. «Περιβάλλον (σύμφωνα με έναν ορισμό) είναι ο χώρος μέσα στον οποίο ζούμε, με στενή και ευρύτερη έννοια, είναι γενικώτερα οι συνθήκες (φυσικές, υγιεινές, πολιτιστικές, κοινωνικές, οικονομικές) υπό τις οποίες διαβιούμε σαν άτομα και σαν ομάδες και σαν σύνολα (από την οικογένεια και την γειτονιά μέχρι το παγκόσμιο σύνολο). Η τεχνική πρόοδος, η συγκέντρωση σε αστικά κέντρα, ο ρυθμός της σύγχρονης ζωής, η ατομικιστική σκέψη και η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, η σύγκρουση οικονομικών δραστηριοτήτων και ανθρωπίνων απαιτήσεων κ.α. προκάλεσαν όχι μόνο ρύπανση, αλλά γενικώτερα υποβάθμιση (σοβαρή πτώση επιπέδου) του περιβάλλοντος, με σοβαρές επιπτώσεις, στην σωματική και ψυχική υγεία των ατόμων, στην πολιτιστική στάθμη τους κ.α. Σήμερα λαμβάνονται μέτρα από τα κράτη και άλλους φορείς για την προστασία και προάσπιση του περιβάλλοντος, την αποφυγή της ρυπάνσεως και την ελάττωση των δυσμενών συνεπειών της υποβαθμίσεώς του, αλλά χωρίς σοβαρά αποτελέσματα». Τόσο, λοιπόν, με τη στενή όσο και με την ευρεία έννοια της λέξης περιβάλλον μιλάμε για το χώρο μέσα στον οποίο ζουν, δουλεύουν, σπουδάσουν, ερωτεύονται, ονειροπολούν, ταξιδεύουν οι άνθρωποι αλλά ζουν επίσης και τα ζώα και τα φυτά, αναπτύσσεται ο οργανικός και ανόργανος κόσμος που με τη σειρά τους επιδρούν στους ανθρώπους και στον τρόπο ζωής και σκέψης τους, θέτοντάς τους μπροστά στα όρια των επιδράσεών τους πάνω στη φύση. Η κριτική σκέψη που συγκροτεί την οικολογία ως μέρος των κοινωνικών επιστημών σε σχέση υπέρβασης της οικολογίας ως μιας φυσικο - βιολογικής επιστήμης μπορεί να λειτουργήσει ως απελευθερωτικό κοινωνικό κίνημα και, μάλιστα, καθοδηγητικά ως προς αυτό το γενικότερο χειραφετητικό κίνημα. Τα όρια λοιπόν ορίζουν τους ανθρώπους ως τη σχετική πραγματικότητα ενώ τη φύση ως την απόλυτη πραγματικότητα.
Μια πολιτική για να είναι οικολογική οφείλει να λαμβάνει υπόψη της κάποια βασικά κριτήρια επιλογής στόχων. Κριτήρια για την πολιτική επιλογή των στόχων που πρέπει να προκρίνονται θεωρούνται τα επόμενα. Πρώτον, η αναλογικότητα και η αναγκαιότητα της κρατικής παρέμβασης, γίνεται δηλαδή με τρόπο τέτοιο ώστε να μην υπερβαίνει η ζημία το κέρδος που ενδεχομένως θα προκύψει από την παρέμβαση αυτή για το γενικό συμφέρον, και αν ξεκινήσει τελεί σε σχέση αναγκαιότητας με τον επιδιωκόμενο στόχο της οικονομικής ανάπτυξης; Σημαντικό είναι επίσης τοκριτήριο της πρόνοιας για την μελλοντική αποφυγή επιδεινώσεων της κατάστασης στην περιβαλλοντική ισορροπία, επιλογή δηλαδή τέτοιας κατεύθυνσης που να οδηγεί σε άριστες ποιοτικά κατασκευές. Το κριτήριο της μη ουσιαστικής υποβάθμισης των περιβαλλοντικών στοιχείων είναι κριτήριο που συνδέεται άμεσα με το προηγούμενο. Τελευταία, αλλά σημαντική είναι αρχή του συνδυασμού των οικονομικών και των οικολογικών σχεδίων, κριτήριο που ουσιαστικά είναι αυτό που διαπερνά όλα τα παραπάνω κριτήρια. Για την υλοποίηση της τελευταίας αρχής - κριτηρίου σημαντικός είναι ο ρόλος δυο ειδών αμφισβητήσεων: αμφισβήτηση των ποσοτικών κριτηρίων ως καταλλήλων για την αξιολόγηση της προόδου και η πρόταξη των ποιοτικών κριτηρίων και η, συνεπαγόμενη από την πρώτη, αμφισβήτηση της παντοδυναμίας των οικονομίστικων - παραγωγίστικων δογμάτων και μοντέλων, σύμφωνα με τα οποία η μεγαλύτερη κατανάλωση συνεπάγεται μεγαλύτερη ικανοποίηση αναγκών, αύξηση της παραγωγικότητας συνεπάγεται αύξηση της κατανάλωσης. Η αμφισβήτηση μπορεί να αναδείξει και να επιβάλει την εισαγωγή των περιβαλλοντικών κριτηρίων στον επίσημο υπολογισμό του κόστους της παραγωγής, δηλαδή λήψη μέτρων για την ορθολογική διαχείριση των φυσικών πόρων. Ο αντικειμενικός στόχος της βελτίωσης του περιβάλλοντος εξυπηρετείται αποτελεσματικότερα στο βαθμό που προσδιορίζεται κάθε φορά με βάση την πλευρά των ιδιαίτερων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων και το στάδιο ανάπτυξης της κάθε κοινωνίας ξεχωριστά αλλά και σε διακρατική - διασυνοριακή βάση.
Η επίλυση του προβλήματος που παίρνει διλημματική μορφή, δηλαδή από τη μια πλευρά προτεραιότητα στη βραχυπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη και μεγέθυνση και από την άλλη παράλληλη και αλληλοσυνδεόμενη μακροπρόθεσμη οικονομική και οικολογική ανάπτυξη λαμβάνει τρεις διαστάσεις που πρέπει να συνυπολογιστούν. Η αξιολογική, δηλαδή η υποκατάσταση της αρχής της κεφαλαιακής αποδοτικότητας από την αρχή της κοινωνικής χρησιμότητας (αξία ανταλλαγής από αξία χρήσης). Η πολιτική, δηλαδή η αυτονομία και αυτοδιαχείριση που συνεπάγεται ουσιαστικά και τον εξανθρωπισμό της βιομηχανικής (αλλά και όχι μόνο βιομηχανικής) επιχείρησης και τη δημιουργία μονάδων παραγωγής φιλικών προς το φυσικό, ανθρωπογενές και πολιτισμικό περιβάλλον στις οποίες οι εργαζόμενοι θα έχουν άμεση γνώση και επαφή με το τελικό προϊόν της εργασίας τους και την κατανομή του. Η τεχνική διάσταση, δηλαδή η εξάλειψη των συνθηκών εκείνων που οδηγούν στα φαινόμενα της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης των εργαζομένων από την ίδια τους την εργασία.
Οι τρεις αυτές διαστάσεις στοιχειοθετούν το βασικό πλαίσιο που οριοθετεί την κεντρική για το οικολογικό κίνημα έννοια της βιώσιμης ή αειφόρου ανάπτυξης που ουσιαστικά σημαίνει ανάπτυξη συμβατή και φιλική με το περιβάλλον. Αυτή η βασική θέση συνδέεται άμεσα με την άλλη θέση που διέπει τη φιλοσοφία της διαχείρισης των πόρων τόσο σε τοπικό και εθνικό επίπεδο όσο και σε διεθνές, πλανητικό επίπεδο . Περιβαλλοντική υποβάθμιση, αντιθέτως, σημαίνει "μη βιώσιμη ανάπτυξη". Αν διαβάσουμε και μελετήσουμε σε βάθος τα διεθνή οικονομικά στοιχεία, τις οικολογικές αναλύσεις, ενδεχομένως να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι «υπάρχουν κοινές αιτίες περιβαλλοντικής υποβάθμισης, ανεξαρτήτως τόπου, κουλτούρας και ανάπτυξης» και να διαπιστώσουμε ότι «η οικονομική ανάπτυξη από μόνη της ούτε προκαλεί ούτε θεραπεύει την περιβαλλοντική υποβάθμιση».

Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com

Το τρένο μου
Στίχοι: Γ. Αγγελάκας
Μουσική: Γ. Καρράς
Πρώτη Εκτέλεση: Τρύπες

Οταν θα 'ρθεις να με ξεθάψεις απ' τις στάχτες
και διώξεις από πάνω μου όλη τη σκουριά
και ξαναβάλεις τις ρόδες μου σε ράγες
και εγώ αρχίσω να κυλάω ξανά

Τότε οι λύπες θα με ψάχνουν
κι άνεργες θα θρηνούν
θα πέφτουν μανιασμένες οι βροχές
και θα ρωτούν

Τι έγινε 'κεινο το τρένο που έβλεπε
τα αλλά τρένα να περνούν.


ΤΟ ΒΗΜΑ
50ό ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Ενας γερμανός φίλος και ο Σέρβος Πασχάλης
Εν αναμονή του ζωντανού θρύλου Βέρνερ Χέρτσογκ ο σκηνοθέτης Γκόραν Πασκάλιεβιτς μονοπώλησε χθες το ενδιαφέρον
Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ Ενας ζωντανός θρύλος του γερμανικού κινηματογράφου, ο Βέρνερ Χέρτσογκ , του οποίου το έργο προβάλλεται εξ ολοκλήρου στο 50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, έρχεται σήμερα στη Θεσσαλονίκη όπου διά χειρός του φίλου του Θόδωρου Αγγελόπουλου θα τιμηθεί με έναν ειδικό Χρυσό Αλέξανδρο για τη συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο.
Ταινίες του Χέρτσογκ, όπως «Φιτζκαράλντο», «Βόιτσεκ», «Νοσφεράτου» και παλαιότερα το «Αγκίρε: η μάστιγα του Θεού» έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο των δεκαετιών του 1970 και του 1980, όταν το γερμανικό Νέο Κύμα (μαζί με τους Βιμ Βέντερς , Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και Φόλκερ Σλέντορφ ) βρισκόταν στην ακμή του. Ας σημειωθεί ότι και στην Αθήνα έχει αρχίσει από χθες ένα αφιέρωμα στο έργο του Χέρτσογκ- στο Ινστιτούτο Γκαίτε και στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης-, με το οποίο δίνεται η ευκαιρία στο αθηναϊκό κοινό να ανακαλύψει ξανά το έργο ενός πρωτοπόρου κινηματογραφιστή.
Ο Χέρτσογκ, βεβαίως, παραμένει ενεργός αφού δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που προβλήθηκε η τελευταία ταινία του «Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη», με πρωταγωνιστές τους Νίκολας Κέιτζ και Εύα Μέντες. Μετά τη Θεσσαλονίκη θα κατηφορίσει στην Αθήνα και θα παραστεί στις προβολές των ταινιών του. Την ερχόμενη Δευτέρα στις 21.00 στο Ινστιτούτο Γκαίτε Αθήνας θα προβληθεί η ταινία του «Ανίκητος» και την Τρίτη 24 του μηνός στις 20.00 ο Χέρτσογκ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης θα παρουσιάσει την ταινία του «Συναντήσεις στο τέλος του κόσμου» και θα δεχθεί ερωτήσεις από το κοινό. (Η τιμή του εισιτηρίου για κάθε προβολή στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης είναι 3 ευρώ ενώ για τις προβολές στο Ινστιτούτο Γκαίτε η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.) Ας σημειωθεί τέλος ότι, όπως ανακοινώθηκε χθες, ο Βέρνερ Χέρτσογκ θα είναι ο πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του 60ού (επετειακού) Φεστιβάλ του Βερολίνου (11-21.2.2010).
Πρεσβευτής των Βαλκανίων
Σκηνή από την τελευταία ταινία του Γκόραν Πασκάλιεβιτς «Ταξίδια του μέλιτος», η οποία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ
«Προσπαθώ να πω ό,τι δεν μπορούν να πουν οι άλλοι» ανέφερε εκτός των άλλων ο σέρβος κινηματογραφιστής Γκόραν Πασκάλιεβιτς , ένας από τους αρκετούς, και εφέτος, επισκέπτες του φεστιβάλ αλλά και παλιός γνώριμός του (έχει διατελέσει πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής). Αποποιούμενος και αυτός τον όρο «masterclass» (το έκανε και ο Φράνσις Φορντ Κόπολα στην Αθήνα πριν από λίγο καιρό), ο Πασκάλιεβιτς ο οποίος, όπως και οι ταινίες του, διακρίνεται για την ταπεινότητα και την απλότητά του, προτίμησε τον όρο «κουβέντα με τους θεατές»ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο πρόεδρος του φεστιβάλ Γιώργος Χωραφάς, ο οποίος παρατήρησε ότι «το χιούμορ είναι η ευγένεια των απελπισμένων και αυτό είναι ένα στοιχείο ολοφάνερο καθ΄ όλη την κινηματογραφική πορεία του Γκόραν Πασκάλιεβιτς». Γεννημένος στο Βελιγράδι το 1947 ο Πασκάλιεβιτς γαλουχήθηκε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον, με σημείο αναφοράς τη Cinematheque του Βελιγραδίου, την οποία ίδρυσε ο πατριός του. Στη συνέχεια σπούδασε σινεμά στη φημισμένη ακαδημία κινηματογράφου FΑΜU στην Πράγα, βιώνοντας το απόγειο του τσεχικού νέου κύματος. Με την εκπνοή της δεκαετίας του 1960 συστήνεται στο κοινό με την πρώτη μικρού μήκους ταινία του και σιγά σιγά κατακτά σημαντική θέση μεταξύ των σημαντικότερων βαλκάνιων δημιουργών των τελευταίων τριών δεκαετιών, με δεκαπέντε μεγάλου μήκους ταινίες μυθοπλασίας (τελευταία στη σειρά τα «Ταξίδια του μέλιτος», που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ) και 30 ντοκυμαντέρ. Μάλιστα χθες αποκάλυψε ότι ο παππούς του ήταν Ελληνας και δη Θεσσαλονικιός. Ονομαζόταν Πασχάλης, ο οποίος όμως μετονομάσθηκε σε Πασκάλιεβιτς στη Σερβία.
ΣΤΙΣ ΠΡΟΒΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ
▅ Συχνά την αποδοκιμάζουν λέγοντας ότι εκφράζει απόψεις εκ διαμέτρου αντίθετες από εκείνες του κοινού, η κινηματογραφική κριτική όμως έχει αποδείξει ότι είναι απαραίτητο εργαλείο για την ανάπτυξη διαλόγου σε σχέση με ένα έργο. Χθες οΓιώργος Χωραφάςτην τίμησε για την παρουσία της στα 50 χρόνια του φεστιβάλ σε μια μικρή αλλά άκρως ενδιαφέρουσα εκδήλωση όπου τρεις διαφρετικής γενιάς κριτικοί, οΝίνος Μικελίδης, οΑνδρέας Τύροςκαι οΔημοσθένης Ξιφιλίνος, μίλησαν για τρεις διαφορετικές περιόδους της στο φεστιβάλ: το 1966, μια σημαδιακή χρονιά για την ιστορία του θεσμού, το αντι-Φεστιβάλ του 1977, και τις αλλαγές της δεκαετίας του 1980. Οπως θα άρμοζε στην περίπτωση, ασκήθηκε κριτική και στο νυν φεστιβάλ από τον πρόεδρο της ΠΕΚΚ Ανδρέα Τύρο, ο οποίος είπε ότι ο«γιγαντισμός που χαρακτηρίζει τον θεσμό τα τελευταία χρόνιαπρέπει πια να σταματήσει».
▅ Παραγωγός μεγάλων κινηματογραφικών επιτυχιών, κορωνίδα των οποίων ήταν «Οι δρόμοι της φωτιάς» (Βραβείο Οσκαρ καλύτερης ταινίας 1981), ο ΒρετανόςΤζέρεμι Τόμας βρίσκεται από χθες στη Θεσσαλονίκη και σήμερα συνομιλεί με το κοινό στην αίθουσα «Τζον Κασσαβέτης», όπου θα παραχωρήσει masterclass.
▅ Η εικόνα είχε κάτι πολύ συγκινητικό: προχθές το βράδυ στο λόμπι του ξενοδοχείου «Εlectra Ρalace» ο πρόεδρος του ΣυνασπισμούΑλέξης Τσίπρας, με υπέρτατο σεβασμό καθόταν στο πλάι τουΘόδωρου Αγγελόπουλουσυζητώντας μαζί του. Για πολιτική, άραγε, ή για κινηματογράφο; Σινεφίλ, πάντως, ο κ. Τσίπρας είναι. Από την άλλη, ο κ. Αγγελόπουλος δεν υπήρξε ποτέ πολιτικός.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=300354&dt=20/11/2009

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Αλ. Τσίπρας: Αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων του ΠΑΣΟΚ
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_19/11/2009_308845 Για αθέτηση των προεκλογικών της υποσχέσεων» κατηγόρησε την κυβέρνηση ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, Αλέξης Τσίπρας, αναφερόμενος στην απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου να «παγώσουν» μισθοί δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεις άνω των 2.000 και κάλεσε σε μαζικούς αγώνες.
«Με το πάγωμα μισθών και συντάξεων η κυβέρνηση παγώνει οριστικά τις προεκλογικές της υποσχέσεις και υιοθετεί την ίδια ακριβώς πολιτική, την οποία μέχρι πριν μερικές εβδομάδες κατήγγειλε σε υψηλούς τόνους. Αυτή η πολιτική βουλιάζει την κοινωνία στην κρίση, για να διασφαλίσει τα κέρδη των ισχυρών. Η απάντηση τώρα πρέπει να είναι μαζικοί αγώνες για το αυτονόητο, για δουλειά και αξιοπρέπεια», δήλωσε ο κ. Τσίπρας στο περιθώριο της επίσκεψής του στο δέλτα του ποταμού Αξιού.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Εντυπωσιοθηρία και αυταπάτες
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=20/11/2009&id=11584&pageNo=4&direction=1
Η εντυπωσιοθηρία φαίνεται πως έχει γίνει συνήθεια της ηγεσίας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Και στο πλαίσιο αυτής, χτες ο ευρωβουλευτής του Ν. Χουντής απηύθυνε επιστολή στον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Με την οποία, αφού τον ενημερώνει για τη δεινή θέση στην οποία βρίσκονται εκατομμύρια παιδιά ανά την υφήλιο, αφού υποδεικνύει ως ανάγκη την «αποτελεσματική αντιμετώπιση της φτώχειας και δημιουργία συνθηκών κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης», ζητά «τις ενέργειές σας, ώστε να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην αντιμετώπιση της φτώχειας και του αποκλεισμού που βιώνουν τα παιδιά στην Ηπειρό μας αλλά και σε όλο τον κόσμο», συμπληρώνοντας «το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει και μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση πολιτικών και τη λήψη πρωτοβουλιών με τις οποίες να εξασφαλίζεται η αξιοπρεπής διαβίωση των παιδιών του κόσμου και είμαι πρόθυμος να σας προσφέρω τις δικές μου πιο συγκεκριμένες ιδέες και προτάσεις εφόσον μου ζητηθεί».
Αναρωτιόμαστε: Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ζει σε άλλον πλανήτη; Δεν γνωρίζει την κατάσταση; Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι οι «ιδέες» και οι «προτάσεις» είναι που λείπουν για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των παιδιών; Και τι είδους πρωτοβουλίες προσδοκά από εκείνους, που, εξαιτίας της πολιτικής που εφαρμόζουν, καταδικάζουν παιδιά και ενήλικες στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση; Ρητορικά τα ερωτήματα, γιατί οι απαντήσεις είναι παραπάνω από προφανείς. Οπως, άλλωστε, προφανές είναι, απ' τη συνολική στάση του, ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητεί το σύστημα της εκμετάλλευσης, απ' τα νύχια του οποίου δε γλιτώνουν ούτε τα παιδιά. Κι ακριβώς επειδή δεν έχει καμία διάθεση να το αμφισβητήσει αναπτύσσει τέτοιες παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες που ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου και καλλιεργούν ψεύτικες προσδοκίες ότι στο πλαίσιό του μπορεί ίσως κάτι να γίνει.

Οι ρητορείες των δημαγωγών
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=20/11/2009&id=11584&pageNo=5&direction=1
Στον αντεργατικό χαβά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του κεφαλαίου βαρούν η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ και ο ΣΥΡΙΖΑ, στηρίζοντας την πολιτική που χτυπά το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασίας για όλους. Όμως για να το κάνουν αυτό, χρησιμοποιούν κάθε γλωσσικό τέχνασμα που υπάρχει για να φανεί ότι λένε κάτι άλλο από αυτό που εννοούν, εννοώντας όμως κάτι άλλο. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τον τελευταίο καιρό δώσει ρεσιτάλ φραστικής αναδιατύπωσης των θέσεών του, προκειμένου να κρύψει αυτό που πραγματικά προτείνει. Και οι δύο διατρανώνουν τη δήθεν θέση τους για μόνιμη και σταθερή εργασία και κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Ομως όταν φθάνουν να μιλήσουν επί της ουσίας αναμασάνε - ο καθένας με το δικό του τρόπο - προτάσεις που χτυπάνε το δικαίωμα στη δουλειά. Μιλάνε για κάλυψη των θέσεων από όσους εξυπηρετούν τις «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» του αστικού κράτους και προτείνουν «μοριοδότηση για τους υπηρετούντες» που αποκλείει τη συντριπτική πλειοψηφία των συμβασιούχων από το δικαίωμα στη μόνιμη δουλειά. Σε αυτούς μένει να απαντήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Να δείξουν ότι δεν τσιμπάνε από τις ρητορείες των δημαγωγών και απορρίπτουν κατηγορηματικά και το κριτήριο των πάγιων και διαρκών αναγκών και τη μοριοδότηση. Και όπως κάνουν μέχρι τώρα να δείξουν ότι τη μόνη πάγια και διαρκή ανάγκη που αναγνωρίζουν είναι το αυτονόητο δικαίωμα όλων στη μόνιμη και σταθερή εργασία με πλήρη δικαιώματα, χωρίς όρους και προϋποθέσεις


ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Τι απαντάει ο Οργανισμός στις ερωτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ο ΟΛΠ ανοίγει τα χαρτιά του για τη σύμβαση με την Cosco
Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009 07:00
URL: http://www.naftemporiki.gr/news/redirstory.asp?id=1743950

Δεν επηρεάστηκε αρνητικά για τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιά Α.Ε. η σύμβαση παραχώρησης των προβλητών ΙΙ και ΙΙΙ του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων στην Cosco Pacific, που προέκυψε από τις πολύμηνες διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν.

Την επισήμανση αυτή έχει κάνει ο ΟΛΠ σε έγγραφό του προς το υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας σχετικά με τις 34 ερωτήσεις που κατέθεσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μετά τις ερωτήσεις ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΟΛΠ απαντά σε όλες τις ερωτήσεις που αφορούν τη σύμβαση παραχώρησης, και όχι στις ερωτήσεις που αφορούν τις προσθήκες στο νόμο που κυρώθηκε στη Βουλή και οι οποίες αφορούν τις φορολογικές ελαφρύνσεις προς την Cosco και οι οποίες έχουν να κάνουν με το υπουργείο Οικονομικών.

«Από τις διατάξεις 151-153 της Διακήρυξης καθίσταται σαφές, ότι το τελικό σχέδιο σύμβασης θα είναι αποτέλεσμα μακρών διαπραγματεύσεων των συμβαλλομένων, με αντικείμενο τις δεσμεύσεις και υποχρεώσεις του αναδόχου όπως προβλέπονται στη δεσμευτική προσφορά του, χωρίς βεβαίως από τις διαπραγματεύσεις και τις αλλαγές που θα επέλθουν στη σύμβαση να επηρεάζονται αρνητικά για τον ΟΛΠ, οι οικονομικοί όροι και το αντάλλαγμα της προσφοράς του προσωρινού αναδόχου στο σύνολό τους», αναφέρει ο ΟΛΠ και προσθέτει:

«Είναι βέβαιον ότι σε τόσο σύνθετες και μακροχρόνιες συμβάσεις στη Διακήρυξη και τα τεύχη δημοπράτησης προβλέπεται μόνο το βασικό σχέδιο της σύμβασης, και ο προσδιορισμός του οικονομικού ανταλλάγματος, ώστε να υπάρχει συγκρισιμότητα των προσφορών. Τα υπόλοιπα πολυπληθή τεχνικά, λειτουργικά και οικονομικά στοιχεία, θα προσδιορισθούν αναγκαστικά από τη διαπραγμάτευση στο βασικό πλαίσιο της Διακήρυξης, αλλά με όρους υλοποίησης και λειτουργίας της σύμβασης καθ' όλη την προβλεπόμενη διάρκειά της».

Οι παρατηρήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επί συγκεκριμένων αποκλίσεων είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων τονίζει ο ΟΛΠ «και στο σύνολό τους χωρίς οικονομικές επιπτώσεις που θα αλλοίωναν τους οικονομικούς όρους ή το αντάλλαγμα», και προσθέτει:

«Περαιτέρω θεωρούμε αναγκαίο να υπογραμμίσουμε ότι το συνολικό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης που απεικονίζεται στην κυρωθείσα με νόμο Σύμβαση, όχι μόνο δεν επηρέασε αρνητικά ουσιώδεις όρους, αλλά αντίθετα επέτυχε να τους βελτιώσει υπέρ του ΟΛΠ και κατ΄ επέκταση του Δημοσίου».

Το παράδειγμα

Ο ΟΛΠ μάλιστα καταθέτει σειρά παραδειγμάτων που αφορούν διατάξεις της Σύμβασης που επέφεραν τόσο ποιοτική όσο και οικονομική βελτίωση υπέρ του ΟΛΠ και οι οποίες δεν επισημάνθηκαν ως αποκλείσεις στο σχετικό ερωτηματολόγιο:

*Άρθρο 4.2. Επιπρόσθετη καταβολή 700.000 ευρώ, για κάλυψη του κόστους διαχειριστικής παρακολούθησης της Σύμβασης.

*Άρθρα 4.4 & 4.5 Η πληθωριστική αναπροσαρμογή της τιμής εκκίνησης των Σταθερών Ετησίων Ανταλλαγμάτων Ι & ΙΙ (ορίσθηκαν ως τιμές 2008) με αποτέλεσμα την αύξηση του συνολικού ανταλλάγματος για την περίοδο παραχώρησης κατά 22 εκατ. ευρώ

*Άρθρο 6. Επιμερισμός του οφέλους κατά 40% στον ΟΛΠ σε περίπτωση υλοποίησης νέας χρηματοδοτικής δομής ή αναχρηματοδότησης του έργου.

*Άρθρο 27.1 Μείωση του χρόνου λειτουργίας του Ν. Σ.ΕΜΠΟ με προσωπικό της ΟΛΠ ώστε να είναι δυνατή η θέση σε λειτουργία του Προβλήτα Ι, ο οποίος παραμένει στον ΟΛΠ αμέσως με το πέρας κατασκευής του και η δημιουργία εσόδων και κερδών για τον ΟΛΠ.

*Άρθρο 21.3 (β). Αποζημίωση του ΟΛΠ σε περίπτωση μη κατασκευής του προβλήτα ΙΙΙ από τον ανάδοχο, ύψους 111.400.000 ευρώ ενώ επιπλέον θα συνεχίσει την καταβολή του εγγυημένου ανταλλάγματος χωρίς απομείωση παρότι δεν θα λειτουργεί και συνεπώς δεν θα εισπράττει έσοδο από τον Προβλήτα ΙΙΙ.

*Άρθρο 23. Σε περίπτωση καταγγελίας της Σύμβασης, ακόμη και με υπαιτιότητα του ΟΛΠ, ο ανάδοχος επιστρέφει στον ΟΛΠ τους χώρους της παραχώρησης συμπεριλαμβανομένων εγκαταστάσεων, εξοπλισμού, μηχανογραφικών συστημάτων κ.λπ., με μόνη απαίτηση την επιστροφή των εγγυητικών επιστολών που έχει καταθέσει.

Διακοπή λειτουργίας Σ.ΕΜΠΟ

Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του ΟΛΠ στην παρατήρηση για τις δυνατότητες που έχει η Cosco μέσω της σύμβασης να διακόπτει τη λειτουργία του Σ.ΕΜΠΟ για συνεχή χρονικά διαστήματα 14 ημερών όσο συχνά επιθυμεί χωρίς να μπορεί ο ΟΛΠ να καταγγείλει τη σύμβαση. Ο ΟΛΠ επισημαίνει:

«H αναφερόμενη διαφορά μεταξύ διακήρυξης και σύμβασης υφίσταται αλλά πρέπει να υπογραμμισθεί ότι:

(α) Η αναφερόμενη διαφοροποίηση είναι άνευ ουσίας καθώς η συνεχής διακοπή λειτουργίας είτε σε διαστήματα 14 ημερών που προβλέπεται στη σύμβαση είτε σε διαστήματα 4 ημερών που προβλεπόταν στη διακήρυξη δεν αποτελεί πιθανή δράση διότι δημιουργεί κόστος για την Cosco και δεν συνάδει με τους επιχειρηματικούς στόχους του παραχωρησιούχου.

(β) Εσκεμμένη χρήση από την Cosco, η οποία δεν έχει επιχειρηματική λογική, της πιθανότητας επαναλαμβανόμενης διακοπής παρέχει το δικαίωμα στον ΟΛΠ (άρ. 21.1) να καταγγείλει τη σύμβαση καθώς η ΑΕΑΣ πραγματοποιεί "παράβαση των υποχρεώσεών της και η παράβαση δρα ουσιωδώς αρνητικά επί της λειτουργίας του Ν. Σ.ΕΜΠΟ…"

(γ) Σε κάθε περίπτωση η ανωτέρω πιθανότητα έχει οικονομικό πλεονέκτημα υπέρ του ΟΛΠ καθώς η Cosco συνεχίζει να καταβάλλει το σύνολο του σταθερού και εγγυημένου ανταλλάγματος. Πέραν αυτού, η επαναλαμβανόμενη διακοπή λειτουργίας του Ν. Σ.ΕΜΠΟ δεν θα επιτρέπει την επίτευξη της υποχρέωσης ελάχιστης διακίνησης ανά προβλήτα από την Cosco (αρ.18.3) δημιουργώντας υψηλό οικονομικό κόστος με τη μορφή ποινικής ρήτρας».

ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΣΙΜΠΛΑΚΗΣ


Αντώνης Σαμαράς: «Δεν θα γίνουν τηλεοπτικό θέαματα εσωτερικά μας»
Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009 07:00
http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1744013
Ενωτική και σε χαμηλότερους τόνους ήταν η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στην Πάτρα. Εξέφρασε την αντίθεσή του στην πραγματοποίηση τηλεμαχίας μεταξύ των υποψηφίων, σημειώνοντας ωστόσο ότι οι δημόσιες αντιπαραθέσεις γίνονται με τον πολιτικό αντίπαλο και όχι με το συμμαχητή. «Την Ντόρα και τον Παναγιώτη τους θεωρώ συμμαχητές», τόνισε.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο κ. Σαμαράς έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην ενότητα του κόμματος τονίζοντας ότι «την επόμενη μέρα από τις εκλογές για την ανάδειξη νέας ηγεσίας, θα είμαστε όλοι μια γροθιά». «Δεν έχω εσωκομματικό αντίπαλο», ανέφερε και πρόσθεσε: «Αντίπαλός μου είναι η ήττα. Το ΠΑΣΟΚ είναι ο ιδεολογικός πολέμιος».
Σε ό,τι αφορά την οργάνωση του κόμματος της Ν.Δ., εφόσον εκλεγεί πρόεδρος, ο κ. Σαμαράς υπογράμμισε ότι η οργανωμένη βάση θα έχει λόγο και ρόλο μετά την εκλογή νέας ηγεσίας, ενώ συμπλήρωσε ότι είναι αποφασισμένος να οδηγήσει τη Ν.Δ. σε προσυνεδριακό διάλογο και στη συνεχεία σε συνέδριο αρχών.
Για την ιδεολογία επεσήμανε ότι «σήμερα, ζούμε μια θολούρα, δεν μιλάμε για την ιδεολογία μας», ενώ πρόσθεσε ότι «πρέπει να διατηρηθούν και να προβληθούν οι βασικές αρχές της κεντροδεξιάς παράταξης».
Αναφερόμενος, τέλος, στην ανασυγκρότηση του κόμματος, σημείωσε ότι «πρέπει να φέρουμε τους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους που έμειναν στο σπίτι τους στις εκλογές του περασμένου Οκτωβρίου», επισημαίνοντας: «Αυτούς πρέπει να φέρουμε μαζί. Πρώτα την οικογένεια και μετά τον γείτονα».
Από το Αγρίνιο
«Δεν θα επιτρέψω να γίνουν τα εσωτερικά μας τηλεοπτικό θέαμα, όπου εμείς θα τσακωνόμαστε και θα χαίρονται μόνο οι αντίπαλοί μας», τόνισε από το Αγρίνιο ο Αντώνης Σαμαράς, απαντώντας με αυτόν τον τρόπο στην πρόταση της κας Μπακογιάννη για διάλογο εφ' όλης της ύλης.
«Ακούω και κάποιους να θέλουν debate. Καλά, τι θέλουν; Δεν ακούν τη φωνή της βάσης; Παράσταση για το ΠΑΣΟΚ θέλουν να δώσουμε; Χρειάζεται περισσότερη ευθύνη», ανέφερε, μεταξύ άλλων, χαρακτηριστικά ο κ. Σαμαράς.
Σε ό,τι αφορά τις αιχμές για golden boys και όσους πλήγωσαν την παράταξη, ο υποψήφιος για την ηγεσία της Ν.Δ. απάντησε σε υψηλούς τόνους: «oνοματεπώνυμα για 'golden boys', ακόμη περιμένω. Πάντως σίγουρα είναι απέναντί μου αυτοί που πλήγωσαν με τη συμπεριφορά τους την παράταξη. Και βέβαια δεν είμαι εγώ που πίεζα για πρόωρες εκλογές».
Αναφερόμενος στα περί ισχυρής και ανίσχυρης Ν.Δ., ο κ. Σαμαράς επεσήμανε ότι «ισχυρή Ν.Δ. είναι η Ν.Δ. που την εκλέγει η βάση της. Ανίσχυρη Ν.Δ. είναι η Ν.Δ. των μηχανισμών».
Τόνισε δε πως ασφαλώς και αποδοκιμάζει τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον συνυποψηφίου, γι' αυτό άλλωστε και μιλά, όπως είπε συνεχώς για ενότητα.
Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι όταν εκείνος χρόνια δέχεται σωρεία τέτοιων επιθέσεων, μία αντίστοιχη αποδοκιμασία δεν έγινε ποτέ. «Επαναλαμβάνω: ενότητα και πάλι ενότητα», τόνισε.
Ντόρα Μπακογιάννη: Να κάνουμε πάλι δυνατή την παράταξή μας
Πρόσκληση σε διάλογο προς τους δύο συνυποψηφίους της απηύθυνε η κα Ντόρα Μπακογιάννη, χθες, κατά τη διάρκεια συνέντευξής της σε ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι.
Επίσης η πρώην υπουργός και υποψήφια για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, μίλησε στη Σπάρτη και την Τρίπολη, όπου υπογράμμισε, μεταξύ άλλων: «Τη μεγάλη ήττα την προκάλεσε η απομάκρυνσή μας από την κοινωνία. Από τους φυσικούς μας συμμάχους. Τους αγρότες, τους μισθωτούς, τους νέους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους συνταξιούχους. Την προκάλεσε και το χαλάρωμα -και η ανυπαρξία ακόμα- των σχέσεων μεταξύ κόμματος και κυβέρνησης.
Τα κόμματα δεν υπάρχουν μόνο για να κερδίζουν εκλογές. Τα κόμματα πρέπει να είναι μια μεγάλη δεξαμενή, απ' την οποία να αντλούμε συνεχώς στελέχη, ιδέες, προτάσεις, παράπονα, διαμαρτυρίες και καταγγελίες. Δεν γίνεται να απευθυνόμαστε ως κόμμα στα μέλη και τους πιστούς οπαδούς μας κάθε φορά που είμαστε στην αντιπολίτευση και τα ξεχνάμε κάθε φορά που είμαστε κυβέρνηση.
Για να νικήσουμε πρέπει να κάνουμε δυνατή και ισχυρή την παράταξή μας. Και το πραγματικό ερώτημα σ' αυτές τις εσωκομματικές εκλογές έχει εξίσου ξεκάθαρα τεθεί: η μία πρόταση είναι μια πρόταση περιχαράκωσης και συρρίκνωσης. Να μαζευτούμε εμείς και εμείς, μεταξύ μας και μετά να δούμε πώς και αν θα ξανακερδίσουμε την κοινωνία. Με άλλα λόγια να κλειστούμε στο καβούκι μας. Και η άλλη, η δική μας πρόταση, πρότασή μου, είναι μια πρόταση δυναμική. Μια πρόταση προοπτικής και νίκης».
Επίσης η κα Ντόρα Μπακογιάννη τόνισε ότι «στη Νέα Δημοκρατία γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας. Και ένα πράγμα για το οποίο είμαι περήφανη, είναι ότι σε αυτό τον αγώνα έχω την τιμή να με στηρίζουν άνθρωποι από όλες τις επιμέρους τάσεις του κόμματός μας. Άνθρωποι με διαφορετικές αφετηρίες μέσα στη Νέα Δημοκρατία, τους οποίους όμως μας συνδέει μια κοινή διαδρομή αγώνων και προσφοράς στην παράταξή μας. Σε εύκολες και δύσκολες στιγμές».
Για την οικονομία
«Για μια ακόμα φορά η κυβέρνηση παραβίασε τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ανακοινώνοντας πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα, παρά το γεγονός ότι εξήγγειλε προεκλογικά ακριβώς το αντίθετο. Η κοινή γνώμη διαπιστώνει ταχύτερα απ' ό,τι οποιοσδήποτε ανέμενε ότι στα οικονομικά θέματα το ΠΑΣΟΚ δεν είχε ούτε σχέδιο, ούτε σοβαρή προετοιμασία.
Κινείται αλλοπρόσαλλα κάνοντας ταυτόχρονα παροχές και περικοπές και επιχειρώντας να μειώσει το έλλειμμα του 2010 φουσκώνοντας το έλλειμμα του 2009 με αλχημείες», υπογράμμισε χθες η βουλευτής και υποψήφια για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, Ντόρα Μπακογιάννη.
Η πρώην υπουργός είπε επίσης ότι «το ΠΑΣΟΚ πήρε την εξουσία με ψέματα και τώρα τα βρίσκει μπροστά του. Αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση. Με μηδενικά ανακλαστικά, καθυστερήσεις και ημίμετρα εξακολουθεί να επιλέγει τις εντυπώσεις έναντι της ουσίας. 50 ημέρες μετά, και δεν έχει στελεχώσει θέσεις-κλειδιά του Δημόσιου.
Η μόνη τους ελπίδα -και γι' αυτό το σύστημα ΠΑΣΟΚ τα έχει δώσει όλα εναντίον μου- είναι η Νέα Δημοκρατία να μπει σε εσωστρέφεια και περιχαράκωση και να μην ασκεί ισχυρή αντιπολίτευση. Γελάστηκαν. Η Νέα Δημοκρατία θα είναι εδώ».
Ψωμιάδης: Απόψε η κεντρική ομιλία
«Μπήκα για να μείνω και όχι για να φύγω. Δεν κάνω παζάρια με κανέναν. Υπηρετώ αξίες, που πήρα από το Θεό, από τους γονείς μου και τους δασκάλους μου. Στο κάτω-κάτω δεν μπήκα σ' αυτό τον αγώνα για να είμαι με τη μια ή με την άλλη πλευρά. Μπήκα για τη Ν.Δ., για την ενότητα, για την επόμενη μέρα», δήλωσε χθες ο κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης και στην ερώτηση ποιον υποψήφιο θα στηρίξει σε περίπτωση δεύτερου γύρου, αρκέστηκε να πει: «Θα στηρίξω τη Ν.Δ. και τον απλό, προδομένο Νεοδημοκράτη».
Σχολιάζοντας, τέλος, το κλίμα πόλωσης και αντιπαράθεσης για την εκλογή προέδρου της Ν.Δ., ο νομάρχης Θεσσαλονίκης τόνισε: «Σηκώνοντας τείχη διχασμού και πόλωσης, κυνηγώντας καρέκλες και αξιώματα, ξιφουλκώντας κάθε βράδυ στα τηλεοπτικά μέσα, απογοητεύουν και αηδιάζουν ακόμη περισσότερο τους Νεοδημοκράτες».
Μεταξύ άλλων πρόβλεψε ότι θα υπάρχει και δεύτερος γύρος. Σε ερώτηση για τη θέση θα τηρήσει απάντησε: «Εγώ στη ζωή μου, όταν έπαιζα ποδόσφαιρο και παίζω ακόμα μπάλα, μπαλαντέρ ποτέ δεν ήμουν. Ήμουν αμυντικός. Η μπάλα περνούσε, ο αντίπαλος δεν περνούσε. Άρα επιτρέψτε μου να πω, να αφήσω το λαό να αποφασίσει με τη δική του κρίση κατά συνείδηση. Ο λαός, το έχω τονίσει, το έχετε ακούσει δεν είναι πρόβατο. Νομίζω κατά συνείδηση πρέπει να ψηφίσουμε όλοι, για το καλό της παράταξης, της ενότητας, της πατρίδας μας, της βάσης της Ν.Δ., της τόσο προδομένης και ταλαιπωρημένης».
Τόνισε ακόμη ότι την επόμενη των εκλογών όλοι θα πρέπει να σταθούν στο πλευρό του νέου αρχηγού, ενώ αναφέρθηκε και στις εξελίξεις μετά την εκλογική ήττα της Ν.Δ.
«Χάσαμε και παραδώσαμε την εξουσία στο πιάτο. Για μένα δεν έπρεπε να φύγει ο Καραμανλής. Έπρεπε να μείνει γιατί αυτός εκφράζει την ενότητα, όσο κανείς άλλος, της Ν.Δ.», ανέφερε.