David Coates (24 Δεκεμβρίου 1946 - 7 Αυγούστου 2018)

David Coates (24 Δεκεμβρίου 1946 - 7 Αυγούστου 2018)

Αγγλοαμερικάνος οικονομολόγος

Ο Coates γεννήθηκε στην Αγγλία. Πήρε το πτυχίο του στο Πανεπιστήμιο του York 1967 και ολοκλήρωσε τη διδακτορικό δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Άρχισε να διδάσκει υπηρετώντας ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του York από το 1970 έως το 1971 και μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Leeds το 1977. Έφυγε από το Leeds το 1995 για το Πανεπιστήμιο Μάντσεστερ και δίδαξε αγγλο-αμερικανικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Wake Forest το 1999.

To 1972, με βάση την διδακτορική του έρευνα, ασχολήθηκε για τον συνδικαλισμό των λευκών κολάρων, δηλαδή των μη χειρώνακτων εργαζομένων.  Μετά καταπιάστηκε με θέματα σχετικά με την πολιτική του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος και τις μεταλλάξεις στην ιδεολογία, την κοινωνική σύνθεση και την στρατηγική του στο εκάστοτε ιστορικό  πλαίσιο.  

Παράλληλε ασχολήθηκε με την Αμερικανική πολιτική, οικονομία και κοινωνία. Η εμπειρία της αμερικανικής οικονομικής ανάπτυξης σε αντιπαράσταση με την πτώση του Ηνωμένου Βασιλείου εικονίζεται στην  εργασία του το 1994. Οι ΗΠΑ ανέπτυξαν  μία από τις μεγαλύτερες οικονομίες που μελετήθηκαν στο βιβλίο για τα μοντέλα του καπιταλισμού που δημοσιεύθηκε το 2000. Επιπλέον  το αμερικανικό εργατικό κίνημα συγκρίθηκε συστηματικά με αυτό  του Ηνωμένου Βασίλειου σε δύο μεγάλα ερευνητικά άρθρα που δημοσιεύθηκαν το 2002 και το 2003. Η  απόφαση για την εισβολή στο Ιράκ προκάλεσε μια πιο συστηματική ανάλυση της σύγχρονης κατάστασης των ΗΠΑ και του ΗΒ, αρχίζοντας από ένα εσωτερικό έγγραφο σχετικά με τα επιχειρήματα για τον πόλεμο (2003) .

Η προσπάθεια για την κατανόηση του χαρακτήρα αρχικά της βρετανικής πολιτικής, και στη συνέχεια της αμερικανικής πολιτικής, αφορούσε την εξοικείωση με πράγματα (ακόμα και με τις λογοτεχνίες)  που απέχουν αρκετά από την ιστορία των πολιτικών κομμάτων και τις ιστορίες των κυβερνήσεων που βρίσκονται στην εξουσία. Οι ευρύτερες κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις αναγκαστικά περιορίζουν το πολιτικό, γι’ 'αυτό και οι πνευματικοί κλάδοι της πολιτικής κοινωνιολογίας και της πολιτικής οικονομίας είναι τόσο σημαντικοί. Αυτό που ξεκίνησε με τη διερεύνηση της οικονομικής ύφεσης του Ηνωμένου Βασιλείου διευρύνθηκε σε μια εκτενή ενασχόληση με τη φιλολογία της συγκριτικής πολιτικής οικονομίας και τη συζήτηση γύρω από τα μοντέλα του καπιταλισμού.   

Ένα θέμα που τον απασχολούσε πάντα ήταν η προσπάθεια να φωτιστούν τα ζητήματα της σύγχρονης πολιτικής με τη μελέτη μέσα από το φακό της ριζοσπαστικής θεωρίας, ιδιαίτερα μέσα από το φακό μιας μορφής του Γκραμσιανού  μαρξισμού. Τα γραπτά του Αντόνιο Γκράμσι άσκησαν βαθιά επιρροή όταν συνάντησε τον Γκραμσιανό  ιστορικό Γκουίν Ουίλιαμς. Κατά τον Coates η Αριστερά πρέπει να αναπτύξει δική της θεωρία  για την ιδεολογία και την πολιτική της Δεξιάς σε όλες τις εκδοχές της.  και  περιγράφει το Δικαίωμα. Οι λεπτές γνώσεις μιας Γκραμσιανής κατανόησης των δυνατοτήτων και των ορίων του μαρξισμού να προσφέρουν σε όσους /ες από εμάς θέλουμε να κατανοήσουμε τον κόσμο, πόσο μάλλον να τον αλλάξουμε.

Βασική Βιβλιογραφία

• ·         Models of Capitalism: Growth and Stagnation in the Modern Era
• ·         Economic and Industrial Performance in Europe: A Report Prepared for the Centre for Industrial Policy and Performance, University of Leeds
• ·         Models of Capitalism: Debating Strengths and Weaknesses
• ·         Capitalism: The Basics
• ·         The Labour Party and the Struggle for Socialism
• ·         A Liberal Tool Kit: Progressive Responses to Conservative Arguments
• ·         Blair's War
• ·         Prolonged Making the Progressive Case: Towards a Stronger U.S. Economy
• ·          Labour: The Slow Birth of New Labour in Britain
• ·         Flawed Capitalism - Building Progressive Alternatives
• ·         Researching into Equal Opportunities in Colleges and Universities
• ·         The End of Parliamentary Socialism: From New Left to New Labour (με Leo Panitch

θΘΑΝΆΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Tsakthan Daily - 19 Μαΐου 2011 - Μελαγχολία του Μάη

Tsakthan Daily



19 Μαΐου 2011


Μελαγχολία του Μάη



Δαμάζοντας τα κρίματα



«Φοβάμαι τα πάντα στη ζωή, εκτός από την κινηματογραφία.» Τάδε έφη στην εφημερίδα Guardian στις 13 Μαΐου 2007 ο μέγας Δανός σκηνοθέτης Λαρς Φον Τρίερ. Χτες, 4 χρόνια μετά, παρουσιάζοντας στο 64ο Φεστιβάλ των Καννών τη νέα του ταινία με τίτλο Μελαγχολία, ο Τρίερ δήλωσε ότι είναι…Ναζί! Προβοκατόρικη ενέργεια για την προσέλκυση της προσοχής του φιλοθεάμονος κοινού πάνω σ’ αυτόν και την ταινία του; Αρλούμπες ενός πάσχοντος από κατάθλιψη καλλιτέχνη; Ή μήπως, πραγματική στροφή ενός ανθρώπου που εξερευνά το παρελθόν του με άλλο μάτι; Μπορεί να είναι όλα αυτά μαζί. Εξάλλου ο ίδιος στο τέλος του παραληρήματος ενώπιον των δημοσιογράφων είπε: «Ας με σταματήσει κάποιος γιατί θα συνεχίσω να λέω αηδίες». Αυτά να τα πει δεν φοβήθηκε. Αν πάει κανείς πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ’90 θα συναντήσει το φιλμ-νουάρ Europa στο οποίο ο Φρίερς δείχνει με ένα νεφελώδη τρόπο πώς θα μπορούσε κάποτε στο μέλλον να έβρισκε κατάλληλη ευκαιρία να εκδηλωθεί κατ’ αυτό τον τρόπο η συμπάθειά του για τον Χίτλερ. Μεταξύ άλλων είπε: «Καταλαβαίνω τον Χίτλερ. Είχε κάνει κακά πράγματα, αλλά μπορώ να τον φανταστώ καθισμένο στο τέλος στο μπούνκερ του.» Αν μίλαγε ως ψυχολόγος, κοινωνιολόγος ή ανθρωπολόγος δεν θα είχε πρόβλημα καθώς το να μπει κανείς στα παπούτσια του άλλου είναι μια πολύ καλή επιστημονική μέθοδος εξαγωγής συμπερασμάτων για το ποιόν του Χίτλερ ή του όποιου άλλου. Όταν, όμως, αυτή η φράση εκφέρεται από τα χείλη του ανθρώπου που διαπλάθει μια ολόκληρη γενιά σκηνοθετών και σινεφίλ πολιτών, το πράγμα αλλάζει. Εδώ υπάρχει άμεσος κίνδυνος.



Η συννεφούλα δεν ξαναγυρίζει



Συννεφιασμένη η σημερινή Πέμπτη και λόγω Διονύση Σαββόπουλου. Κάποτε ήταν ο «αναρχικός» Νιόνιος με την παλιά μοτοσικλέτα του ΕΛΑΣ. Σήμερα είναι ο Διονύσιος με την απαστράπτουσα νέα μοτοσικλέτα της ΕΛ.ΑΣ, που αρπάζει όχι τη Σεράχ αλλά τους ναρκομανείς και τους χωρίς χαρτιά και τους στέλνει με τους σκυλοπνίχτες εξορία στα ξερονήσια (αυτό σημαίνει «αραιοκατοικημένα νησιά»). Δήλωσε, λοιπόν, στο ραδιοφωνικό σταθμό του Δήμου Αθηναίων 9,84 FM: «Πρώτον, να απομακρυνθούν όλοι οι λαθρομετανάστες από το κέντρο της Αθήνας και να πάνε – ας το βρουν οι πολιτικοί, τι τους πληρώνουμε – εγώ θα έλεγα να τους πηγαίνανε σε αραιοκατοικημένα νησιά του Αιγαίου, όπου κατοικείται ένα μικρό μόνο μέρος του νησιού, το υπόλοιπο είναι ελεύθερο.» Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος διαφώνησε με τον Σαββόπουλο και είπε πως θα κάνει ταινία για τους μετανάστες. Αλλά κι ο Νιόνιος ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 με τα «Τραπεζάκια Έξω» και το «Κούρεμα» είχε ξεκινήσει να μας φέρνει μηνύματα, όχι για μια αγάπη που ’χε, αλλά της «αναζήτησης» του νέου ιδεολογικού προφίλ του από τη νεορθόδοξη περίοδό του ως τη hard core πολιτισμική γραμμή του «άλλου γαλαξία» των Ελλήνων. Τώρα συμβαδίζει με τα άλλα παιδιά που δεν έχουνε μαλλιά αλλά μόνο «μαύρα ρούχα».


ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ



http://tsakiris.snn.gr/

http://tsakthan.blogspot.com/

http://tsakthan.wordpress.com/

http://antiracistes.wordpress.com/

http://homoecologicus.wordpress.com/

http://leftypedia.wordpress.com/

http://greekunions.wordpress.com/

http://workingreece.wordpress.com/

http://femininmasculin.wordpress.com/

http://ilioupoli.wordpress.com/

http://homopolitics.wordpress.com/

http://politicalperson.wordpress.com/

http://cantpaydontpay.wordpress.com/

http://pringkipessa.wordpress.com/

http://adotoe.wordpress.com/

http://easpemporiki.wordpress.com/

http://www.easp.gr/


Μαύρη Θάλασσα

Τραγούδι/στίχοι/μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος

(βασισμένη στο θρακιώτικο ζωναράδικο «Δω στα λιανοχορταρούδια»)



Τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα

φέρνουνε μηνύματα για μιαν αγάπη που 'χα

και στις φλέβες μου βαθιά μαύρη θάλασσα σαν αίμα

λέει λόγια πικραμένα





Κανένα πλάσμα του Θεού δε ζει σε τέτοιο βάθος

όπου σ' αγάπησα πολύ κι απόμεινα μονάχος

Μαύρη θάλασσα κλειστή και ψυχή μου χαρισμένη

σ' όποιον πιο πολύ σε θέλει





Να πούμε λόγια άγρια, παράξενα κι ατόφια

σάβανα και χώματα στη μούρη της τη τζούφια

η φωνή της η σκληρή λιώνει σα μεγάλο σώμα

μέ-εσα στο-ο δικό μου στόμα





Φταίνε τα τραγούδια του, φταίει κι ο λυράρης

μα φταίει κι ο ίδιος του ο λαός που είναι μαραζιάρης

Μαύρη θάλασσα κλειστή, μακρινές μου πεδιάδες

πίσω από τις συμπληγάδες





Στα μάγια και στα όνειρα, καμπάνα και καντήλα

Πόλη, Βάρνα, Οδησσός, Κωστάντζα και Μπραΐλα

και σε χρόνο μυστικό σαν ηφαίστειο του Αίμου

λεγεώνες του πολέμου





Τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα

φέρνουνε μηνύματα για μιαν αγάπη που 'χα

και στις φλέβες μου βαθιά μαύρη θάλασσα σαν αίμα

λέει λόγια πικραμένα





ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ



Πάλι DVD!

Δείτε την ταινία του Λαρς φον Τρίερ Europa στο οποίο αναφέρθηκα.

Διαβάστε (στα αγγλικά) δύο κριτικές (θετική και αρνητική):

http://www.emanuellevy.com/review/zentropa-1992/

και

http://www.slantmagazine.com/film/review/europa/3938