Η Ιστορία στο Κόκκινο για τον Μπάμπη Δρακόπουλο την Κυριακή 26 Ιανουαρίου

Κυριακή 26 Ιανουαρίου 13.00 - 14.00 Στο Κόκκινο 105,5

Μπάμπης Δρακόπουλος: ένας ανθρώπινος κομμουνιστής

Συζητούν η Σόνια Τσιτήλου και ο Ηλίας Νικολακόπουλος

Ο Ηλίας Νικολακόπουλος συνομιλεί με την Σόνια Τσιτήλου για τη ζωή και το έργο του Μπάμπη Δρακόπουλου (1917-1991). Η συναρπαστική διαδρομή του Μπάμπη Δρακόπουλου φωτίζει τον σύντομο 20ο αιώνα και τις μεγάλες περιπέτειες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Από την κομμουνιστική νεολαία του μεσοπολέμου και τις εμπειρίες της εξορίας στα χρόνια της μεταξικής δικτατορίας, στην ίδρυση της ΕΠΟΝ το 1943 και μετά την Απελευθέρωση, μέλος του ΚΚΕ και του παράνομου μηχανισμού του μέχρι τη σύλληψή του το 1949. Μετά την αποφυλάκισή του το 1960, ο Δρακόπουλος αναδείχθηκε σε πρωταγωνιστική μορφή της μετεμφυλιακής Αριστεράς, γραμματέας του Γραφείου Εσωτερικού, συμμετείχε ενεργά στη συγκρότηση της ανανεωτικής της πτέρυγας. Γραμματέας, μετά την πτώση της δικτατορίας, του ΚΚΕ (εσ.) θα αποχωρήσει εθελοντικά το 1982 από την ηγεσία του κόμματος, παραμένοντας ενεργός πολιτικά, μέχρι τον θάνατό του το 1991. Η βαθιά ανθρώπινη οπτική του, η διαρκής θεωρητική αναζήτηση και η συνεπής κομματική του δράση υπενθυμίζει έναν τύπο πολιτικής δράσης που συνδύαζε την προσήλωση σε αρχές με τον προγραμματικό διάλογο και τη μορφωτική εργασία.

Η Ιστορία στο Κόκκινο: Μια εκπομπή για το παρελθόν

Επιμέλεια: Ηλίας Νικολακόπουλος

Μουσική επιμέλεια: Θανάσης Μήνας

Οργάνωση παραγωγής: Ιωάννα Βόγλη, Χρήστος Τριανταφύλλου

Παραγωγή: ΑΣΚΙ - Στο Κόκκινο 105,5

Η "εκτός ορίων" αριστερά στην Ελλάδα - 2ο μέρος (του Θανάση Τσακίρη)

Προηγούμενο http://tsakthan.blogspot.gr/2018/03/11-1981.html

Ας δούμε τώρα πώς εννοιολογείται το αριστερό ελευθεριακό κόμμα (ΑΕΚ).[1] Τα ΑΕΚ αποτελούν τομή στη συνέχεια της «συμβατικής αριστεράς». Ενώ αποδέχονται τις βασικές αρχές της αριστεράς για εξισωτικές και αναδιανεμητικές πολιτικές, απορρίπτουν την σοσιαλιστική συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής δύναμης και εξουσίας στους επίσημους γραφειοκρατικούς οργανισμούς και οργανώσεις κρατικού σχεδιασμού (δημόσιες επιχειρήσεις, κυβερνητικά συμβούλια προγραμματισμού/σχεδιασμού, ομάδες συμφερόντων, πολιτικά κόμματα). Οι προτάσεις τους διέπονται από την «ελευθεριακή» λογική της «αυθόρμητης αλληλεγγύης». Προτείνουν την ανάπτυξη του ατομικό εθελοντισμό (αντί του κατευθυνόμενου και καλυμμένου από το κράτος, τα κόμματα και τις επιχειρήσεις εθελοντισμού, π.χ. εθελοντισμός Ολυμπιακών Αγώνων) και την ελεύθερη και δημιουργική ένταξη σε οργανώσεις και συλλογικότητες σε αντίθεση με τις εξαναγκαστικέ και καταπιεστικές συγκεντρωτικές υπηρεσίες κοινωνικού ελέγχου. Συνεπώς, τα ΑΕΚ εναντιώνονται στη μεγάλη κρατική και επιχειρηματική γραφειοκρατία και προωθούν την ευρύτερη πολιτική συμμετοχή και την κοινωνική αποκέντρωση. 

Τα ζητήματα της «αποανάπτυξης», της «περιβαλλοντικής προστασίας», της ιδιαίτερης περιφρούρησης των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων και  ελευθεριών και της κοινοτικής αποκέντρωσης δεν αποτελούν στην περίπτωση των ΑΕΚ απλώς μια σειρά ασύνδετων «μονοθεματικών» διεκδικήσεων αλλά ένα συνεκτικό πρόγραμμα που στηρίζεται στα θεμελιώδη συστατικά μιας φιλοσοφίας η οποία αναφέρεται στο μετασχηματισμό των βασικών δομών και θεσμών της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας.[2] Ο αγώνας των ΑΕΚ γίνεται ενάντια στην υποταγή της «εξωτερικής φύσης» στις προσταγές του τεχνολογικού και κοινωνικού ελέγχου αλλά και για την προστασία και την ανάπτυξης τη «εσώτερης φύσης» των ανθρώπων στο πλαίσιο των ανεπτυγμένων βιομηχανικών κοινωνιών. Επίσης αγωνίζονται για την προστασία των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων και για την συλλογική ομαδική αυτονομία εναντίον της εξουσίας των «ειδικών» και των ανώνυμων οργανισμών «επεξεργασίας των ανθρώπων» .Η βασική πρόταση των ΑΕΚ για την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών συνίσταται στην προσφορά τους από άτυπες ομάδες αλληλεγγύης συνδεδεμένα σε δίκτυα αλληλοβοήθειας αντί να χορηγούνται έναντι κέρδους από ιδιωτικές επιχειρήσεις. Στην ουσία τα ΑΕΚ δεν είναι «αριστερά» ή «δεξιά» με τις παλιές εννοιολογήσεις αλλά ανασυνθέτουν τις σημασίες τους (π.χ..αποκέντρωση, κοινωνικές υπηρεσίες) και αντιτίθενται στην επαγγελματικοποίηση ή επιχειρηματικοποίηση της Πολιτικής.

---

[1] Herbert Kitschelt and Staf Hellemans (1990) Beyond the European left: ideology and political action in the Belgian Ecology Parties. Durham, NC: Duke University Press, σελ 1-11.

[2] Για μια κριτική του «βιομηχανισμού» από Μαρξιστική-Υπαρξιστική σκοπιά, βλ. Andre Gorz (1976) Ecology as Politics. Boston, MA: South End Press.

Συνεχίζεται....