Σημειώσεις Ανάγνωσης Στο εσωτερικό του κινήματος | Συνέντευξη με τον Δ. Παπανικολόπουλο

Σημειώσεις Ανάγνωσης Στο εσωτερικό του κινήματος | Συνέντευξη με τον Δ. Παπανικολόπουλο   Μία παραμελημένη συζήτηση στη μελέτη των κοινωνικών κινημάτων αφορά στο τι συμβαίνει στο εσωτερικό του κινήματος, στον τρόπο δηλαδή με τον οποίο οι εσωτερικές πτυχές της κινηματικής ζωής επενεργούν στις εσωτερικές εκδηλώσεις της κινηματικής δράσης. Ο μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου Δημήτρης Παπανικολόπουλος μίλησε στο Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ γι’ αυτήν τη συζήτηση, πλευρές της οποίας διερευνά στο νέο του βιβλίο (στο οποίο συνεργάστηκε με την Αλ. Κοσυφολόγου, τον Βασίλη Ρόγγα και τον Κ. Γαλανόπουλο) με τίτλο Στο εσωτερικό του κινήματος: Όψεις της ενδοκινηματικής ζωής στην Ελλάδα της κρίσης, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.   Όλη η συνέντευξη

Το οικολογικό κίνημα - 2ο μέρος (του Θανάση Τσακίρη)

Προηγούμενο   https://tsakthan.blogspot.com/2019/07/to.html

 Όταν μια κατάσταση προκαλεί δυσφορία σε ένα τμήμα ή ομάδα της κοινωνίας και αυτή η δυσφορία υποδηλώνει πως υπάρχει μια αρνητική εκτίμηση των υφιστάμενων σχέσεων ή της συλλογικής ενέργειας που παράγει, συντηρεί ή επιτείνει μια δυσάρεστη κατάσταση τότε είμαστε μπροστά σε ένα «κοινωνικό πρόβλημα». Ένα «κοινωνικό πρόβλημα» πρέπει να γίνει «ορατό» από σημαντικό αριθμό μελών της κοινωνίας και να χαρακτηριστεί «ανεπιθύμητο». Αυτό δεν σημαίνει πως όλοι το βλέπουν έτσι. Παραδείγματος χάριν, κάτοικοι μιας αστικής περιοχής με ιδιαίτερου κάλους φυσικό  περιβάλλον αντιδρούν στην ύπαρξη μεγάλων δρόμων υψηλής ταχύτητας που εξυπηρετούν στην ανακούφιση της κυκλοφορίας στην πόλη διευκολύνοντας τους οδηγούς. Ακόμα πιο έντονα προβλήματα προκύπτουν όταν υπάρχει διαμάχη γύρω από το δίπολο «οικονομική επιβίωση» ή «προστασία του περιβάλλοντος».  Έτσι μπορούμε να πούμε ότι  ένα κοινωνικό πρόβλημα μεταβάλλεται σε «πολιτικό διακύβευμα» όταν γύρω από αυτό συγκρούονται δυο ή και περισσότερες ομάδες και η σύγκρουση αναφέρεται στα ουσιαστικά ή στα διαδικαστικά ζητήματα που συνδέονται με την κατανομή πόρων ή θέσεων. Για να τεθεί όμως από την πλευρά των πολιτών ένα κοινωνικό πρόβλημα στην πολιτική ημερήσια διάταξη, δηλαδή να εγγραφεί ως θέμα της δημόσιας ατζέντας χρειάζεται κάποιοι από αυτούς να κινητοποιηθούν για την υλοποίηση του συγκεκριμένου στόχου. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να σχηματίσουν ένα «κίνημα».[1]  Επομένως από τη στιγμή που η δυσφορία αρχίζει να εντείνεται και οι άνθρωποι νοιώθουν πως η ιδέα της «απόδρασης» από την κατάσταση δυσφορίας θεωρεί εφικτή υλοποιήσιμη, το κίνημα και οι ιδέες μπορούν να γίνουν υλικές δυνάμεις.

Παρ’ όλα αυτά η διαδικασία της συγκρότησης κοινωνικού κινήματος δεν είναι γραμμική κι εύκολη.

Ένα πρόβλημα καθίσταται πολιτικό και τίθεται στην ατζέντα όταν αναγνωριστεί ως τέτοιο και υπάρχουν διαθέσιμες λύσεις. Προϋπόθεση είναι να υπάρχει το κατάλληλο πολιτικό κλίμα που δημιουργεί «παράθυρα ευκαιρίας» για τους ενδιαφερόμενους πολίτες.[2] Σημαντικοί παράγοντες στην συγκρότηση και δράση του κινήματος είναι:

-οι δομές των πολιτικών και οικονομικών ευκαιριών και απειλών,[3] και

-οι μορφές οργάνωσης που είναι διαθέσιμες (επίσημες ή/και ανεπίσημες, σταθερές ή/και ρευστές).  

   

Οι πολιτικές ευκαιρίες είναι αξιόπιστα αλλά όχι υποχρεωτικά  επίσημα, μόνιμα ή εθνικής εμβέλειας σινιάλα προς δρώντα πολιτικά ή κοινωνικά που είτε τα ενθαρρύνουν είτε τα αποθαρρύνουν από τη χρήση των εσωτερικών πόρων  για την διαμόρφωση κοινωνικών κινημάτων.[4] Η δομή πολιτικών ευκαιριών έχει τέσσερες διαστάσεις. Κατ’ αρχάς, τίθεται το θέμα του κατά πόσο ένα θεσπισμένο πολιτικό σύστημα είναι ανοικτό ή κλειστό και σε ποιο  βαθμό. Η δεύτερη διάσταση σε σχετίζεται  με τη σταθερότητα ή την αστάθεια των ευθυγραμμίσεων και στοιχίσεων των πολικών και κοινωνικών ελίτ που συνήθως υποστηρίζουν το πολίτευμα. Η τρίτη διάσταση είναι αυτή της ύπαρξη ή μη συμμάχων των ελίτ. Τέλος, η τέταρτη διάσταση είναι η θέληση και η ικανότητα του κράτους να χρησιμοποιεί μηχανισμούς καταστολής.[5] Αυτές οι ευκαιρίες είναι οι αντικειμενικοί παράγοντες που αποτελούν το πλαίσιο μπορεί να δράσει το κοινωνικό κίνημα. Είναι οι εξωτερικοί πόροι που στηρίζουν την κινηματική δράση.[6]   Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι τα κινήματα είναι αυτομάτως έτοιμα να δράσουν ή να αξιοποιήσουν την ευκαιρία ή να αντισταθούν στην απειλή κινητοποιήσουν τους εσωτερικούς πόρους τους.

 Επιπλέον, η έννοια της συλλογικής ταυτότητας χρησιμοποιήθηκε για την εξήγηση του πώς τα κοινωνικά κινήματα δημιουργούν και διατηρούν τη συνοχή τους με το πέρασμα του χρόνου. Η συλλογική ταυτότητα ορίζεται ως η «γνωστική, ηθική και συναισθηματική σύνδεση ενός ατόμου με μια ευρύτερη κοινότητα, κατηγορία, πρακτική ή ένα θεσμό».[7]Η οικολογία ως κοινωνικό κίνημα διαθέτει κοινή συλλογική ταυτότητα. Συχνά το κίνημα δρα εκτός πολιτικών θεσμών χρησιμοποιώντας την «διαμαρτυρία» ως μία από τις μορφές δράσης του και χαρακτηρίζεται από μη θεσμοθετημένα δίκτυα διάδρασης.[8] Προκαλεί ή/και απορρίπτει τις κυρίαρχες μορφές εξουσίας. Η ύπαρξη συλλογικής ταυτότητας είναι προϋπόθεση για την κοινή δράση ανθρώπων, ορίζοντας ένα βασικό πλαίσιο αλληλεγγύης. Δημιουργείται, έτσι, μια εικόνα του «εμείς και αυτοί». Ενισχύονται οι κοινές αξίες που δίνουν «νόημα» και δικαιολογούν τις ενέργειες των ακτιβιστών/τριών του οικολογικού κινήματος. Πέραν αυτών, κοινή κουλτούρα, κοινές πρακτικές και παραδόσεις διαμορφώνουν και αυτές με τη σειρά τους την ταυτότητα του οικολογικού κινήματος. Όλα αυτά τα στοιχεία μεταβάλλονται κατά τη διάρκεια του ιστορικού χρόνου. Στο διεθνές και στο τοπικό οικολογικό κίνημα παρατηρούμε συχνά τη χρήση των μη θεσμοποιημένων και μη ιεραρχικών δομών οργάνωσης και από την άλλη την υιοθέτηση από τους ανθρώπους του (ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους τους) τρόπων ζωής που να συνάδουν με τις βασικές αρχές της οικολογίας. Βέβαια, αυτά τα στοιχεία της πολιτικής κουλτούρας δεν είναι αποκλειστικότητα του οικολογικού κινήματος καθώς παρόμοια συναντάμε στην περίπτωση του φεμινιστικού κινήματος που αμφισβήτησε την διχοτομία «δημόσιος βίος-ιδιωτικός βίος». Οι κοινές ταυτότητες των δρώντων των κοινωνικών κινημάτων είναι ετερογενείς, μη παγιωμένες και ασταθείς. Τίθενται, υπό διαπραγμάτευση και επαναβεβαίωση. Η επίτευξη του στόχου της σφυρηλάτησης της «συλλογικής ταυτότητας» είναι μεγάλο κατόρθωμα για το οικολογικό κίνημα, καθώς κάθε κοινωνικό κίνημα δεν είναι αναγκαστικά ένας ενιαίος δρων οργανισμός (παραδείγματος χάριν, η οργάνωση Earth First! που συχνά συνεργάζεται με αναρχικές ομάδες που δεν έχουν το περιβάλλον ως προτεραιότητά τους και με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που αγωνίζονται να κάνουν τις επιχειρήσεις να γίνουν «πιο πράσινες»). Οι συγκρούσεις ρεφορμιστικών και ριζοσπαστικών τμημάτων (realos vs fundis)σχετίζεται με τις επαφές τους με εκτός κινήματος ομάδες και με τις αντιπαραθέσεις με άλλους πράσινους και οικολόγους με συνέπεια η «κοινή κουλτούρα» να μεταβάλλεται. Τέλος, οι οργανώσεις και ομάδες μπορεί να έχουν πολλαπλές ταυτότητες (π.χ. συμμετοχή οικολόγων σε αντινεοφιλελεύθερες κινητοποιήσεις).[9]

Η οικολογική αντίληψη θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στο σλόγκαν «Δράσε Τοπικά, Σκέψου Παγκόσμια» καθώς εκφράζει τόσο την αποκεντρωμένη δράση και την παγκόσμια συναίσθηση και ευθύνη. Στο τοπικό επίπεδο υπάρχουν πολύ περισσότερες ευκαιρίες και δυνατότητες εποικοδομητικής συμμετοχής των πολιτών στα κοινά και, ειδικά για το περιβάλλον, επειδή έχουν άμεση αντίληψη γι’ αυτό καθώς είναι οι πρώτοι που βιώνουν τις συνέπειες της φθοράς καταστροφής. Οι τοπικές ομάδες δεν βασανίζονται από τα προβλήματα των μεγάλης κλίμακας γραφειοκρατικών οργανώσεων που μειώνουν στο ελάχιστο το ρόλο των ατόμων. Δημιουργούν τις δικές τους ταυτότητες και έχουν την αίσθηση της κοινωνικής κοινότητας και του φυσικού κόσμου. [10]

Συνεχίζεται....

Θανάσης Τσακίρης

[1] Easton David (1967) A System Analysis of Political Life. New York, NY: Wiley. Βλ.επίσης Cobb R. & Elder C., (1972/1983) Participation in American Politics: The Dynamics of Agenda Building. Baltimore, MD: The Johns Hopkins University Press.

Dearing James W., Rogers Everett (1996) Agenda-Setting. Thousand Oaks, CA: SAGE Publications

[2] Kingdom John (2010) Agendas, alternatives and public policies. New York, NY:Pearson

[3] Tilly Charles (1978) From Mobilization to Revolution. Boston, MA: Addison Wesley Publishing Company και

[4]Tarrow Sydney (1996). “States and Opportunities: The Political Structuring of Social Movements” σε McAdam, D., McCarthy, J., and M. Zald (eds.), Comparative Perspectives on Social Movements. Cambridge: Cambridge University Press σελ 41–61) και Giugni Marco (2009) “Political Opportunities: From Tilly to Tilly”. Swiss Political Science Review

Volume 15, Issue 2, Summer, σελ. 361–367, http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/j.1662-6370.2009.tb00136.x/pdf

[5] McAdam D. (1996) “Conceptual Origins, Current Problems, Future Directions.”

σε Doug McAdam, D., McCarthy, J. and M. Zald (eds), Comparative Perspectives on Social Movements: Political Opportunities, Mobilizing Structures, and Cultural Framings. Cambridge:

Cambridge University Press, σελ. 23–40.

[6] McCarthy, John D. and Mayer N. Zald.(1977).  “Resource Mobilization and Social Movements: A Partial Theory.”  American Journal of Sociology 82, σελ. 1212-1241 και Bob Edwards and John D. McCarthy (2004) “Resources and Social Movement Mobilization” σε David A. Snow, Sarah A. Soule, Hanspeter Kriesi (eds), The Blackwell Companion to Social Movements. Oxford: Blackwell Publishing Ltd, σελ. 116-152.

[7] Polletta, Francesca, and Jasper, James M. (2001) “Collective Identity and Social Movements”. Annual Review of Sociology,. Vol. 27 , σελ. 283-305

[8] Cohen Jean L. and Arato Andrew  (1994)  Civil Society and Political Theory. Cambridge, MAQMIT Press. Alexandropoulos Stelios and Serdedakis Nik (2000) “Greek environmetalism:

from the status nascendi of a movement to its integration”, Paper for ECPR workshop on Environmental Organizations. Copenhagen, April 2000

[9]Dryzek John S. (2013) The Politics of the Earth: Environmental Discourses. Oxford, UK: Oxford University Press

[10] Τσακίρης Αθανάσιος και Πενταράκη Μαρία (2009)«Κράτος και Οικολογικό Κίνημα: Η Περίπτωση του Παναττικού Δικτύου Κινημάτων Πόλης & Ενεργών Πολιτών» στο  2o Πανελλήνιο Συνέδριο Περιβαλλοντικής Πολιτικής & Διαχείρισης. Πέρα από το Κράτος: Ο ρόλος των Επιχειρήσεων, των οργανώσεων της Κοινωνίας Πολιτών και των Διεθνών και Διεθνικών Οργανισμών στην Περιβαλλοντική Πολιτική και Διαχείριση.  19-21 Ιουνίου 2009, Τμήμα Περιβάλλοντος, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Μυτιλήνη http://www.env.aegean.gr/eeppd/CONF2009/Env_Policy_Management_CONFERENCE_2009_MINUTES.pdf

ΤΟ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΙΔΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ του Θανάση Τσακίρη Μέρος 3ο

ΤΟ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΙΔΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ

του Θανάση Τσακίρη

Μέρος 3ο

Σημαντικός είναι, όμως, ο ρόλος της οργάνωσης του φοιτητικού κινήματος στην ανάπτυξή του. Διακρίνουμε ανάμεσα σε τρεις τύπους οργάνωσης του κοινωνικού κινήματος: το πρώτο είναι το μοντέλο της οργάνωσης στη βάση (grassroots model), που χαρακτηρίζεται από μια σχετικά χαλαρή, ανεπίσημη και αποκεντρωμένη δομή, η διατήρηση της οποίας επαφίεται στη δέσμευση και στράτευση των συμμετεχόντων και η έμφαση δίνεται στην «πολιτική της διαμαρτυρίας», συχνά συγκρουσιακής και εξωθεσμικής˙ το δεύτερο, το μοντέλο της «ομάδας συμφερόντων», διακρίνεται για την έμφαση που δίνεται στην προσπάθεια επηρεασμού της χαρασσόμενης πολιτικής (policy) με μορφές «πίεσης» (lobbying) και στην ύπαρξη επίσημης οργανωτικής δομής˙ και το τρίτο, το «κομματικού προσανατολισμού μοντέλο», χαρακτηρίζεται από την έμφαση στην παρέμβαση στις εκλογικές διαδικασίες, την κομματική πολιτική και την επίσημη οργανωτική δομή.[1] Η αρχική δομή του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος είχε βασικά του πρώτου μοντέλου. Οι Φοιτητικές Επιτροπές Αγώνα εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις γενικές συνελεύσεις που συγκλήθηκαν από τα διορισμένα από το δικτατορικό καθεστώς Διοικητικά Συμβούλια των συλλόγων για να εγκρίνουν τον «απολογισμό» της «δράσης» τους. Πώς συντόνιζαν, όμως, τη δράση τους όταν, μάλιστα δεν υπήρχε κάποιος οργανωμένος κομματικός φορέας που θα «καθοδηγούσε» τα μέλη του κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σε θέση να διαθέτει οργανωτικό δίκτυο κινητοποίησης σε όλες τις σχολές και να ελέγχει την πορεία των πραγμάτων;[2] Τονίστηκε ότι η πρωτοβουλία για την ίδρυση των ΦΕΑ ήταν στα χέρια των ανένταχτων αριστερού προσανατολισμού που, όπως, αναφέραμε ήταν «μέλη» απλών φοιτητικών «παρεών».[3]Άλλοι φοιτητές, που ήταν μέλη του ΚΚΕ(εσωτερικού) ήταν αυτοί που ίδρυσαν τις ΦΕΑ στην Ιατρική και την Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθήνας χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του κομματικού φορέα τους.[4]Μέσα από τη διαδικασία των προσφυγών στα δικαστήρια για την ακύρωση του διορισμού των χουντικών φοιτητών από την κυβέρνηση ήλθαν σε επαφή και αντάλλαξαν γνώμες και προτάσεις επί του πρακτέου ΦΕΑ από τις περισσότερες σχολές με αποτέλεσμα τη δημιουργία του Διασχολικού συντονιστικού οργάνου την άνοιξη του 1972. Στο σημείο αυτό τα κόμματα και οι προσκείμενες σε αυτά παρατάξεις αντιλήφθηκαν, ιδίως τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς και του μαοϊκού πολιτικού χώρου, ότι δημιουργήθηκε δεξαμενή άντλησης μελλοντικών μελών και στελεχών ώστε στην περίπτωση της αλλαγής του καθεστώτος προς το δημοκρατικότερο (π.χ. όταν η κυβέρνηση Μαρκεζίνη δήλωνε ότι θα διεξαχθούν σύντομα κοινοβουλευτικές εκλογές). Όμως, μέχρι να αντεπιτεθεί το καθεστώς με τις συλλήψεις και τις στρατεύσεις φοιτητών που πρωτοστατούσαν στην οργάνωση του κινήματος και των αντιδικτατορικών, οι ανένταχτοι φοιτητές/τριες ήταν που έπαιζαν καθοριστικό ρόλο σε σχέση με τα κόμματα και έτσι κατάφεραν να στερεώσουν τις (παράνομες) οργανωτικές δομές από τις ΦΕΑ σε κάθε έτος ξεχωριστά ως το Διασχολικό. Όταν έγιναν οι πρώτες φοιτητικές εκλογές το φθινόπωρο του 1973, έγινε η πρώτη οργανωτική διάσπαση με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και των προσκείμενων σ’ αυτό φοιτητών/τριών μέσω της δημιουργίας νέων επιτροπών ελεγχόμενων από την παράταξη ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ. Σε κάθε περίπτωση, ο συντονισμός ήταν μια δύσκολη υπόθεση. [5]   

Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε στις διαστάσεις της διεθνούς διάδοσης της λογικής του κοινωνικού κινήματος. Παρά τη λογοκρισία που είχε επιβάλει το στρατιωτικό καθεστώς οι ειδήσεις από το εξωτερικό έφθαναν στη χώρα. Η ενημέρωση σχετικά με τα τεκταινόμενα στο εξωτερικό την εποχή της δικτατορίας ήταν σημαντική προϋπόθεση για την εξάπλωση των ιδεών της αντιδικτατορικής αντίστασης. Το κίνημα της νεολαιίστικης αμφισβήτησης του «Γαλλικού Μάη» το 1968, της Βορειοαμερικανικής φοιτητικής κινητοποίησης εναντίον της πολεμικής επέμβασης των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και γενικότερα στη Νοτιοανατολική Ασία, η δολοφονία του Τσε Γκεβάρα στην Κολομβία, οι αγώνες των Τουπαμάρος, των Βιετκόνγκ, της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, όλα αυτά διαδίδονταν ως ειδήσεις είτε μέσω των ξένων εφημερίδων και περιοδικών είτε μέσω των ραδιοφωνικών εκπομπών των ξένων σταθμών (BBC, Deutche Welle, Φωνή της Αλήθειας κ.α.).[6] Το 1972 χαλάρωσε η λογοκρισία και έτσι οι εφημερίδες δημοσίευαν παρόμοιες ειδήσεις που από τη μια άναβαν τη φαντασία των νέων και από την άλλη δημιουργούσαν την πεποίθηση ότι τα πάντα είναι δυνατά –ακόμη και η ανατροπή των δικτατορικών καθεστώτων και η εκλογή σοσιαλιστικής κυβέρνησης (π.χ. κυβέρνηση Αλλιέντε στη Χιλή). Η χαλάρωση της λογοκρισίας δημιούργησε και μια άλλη ρωγμή. Αρκετοί εκδοτικοί οίκοι επαναλειτούργησαν ή πρόσθεσαν το πολιτικό βιβλίο στις σειρές τους και νέοι οίκοι άνοιξαν. Έτσι η φοιτητική, κυρίως, νεολαία ήρθε σε επαφή με έναν ολόκληρο κόσμο του πνεύματος που η λογοκρισία έκλεινε έξω από τα σύνορα της χώρας.[7]

Η κατάληξη όλης αυτής της πορείας ανάπτυξης του αντιδικτατορικού κινήματος ήταν η μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο 1973.[8] Η καταστολή της εξέγερσης ήταν ιδιαίτερα αιματηρή και ο απολογισμός  θλιβερός. Σύμφωνα με το πόρισμα του εφέτη ανακριτή εισαγγελέα Δ. Τσεβά: α. Επίσημα ανακοινωθέντες νεκροί 15, β. νεκροί πλήρως βεβαιωθέντες 3, γ. νεκροί βασίμως προκύπτοντες 16 δ. τραυματίες 1.103.[9]Η τρομοκρατία που εξαπολύθηκε από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους ήταν τέτοιας έντασης (φυλακίσεις, εξορίσεις, βασανιστήρια, εξάρθρωση όλων σχεδόν των οργανώσεων της αντιδικτατορικής αριστεράς και νεολαίας, εκ νέου επιβολή λογοκρισίας) που πάγωσαν όλες οι αντιδικτατορικές μαζικές εκδηλώσεις έως τον Ιούλιο 1974 και τις παραμονές της κατάρρευσης της δικτατορίας και παράδοσης της εξουσίας από τους στρατιωτικούς στους κοινοβουλευτικούς πολιτικούς.

Το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα συνέβαλε στην γενικότερη κινητοποίηση εναντίον της στρατιωτικής δικτατορίας και υπέρ της επανόδου της δημοκρατίας. Παρά τις αμφιταλαντεύσεις, τις οπισθοδρομήσεις λόγω της καταστολής και της τρομοκρατίας, τα «καπελώματα» των επιτροπών και των συλλόγων από τις παρατάξεις των κομμάτων, το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα λειτούργησε ως καταλύτης των εξελίξεων συμβάλλοντας στο άνοιγμα ρωγμών και τη διεύρυνση του φάσματος των δυνατοτήτων σε πολλές συγκυρίες και εξέφρασε τη μαχητική διάθεση ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού για την ανατροπή της χούντας και του καθεστώτος. Όπως τονίζεται από ορισμένες απόψεις το φοιτητικό κίνημα αποτέλεσε τον φορέα μιας «ιδιότυπης εξουσιοδότησης»[10] που τους ανατέθηκε εκ των πραγμάτων λόγω της αδυναμίας και κρίσης της αντιδικτατορικής παραδοσιακής αριστεράς να δράσει αποτελεσματικά καθώς εκτός των άλλων το μεγαλύτερο μέρος των στελεχών της βρίσκονταν στις εξορίες, στις φυλακές, στην ξενιτιά και την προσφυγιά.     

Θανάσης Τσακίρης

---

[1] Βλ. Rucht D. (1996) “The impact of national contexts on social movement structures: A cross-movement and cross-national comparison”, σε D. McAdam, J. D. McCarthy and M. N. Zald (eds.), Comparative Perspectives on Social Movements: Political Opportunities, Mobilizing Structures, and Cultural Framings., σελ. 188.

[2] Βλ. Δαφέρμος Ολ.και Αγγελής Β. (2005), Όνειρο ήταν…Το Αντιδικτατορικό Φοιτητικό Κίνημα και το Πολυτεχνείο από με το Βλέμμα των Πρωτεργατών. Αθήνα: Εκδ. ΕΔΙΑ- Οδυσσέας, σελ. 48-65.

[3] Βλ. Δαφέρμος Ο. (2005), ο.ε.π. σελ. 48-49.

[4] Ο Δαφέρμος, μάλιστα, αναφέρει ότι στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ ο κύριος εκπρόσωπος του κόμματός αυτού ήταν έντονα αντίθετος με τη συγκρότηση των ΦΕΑ. Ibid, σελ. 49.

[5]Για περισσότερες λεπτομέρειες επί προβλημάτων οργάνωσης βλ. Χατζησωκράτης Δ. (2003) Πολυτεχνείο’73: Αναστοχασμός μιας πραγματικότητας. Αθήνα: Εκδ. Πόλις.

[6] Βλ. Viale G. κ.α.  (1984) Το 68: Η  παγκόσμια έκρηξη. Αθήνα: Εναλλακτικές Εκδόσεις

[7] Για το ρόλο των ΜΜΕ θα μπορούσαμε να παραπέμψουμε σε πάρα πολλά βιβλία και άρθρα. Αρκούμαστε στα εξής: Sumner David (1993) “The Media's Role in a Nonviolent Movement: The Nashville Student Movement.” Ανακοίνωση στην Annual Meeting of the Association for Education in Journalism and Mass Communication (76th, Kansas City, MO, August 11-14, 1993). Couloumbis Theodore (1974)  “A Greek Junta Phenomenon” Polity, Vol. 6, No. 3 (Spring), σελ. 345-374

[8] Για χρονικό της εξέγερσης, βλ. Γάτος Γ. (2002) Πολυτεχνείο ’73, Ρεπορτάζ με την Ιστορία, Το Χρονικό, Οι Μαρτυρίες, Τα Ντοκουμέντα.  Τόμος Α΄. Αθήνα: Εκδ. Φιλιππότη καθώς και του ιδίου (2002) Πολυτεχνείο ’73 Ρεπορτάζ με την Ιστορία, Το Χρονικό, Οι Μαρτυρίες, Οι Φοιτητικές Αντιδικτατορικές Οργανώσεις, Τα Ντοκουμέντα. Τόμος Β΄. Αθήνα: Εκδ. Φιλιππότη.

[9] Βλ. Γάτος Γ. (2002) ο.ε.π. Τόμος Α΄, σελ. 314-316.

[10] Την άποψη αυτή του Αρ. Μπαλτά ότι στο φοιτητικό κίνημα ανατέθηκε μια ιδιότυπη εξουσιοδότηση αντικρούει ο Δ. Χατζησωκράτης, (2003) ο.ε.π. 

1000 βιβλία που πρέπει να διαβάσετε πριν πεθάνετε. Νο 6."Το φύλο της δημοκρατίας: Ιδιότητα του πολίτη" της Μ. Παντελίδου-Μαλούτα

Μάρω Παντελίδου-Μαλούτα (2002) Το φύλο της δημοκρατίας: Ιδιότητα του πολίτη, Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα.

Σύμφωνα με πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση το 30% των υποψηφίων δημοτικών και νομαρχιακών συμβούλων πρέπει να είναι γυναίκες. Πρόκειται για μια καθαρή πολιτική νίκη του φεμινιστικού κινήματος ή μήπως υπάρχουν και άλλες όψεις του ζητήματος που δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιηθεί και που μπορούν να αποτελέσουν εμπόδιο στο χειραφετητικό αγώνα των γυναικών για την πλήρη ισότητα των δύο φύλων; Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει σ’ αυτή τη μελέτη η καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθήνας Μ. Παντελίδου, στην Ελλάδα «οι γυναίκες δεν υπερέχουν αριθμητικά στην τοπική αυτοδιοίκηση σε σχέση με την κεντρική πολιτική εξουσία: Στους 900 εκλεγμένους δημάρχους του 1998 οι 14 μόνο ήταν γυναίκες (λιγότερες από 1,6%) και στους 54 νομάρχες οι δύο (3,7%). Παράλληλα παρατηρούμε ότι οι συνενώσεις δεν ευνόησαν τη γυναικεία παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση, μάλλον το αντίθετο συνέβη.» Συνεπώς, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν προηγήθηκε ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα που να είναι σε θέση να ανατρέψει την παγιωμένη κατάσταση, η δε πρόσφατη εκλογή της Ν. Μητσοτάκη και της Φ. Γεννηματά, στο Δήμο και στην Υπερνομαρχία αντίστοιχα, δεν αλλάζει τίποτε ουσιαστικά.

Η Μ. Παντελίδου θέτει ένα μεγάλο στόχο για τη φεμινιστική θεωρία: τη διαμόρφωση και επεξεργασία τόσο μιας προβληματικής για τις γυναικείες διεκδικήσεις που θα τις εντάσσει σε μια συνολική ριζοσπαστική θεώρηση και στρατηγική για την κατάργηση του υπάρχοντος συστήματος σχέσεων των δύο φύλων ως κεντρικής εξουσιαστικής δομής, όσο και μια νέα αντίληψη για τον οικουμενικό χαρακτήρα της ιδιότητας του πολίτη που να υπερβαίνει την «ψευτοοικουμενικότητα» του φιλελεύθερου ατομικισμού όπου ο πολίτης προσλαμβάνεται απλώς ως φορέας δικαιωμάτων, και έτσι να περιλαμβάνει πραγματικά όλους και όλες τους πολίτες της δημοκρατίας. Έτσι, η προσπάθεια της Μ. Παντελίδου αποσκοπεί στην υλοποίηση δύο στόχων: αφενός να συνεισφέρει τις απόψεις της στο δημόσιο θεωρητικό διάλογο για τις προοπτικές της δημοκρατίας με σημείο αναφοράς την κρίσιμη σχέση της με το φύλο ως θεσμοθετημένης διάκρισης, και αφετέρου, να παρέμβει σ’ έναν πολιτικά επίκαιρο διάλογο σχετικά με τους τρόπους, την πολιτική και τις πολεμικές καταπολέμησης της γυναικείας πολιτικής υποτέλειας, καθώς και σχετικά με τις ιδεολογικές συνιστώσες και συνδηλώσεις των πολιτικών αυτών. Έτσι, η συζήτηση για την πολιτική «υποαντιπροσώπευση» των γυναικών πρέπει να μπει στο δρόμο της αναζήτησης της κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα σε μια συγκεκριμένη δημοκρατική κοινωνία υπερβαίνοντας το εικονικό «εκσυγχρονιστικό» αίτημα των ποσοστώσεων. 

(Κείμενο του 2002 http://www.oocities.org/homo_politicus/reader1.htm)

Το φύλο της σύγχρονης δημοκρατίας είναι ανδρικό. Με το υπάρχον σύστημα σχέσεων των φύλων η "ουσιαστική" δημοκρατία, ακόμη και ως κοινωνική επιδίωξη, είναι αδύνατη. Ο εκσυγχρονισμός της γυναικείας κοινωνικής κατωτερότητας, που επιχειρείται μέσω προνοιακών πολιτικών και θεσμικών μεταρρυθμίσεων, παρά τις επιμέρους βελτιώσεις, αναπαράγει τη διάκριση πολιτών πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Όπως δείχνει άλλωστε και η ελληνική περίπτωση, πολιτικές που δεν αμφισβητούν τη διχοτομία γυναίκες-άνδρες εμπεδώνουν τελικά τον ανδρικό χαρακτήρα της δημοκρατίας. Με αναφορές στην παράδοση της ουτοπικής σκέψης, η συγγραφέας επιχειρεί ένα νέο προσδιορισμό της έμφυλης υπόστασης του υποκειμένου και μας προσφέρει μια ρεαλιστική προοπτική για την υπέρβαση της υπάρχουσας διχοτομίας του φύλου. Μια υπέρβαση που θα καθοδηγείται από, αλλά και θα οδηγεί σε νέες πολιτικές για τους έμφυλους πολίτες, συμβάλλοντας στην πραγμάτωση μιας ουσιαστικότερης δημοκρατίας.
Στο Παράρτημα για πρώτη φορά, πενήντα χρόνια από της θέσπιση της γυναικείας ψήφου στην Ελλάδα, παρουσιάζονται αναλυτικά στοιχεία για τη συμμετοχή γυναικών στα κέντρα λήψεως πολιτικών αποφάσεων.

(Κείμενο από 

http://www.biblionet.gr/book/71668/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%85_-_%CE%9C%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1,_%CE%9C%CE%AC%CF%81%CF%89/%CE%A4%CE%BF_%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%BF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82)

Καλή Ανάγνωση 

Θανάσης Τσακίρης

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ: Καθεστώτα κρίσης και αναδυόμενα κοινωνικά κινήµατα στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ

Καθεστώτα κρίσης και αναδυόμενα κοινωνικά κινήµατα στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης

ΕΜΠ (Συγκρότηµα Πατησίων)  7-9 Φεβρουαρίου

Πέµπτη 7 Φεβρουαρίου

15.00-17.00. Υποδοχή στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ

17.30-20.00. Ενότητα 1: Καθεστώτα κρίσης. Μεταλλαγές και εκφάνσεις της κρίσης στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης. Παρουσιάσεις: Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα. Συζήτηση. Σχολιαστής: Κωστής Χατζηµιχάλης (Χαροκόπειο Πανεπιστήµιο)

 Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου

10.00-13.30. Ενότητα 2. Υπερ-νεοφιλελεύθερη αστική ανάπτυξη. Παρουσιάσεις κοινωνικών κινηµάτων και οργανώσεων: * Πόλεις για την ανάκαµψη (Λισαβόνα) * No-TAV (Τορίνο) * Να ξαναπάρουµε την πόλη. Η Ρώµη δεν πωλείται (Ρώµη) * Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό (Αθήνα) *Συντονιστική Επιτροπή για τη Διάσωση του Σαρωνικού (Αθήνα) * Πλατφόρµα για την υπεράσπιση του παλιού λιµανιού (Βαρκελώνη) *Πλατφόρµα όχι στο Eurovegas (Μαδρίτη). Συζήτηση. Σχολιαστής: Νίκος Μπελαβίλας (ΕΜΠ).

14:30-18.00. Ενότητα 3. Η κρίση της κατοικίας. Παρουσιάσεις κοινωνικών κινηµάτων και οργανώσεων: * Blocchi Precari Metropolitani (Ρώµη) * Κίνηµα για τον αγώνα για την κατοικία (Φλωρεντία) * Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων-Νεάπολης-Μουσείο (Αθήνα) * Ανοιχτή κοινωνική κατάληψη «Επιβίωση» (Θεσσαλονίκη) * Πλατφόρµα για τα θύµατα του ενυπόθηκου δανεισµού (Βαρκελώνη/ Ισπανία) * Στεγαστικές καταλήψεις και κίνηµα 15Μ (Μαδρίτη) * HΑΒΙΤΑ – Κολεκτίβα για το δικαίωµα στην κατοικία και την πόλη (Λισαβόνα) *Δίκτυο πρώην κρίσιµων γειτονιών (Λισαβόνα). Συζήτηση. Σχολιαστής: Σταύρος Σταυρίδης (ΕΜΠ).

18:30-21:00. Δηµόσια εκδήλωση: Ενάντια και πέρα απο την κρίση: ο ρόλος των κοινωνικών κινηµάτων πόλης. Διαλέξεις: Margit Mayer (Ελεύθερο Πανεπιστήµιο του Βερολίνου), Boaventura de Sousa Santos (Πανεπιστήµιο της Κοϊµπρα). Σύντοµη παρέµβαση:  David Harvey (CUNY Graduate Centre).

 Σάββατο 9 Φεβρουαρίου

10:00-13.30. Ενότητα 4. Το τοπικό ως αναφορά για νέες κινητοποιήσεις, δίκτυα αλληλεγγύης και δράσεις.Παρουσιάσεις κοινωνικών κινηµάτων και οργανώσεων: * Επιτροπή κατοίκων Εξαρχείων (Αθήνα) * Επιτροπή κατοίκων Ακαδηµίας Πλάτωνος (Αθήνα) * Πλατφόρµα για την ανάκτηση του Can Batllo (Βαρκελώνη) * Συνελεύσεις γειτονιάς και κίνηµα 15Μ (Μαδρίτη) * Σύλλογος για την περιβαλλοντική αναβάθµιση των γειτονιών της Άνω Λισαβόνα (Λισαβόνα) * Πλατφόρµα Γκέτο (Λισαβόνα) * temporiuso.net (Μιλάνο) * Ο κήπος που θέλουµε (Παλέρµο). Συζήτηση. Σχολιάστρια: Ντίνα Βαΐου (ΕΜΠ).

Ενότητα 5: Διερευνήσεις της κρίσης στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης και προοπτικές για συλλογική δράση (17:00-20:30) Στρογγυλό τραπέζι και συζήτηση.

 Για περισσότερες πληροφορίες: http://urbanrise.net

 Η ομάδα encounter Athens (http://encounterathens.wordpress.com/) συγκροτήθηκε το 2010 από νέους ερευνητές και ερευνήτριες, που ζουν και εργάζονται στην Αθήνα και ασχολούνται με τα ζητήματα του χώρου. Σε συνθήκες κλιμακούμενης κρίσης, σκοπός της ομάδας είναι να διαμορφώσει μια κριτική-εναλλακτική σκέψη για τον χώρο, κυρίως απέναντι στις προωθούμενες αστικές πολιτικές και τις παραμορφώσεις που προωθούνται από τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο, στηρίζοντας το αίτημα για μια δίκαιη πόλη.

Tsakthan Daily - New New York, New New York - 4 Οκτωβρίου 2011

                                                4 Οκτωβρίου 2011

New New York, New New York

Θυμάστε τη βραδιά με τη Ρίτα στις αρχές της κινητοποίησης των αγανακτισμένων; Ένα θέμα που ανέδειξε τότε η συζήτηση ήταν η επιφυλακτικότητα ή το σνομπάρισμα της κινητοποίησης  που έδειχναν πολλοί/ές από το χώρο της αριστεράς. «Πού ήταν όλοι αυτοί εδώ και τριανταπέντε χρόνια όταν εμείς βγαίναμε στους δρόμους;». Ε, λοιπόν, αυτό συμβαίνει και εις Εσπερίας και δη στη Νέα Υόρκη όπου δεκάδες χιλιάδες αμερικανοί αγανακτισμένοι έχουν καταλάβει χώρους στην περιοχή της Wall Street, όπως λέγαμε χτες. Τι εννοώ; Μα ότι πολλοί απογοητεύτηκαν από την «έλλειψη στόχων του κινήματος». Βλέπετε «πούροι» επαναστάτες που θέλουν να «διδάξουν» το άβγαλτο πόπολο υπάρχουν παντού.

Για παράδειγμα, ο πολιτικός γελοιoγράφος Ted Rall και συγγραφέας του βιβλίου  Wake Up, You're Liberal!: How We Can Take America Back from the Right,[1] σε άρθρο του που δημοσίευσε στο δικό του διαδικτυακό τόπο θεωρεί πως γι’ αυτόν και τους πιο μεγάλους σε ηλικία που είναι «ψημένοι» βετεράνοι αγωνιστές της αριστεράς η «κατάληψη της Wall Street» ήταν χαμένη από χέρι, αφήνοντας άλλη μια ευκαιρία να πάει χαμένη η προπαγάνδα για μια πραγματική αλλαγή. [2]Μπορεί να υποστηρίζει τη γενική διάθεση  του κόσμου αλλά τους θέτει πολύ ψηλά τον πολιτικό πήχη. Σας θυμίζει κάτι;

Άλλοι κατηγορούν το κίνημα ότι ξεχνά τα πραγματικά θύματα της Wall Street, δηλαδή τους φτωχούς, τους «έγχρωμους» και τις μειονότητες και αρνείται να συμμαχήσει με την εργατική τάξη για την εξάλειψη του καπιταλισμού. Ακόμα κι ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ με τις αναδημοσιεύσεις που αναρτά στο διαδικτυακό του τόπο δείχνει να θεωρεί ότι το κίνημα χρειάζεται οργάνωση και, κυρίως, ηγέτη, μη κατανοώντας ότι πρόκειται για ένα κίνημα που πρωτίστως αντιδρά στους «ηγέτες».[3] Βέβαια, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, είναι σωστή η εκτίμησή τους ότι το παράδειγμα που εμπνέει τώρα το κίνημα είναι αυτό της Ισπανίας και όχι αυτό της Αιγύπτου.

Teachers, leave them kids alone! Μπείτε στο κίνημα, φέρτε ιδέες, γνώση και εμπειρία. Αλλά μη σνομπάρετε το κίνημα. Μην ειρωνεύεστε τους νέους και τις νέες που κινητοποιήθηκαν από τον Ομπάμα και τώρα νιώθουν απογοητευμένοι. Είναι και αυτοί/ες κομμάτι του κόσμου που δεν αντέχει τον πόλεμο, το νεοφιλελευθερισμό και την ολοένα και πιο έντονη πίεση που τους ασκεί η ανεργία, η επισφάλεια και η έλλειψη μέλλοντος.   

                                                                                                Συνεχίζεται…..

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr  

http://tsakthan.blogspot.com  

http://tsakthan.wordpress.com  

http://antiracistes.wordpress.com  

http://homoecologicus.wordpress.com  

http://leftypedia.wordpress.com

http://greekunions.wordpress.com  

http://femininmasculin.wordpress.com  

http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com  

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com  

http://redferryman.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr  

H ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«Είναι πιο εύκολο να κατασχέσω το σπίτι του κ. Πάγκαλου, παρά το φαΐ του». Παντελής Οικονόμου. Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ναόμι Κλάιν (2011) Φράχτες και παράθυρα  Άι στο διάολο, ΔΝΤ: Ανταποκρίσεις από την πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης για την παγκοσμιοποίηση. Αθήνα: Εκδ. Λιβάνης-Νέα Σύνορα, Μετάφραση Άγγελος Φιλιππάτος, σελ.336 τιμή 13,50 ευρώ

Χάρη στη διασυνοριακή ανταλλαγή πληροφοριών, έχουμε πλέον συνειδητοποιήσει ότι τα προβλήματα κάθε χώρας είναι οι τοπικές επιπτώσεις μιας συγκεκριμένης παγκόσμιας ιδεολογίας, την οποία επιβάλλουν οι πολιτικοί κάθε χώρας, αλλά η οποία έχει επινοηθεί σε κεντρικό επίπεδο από μια ομάδα κορπορατικών συμφερόντων και διεθνών θεσμών, συμπεριλαμβανομένων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Τα κείμενα του βιβλίου περιέχουν τα πιο καταδικαστικά στοιχεία που η συγγραφέας κατάφερε να συγκεντρώσει για να αντιμετωπίσει δημόσια τους νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους, αλλά καταγράφουν επίσης τις πιο συγκινητικές εμπειρίες που έζησε στους δρόμους δίπλα σε συντρόφους της ακτιβιστές, συνειδητοποιώντας ότι ήταν αυτόπτες μάρτυρες ενός μοναδικού συμβάντος: της συναρπαστικής στιγμής όπου οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι προσπαθούσαν να εισβάλουν στην κλειστή λέσχη των ειδικών όπου καθορίζεται η συλλογική μοίρα μας.
Προκλητικό, οξυδερκές και παθιασμένο, το Φράχτες και Παράθυρα αποτελεί την καταγραφή της κοσμοϊστορικής έναρξης του κινήματος κατά του νεοφιλελευθερισμού. Τα κείμενα δεν είναι παρά φωτογραφίες δραματικών στιγμών μέσα στο χρόνο, μια καταγραφή του πρώτου κεφαλαίου της πολύ παλιάς και επαναλαμβανόμενης ιστορίας της ανθρωπότητας η οποία αγωνίζεται να γκρεμίσει φράχτες μέσα στους οποίους προσπαθούν να την κλείσουν, να ανοίξει παράθυρα, να ανασάνει βαθιά, να δοκιμάσει την ελευθερία.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

NEW YORK, NEW YORK

Frank Sinatra

Songwriters: BERNSTEIN, LEONARD / COMDEN, BETTY / GREEN, ADOLPH

http://www.youtube.com/watch?v=f6uJi9D645w&feature=related

Start spreading the news, I’m leaving today

I want to be a part of it - new york, new york

These vagabond shoes, are longing to stray

Right through the very heart of it - new york,

new york

I wanna wake up in a city, that doesn’t sleep

And find I’m king of the hill - top of the heap

These little town blues, are melting away

I’ll make a brand new start of it - in old new

york

If I can make it there, I’ll make it anywhere

It’s up to you - new york, new york

New york, new york

I want to wake up in a city, that never sleeps

And find I’m a number one top of the list, king

of the hill

A number one

These little town blues, are melting away

I’m gonna make a brand new start of it - in old

new york

And if I can make it there, I’m gonna make it

anywhere

It up to you - new york new york

New york

ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

Διαλέξτε με τη βοήθεια του Στράτου Κερσανίδη

http://www.epohi.gr/portal/politismos/cinema/10345-ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

«Colombiana» του Ολιβιέ Μαγκατόν: Η Καταλέγια Ρεσπέρο, ψυχρή εκτελέστρια, όταν ήταν κοριτσάκι είδε τους γονείς της να δολοφονούνται μπροστά στα μάτια της. Τώρα θέλει να πάρει την εκδίκησή της.

«Όχι μόνο φίλοι» του Γουίλ Γκλουκ: Αισθηματική κωμωδία βασισμένη στο γνωστό ερώτημα: «Μπορεί να υπάρξει φιλία ανάμεσα σε έναν άνδρα και μία γυναίκα;»

 «Ένας χωρισμός» του Ασγκάρ Φαρχαντί: Η γυναίκα του Νατέρ, η Σιμίν, έχει φύγει προσωρινά. Έτσι προσλαμβάνει μια γυναίκα για να τον βοηθά στη φροντίδα της κόρης και του άρρωστου πατέρα του. Δεν γνωρίζει όμως πως η γυναίκα αυτή εργάζεται χωρίς την άδεια του συζύγου της και επί πλέον, είναι έγκυος. Χωρίς να το καταλάβει μπλέκει σε έναν ιστό που οδηγεί τη ζωή του στην καταστροφή. Το ιρανικό σινεμά σε μια ακόμη μεγάλη στιγμή.

«Ο βετεράνος» του Μάθιου Χόουπ: Ένας βετεράνος του πολέμου στο Αφγανιστάν βρίσκεται μπροστά σε μια φοβερή υπόθεση και αποφασίζει να την αποκαλύψει. Πρόκειται για μια συνωμοσία στην οποία εμπλέκονται οι μυστικές υπηρεσίες και μια συμμορία εμπόρων ναρκωτικών.

«3-D sex and zen: extreme ecstasy» του Κρίστοφερ Σαν Λαπ Κι: Από το Χονγκ Κονγκ έρχεται αυτή η παράξενη δραματική ταινία. Μελετητής της δυναστείας των Μινγκ, γοητεύεται από την κόρη ενός ταοϊστή ιερέα. Η εγκράτεια της κοπέλας δεν του επιτρέπει να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές του ανάγκες. Ανακαλύπτει το Βασίλειο της Ευδαιμονίας, όπου άνδρες και γυναίκες απολαμβάνουν ελευθέρα σεξουαλικά όργια και μια μάγισσα τον συμβουλεύει να αλλάξει το μόριό του με να αλογίσιο…

«Νικόστρατος, ένα ξεχωριστό καλοκαίρι» του Ολιβιέ Ορλέ: Ο 14χρονος Γιάννης ζει με τον πατέρα του, Δημοσθένη, σε ένα γραφικό νησάκι στις Κυκλάδες. Η παρουσία ενός λευκού πελεκάνου και η τρυφερή σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στο αγόρι και το έξυπνο πτηνό θα παίξει καταλυτικό ρόλο στη σχέση του με τον πατέρα του αλλά και στην καθημερινότητα της μικρής νησιώτικης κοινότητας. Τρυφερή ταινία γυρισμένη στην Ελλάδα με τον Εμίρ Κουστουρίτσα σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

«Ανώνυμοι ρομαντικοί» του Ζαν Πιέρ Αμερίς: Ο Ζαν Ρενέ είναι διευθυντής στην παραπαίουσα σοκολατοποιία του. Η Αντζελίκ είναι μία ανασφαλής σοκολατοποιός. Το πάθος τους για τη σοκολάτα θα τους φέρει κοντά, όμως η δειλία να εξομολογηθούν τον αμοιβαίο έρωτα που νιώθουν δημιουργεί προβλήματα στη σχέση τους.

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΛΕΙΣΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ – ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ κ. Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Είναι λοιπόν ένας τύπος σε ένα ταξί , οπότε θέλει να πει κάτι στον ταξιτζή . Όπως είναι από πίσω του λοιπόν , κάνει λίγο μπροστά και τον χτυπάει ευγενικά στον ώμο με τα δάχτυλα . Ο ταξιτζής τρελαίνεται ! Χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου , πέφτει πάνω σε ένα σκουπιδοτενεκέ , ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο , περνάει ξυστά από μία γριούλα , και σταματάει λίγα εκατοστά μπροστά από μία βιτρίνα σε ένα μαγαζί . Γυρίζει στον πελάτη έξαλλος και του λέει :

" Μα είσαι τρελός ; Κόντευα να πάθω καρδιακή προσβολή ! "

" Μα κύριε , απλά σας ακούμπησα λίγο στον ώμο για να σας μιλήσω ! "

" Χμ .. Ναι , ξέρετε , δίκιο έχετε , αλλά είναι η πρώτη μέρα που δουλεύω ταξιτζής . Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια οδηγούσα νεκροφόρα ! "

---

[1] Rall Ted (2004) Wake Up, You're Liberal!: How We Can Take America Back from the Right, Νew York, Ν.Υ.: Soft Skull Press

[2] http://www.rall.com/rallblog/2011/09/26/syndicated-column-occupy-main-street

[3]http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5i_YupXQAzyaIXDv_SWiTtXAXiEXA?docId=CNG.109ada98ca83da06e3e584c9aeb960ba.7e1