Εδώ η Γάζα χάνεται…και ο Ομπάμα ενθρονίζεται

«Έξυπνο» ταγκό με τη Χίλαρυ

Εδώ η Γάζα χάνεται…και ο Ομπάμα ενθρονίζεται

Η σκακιστική παρτίδα που ξεκίνησε ένα χρόνο πριν μεταξύ του Μπαράκ Ομπάμα και της Χίλαρυ Ρόνταμ Κλίντον θυμίζει την ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Έβδομη Σφραγίδα. Όλα γύρω τους έχουν γίνει ρημαδιό, η Γάζα αναστενάζει κάτω από τα Ισραηλινά αεροπλάνα που ξερνούν το θάνατο ξεκληρίζοντας το λαό της Παλαιστίνης, και αυτοί συνεχίζουν σιωπηλοί και αμέριμνοι την σκακιστική παρτίδα τους. Για όλα έχει φροντίσει ο απερχόμενος εκλεκτός του Θεού, ο Τζωρτζ Ντάμπλγιου Μπους ο Νεότερος. Όλα αυτά, ώσπου να τον σύρει τελικά η Χίλαρυ τον Μπάρακ στο «χορό του Θανάτου». Στο μεταξύ ένας άλλος Μπάρακ θα κάνει τη βρώμικη δουλειά στο γνωστό πεδίο του πολέμου. Αυτός, αν δεν το γνωρίζετε ήδη, είναι ο Έχουντ Μπάρακ, ο Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, αρχηγός του Εργατικού Κόμματος και ένας από τους έντεκα αντιπροέδρους της Σοσιαλιστικής Διεθνούς του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Σφραγισμένα χείλη ή ανθισμένες κερασιές;

Σιωπηλός, λοιπόν, ο Ομπάμα τόσον καιρό επεξεργαζόταν την κυβερνητική του στρατηγική, εκτός από το να σκέφτεται αν και πώς θα αντιμετώπιζε τη Χίλαρυ. Έτσι, πού καιρός για άμεση παρέμβαση ως εκλεγμένος πρόεδρος (president-elect) όσο υπάρχει εν ενεργεία πρόεδρος, που πρέπει να ολοκληρώσει το «θεάρεστο έργο». Στο editorial του τρέχοντος τεύχους του προοδευτικού περιοδικού The Nation οι εκδότες προσπαθούν να υποδείξουν απαντήσεις στα ερωτήματα που βασανίζουν εμάς και αυτούς, δηλαδή τα δεκάδες εκατομμύρια πολιτών που ψήφισαν για την «αλλαγή την οποία μπορούσαν να πιστέψουν». Επισημαίνουν, λοιπόν, ότι «η ιστορική εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα εμπεριέχει την υπόσχεση της προώθησης μιας νέας προοδευτικής εποχής στη ζωή του έθνους μας» αλλά «όπως έχουμε μάθει από παλαιότερες περιόδους της ιστορίας μας, η προοδευτική μεταρρύθμιση δεν γεννιέται από μία εκλογική αναμέτρηση αλλά από έναν παρατεταμένο αγώνα στον οποίο εμπλέκεται ένα κινητοποιημένο σύνολο ανθρώπων που επιδιώκει την αλλαγή». Με τη λήξη των εκλογών και την ήττα των Ρεπουμπλικανών η γενικότερη ταξική και κοινωνική σύγκρουση μεταφέρθηκε στο εσωτερικό του πολιτικού και κοινωνικού συνασπισμού δυνάμεων που συσπειρώθηκαν στο πλευρό του Ομπάμα. Διαπιστώνουμε, όπως και οι ίδιοι οι συντάκτες, ότι «οι βαθιές κρίσεις με τις οποίες είμαστε αντιμέτωποι -η χειρότερη οικονομική κατάρρευση από την Μεγάλη Ύφεση και οι καταστρεπτικές συνέπειες της νεοσυντηρητικής εξωτερικής πολιτικής- υποχρέωσαν πολλά σημαίνοντα πρόσωπα του κατεστημένου να αγκαλιάσουν την αλλαγή.» Από την απέναντι πλευρά βρίσκονται τώρα όσοι/ες επέλεξαν τον Ομπάμα για μια ριζική αλλαγή πολιτικής: «Πιστεύουμε ότι πρέπει να είναι εντυπωσιακός ο ρυθμός και η κλίμακα αυτής της αλλαγής», δηλαδή να μην είναι μικρής κλίμακας και βαθμιαία η αλλαγή.

Έξοδος από την κρίση με επίκεντρο τους εργαζόμενους

Η έξοδος από την οικονομική κρίση πρέπει να γίνει, υποστηρίζει το περιοδικό, με την πολιτική της αύξησης των μισθών, των γενναίας αύξησης των επενδύσεων στην παιδεία και με την καθιέρωση καθολικής και οικονομικά προσιτής παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και φροντίδας, καθώς και με την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων εν γένει. Πάνω από όλα, όμως, χρειάζεται να τεθούν στο επίκεντρο αυτής της πάλης οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και να αποκτήσουν ισχυρότερη φωνή και συμμετοχή στη λήψη των οικονομικών αποφάσεων που τους αφορούν. Η αντίπαλη συντηρητική πλευρά των επιτελείων του Ομπάμα θα προσπαθήσει να επιβάλει -και το πιθανότερο είναι να κυριαρχήσει στις περισσότερες κατηγορίες αποφάσεων δημόσιας πολιτικής- μια στρατηγική εξόδου από την κρίση -ειδικά στο θέμα της ενέργειας- αγνοώντας τα συμφέροντα των εργαζομένων και την δύναμή τους. Θα επιδιώξει επίσης να συνεχίσει με λίγο πιο ήπιους τρόπους την ίδια εξωτερική πολιτική -κρίνοντας από τις «έξυπνες» δηλώσεις της Χίλαρυ.

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη

Όμως, τα συμφέροντα των Αμερικανών εργαζομένων και των φτωχών κοινωνικών στρωμάτων αλλά και των εργαζομένων όλου του πλανήτη απαιτούν την διεθνή οικονομική ανασυγκρότηση με τη δικαιότερη χρηματοδότηση και εμπορική πολιτική που θα προωθεί τις αυξήσεις μισθών, την αξιοπρεπή εργασία και την ισόρροπη οικονομική μεγέθυνση. Απαιτούν επίσης, τόσο για ηθικούς όσο και πολιτικούς λόγους, την πλήρη και συντομότερη απόσυρση των στρατευμάτων από το Ιράκ, την άρνηση συνέχισης του κακόφημου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», την επανεξέταση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στο Αφγανιστάν που απειλεί να αποδειχτεί η μεγάλη οικονομική δίνη, που μέσα της θα ρουφηχτούν τεράστια χρηματικά ποσά που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την οικονομική ανάκαμψη των λαϊκών εργατικών και φτωχών στρωμάτων του λαού, και η οποία απειλεί τη σταθερότητα του γειτονικού Πακιστάν.

Πρέπει επίσης να επιδιωχτεί ο άμεσος τερματισμός του πολέμου που μονομερώς κήρυξε εναντίον των Παλαιστινίων η Ισραηλινή κυβέρνηση και να γίνουν διαπραγματεύσεις στη βάση της λογικής «δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη». Σύμφωνα με τον αρθρογράφο του περιοδικού Ανατόλ Λήβεν, στόχος πρέπει επίσης να είναι η δημιουργία εποικοδομητικών σχέσεων με τη Ρωσία και η απομόνωση των φανατικών ενός νέου τύπου Ψυχρού Πολέμου. Αυτή η εποικοδομητική σχέση θα βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων με το Ιράν και το Αφγανιστάν.

Τέρμα στην αυτοκρατορική προεδρία

Βασικό παράδοξο της Αμερικανικής πολιτικής είναι ότι: «Οι Αμερικανοί διαθέτουν δυνατότητα εκτεταμένου λαϊκού ελέγχου πάνω στους κυβερνητικούς θεσμούς, όμως η κατακερματισμένη εξουσία αυτών των θεσμών συχνά τους καθιστά αναίσθητους απέναντι στις διεκδικήσεις και τα αιτήματα της πλειοψηφίας.» Πάνω σε αυτό το ζήτημα διχάστηκαν γενιές και γενιές πολιτών, πολιτικών και επιστημόνων: «Πόσο δημοκρατικό είναι το σύστημα των ΗΠΑ και πόσο δημοκρατικό θα έπρεπε να είναι;» Ορισμένοι τονίζουν ότι το σύστημα είναι τόσο αντιδημοκρατικό που με τις διαδικασίες του βέτο συχνά ματαιώνονται οι προσδοκίες για την εφαρμογή προοδευτικών πολιτικών (κάτι που ισχύει και με τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου). Άλλοι θεωρούν ότι, αντιθέτως, τα βέτο και, γενικά, οι έλεγχοι και οι ισορροπίες που επιβάλλει το πολιτικό σύστημα, ουσιαστικά προστατεύουν τα δικαιώματα της μειοψηφίας. Πολλοί επισημαίνουν ότι το σύστημα είναι εξαιρετικά χρονοβόρο, με την έννοια ότι για να ληφθεί απόφαση δράσης από τους κατακερματισμένους θεσμούς εξουσίας χρειάζονται διαδικασίες επί διαδικασιών. Αυτό δεν είναι απαραίτητα αρνητικό, κατά μία άποψη, καθώς επιτρέπει την προσεκτική και αναλυτική αναζήτηση, μέσα από τη διαδικασία της διαβούλευσης, εναλλακτικών πολιτικών σχεδίων και προτάσεων. Η πρόταση που γίνεται από ένα μεγάλο φάσμα πολιτικών δυνάμεων που περιλαμβάνει μετριοπαθείς συντηρητικούς ως κεντροαριστερούς φιλελεύθερους και ριζοσπάστες αριστερούς είναι να αφαιρεθούν οι υπερξουσίες του Προέδρου, να δοθούν περισσότερες εξουσίες τόσο στα αντιπροσωπευτικά σώματα όσο και στα κύτταρα της άμεσης δημοκρατίας και να ενισχυθούν τα συστήματα ελέγχου και ισορροπιών που ο εκάστοτε Πρόεδρος διαστρέβλωνε με τις συνταγματικές δυνατότητες που είχε.

Τα πρώτα ατοπήματα

Τα πρώτα ατοπήματα του Ομπάμα ήταν ότι δέχτηκε να γίνει την Τρίτη μια από τις πιο ακριβές τελετές «ενθρόνισης» στην παγκόσμια ιστορία, ότι άρχισε να ξεχνάει τη μία μετά την άλλη τις προεκλογικές υποσχέσεις του για την ισότητα των ανθρώπων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της πρόσκλησης να χοροστατήσει στην τελετή ο ακραίος εχθρός του γάμου ομοφύλων ζευγαριών ευαγγελικός πάστορας Ρικ Γουώρεν ως συμβολική ένδειξη της πολιτικής που ενδέχεται να ακολουθήσει ο Ομπάμα στο θέμα αυτό καθώς και στα θέματα της κοσμικότητας, του διαχωρισμού του κράτους από τη θρησκεία. Όλα αυτά στο όνομα της συμμαχίας με τμήματα της ευαγγελικής εκκλησίας σε θέματα ανακούφισης από τη φτώχεια και περιβαλλοντικής καταστροφής, που όσο χρήσιμη και αν είναι μπορεί να οδηγήσει στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση της παροχής κοινωνικών υπηρεσιών και την ανάληψή τους από τις θρησκευτικές οργανώσεις και το ομοσπονδιακό κράτος να απαλλαγεί από την υποχρέωση αυτή επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο την κατάσταση των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων.


Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com





Υ.Γ.

Όταν ο Ομπάμα γίνεται…Κατρίνα

Η «ενθρόνιση» του Ομπάμα αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση του απερχόμενου προέδρου Τζωρτζ Ντάμπλγιου Μπους ως περίπτωση «κατάστασης έκτακτης ανάγκης». Έχοντας τρομάξει με την προοπτική της συγκέντρωσης 1,5-2 εκατομμυρίων οπαδών του Ομπάμα στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, ο Μπους διέταξε να κηρυχτεί η Ουάσινγκτον ως περιφέρεια ευρισκόμενη σε «έκτακτη ανάγκη» σαν να επρόκειτο για τυφώνα. Η κυβέρνηση πρόβλεψε κοντύλι της τάξης των 15 εκατομμυρίων δολαρίων για να βοηθήσει τον Περιφερειάρχη της πρωτεύουσας να πληρώσει προσωπικό ασφαλείας και ιατρικό προσωπικό. Αν η περιφέρεια χρειαστεί επιπλέον χρήματα θα πρέπει να τα ζητήσει από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Έκτακτης Ανάγκης. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρχουν αντιφρονούντες διαδηλωτές/τριες στην μεγάλη αυτή συγκέντρωση. Αν υπάρξουν, τότε οι οιωνοί θα είναι άριστοι. Αλλιώς, μάλλον, ο Ομπάμα θα φαντάζει όντως σαν τον τυφώνα Κατρίνα.

Θανάσης Τσακίρης

Δημοσκοπικό φθινόπωρο για τον Ομπάμα

Δημοσκοπικό φθινόπωρο για τον Ομπάμα

Barack Obama 38.1%
John McCain 33.6%
Ralph Nader 1,6%
Bob Barr (Ελευθεριακό Κόμμα) 1.2%
Alan Keyes (Ανεξάρτητο Αμερικανικό Κόμμα) 0.7%
Cynthia McKinney (Πράσινο Κόμμα) 0,2%
Chuck Baldwin (Συνταγματικό Κόμμα) 0,0%

Αυτές ήταν οι «ήσυχες ημέρες του Αυγούστου» όταν η δημοσκόπηση της WND/Zogby έδειχνε τον Μπαράκ Ομπάμα 4,5 μονάδες μπροστά, τον Νέιντερ να σηκώνεται στο 1,6% και τον ακραιφνή νεοφιλελεύθερο Μπαρ στο 1,2% (δύο υποψήφιοι εκτός της κυρίαρχης δυάδας πάνω από 1% είναι σπάνιο φαινόμενο για προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ). Τώρα ο αμφιλεγόμενος Αλέξης Γιαννούλιας και «κολλητός» του Ομπάμα (πρώην παίκτης του Πανιώνιου και Υπουργός Οικονομικών του Ιλλινόις) πρέπει να του μάθει το τραγούδι Φθινοπώριασε του Πασχάλη Τερζή. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Ομπάμα χάνει έδαφος σε σχέση με τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών που πέρασε μπροστά. Ιδού ο πίνακας με τα δημοσκοπικά αποτελέσματα:
FOX News September 8-9, 2008 Barack Obama 42% John McCain 45% -3
Rasmussen Reports Tracking September 7-9, 2008 Barack Obama 48% John McCain 47% +1
Diageo/Hotline Daily Tracking September 7-9, 2008 Barack Obama 45% John McCain 45% 0
NBC News/Wall Street Journal September 6-8, 2008 Barack Obama 47% John McCain 46% +1
ARG September 6-8, 2008 Barack Obama 47% John McCain 46% +1
Gallup Daily Tracking September 6-8, 2008 Barack Obama 44% John McCain 49% -5
USA Today/Gallup September 5-7, 2008 Barack Obama 46% John McCain 50% -4
Zogby International September 5-6, 2008 Barack Obama 46% John McCain 49% -3
Rasmussen Reports Tracking September 4-6, 2008 Barack Obama 48% John McCain 48% +0
Gallup Daily Tracking September 4-6, 2008 Barack Obama 45% John McCain 48% -3
YouGov-Economist September 1-3, 2008 Barack Obama 42% John McCain 39% +3
DemCorps September 1-3, 2008 Barack Obama 49% John McCain 44% +5
Gallup Daily Tracking August 30-September 1, 2008 Barack Obama 50% John McCain 42% +8
USA Today/Gallup August 30-31, 2008 Barack Obama 50% John McCain 43% +7
ARG/National August 30-31, 2008 Barack Obama 49% John McCain 43% +6
Diageo/Hotline August 29-31, 2008 Barack Obama 48% John McCain 39% +9
CBS News August 29-31, 2008 Barack Obama 48% John McCain 40% +8
Rasmussen Reports Tracking August 26-28, 2008 Barack Obama 49% John McCain 45% +4
Gallup Daily Tracking August 23-25, 2008 Barack Obama 44% John McCain 46% -2
Zogby Interactive August 23-24, 2008 Barack Obama 45% John McCain 42% +3
USA Today/Gallup August 21-23, 2008 Barack Obama 47% John McCain 43% +4
ABC News/Washington Post August 19-22, 2008 Barack Obama 49% John McCain 43% +6
FOX News August 19-20, 2008 Barack Obama 42% John McCain 39% +3
YouGov/Econcomist August 18-20, 2008 Barack Obama 39% John McCain 38% +1
CBS News/NY Times August 15-19, 2008 Barack Obama 45% John McCain 42% +3
NBC News/Wall Street Journal August 15-18, 2008 Barack Obama 45% John McCain 42% +3
Rasmussen Reports Tracking August 16, 2008 Barack Obama 46% John McCain 45% +1


Σαν δεις βαρύ τον ουρανό περίμενε χαλάζι

Βέβαια μέχρι την Μεγάλη Τρίτη των εκλογών (4 Νοεμβρίου)ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος και για τους δύο υποψήφιους. Ο Άλλαν Λίχτμαν, καθηγητής Ιστορίας του American University της πρωτεύουσας των ΗΠΑ και ακτιβιστής κατά του πολέμου στο Ιράκ, ανέπτυξε τη «θεωρία των 13 βημάτων» για την κατάκτηση του Λευκού Οίκου. Ας δούμε ποια είναι αυτά και να τα κρίνουμε:

1. Εντολή προς το Κυβερνόν Κόμμα: Αν μετά τις ενδιάμεσες εκλογές για εκλογή βουλευτών και γερουσιαστών το Κυβερνόν Κόμμα βρεθεί με περισσότερα μέλη στο Κογκρέσο, συνήθως αποκτά ορμή και κερδίζει τις προεδρικές. Δεν συνέβη κάτι τέτοιο με τους Ρεπουμπλικανούς που υποχώρησαν σε σχέση με τους νικητές Δημοκρατικούς.
2. Ανταγωνισμός: Δεν υπάρχει σοβαρός ανταγωνισμός για την παραλαβή του χρίσματος του Κυβερνώντος Κόμματος. Στην περίπτωση των Ρεπουμπλικανών κάτι τέτοιο αληθεύει. Ο ΜακΚέιν «καθάρισε» σχετικά εύκολα σε σχέση με τον Ομπάμα. nomination.
3. Κατοχή του αξιώματος: Ο υποψήφιος του Κυβερνόντος Κόμματος ξαναπαίρνει το χρίσμα. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει λόγω συνταγματικού κωλύματος (2 θητείες).
4. Τρίτο Κόμμα: Δεν υπάρχει σημαντικό τρίτο κόμμα ή ανεξάρτητος υποψήφιος. Όντως, πολύ δύσκολα προκύπτει τέτοια απειλή για το δικομματικό σύστημα. Άδικα κατηγορήθηκε το Πράσινο Κόμμα και ο Νέιντερ το 2000 καθώς δεν είχε τις απαιτούμενες πλειοψηφίες ώστε να έχει δικούς του εκλέκτορες στο Εκλεκτορικό Κολλέγιο. Το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν και είναι υπεύθυνο αυτό και μόνο για τις ήττες του.
5. Βραχυπρόθεσμοι οικονομικοί δείκτες: Η οικονομία δεν είναι σε ύφεση κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Εδώ μάλλον θα παιχτούν όλα καθώς η οικονομία είναι στα κακά της χάλια με την ανεργία επίσημα στο 6,1% (που σημαίνει υψηλούς δείκτες υποαπασχόλησης), τις καταρρεύσεις τραπεζών και της αγοράς κατοικίας που έχουν αφήσει δεκάδες χιλιάδες οικογένειες χωρίς σπίτι.
6. Μακροπρόθεσμοι οικονομικοί δείκτες: Πραγματική κατά κεφαλή οικονομική αύξηση κατά τη διάρκεια της θητείας ισοδυναμεί ή ξεπερνά τη μέση αύξηση κατά τη διάρκεια των δύο πρόσφατων θητειών. Πού κάτι τέτοιο;
7. Αλλαγή πολιτικών: Η κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της θητείας της επιφέρει σημαντικές αλλαγές στα διάφορα πεδία πολιτικής (κοινωνική, οικονομική, εξωτερική κ.α.). Οι μέρες των νεοσυντηρητικών κυβερνήσεων Μπους επέφεραν αλλαγές σε βάρος της πλειοψηφίας του πληθυσμού και ευνόησαν μόνο τα ανώτατα κοινωνικά στρώματα.
8. Κοινωνική δυσαρέσκεια: Δεν υπάρχει διαρκής κοινωνική δυσαρέσκεια κατά τη διάρκεια της θητείας του κυβερνόντος κόμματος. Αυτό αληθεύει για τη δεύτερη θητεία της κυβέρνησης Μπους αλλά όσον αφορά την εμφανή εκδήλωση της λαϊκής δυσαρέσκειας. Τα προβλήματα με την οικονομία και τον πόλεμο στο Ιράκ κατάγράφονται στις δημοσκοπήσεις αλλά όχι τόσο πολύ στους δρόμους.
9. Σκάνδαλα: Η κυβέρνηση δεν πλήττεται από σκάνδαλα. Για την κυβέρνηση Μπους, όμως, κάτι τέτοιο δεν ίσχυσε ενώ τα σκάνδαλα ήταν ο κανόνας (από την ΕΝΡΟΝ ως τη σχέση του αντιπροέδρου με τις πολυεθνικές της πολεμικο-στρατιωτικής βιομηχανίας και τις κατασκευαστικές εταιρείες).
10. Αποτυχία στην εξωτερική πολιτική ή στα στρατιωτικά θέματα: Η κυβέρνηση Μπους ολοένα και περισσότερο εμπλεκόταν στη δίνη των αποτυχιών στην εξωτερική και στρατιωτική πολιτική, καθώς από το Ιράκ και την Παλαιστίνη ως τη Βόρεια Κορέα και τη σύγκρουση ΗΠΑ-Ρωσίας μέσω της Γεωργίας η κατάσταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο.
11. Επιτυχία στην εξωτερική πολιτική ή στα στρατιωτικά θέματα: Εκτός από τη συγκρότηση του «συνασπισμού των προθύμων» για το Αφγανιστάν και τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας, που κι αυτός απ’ ό,τι φαίνεται έχει βαλτώσει στα οπιοχώραφα του Αφγανιστάν, η κυβέρνηση Μπους δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες.
12. Χαρισματική προσωπικότητα Κυβερνόντος Κόμματος: Ο ΜακΚέιν μπορεί να μην είναι χαρισματικός ως προσωπικότητα αλλά θεωρείτε «εθνικός ήρωας» του πολέμου στο Βιετνάμ (μόνο ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ έθεσε το θέμα του κατά πόσο είναι ήρωας ένας στρατιωτικός που βασανίστηκε από τον αντίπαλο τον οποίο βομβάρδισε ανηλεώς με εκατοντάδες θύματα)
13. Χαρισματική προσωπικότητα του διεκδικητή: Δεν είναι εθνικός ήρωας ο Ομπάμα αλλά είναι χαρισματικός όσον αφορά το λόγο και την τηλεοπτική του παρουσία που συνεπαίρνει τα πλήθη με την οραματική ρητορική του όσο και ασαφής και αν είναι αυτή («Αλλαγή στην οποία μπορούμε να πιστέψουμε»).

Και πάνω που ήμασταν εμείς οι νικητές της διαδρομής τώρα κοιτάζουμε την σκόνη

Παίρνοντας υπόψη τα παραπάνω δεν είναι να απορεί κανείς γιατί η μάχη είναι αμφίρροπη. Βέβαια, πρέπει να πούμε ότι, κατά τον Λίχτμαν, δεν είναι πάντα αναπόφευκτη η πολιτική-εκλογική στροφή προς το κέντρο (ή την κεντροδεξιά όπως κάνει ο Ομπάμα από τη στιγμή που σιγούρεψε τη νίκη του στις προκριματικές) όταν έχεις υποστήριξη από ένα σημαντικό κοινωνικό κίνημα, όπως είχε ο Φρανκλίνος Ρούσβελτ ή ο Χάρρυ Τρούμαν (ανεξάρτητα από την αντιπάθειά μας για το ρόλο του στο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας με τη ρίψη της ατομικής βόμβας). Ακόμη και ο Ρέηγκαν πάνω σε ένα πανίσχυρο νεοσυντηρητικό κοινωνικό κίνημα βασίστηκε για να κερδίσει θριαμβευτικά δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Ο Ομπάμα έπαιξε, μπορεί να χάσει και αν χάσει θα πληρώσει. Αλλά όλα παίζονται.


ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.wordpress.com