Η Ιστορία στο Κόκκινo - Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος: 80 χρόνια μετά - Κυριακή 24 Ιανουαρίου 10.00 - 11.00 Στο Κόκκινο 105,5

Η Ιστορία στο Κόκκινο: Μια εκπομπή για το παρελθόν
σε συνεργασία με τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας
Επιμέλεια: Ηλίας Νικολακόπουλος
Οργάνωση παραγωγής: Νατάσσα Δομνάκη
Μουσική επιμέλεια: Θανάσης Μήνας

Κυριακή 24 Ιανουαρίου 10.00 - 11.00 Στο Κόκκινο 105,5
Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος: 80 χρόνια μετά

Συζητούν ο Κωστής Κορνέτης και ο Ηλίας Νικολακόπουλος

Ογδόντα χρόνια από την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου (1936-1936), ο Ηλίας Νικολακόπουλος και ο Κωστής Κορνέτης συζητούν την πολύνεκρη σύγκρουση της δημοκρατίας με τον φασισμό που σφράγισε την πολιτική ζωή της Ισπανίας και αποτέλεσε τον πρόλογο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην άμεση και μαζική στρατιωτική εμπλοκή της ναζιστικής Γερμανίας και της μουσολινικής Ιταλίας στο πλευρό του Φράνκο, στους πρώτους στην παγκόσμια ιστορία αεροπορικούς βομβαρδισμούς αμάχων (Μαδρίτη, Γκερνίκα), αλλά και στην ηρωική συμμετοχή αντιφασιστών από όλο τον κόσμο στις Διεθνείς Ταξιαρχίες (μεταξύ των οποίων και τουλάχιστον 300 Έλληνες). Η διαχείριση της μνήμης του Εμφυλίου, αλλά και των εγκλημάτων της σαραντάχρονης φρανκικής δικτατορίας αποτελεί ακόμη ανοικτό διακύβευμα στην Ισπανία.

Οι εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ, με αφορμή τα βιβλία του Θανάση Σκρουμπέλου Το Δίκοχο του Μίμη και Οι κόκκινοι φίλοι μου, διοργανώνουν στο βιβλιοπωλείο τους (Σόλωνος 84) έκθεση με θέμα Από τον Εμφύλιο στη Χούντα.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

21 Απρίλη 2015 - 48 Χρόνια Μετά. Οι εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ, με αφορμή τα βιβλία του Θανάση Σκρουμπέλου Το Δίκοχο του Μίμη και Οι κόκκινοι φίλοι μου, διοργανώνουν στο βιβλιοπωλείο τους (Σόλωνος 84) έκθεση με θέμα Από τον Εμφύλιο στη Χούντα.

Ο Θανάσης Σκρουμπέλος στο Δίκοχο του Μίμη ξεδιπλώνει όλη τη µεγάλη και τραγική περιπέτεια της Αριστεράς, από τα χρόνια του Εµφυλίου µέχρι και τη Μεταπολίτευση, μέσα από τη συναρπαστική αφήγηση του Περικλύµενου Λάβδα για την ιστορία της οικογένειάς του. Έτσι Το Δίκοχο του Μίμη αποτελεί ένα εµβληµατικό ορόσηµο γι’ αυτά τα χρόνια, ενώ στο Οι κόκκινοι φίλοι μου, μέσα από τη διαμάχη ιδεών και φιλοσοφίας ζωής δύο αντρών, προβάλλει η ιστορία της αντιδικτατορικής οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος» και μαζί οι αναζητήσεις και οι προβληματισμοί μιας ολόκληρης γενιάς αντιδικτατορικών αγωνιστών. Ανακαλούνται παλιοί φίλοι και γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας μας και έρχονται στο φως οι πρώτες ανακοινώσεις του Ρήγα, το πρώτο του Κεντρικό Συμβούλιο, οι συλλήψεις, τα βασανιστήρια και οι αντίσταση αυτών των νέων, που άφησαν σπίτια, σπουδές και καριέρα για να ορθώσουν ανάστημα κατά της δικτατορίας.

Από την 21^η Απριλίου 2015 στο χώρο του βιβλιοπωλείου θα εκτεθούν οι αφίσες του παράνομου ΡΗΓΑ που σχεδίασε ο Θανάσης Σκρουμπέλος, ενώ η έκθεση θα πλαισιωθεί με αρχειακό υλικό από τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ), την Εταιρεία Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας (ΕΜΙΑΝ), το αρχείο των εκδόσεων ΘΕΜΕΛΙΟ αλλά και αυθεντικά σχέδια εκείνης της εποχής των Γιάννη Βαλαβανίδη, Κυριάκου Κατζουράκη, Γιάννη Ψυχοπαίδη και άλλων γνωστών εικαστικών της εποχής.

Στα πλαίσια της έκθεσης, το Σάββατο 25 Απριλίου 2015, στις 12.00, θα πιούµε ένα ποτήρι κρασί και θα συζητήσουμε για τα δύο βιβλία του Θανάση Σκρουμπέλου, το κλίμα της εποχής , τον Μίμη Δεσποτίδη, τη δήμευση και καταστροφή του ΘΕΜΕΛΙΟΥ, τον αντιδικτατορικό ΡΗΓΑ, μαζί με τους Γιάννη Καούνη, δικηγόρο, ιδρυτικό μέλος του Ρήγα, Βαγγέλη Καραμανωλάκη, καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών - ΑΣΚΙ, Θόδωρο Μαλικιώση, εκδότη, και το συγγραφέα Θαναση Σκρουμπελο.

 

 

∆ιάρκεια έκθεσης: 21 Απριλίου – 2 Μαΐου 2015

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 10.00 µε 15.00                                                Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10.00 µε 20.00

∆ιεύθυνση: Σόλωνος 84, 106 80 ΑΘΗΝΑ, τηλ. 2103608180

"Πόσο ΒΑΘΙΑ θα μπει το μαχαίρι στην ΨΥΧΗ;", για την ταινία του Π. Βούλγαρη

Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη τροφοδότησε πλήθος συζητήσεων στον αριστερό πληθυσμό της χώρας μας που συχνά είναι πολύ έντονες και ιδιαίτερα παθιασμένες. Υπήρξαν και πρωτόγνωρα (και "πρωτόγονα") ξεσπάσματα από δυνάμεις του πολιτικού φάσματος που συναντιόνται στις σκοτεινές οδούς όπου ασκείται "ιδεολογική βία" (πολιτικά κόμματα μοιράσανε προκηρύξεις κατά της ταινίας τόσο από ακροδεξιά όσο και από σταλινική σκοπιά έξω από κινηματογράφους). Επίσης υπήρξαν και σοβαροί κατά τα άλλα αρθρογράφοι που θεώρησαν την όποια εξ αριστερών κριτική "ζντανωφική" ομογενοποιώντας ασύμβατες μεταξύ τους αντιλήψεις. Φανατισμοί, λοιπόν, όλων των ειδών, ακόμη και από εκεί που δεν το περιμένεις. Αλλά στην πραγματική ζωή "ποτέ μη λες ποτέ"...

Παραθέτω, στα πλαίσια του διαλόγου για την ταινία, την άποψη του εξαιρετικού στο είδος της δουλειάς του Χρήστου Γιοβαννόπουλου, το οποίο μπορείτε να το βρείτε εφημερίδα Αριστερά! μαζί και με μια λίγο διαφορετική προσέγγιση του Γιώργου Κατερίνη.
Τέλος, στα σχόλια παραθέτω ορισμένες παρατηρήσεις της φίλης Βέρας Παύλου πάνω στα όσα έγραψα στο αφιέρωμα της Αυγής για την ταινία.

Θανάσης Τσακίρης


"Πόσο ΒΑΘΙΑ θα μπει το μαχαίρι στην ΨΥΧΗ;", για την ταινία του Π. Βούλγαρη

Μια εξόχως ενδιαφέρουσα κριτική του Χρίστου Γιοβανόπουλου για τη νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Ψυχή Βαθιά" χρήσιμη για όσους έχουν δει ή σκοπεύουν να δουν την ταινία, πράγμα που φυσικά σας προτρέπουμε να κάνετε. Μέρος της δημοσιεύεται στην εφημερίδα Αριστερά! μαζί και με μια λίγο διαφορετική προσέγγιση του Γιώργου Κατερίνη.

Πόσο ΒΑΘΙΑ θα μπει το μαχαίρι στην ΨΥΧΗ;

Η Ψυχή Βαθιά του Βούλγαρη εντάσσεται σε έναν κύκλο ταινιών των τελευταίων χρόνων που ασχολούνται με ανοιχτές ακόμα πληγές του 20ού αιώνα, κύρια ενδοεθνικής βίας και συγκρούσεων. Κοινό χαρακτηριστικό τους η επαναδιαπραγμάτευση ιστορικών στιγμών που διαμόρφωσαν τη συλλογική μνήμη μέσα από σχήματα που μοιάζουν πλέον αδόκιμα. Η ανάγκη υπέρβασης τους, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι οι νέες αναγνώσεις είναι απελευθερωμένες από τον κυρίαρχο λόγο των «νικητών». Συνήθως η αναθεωρητική ματιά αποτυπώνει σημερινούς ιδεολογικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς παρά το παρελθόν πάνω στο οποίο προβάλλεται.

Ωστόσο η αντιμετώπιση της ταινίας σαν παραγραφή της ιστορικής αλήθειας δεν βοηθάει κι επαναλαμβάνει το ατόπημα του Βούλγαρη να μεταθέτει το σήμερα στο χθες, ξεχνώντας τι έχει μεσολαβήσει. Η ταινία δεν μπορεί να κριθεί με βάση την πιστότητα αναπαράστασης της «ιστορικής αλήθειας», κι εδώ η ρεαλιστική γραφή της μπερδεύει, ενισχύοντας αυτή την τάση. Οι απεικονήσεις μαχών ή του νοσοκομείου του εθνικού στρατού, που τείνουν στην παρωδία ακριβώς λόγω του υπέρ-ρεαλισμού τους, υπογραμμίζουν και από αισθητικής πλευράς το πρόβλημα: το ότι δηλαδή ο Βούλγαρης καταφεύγει στον ρεαλισμό για να προσδώσει ιστορική εγκυρότητα στην άποψή του - ενώ στην πραγματικότητα φανερώνει την αδυναμία αναγνώρισης της ιστορίας. Πράγμα που ισχύει και για όποιες κριτικές προσεγγίσεις μένουν στο αυτώ επίπεδο.

Σαν αντιπαράδειγμα θα μπορούσε ν’ αναφερθεί η εκμετάλλευση του φανταστικού στοιχείου από τον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο στον Λαβύρινθο του Πάνα, ταινία για την ισπανική επανάσταση, όπως και η μεταμοντέρνα αποδόμηση της κυρίαρχης δυτικής αφήγησης για τον Δεύτερο Παγκόσμιο στο Άδωξοι Μπάσταρδη του Ταραντίνο. Ξεφεύγοντας από τον ρεαλισμό, οι ταινίες αυτές ακυρώνουν μία στείρα διλημματική αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο, παγωμένα στον (παρελθοντικό) χρόνο πλέον, στρατόπεδα. Αντίθεση που αν ίσχυε την εποχή της σύγκρουσης, αδυνατεί να αναγνωριστεί από τη σκοπιά των σημερινών κοινωνικών ανταγωνισμών και υποκειμένων.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι η επισήμανση ενός τρίτου υποκειμένου που διεμβολίζει και τα δύο στρατόπεδα σε μία προσπάθεια κριτικής υπέρβασής τους. Αυτή η τακτική καθορίζει την γωνία της αφήγησης, όπως και το πεδίο μέσα στο οποίο συγκροτείται η ιδεολογία της ταινίας. Ο Βούλγαρης επιλέγει δύο ανήλικα αδέρφια που τυχαία στρατολογήθηκαν, ο ένας από τον ΔΣΕ και ο άλλος από τον εθνικό στρατό, για να αναπαραστήσει το υποτελές υποκείμενο λαό, που δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την πολιτική έκφραση των καταπιεζόμενων τάξεων. Η επιλογή του δεν είναι πρωτόγνωρη: είχε προηγηθεί, π.χ., το Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι του Κεν Λόουτς για την ενδοϊρλανδική διαμάχη.

Ο Βούλγαρης κρίνεται στην προσπάθεια του να οπτικοποιήσει την μεταφορά του έθνους σαν οικογένεια όπου κάθε ενδοεθνική σύγκρουση είναι αδελφοκτόνος πόλεμος – παγίδα που ο Λόουτς απέφυγε θέτοντας τα δύο αδέρφια μπρος στα πολιτικά διλλήματα της σύγκρουσης τους, καθιστώντας τα υποκείμενα του συνειδητά, κυρίαρχα των επιλογών τους. Αντίθετα τα αδέλφια στην Ψυχή Βαθιά στερούνται αυτής της δυνατότητας καθώς οι πράξεις τους είναι αποκομμένες από την ιστορική συγκυρία. Εμφανίζονται σαν πρόσωπα αρχαίας τραγωδίας, με την τύχη τους να ορίζεται πλήρως από κάποια ανώτερη δύναμη (θεός, μοίρα, εξουσία)· οι πράξεις τους δεν επηρεάζουν την τελική έκβαση των πραγμάτων, παρά αναπαριστούν «την τραγική μοίρα του απλού ελληνικού λαού να πληρώνει πάντα αμαρτίες αλλωνών». Εξαρχής δομούνται μέσα σε ένα προ-αποφασισμένο τέλος αντί να διαμορφώνονται οργανικά μέσα από τις συγκρούσεις τους διαμορφώνοντας τις εξελίξεις γύρω τους. Δεν έχουν δική τους ζωή, και είναι γι’ αυτόν το λόγο που η τακτική της «αρχαίας τραγωδίας» εδώ γίνεται μελόδραμα και οι ήρωές της θυματοποιούνται. Παραδόξως ο Βούλγαρης εδώ είναι πιστός στην τακτική θυματοποίησης των ηρώων, των «καλών που θα δικαιώσει η ιστορία», μιας ηττοπαθούς αριστερής αγιογραφίας κυρίαρχης στην Ελλάδα από τους «υπερασπιστές» του αντάρτικου.

Οι Άδωξοι Μπάσταρδη του Ταραντίνο δίνουν ένα πολύ καλό παράδειγμα μίας διαφορετικής τραγικότητας του «υποτελούς υποκειμένου», που η θυσία του δεν σημαίνει την θυματοποίησή του. Στο πρόσωπο της Εβραίας και του Αφρικανού Γάλλου που σκοτώνουν τον Χίτλερ και πεθαίνουν και αυτοί μαζί, εικονογραφείται ο ρατσισμός των ναζί και της αποικιοκρατίας και δουλείας της υπόλοιπης Δύσης αντίστοιχα. Παρά το μεταμοντέρνο παιχνίδι της ταινίας με την ιστορία, το υποτελές υποκείμενο είναι το μόνο που συγκροτείται ιστορικά. Και από εκεί αντλεί τη δύναμη του να δράσει και ν’ αντισταθεί στη θυματοποίησή του, αν και πάντα δράει μέσα στα όρια του κυρίαρχου λόγου και συσχετισμών, παραμένοντας το ίδιο και η αντίσταση του ανολοκλήρωτα.

Ο Βούλγαρης όμως δεν παρουσιάζει μόνο τον λαό, κόντρα στα δύο στρατόπεδα, σαν υποτελές υποκείμενο, αλλά και την Ελλάδα σαν υποτελές υποκείμενο απέναντι στις δύο μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Ο εθνικός στρατός και ο ΔΣΕ απεικονίζονται σαν η ενσάρκωση σε εθνικό επίπεδο της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-ΕΣΣΔ που υπαγόρευε τις πράξεις τους, σαν να μην υπήρχαν ντόπιοι λόγοι και αντιθέσεις μέσα στο έθνος που εμφανίζεται να ενώνει σαν υπερ-ιστορική μοίρα τους πάντες. Η ηγεσία του εθνικού στρατού παρουσιάζεται να εκτελεί εξαναγκαστικά (και μάλλον απρόθυμα), σαν μαριονέτα τις εντολές των αμερικανών. Έτσι εμφανίζεται κι αυτή σαν θύμα της εθνικής καταπίεσης αντί για υλοποιητής της, και σαν ‘εκ των πραγμάτων’ ανίκανη να αντιδράσει κηρύττεται άμοιρη ευθυνών. Είναι ενδιαφέρον εδώ το πώς ο ραγιαδισμός του εθνικισμού εικονοποιείται άκρως ‘ρεαλιστικά’ (κατά τον τύπο) σαν η τραγική ενσάρκωση της ιδέας και ρητορικής της εξάρτησης στους Αμερικανούς, αδειάζοντας την ανάλυση αυτήν από όποια δύναμη αυτενέργειας και πνεύμα ανεξαρτησίας, δηλαδή από το πολιτικό της πρόταγμα.

Έτσι παρακάμπτεται και πάλι το ζήτημα της πολιτικής βούλησης και καθαγιάζονται όλοι στην κολυμβήθρα της εθνικής τραγωδίας του πολέμου κάποιων άλλων. Η ιστορία, στην ταινία, είναι απούσα από τον Γράμμο και το Βίτσι. Εκεί υπήρχε μόνο σαν τραγωδία, σαν προδιαγεγραμμένη υλοποίηση συμφωνιών των δύο μεγάλων. Αν σε κάτι είναι συνεπής ο Βούλγαρης είναι στην αντίληψη του πως την ιστορία την γράφουν οι δυνατοί. Πως οι λαοί (ή τα μικρά έθνη) είναι πάντα οι τραγικά άμοιροι που δεν μπορούν να αποφύγουν την ιστορική τους μοίρα. Και είναι αυτό το πατροναριστικό πνεύμα που εφαρμόζει και στην εργαλειακή αναπαράσταση των ηρώων του ακυρώνοντας την δική τους αυτενέργεια («καλή» ή «κακή»), προκειμένου να αδελφοποιήσει τους πάντες μέσα από μία τέτοια (εξωιστορική) αθώωση τους.

Αν έχει αξία η ταινία είναι ακριβώς γιατί δείχνει την εξουθένωση της ρητορικής της «τραγωδίας του εμφυλίου», παράγωγο της εποχής της «ειρηνικής συνύπαρξης» και της «εθνικής συμφιλίωσης», και της αντίστοιχης πολιτικής κουλτούρας και μυθολογίας της εποχής της ενσωμάτωσης της αριστεράς στον εθνικό κορμό. Επιβεβαιώνει ακόμη την ανικανότητα της φυγής στο τραγικό, στην «ιστορική» μοίρα (ή την παρουσίαση της ιστορίας σαν μοίρα) και στον ουμανισμό, σαν ερμηνευτικά σχήματα. Και με μία έννοια χτυπάει σινιάλο για την αριστερά. Γιατί στο κενό που αφήνει αυτό το τέλος, εμφανίζονται –βίαια- άλλες φαντασιακές ερμηνείες των επαναστατικών κι αντάρτικων παραδόσεων του ελληνικού λαού (επίσης αναπαράγοντας ‘ρεαλιστικά’ τυπολογίες), από τη μια, αλλά και εκκλήσεις, από καθώς πρέπει μερίδων της «αριστεράς», για καταδίκη της «τρομοκρατίας», από την άλλη.

Υ.Γ.1 Και μόνο η αναφορά στο δεύτερο αντάρτικο σαν «εμφύλιο», αντί επανάσταση, εκχωρεί όποια άποψη αναπτυχθεί για αυτή την περίοδο, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι, στον κυρίαρχο λόγο των μοναρχοφασιστών. Τουλάχιστον ο ισπανικός εμφύλιος αναφέρεται και σαν ισπανική επανάσταση. Κι εδώ, δηλαδή στην επικράτηση του όρου «εμφύλιος», η ελληνική Αριστερά φέρει μεγάλες ευθύνες, που δεν σβήνονται με φτηνές κινήσεις καταγγελίας της ταινίας, που στο κάτω κάτω αποτελεί παιδί της κουλτούρας (πολιτικής και πολιτιστικής) αυτής ακριβώς της Αριστεράς της ‘ειρηνικής συνύπαρξης’ και ‘εθνικής υπευθυνότητας’.

Υ.Γ.2 Οι αυταπάτες των ανταρτών για βοήθεια από την ΕΣΣΔ θα μπορούσαν, ειδωμένες σαν αρνητικό φιλμ, να αποτελέσουν κριτική στον ακολουθητισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ, τότε και μετά, στην έλλειψη εμπιστοσύνης της ηγεσίας στις δυνάμεις του ελληνικού λαού και στη μετάθεση ή αποποίηση των ευθυνών της. Αλλά η τακτική του Βούλγαρη να ‘θυματοποιεί’ το ίδιο ηγεσίες και απλούς οπλίτες κόντρα στις ‘ξένες’ δυνάμεις, απαγορεύει κάθε διαμάχη γραμμών ή διαφορά αντιλήψεων στο εσωτερικό κάθε στρατοπέδου να φανεί. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η συγκρότηση της εθνικής ενότητας. Παρά τον ηρωϊσμό και ειλικρίνια (στις διαθέσεις και πίστη) των απλών ανταρτών αυτό που κυριαρχεί όσων αφορά τον πολιτικό τους λόγο, είναι η ταύτιση με αυτόν του καπετάνιου και η άκριτη αποδοχή της (παραληρηματικά αποδιδόμενης) ιδεοληψίας του για τον Στάλιν, την ΕΣΣΔ, την ‘ξένη βοήθεια’. Έτσι η αυτοκτονία του καπετάνιου με την ήττα και την τραγική κατάρρευση των αυταπατών του, ενώ θέτει το ζήτημα των πολιτικών πιστεύω σαν μύθων και/ή της «ιδεολογίας σαν ψευδή συνείδηση» κατά τον Μαρξ, εμφανίζεται κι εδώ αναποδογυρισμένη σαν κριτική στην παράνοια και τον τυχοδιωκτισμό (της ηγεσίας του Ζαχαριάδη και) του δεύτερου αντάρτικου. Της στιγμής δηλαδή που ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε στα προσυμφωνημένα των τρανών σηκώνοντας το ανάστημα και τα όπλα του κόντρα σε αυτούς (Έλληνες ή ξένοι είναι αδιάφορο) που ήθελαν να επιβάλουν τα συμφωνημένα ερήμην του.

Υ.Γ.3 Αν υπάρχει ένας λόγος που η τραγικότητα της σκηνής δεν λειτουργεί είναι ξανά λόγω του ρεαλισμού της, που εδώ σώζει τον θεατή, μποϋκοτάροντας την αληθοφάνεια της: σαν παρωδία από την μία και ‘συγχρονικότητα’ από την άλλη.
Σαν παρωδία λόγω της κακής ηθοποιίας ή κακής σκηνοθετικής επιλογής που έχιε αποτέλεσμα έναν καπετάνιο-καρικατούρα, όπου η τσιτατολογία του αποδιδόμενη σαν ρεαλιστικός λόγος γίνεται κωμικό σχόλιο. Αν αυτό αποτελούσε σκηνοθετική τακτική δεν θα ήταν πρόβλημα. Κάθε άλλο. Θα ζωντάνευε την ταινία και τους χαρακτήρες. (Για υποδειγματική τέτοια χρήση της παρωδίας δείτε το Άδωξοι Μπάσταρδη.) Το πρόβλημα είναι ότι ακριβώς η παρωδία προκύπτει σαν σύμπτωμα του υπερ-ρεαλισμού (ξανά) και της υπερ-τραγικότητας της κατασκευής της ταινίας – και φυσικά σαν επιβεβαίωση της αποτυχίας τους.
Σαν ‘συγχρονικότητα’ γιατί η αυτοκτονία δεν συνάδει με την μνήμη του εμφυλίου, ακόμη και στην εθνικιστική αφήγηση, αλλά περισσότερο είναι αναφορά στην πτώση των Ανατολικών καθεστώτων είκοσι χρόνια πριν (1989). Κι εδώ είναι που ο ρεαλισμός εμποδίζει την μεταφορά χρονικών στιγμών στην αφήγηση, αποκαλύπτοντας τις πηγές μνήμης και ιδεολογικού περιβάλλοντος που αντανακλά. Αντίστοιχα και η θαυμάσια σκηνή του βομβαρδισμένου από ναπάλμ τοπίου - ίσως η καλύτερη της ταινίας λόγω ρυθμού κάμερας και παρά τον φτωχό ρεαλισμό της (σαν πιστότητα αναπαράστασης) – είναι βγαλμένη από τις εικόνες του CNN και άλλων δυτικών δικτύων από την πρώτη (κυρίως, 1991) εισβολή στο Ιράκ. Όπως και ο αντι-αμερικανισμός της ταινίας είναι αυτός ο αγοραίος αντι-αμερικανισμός (επιβεβαίωση της ‘αμερικάνικης’ θετικιστικής/πραγματιστικής σκέψης) της μετά του ‘τέλους της ιστορίας’ εποχής, που στο έδαφος του ενώνονται από (μετα-)φασίστες και παπαδαριό μέχρι ορθόδοξοι ‘κομμουνιστές’.

Υ.Γ. 4 Η χρήση νέων παιδιών, που λόγω της αθωότητας τους μπορούν να μιλάνε την αλήθεια, αποτελεί μία συνήθη κινηματογραφική τακτική για να πει κανείς πράγματα σε συνθήκες που δεν επιτρέπονται (sic. στην συγκεκριμένη περίπτωση). Εδώ όμως επιβεβαιώνει την αντιμετώπιση του Βούλγαρη του ελληνικού λαού σαν αθώο παιδί κυριολεκτικά, και είναι ο ίδιος ο ρεαλισμός του (σαν αποτυχία) που ακυρώνει την παραπάνω μεταφορική χρήση νεαρών ηρώων, ξεγυμνώνοντας την κατασκευή του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου (Καρυστιάνη).

Υ.Γ.5 Αν όλα αυτά ακούγονται αρκετά επικριτικά αυτό δε σημαίνει ότι η ταινία στερείται αρετές. Η πιο βασική, το ότι δηλαδή λειτουργώντας σαν καθρέπτης και λογικό αποτέλεσμα μιας συμβιβαστικής θέασης του αντάρτικου και μιας ‘αριστερής’ κουλτούρας θυματοποίησης/αγιοποίησης, θέτει την αριστερά κατά μέτωπο με τη διαχείριση της μνήμης και της ιστορίας της έχει ήδη αναφερθεί. Σε αυτό το επίπεδο η ταινία αποτελεί μία ομολογία της αδυναμίας της κυρίαρχης στην αριστερά κουλτούρας να υποστηρίξει το αντάρτικο, όσο και αν η τελευταία (κύρια ΚΚΕ) βροντοφωνάζει ακριβώς γιατί αναγνωρίζει μέσα στην ταινία τον εαυτό της, και δεν της αρέσει.
Μέσα στον υπερ-ιστορικό ουμανισμό του ο Βούλγαρης παίρνει καθαρά το μέρος των ανταρτών, και αυτό γίνεται με δύο τρόπους. Πρώτον αναπαριστώντας τους με θετικότερο πρόσημο από ότι τον εθνικό στρατό και δεύτερον δικαιώνοντας ηθικά τον αγώνα τους κόντρα στους Αμερικάνους με τη σκηνή των ναπάλμ. [Ένα σημείο εδώ είναι επίσης ότι ο πόλεμος και η ήττα εμφανίζονται σαν αποτέλεσμα στρατιωτικής υπεροχής και όχι πολιτικής, με την τελευταία να εξαντλείται στην στρατιωτική βοήθεια, ή μη, των Σοβιετικών.]
Η συμπαθητική αναπαράσταση φαντάρων και αξιωματικών του τελευταίου δεν λείπει, αλλά εντάσσεται στην γενικότερη εξιλεωτική ματιά της ταινίας που θέλει τον θεατή να ταυτιστεί και με το δικό τους ‘δράμα’. Εκεί όμως που είναι εμφανής η διαφορά είναι στην ανάδειξη της διαφοράς κουλτούρας ανάμεσα στα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Παρά το ότι η έμφαση βρίσκεται στον ιδεαλισμό και τη θυσία των ανταρτών για απατηλά πιστεύω, δε χωράει αμφιβολία ότι τους αναγνωρίζεται μία άλλη στόφα ανθρώπου σε σχέση με τους αντιπάλους τους. Η σκηνή ανταλλαγής βρισιών είναι ένα πολύ καλό δείγμα αυτής της εμφανούς διαφοράς. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαφοροποίηση αυτή παίζει και η ανάδειξη του σημαντικού ρόλου των γυναικών στον ΔΣΕ από την ταινία. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του κεντρικού ρόλου της Γιαννούλας (από τις καλύτερες παρουσίες, αν όχι ο καλύτερα δομημένος ρόλος, της ταινίας - που μάλλον οφείλεται στην γυναικεία ματιά της Καρυστιάνη) αλλά και των νεαρότερων κοριτσιών, παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν απαραίτητα συστατικά για να χτιστεί και το αναγκαίο ‘λαβ στόρυ’ (ακόμη και η αντιπαράθεση του μοναρχοφασίστα αξιωματικού με τη Γιαννούλα που έχει πάρει προσωπικό χαρακτήρα αποτελεί μία λανθάνουσα μορφή ερωτικής έλξης) που όμως το σενάριο και η ταινία χειρίζονται με προσοχή.
Αυτή η διαφοροποίηση του ΔΣΕ από έναν κλασσικά ανδροκρατικό στρατό, είναι ένα μόνο από τα στοιχεία ανάδειξης του ‘πολιτιστικά συγκεκριμένου’ περιβάλλοντος της ταινίας, που αναδεικνύει μία άλλου τύπου ‘ακρίβεια’ στην αναπαράσταση της ιστορίας, πέρα από το αν συνέβει έτσι, τότε, εκεί κλπ. που είναι μη σχετικά μεγέθη στην κρίση της δημιουργικής ανασύνθεσης/απεικόνισης ιστορικών γεγονότων. Σε αυτή τη διάσταση εντάσσεται και η διαφοροποίηση ανάμεσα στα ρεμπέτικα τραγούδιαπου τραγουδάνε οι κύρια Νοτιοελλαδίτες και παιδιά της πόλης του εθνικού στρατού σε αντιπαράθεση με τα (μη εξελληνισμένα ακόμη) ντόπια (σλαοβομακεδόνικα) τραγούδια στο γλέντι των ανταρτών. Παρεπιμπτώντος ο Βούλγαρης θέλωνατς να τονίσει την ελληνικότητα και των δύο πλευρών αναπαράγει μοντέλα ένοπλων συγκρούσεων της προ-βιομηχανικής εποχής. Και η ανταλλαγή αθυροστομιών όπως και τα γλέντια πριν ή ανάμεσα στη μάχη παραπέμπουν στην παράδοση των κλεφτών και αρματολών και της επανάστασης του ’21.
Τέλος το αμφίβολο τελικό ερώτημα της νεαρής αντάρτισσας που έχει επιβιώσει την κόλαση των ναπάλμ: «άραγε εμείς νικήσαμε?» ξανα-ανοίγει το ερώτημα του πως χτίστηκε η σημερινή σύγχρονη/μοντέρνα Ελλάδα πάνω στο νεκρό τοπίο των ναπάλμ, συνδέοντας την ιστορική της εμπειρία ξανά με το πως σήμερα οι Αμερικάνοι και οι πρόθυμοι (ντόπιοι και ξένοι, ή καλύτερα εθνικοί και διεθνείς) ‘χτίζουν’ το Ιράκ, το Αφγανιστάν...
Χρίστος Γιοβανόπουλος

Tsakthan Daily, 2 November, 2009 -- Δεν τον παίρνετε το Γράμμο, ρε!

Tsakthan Daily, 2 November, 2009
Δεν τον παίρνετε το Γράμμο, ρε!

Με απογοήτευσε ο Παντελής Βούλγαρης. Είμαι ψυχρός θεατής, που σπάνια αφήνεται να παρασυρθεί και προσπαθεί μέσω της πολιτικής και ιστορικής κοινωνιολογίας να ασκήσει κριτική. Τελικά μια σταγόνα κύλισε στις απαλές παρειές μου. Αλλά μόνο μία. Το συναισθηματικό παιχνίδι με τους θεατές έπαιξε ο καλός μας σκηνοθέτης. Άφησε το επίπεδο των μικρο-ιστοριών να κυριαρχήσει σε βάρος του μακρο-ιστορικού που το έκανε αγνώριστο. Στο όνομα της καταγραφής των βίων και των στιγμών των «απλών ανθρώπων» που ξεκληρίστηκαν χάνει τις συνδέσεις με το ευρύτερο ταξικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Τι απομένει; Στην αρχή η αφαίρεση των δεκάδων χιλιάδων νεκρών της Κατοχής, της Αντίστασης, του Δεκέμβρη του και της μεταβαρκιζιανής ακροδεξιάς τρομοκρατίας. Ο χρόνος σταματά στο 1940 και ξαναρχίζει το 1946. Λες και δεν υπήρξε ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ. Λες και δεν υπήρξε ο Γοργοπόταμος. Λες και ο Δεκέμβρης τους ’44 ήταν μια ατέλειωτη εκδρομή. Δεν κλαίγανε οι αντάρτες όταν ακουμπούσαν τον οπλισμό τους στα χέρια του κράτους το Φλεβάρη του ’45; Δεν υπήρξαν τα κεφάλια του Άρη, του Τζαβέλλα και των συντρόφων του κρεμασμένα επί μέρες στο κέντρο των Τρικάλων (http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/metafiles/kefali_elasith_kremasmeno_se_sela_alogou.jpg ); Όλα αυτά δεν ήταν τα «πεδία των τίμιων μαχών»; Οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί από την πείνα της Κατοχής δεν αξίζουν μνείας; Για όλα αυτά δεν βγήκαν οι αντάρτες στα βουνά του Εμφυλίου; Έτσι ξύπνησαν οι Έλληνες μια μέρα κι άρχιζαν να σφάζονται σαν να παίζουν κάποιο παιχνίδι στρατηγικής στο Second Life; Απομένει επίσης η πρόσθεση στην εικόνα των τίτλων του τέλους των γελαστών ηθοποιών που μας χαμογελάνε φορώντας τις αντάρτικες ή τις κυβερνητικές πολεμικές στολές και κρατώντας τον οπλισμό τους. Ωραία σκηνή, δεν λέω. Αλλά δεν είμαστε στο θέατρο, στο σινεμά είμαστε.
Θα μπορούσα να σταθώ πρωτίστως στα κινηματογραφικώς άψογα στοιχεία της ταινίας, όπως η φωτογραφία, η μουσική, το παίξιμο των ηθοποιών και, ιδιαίτερα των παιδιών των πρώτων ρόλων, και ούτω καθεξής. Αυτά είναι και τα στοιχεία που συμβάλλουν στην έκρηξη των συναισθημάτων. Όμως, στο επίπεδο της ιδεολογίας και της πολιτικής πρότασης της ταινίας πρέπει να είναι κανείς επικριτικός. Προωθείται μια ιδέα «εθνικής συναδέλφωσης» των δύο Ελλάδων που συγκρούστηκαν ένοπλα με τελείως άνισους όρους. Από τη μια πλευρά το «συγκρότημα εξουσίας», το κράτος που συνιστά την πολιτική ενότητα των κυρίαρχων τάξεων του καπιταλισμού. Από την άλλη ήταν οι κατώτερες κυριαρχούμενες τάξης, η εργατική και η φτωχή αγροτιά: η 15χρόνη Φούλα με τα γαλάζια μάτια και την κοτσίδα που από τα εννιά της χρόνια δουλεύει στα καπνά και η κοκκινομάλλα πολυβολήτρια Γιαννούλα, που λέει στο 14χρονο βοσκό Βλάσση (το ένα από τα δυο παιδιά της μαμάς Ελλάδος) «ράφτρα ήμουν κι όταν τελειώσουμε πάλι ράφτρα θα είμαι» http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/metafiles/tzavelas___mantzopoulos_-_o_frourarxos_thw_kastorias.mp3. Είναι αυτός ο κόσμος που ηττήθηκε από το «συγκρότημα εξουσίας» λόγω και των θανάσιμων λαθών στρατηγικής και τακτικής της ηγεσίας της κομμουνιστικής αριστεράς. Το αξίωμα που ασπάζεται ο σκηνοθέτης είναι ότι «για όλα φταίνε οι ξένοι» και αυτοί που επέμβηκαν και αυτοί που δεν επέμβηκαν. Κοινωνικές τάξεις δεν είδε, απλώς «φτωχούς» και «φτωχούς» που αλληλοτρώγονται.; Εθνοτικές διαφορές και καταπίεση του «διαφορετικούυ» και του «Άλλου» δεν τις γνώριζε; Σαν να φαίνεται ότι όλα έγιναν για να μπορεί μέσα στην προσποιητή της αφέλεια η κυρία Παναγιωταρέα να αναρωτιέται 60 χρόνια μετά από τηλε-άμβωνος «μα Έλληνας να τουφεκάει Έλληνα;».
Ατύχησε η ταινία ως αντιπολεμική με αυτό τον τρόπο. Ας επιχειρήσει τώρα ο σκηνοθέτης μας να δημιουργήσει μια άλλου τύπου αντιπολεμική ταινία. Τώρα που ο ακήρυχτος πόλεμος των συνόρων πνίγει χιλιάδες άμαχους πρόσφυγες και μετανάστες στα βάθη των υδάτων της Μεσογείου.

Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com


Ήρθανε ένα βράδυ
Στίχοι: Νίκος Πανδής
Μουσική: Σπύρος Σαμοΐλης
Πρώτη εκτέλεση: Πέτρος Πανδής

Ήρθανε ένα βράδυ και σε πήραν
εκείνοι που δεν ξέρουν τη ζωή,
ψάξαν παντού και τίποτα δεν ήβραν
κι αφήσανε την πόρτα ανοιχτή.

Δίπλα στο παραθύρι το κρεβάτι
και πάνω στο κρεβάτι, γκαρδιακή,
φωτογραφία παιδική, γιομάτη,
μ’ αυτόν που χάσαμε την κατοχή.

Εργάτης στα γιαπιά, τριάντα χρόνια,
δεν είδες, μια φορά, μέρα καλή,
παιδί μ’ ασβέστες στα μαλλιά σου χιόνια
στις σκαλωσιές ανέμιζες ζωή.

Πέταγες το σακάκι στην κρεμάστρα
κι έτρεχες να πλυθείς απ’ τη δουλειά,
την ώρα π’ αψηλά ανάβαν τ’ άστρα,
αντάμωνες κρυφά μια κοπελιά.

Περάσανε τα χρόνια και οι μήνες
και συ ακόμη μου μιλάς και καρτερείς
κι ας είναι οι πληγές σου από κείνες
που στον καιρό να κλείσεις πάλι δεν μπορείς.


ΤΑ ΝΕΑ
Πατώντας σε δύο βάρκες η αντιπολίτευση Τσίπρα
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Βούλα Κεχαγιά
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009
ΤΟ ΣΤΥΛ και το ύφος της αντιπολίτευσης που θα ασκεί η Κουμουνδούρου απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναζητεί η ηγεσία του Συνασπισμού γνωρίζοντας ότι πολύ σύντομα θα κληθεί να πάρει θέση ακόμη και στις ψηφοφορίες στη Βουλή για σημαντικά ζητήματα.

Ο πρόεδρος του ΣΥΝ και επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας αν και έχει μιλήσει ανοιχτά για «αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση», προς το παρόν ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί διαπιστώνοντας ότι στελέχη του Αριστερού Ρεύματος αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ πιέζουν για σκληρή γραμμή και από την άλλη η Ανανεωτική Πτέρυγα δείχνει διάθεση ακόμη και για κριτική στήριξη των κυβερνητικών πεπραγμένων, εφόσον βεβαίως διαπιστώνεται σχετική συμφωνία.

Προβληματισμός
Οι πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν πως ο Αλέξης Τσίπρας έχει διατυπώσει σε συνεργάτες του τον προβληματισμό του για την αντιπολιτευτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ δεδομένου ότι- όπως λένε- έχει κατανοήσει πως μια στείρα αντιπολίτευση μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος του κόμματός του προκαλώντας ακόμη και αιτιάσεις πως η Κουμουνδούρου αντιπολιτεύεται όπως ο Περισσός. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρόσφατη συνάντησή του με την υπουργό Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη ο κ. Τσίπρας δεν έκρυψε ότι υπήρξε συναντίληψη σε ορισμένα ζητήματα όπως π.χ. στο θέμα του Ελαιώνα αλλά και σε γενικότερα ζητήματα περιβαλλοντικής πολιτικής.

Την ίδια ώρα κορυφαία στελέχη του Συνασπισμού, όπως για παράδειγμα ο βουλευτής Παναγιώτης Λαφαζάνης, επιμένουν σε πιο αριστερή και κινηματική αντιπολίτευση ζητώντας να φύγει ο όρος «προγραμματική» από το ύφος της αντιπολίτευσης που έχει προαναγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα ακολουθεί απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Σκληρή γραμμή
Ομοίως οι περισσότερες συνιστώσες του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς αξιώνουν σκληρή αντιπολίτευση και καμία ανοχή απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Στον αντίποδα, η Ανανεωτική Πτέρυγα με στελέχη της όπως ο Δημήτρης Παπαδημούλης και ο Φώτης Κουβέλης έχει καταστήσει σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επικροτεί τις θετικές κυβερνητικές πρωτοβουλίες και να καταθέτει και τις δικές του χωριστές προτάσεις καλώντας την κυβέρνηση να τις υιοθετήσει. Ο κ. Κουβέλης μάλιστα στην πρόσφατη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής επισήμανε ότι αργά ή γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί να «αντιδράσει» απέναντι σε θεσμικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, όπως για παράδειγμα ο Καποδίστριας 2 και ο εκλογικός νόμος, θέματα στα οποία ο Συνασπισμός θα πρέπει να έχει σαφή και ξεκάθαρη θέση ως προς την αντιμετώπισή τους. Επιπλέον, επισημαίνουν στην Κουμουνδούρου, σε λίγες ημέρες θα αρχίσουν να κατατίθενται στη Βουλή ένα ένα τα πρώτα κυβερνητικά νομοσχέδια που αποσκοπούν στην τόνωση της αγοράς και στην προστασία των δανειοληπτών.

« Εκεί θα δώσουμε εξετάσεις ως αριστερό κόμμα» αναφέρει χαρακτηριστικά κορυφαίος παράγων της Κουμουνδούρου.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4543882&ct=1

ΑΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Ήρθε η ώρα για τους 40άρηδες
«Η Ν.Δ. πρέπει να τολμήσει για να ξανασυναντήσει την κοινωνία»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Γιάννης Λ. Πολίτης
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009
«Δώστε τόπο στα νιάτα». Αυτό το μήνυμα στέλνει με τη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο Άρης Σπηλιωτόπουλος προς τους υποψηφίους για την ηγεσία αλλά και την παλιά φρουρά του κόμματος.

Ο πρώην υπουργός Παιδείας δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του και όσοι τον ξέρουν καλά λένε ότι εάν ο Κ. Καραμανλής δεν είχε παραιτηθεί τώρα αλλά έφευγε σε 2 ή 3 χρόνια, τότε θα ήταν έτοιμος να θέσει υποψηφιότητα. Σε κάθε περίπτωση πάντως πιστεύει ότι αργά ή γρήγορα οι 40άρηδες πρέπει να μπουν στην πρώτη γραμμή. Όταν ερωτάται μάλιστα γι΄ αυτό το θέμα, λέει με έμφαση ότι το κόμμα του χρειάζεται φρεσκάδα.
ΕΙΠΕ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ
Στην εποχή μας δεν υπάρχουν μεσσίες. Ούτε αυτόκλητοι σωτήρες όμως υπάρχουν.
Οι υποψηφιότητες δεν μπορούν να απορρέουν από προσωπικές φιλοδοξίες αλλά από τις συγκυρίες ή την απαίτηση της δυναμικής της κοινωνίας. Γι΄ αυτό, δεν στέκομαι στα πρόσωπα αλλά στις πολιτικές
ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Η Ν.Δ. υπέστη μια βαριά ήττα και θα χρειαστεί σαφώς τον χρόνο της για να ξαναβρεί τον βηματισμό της.
Δεν έχουμε κανένα λόγο να φοβόμαστε αυτή την περίοδο ανασυγκρότησης, ούτε να την αντιμετωπίσουμε φοβικά ή κινδυνολογώντας

ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΡΩΤΟΥΝ

Μάρθα Γιαννακίδη
Θα μείνουν στην κούρσα και οι 4 υποψήφιοι ή θα βγουν από το παιχνίδι οι κ.κ. Αβραμόπουλος και Ψωμιάδης;

Θεωρώ πως μπήκαν «στην κούρσα», όπως λέτε, για να τρέξουν και να διεκδικήσουν τη νίκη. Οπότε δεν εκτιμώ πως θα αποσυρθούν πριν από τον αγώνα. Από την άλλη, δεν έχω και ικανότητα να βλέπω το μέλλον. Η δική μου ευχή είναι να παραμείνουν μέχρι τέλους και, γιατί όχι, να προστεθούν και άλλοι διεκδικητές. Δεν έχουμε λόγο να φοβόμαστε τη συμμετοχή όταν αυτή προσφέρει πολιτικές θέσεις και γόνιμες προτάσεις για την ανασυγκρότηση της παράταξης. Και σίγουρα μόνο η εσωκομματική δημοκρατία μπορεί να βοηθήσει να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με την κοινωνία.

Μαρία Αυγέρη
Λένε ότι περιμένετε να υπάρξει αδιέξοδο στην εκλογή αρχηγού και να εμφανιστείτε ως μεσσίας, είναι αλήθεια;

Στην εποχή μας δεν υπάρχουν μεσσίες. Ούτε αυτόκλητοι σωτήρες όμως υπάρχουν. Οι υποψηφιότητες δεν μπορούν να απορρέουν από προσωπικές φιλοδοξίες αλλά από τις συγκυρίες ή την απαίτηση της δυναμικής της κοινωνίας. Γι΄ αυτό, δεν στέκομαι στα πρόσωπα αλλά στις πολιτικές. Και επιμένω σε αυτές, ελπίζοντας να μην πιστώνομαι με την πρόθεση να προσθέσω μία ακόμη υποψηφιότητα στο κάδρο. Αλλά μία συγκεκριμένη και ολοκληρωμένη πρόταση που γίνεται αποδεκτή από τους υποψηφίους.

Βασίλης Γεωργίου
Μέσα από αυτές τις επώδυνες διαδικασίες εκλογής αρχηγού που παρακολουθούμε κινδυνεύει με διάσπαση το κόμμα σας;

Η Ν.Δ. είναι μια μεγάλη παράταξη που έχει ιδεολογία, κατεύθυνση και όραμα. Πρέπει όμως να συνυπολογί- σουμε ότι είναι επίσης και μια παράταξη που υπέστη μια βαριά ήττα και θα χρειαστεί σαφώς τον χρόνο της για να ξαναβρεί τον βηματισμό της. Δεν έχουμε κανένα λόγο να φοβόμαστε αυτή την περίοδο ανασυγκρότησης, ούτε να την αντιμετωπίσουμε φοβικά ή κινδυνολογώντας. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε όλοι μας είναι να αξιοποιήσουμε δημιουργικά αυτόν τον χρόνο προκειμένου να συζητήσουμε με ειλικρίνεια και να επαναπροσδιορίσουμε τη μορφή που θέλουμε να της δώσουμε. Να τολμήσουμε να μιλήσουμε πολιτικά. Να συγκρουστούμε πολιτικά.

Μόνο τότε θα υπάρξει σύνθεση.

Κώστας Ασχουτάκης
Είστε ο πρώτος βουλευτής της μεγαλύτερης περιφέρειας της χώρας. Πότε θα πείτε στους ψηφοφόρους σας ποιον από τους υποψηφίους θα υποστηρίξετε για αρχηγό;

Όταν φτάσουμε στο σημείο να μιλήσουμε πολιτικά. Δεν υποστηρίζω πρόσωπα αλλά πολιτικές. Τα πρόσωπα είναι ικανά στελέχη και πραγματικά σας το λέω με όλη μου την ειλικρίνεια, εγώ, όποιος και να εκλεγεί, αν υποθέσουμε ότι μέχρι τέλους θα έχουμε αυτές τις υποψηφιότητες, θα τον στηρίξω με όλες μου τις δυνάμεις. Από εκεί και έπειτα, οι φίλοι και ψηφοφόροι μου στη Β΄ Αθηνών δεν χρειάζονται καθοδήγηση.

Έχουν πολιτικό κριτήριο και κριτική σκέψη.

Γιώργος Μόκος
Υπάρχει ηγετικό προσωπικό ή στελέχη τα οποία μπορούν ν΄ αλλάξουν παντελώς το κόμμα ώστε να γίνει μια δύναμη που θα φέρει την αλλαγή στο μέλλον;

Θα επιμείνω, για ακόμα μια φορά, ότι δεν είναι τα πρόσωπα που θα φέρουν τις αλλαγές αλλά οι πολιτικές που θα επιλέξουν να υπηρετήσουν. Η Ν.Δ. έχει σαφώς αξιόλογα στελέχη, με μεγάλη ιστορία και διάθεση προσφοράς για τον τόπο και την παράταξη, αλλά πρέπει να μιλήσουμε πολιτικά για να δούμε τι κόμμα οραματίζεται το καθένα από αυτά. Μόνο μέσα από έναν ουσιαστικό πολιτικό διάλογο θα μπορέσουμε να φέρουμε πάλι μπροστά την παράταξη. Αυτήν τη στιγμή, λοιπόν, μπροστά σε μία ιστορική ήττα και σε μία κρίση την οποία δεχόμαστε, οφείλουμε όλοι, με απόλυτη υπευθυνότητα, να δούμε με ποιες πολιτικές μπορούμε να ξανασυναντήσουμε την ελληνική κοινωνία, με ποιες πολιτικές μπορούμε να εμπνεύσουμε τους πολίτες που έχουν απομακρυνθεί και από την πολιτική και από τη Νέα Δημοκρατία. Πώς μπορούμε να εμπνεύσουμε τους νέους ανθρώπους. Χωρίς αυτούς δεν μπορούμε να αποκτήσουμε προοπτική.

Έλσα Μαυρίδου
Θεωρείτε πως το κόμμα σας, με τις τέσσερις υποψηφιότητες για την προεδρία του και με δεδομένη την ανάγκη ανανέωσης που έχει, «δίνει τόπο στα νιάτα» όπως θα λέγαμε σχετικά;

Σίγουρα δεν έχουν γίνει βήματα τολμηρά. Όμως, δεν είναι θέμα μόνο προσώπων και σίγουρα δεν είναι μόνο θέμα γενιάς. Είναι και θέμα πολιτικών. Πρέπει να προσθέσουμε «φρέσκα» στοιχεία στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του κόμματος προκειμένου να συναντήσουμε την κοινωνία. Για παράδειγμα, το όριο θητείας για τον πρόεδρο. Να έχει λόγο η βάση και να μπορεί να προσέρχεται ανά τέσσερα χρόνια στο «σπίτι» της και να επιβεβαιώνει ή να αποδοκιμάζει τον ηγέτη που η ίδια εξέλεξε. Αυτά τα στοιχεία θα προσδώσουν νεότητα στην παράταξη, οι αλλαγές που θα τολμήσουμε στις παρωχημένες δομές.

Μπάμπης Καναβός
Το 2000 και με τη δική σας συμβολή στον επικοινωνιακό τομέα η Ν.Δ. έφτασε πολύ κοντά στη νίκη, την οποία πήρε το 2004. Τι έφταιξε στο επιτελείο της Ν.Δ. και είχαμε το αποτέλεσμα του 2009;

Σίγουρα υπήρξε μια σειρά αιτίων που οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Σε ένα βαθμό έφταιξε η λάθος επιλογή προσώπων και πολιτικών, σε κάποιον άλλο η μειωμένη ταχύτητα με την οποία προχωρήσαμε στο μεταρρυθμιστικό μας έργο, ενδεχομένως και άλλα που σε βάθος χρόνου, με σωστή ανάλυση, θα τα αξιολογήσουμε και θα τα αποφύγουμε στο μέλλον. Και βέβαια, εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι οι φίλοι της Ν.Δ. δεν είχαν πειστεί για τις αιτίες που μας οδήγησαν στις εκλογές. Δεν το κατάλαβαν και μας τιμώρησαν γι΄ αυτό.

Χρήστος Μάλλιος
Γιατί δεν είστε υποψήφιος; Κατά τη γνώμη μας είστε ο πιο κατάλληλος: νέος, δεν αποστατήσατε και δεν φθαρήκατε.

Σας ευχαριστώ, αλλά δεν ενδιαφέρει να προστεθεί μία ακόμα υποψηφιότητα στις ήδη τέσσερις υφιστάμενες, αλλά να δούμε κατά πόσο υπάρχουν οι προϋποθέσεις να κουβεντιάσουμε πολιτικά και κυρίως να δούμε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να ανασυγκροτήσουμε την παράταξή μας. Άλλωστε όλα, ακόμη και οι υποψηφιότητες, είναι χρήσιμα όταν προκύπτουν αβίαστα στην πορεία ως απαίτηση της κοινωνίας.

Λάκης Πάνος
Κύριε Σπηλιωτόπουλε, γνωρίζετε ότι μέχρι την ημέρα των εκλογών ένας αριθμός μαθητών και μαθητριών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες δεν παρακολουθούσε μαθήματα, καθώς δεν προσλάβατε ως υπουργός οδηγούς και συνοδούς σχολικών λεωφορείων; Ενδεχομένως τα κολέγια για σας να είχαν προτεραιότητα και όχι τα παιδιά με τις ειδικές ανάγκες.

Μην μπερδεύετε τις συναρμοδιότητες μεταξύ των αρμόδιων υπουργείων και φορέων με τις προτεραιότητες. Τα σχολικά λεωφορεία είναι αρμοδιότητα των νομαρχιών. Οι προσλήψεις απαιτούν εγκρίσεις από το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και πιστώσεις. Τα κολέγια ήταν η εφαρμογή ενός νόμου που βρήκα. Συνεπώς, προτεραιότητά μου είναι ο δημόσιος χαρακτήρας της εκπαίδευσης και μία κοινωνία με ίσες ευκαιρίες για όλους, χωρίς αποκλεισμούς. Και με την προσωπική μου στάση το έχω αποδείξει.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4543871&ct=1


ΗΜΕΡΗΣΙΑ
Συνάντηση Τσίπρα με αστυνομικούς
2/11/2009
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15459&subid=2&pubid=20193139
Με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας, θα συναντηθεί σήμερα ο κ. Αλ. Τσίπρας.
Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Βουλευτής Β' Πειραιά Παν. Λαφαζάνης και ο Θοδ. Δρίτσας, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α' Πειραιά, θα συναντηθούν σήμερα με την υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας κα Λούκα Κατσέλη.
Η συνάντηση πραγματοποιείται κατόπιν πρωτοβουλίας των Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να ενημερωθούν για τις θέσεις της κυβέρνησης όσον αφορά την τύχη της σύμβασης μεταξύ ΟΛΠ και COSCO, για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί την καταγγελία και ακύρωσή της.
"Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ως άλλοθι, κάτι που δήθεν αποκαλεί διάλογο, προκειμένου να κερδίσει χρόνο για να διαμορφωθούν δυσμενή τετελεσμένα στην εκποίηση του λιμανιού του Πειραιά", τονίζουν σε κοινή ανακοίνωσή τους οι κ.κ. Λαφαζάνης και Δρίτσας. "Στόχος είναι να εγκατασταθεί, χωρίς αντίσταση, η COSCO στο λιμάνι του Πειραιά και να αρχίσει να εφαρμόζεται, με επουσιώδεις και ανώδυνες ίσως τροποποιήσεις στο μέλλον, η Συμφωνία παράδοσης του λιμανιού, την οποία το κυβερνητικό κόμμα κατήγγελλε προεκλογικά ως αποικιοκρατική και αντεργατική", εκτιμούν και αναφέρουν ότι η "κυβέρνηση με τη στάση της υποτιμά όχι μόνο τα συμφέροντα αλλά και την νοημοσύνη και την αγωνιστική ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος και των εργαζομένων στο λιμάνι και κυρίως βλάπτει σοβαρά τον Πειραιά, το δημόσιο συμφέρον και την ελληνική οικονομία. Όσοι σπέρνουν ανέμους, θα θερίσουν θύελλες!".

ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Αντ. Σαμαράς: Δεν με αγγίζουν οι προκλήσεις
Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009 21:08
URL: http://www.naftemporiki.gr/news/redirstory.asp?id=1735784

«Κάποιοι έχασαν την ψυχραιμία τους. Εγώ δεν χάνω τη δική μου. Έχω ευθύνη απέναντι στην ενότητα, απέναντι στο μέλλον της Παράταξης. Προκλήσεις δεν με αγγίζουν, δεν πτοούμαι», διεμύνησε από τα Γιάννενα ο Αντώνης Σαμαράς.
Απαντώντας στα όσα ειπώθηκαν χθες στην Κεντρική Επιτροπή, ο κ. Σαμαράς υπογράμμισε ότι «το ζητούμενο είναι να βγει κερδισμένη στο τέλος η Νέα Δημοκρατία». «Ο ρόλος μου είναι να ενώνω, όχι να διχάζω. Να επουλώνω πληγές, όχι να τις ξύνω. Η δική τους στάση δεν με αγγίζει. Δεν πτοούμαι. Προχωράμε» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Μεταξύ άλλων, επεσήμανε ότι οι ιδέες και τα ιδανικά της ΝΔ δεν είναι παλαιά, δεν είναι νέα, αλλά είναι παντοτινά και διαχρονικά.
«Είναι αυτά που εμπνέουν την παράταξη. Είναι αυτά που εμπνέουν κι έφτιαξαν αυτή τη χώρα. Είναι η Ελευθερία, η Αξιοπρέπεια, η Αλληλεγγύη, η Ευθύνη, η Κοινωνική Δικαιοσύνη, η Πατρίδα» σημείωσε.
Χαρακτήρισε δε μεγάλο λάθος ότι η ΝΔ έδωσε την εντύπωση ότι κρύβει τα ιδανικά της για να κερδίσει όπως είπε τους «ταλαντευόμενους» ψηφοφόρους, κάποιους ευκαιριακούς, αλλά έχασε πολύ περισσότερους παραδοσιακούς.
Ανέφερε ακόμη ότι η ΝΔ κυνήγησε τον οριακό ψηφοφόρο, και έχασε ένα κομμάτι από τον πυρήνα, από τον κορμό της παράταξης.
«Ψάχνοντας στην όχθη του ποταμού, χάσαμε την κοίτη του… Και κυνηγώντας τον οριακό ψηφοφόρο. Δεν βλέπαμε ότι άδειαζε η παραδοσιακή μας δεξαμενή» τόνισε.
Υποστήριξε δε πως από αυτούς που έχασε η ΝΔ «οι περισσότεροι δεν πήγαν απέναντι. Δεν πήγαν στο ΠΑΣΟΚ. Δεν πήγαν σ’ άλλα κόμματα. Οι περισσότεροι έκατσαν σπίτι τους, έκαναν αποχή» και αυτούς πρέπει είπε, η ΝΔ να τους κερδίσει.
«Για να τους κερδίσουμε, πρέπει να έχουμε στο νου μας τρείς λέξεις: Ταυτότητα, Ενότητα, Οργάνωση» επεσήμανε.
«Δεν χαρίζουμε την Πατρίδα στην άκρα Δεξιά. Ούτε χαρίζουμε την Κοινωνική Δικαιοσύνη στην Αριστερά. Εμείς εκφράζουμε παραδοσιακές αξίες και σύγχρονες φιλελεύθερες τάσεις. Σε αυτό που ονομάζουμε Κοινωνικό Φιλελευθερισμό» πρόσθεσε.
Ο κ. Σαμαράς υπογράμμισε επίσης ότι η εθνική υπερηφάνεια και η ανταγωνιστικότητα πάνε μαζί και πρόσθεσε: «Πιστεύω ότι μπορούμε να συνθέσουμε τις ιδέες μας, όχι να χωρίσουμε την παράταξη. Θα εμποδίσω τέτοιο εσωτερικό διχασμό. Ξέρετε ότι το μπορώ. Μαζί το μπορούμε».

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Ασπρη μέρα στο Πεκίνο με χιόνι τεχνητό...
Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009 07:00
URL: http://www.naftemporiki.gr/news/redirstory.asp?id=1735804
Καλυμμένη από χιόνια ήταν χθες η ιστορική «Απαγορευμένη πόλη» (φωτογραφία) στο Πεκίνο, προσφέροντας μοναδικό θέαμα στους λίγους επισκέπτες.
Οι τελευταίοι αγνοούσαν πάντως ότι η πρώιμη χιονόπτωση ήταν αποτέλεσμα ανθρώπινης παρέμβασης, αφού οι Κινέζοι μετεωρολόγοι κατάφεραν χθες να καλύψουν με στρώμα τεχνητού χιονιού το Πεκίνο, θέλοντας να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της παρατεταμένης ξηρασίας στην ευρύτερη περιοχή γύρω από την πρωτεύουσα.