Τα κινηματικά κόμματα (του Θανάση Τσακίρη)

Σύμφωνα με τον Χέρμπερτ Κίτσελτ τα κινηματικά κόμματα είναι «συνασπισμοί πολιτικών ακτιβιστών που προέρχονται από κοινωνικά κινήματα και προσπαθούν να εφαρμόσουν τις οργανωτικές και στρατηγικές πρακτικέςτων κοινωνικών κινημάτων στο πεδίο
του κομματικού ανταγωνισμού.
Αυτό συνεπάγεται μια σειρά πράγματα.

Πρώτα απ’ όλα, δεν επενδύουν ιδιαίτερα σε μια επίσημη οργανωτική κομματική δομή. Τα κινηματικά κόμματα ενδέχεται να μη διαθέτουν τυπικό ορισμό του ρόλου του μέλους. Οποιοσδήποτε μπορεί να προσέλθει στη συνέλευση ή δραστηριότητα του κόμματος θεωρείται «μέλος, με την έννοια του δικαιώματος συμμετοχής (και ψήφου για δράση σε περίπτωση που κληθεί να το κάνει). Επίσης,
τα κινηματικά κόμματα δεν διαθέτουν εκτεταμένη και εντατική τυπική οργανωτική κάλυψη. ∆εν διαθέτουν σώματα επαγγελματικών στελεχών και υλική επικοινωνιακή υποδομή (γραφεία, αυτοκίνητα κ.λπ.), σύστημα συνάρθρωσης συμφερόντων μέσω καθιερωμένων οργάνων και αξιωματούχων εξουσιοδοτημένων για τη διατύπωση δεσμευτικών αποφάσεων και εντολών για λογαριασμό του κόμματος. Οι τρόποι, όμως, με τον οποίο τα κινηματικά κόμματα διαφέρουν από τον θεσμοποιημένο τύπο κομμάτων ποικίλουν πολύ.

Στο ένα άκρο τα κινηματικά κόμματα μπορεί να καθοδηγούνται από ένα χαρισματικό ηγέτη με κληρονομικό «πολιτικό προσωπικό» και προσωπικό «ποίμνιο» επί των οποίων ασκεί έλεγχο άνευ όρων και αμφισβήτησης.

Στο άλλο άκρο τα κινηματικά κόμματα προσπαθούν να πραγματοποιήσουν έναν από τα κάτω δημοκρατικό συμμετοχικό συντονισμό των ακτιβιστών. Εδώ όλες οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται σε συνελεύσεις ακτιβιστών κι εφαρμόζονται από εκπροσώπους που εκλέγονται για πολύ σύντομες και μη ανανεώσιμες θητείες σε αξιώματα πολιτικής αντιπροσώπευσης είτε εσωκομματικά είτε νομοθετικά.

Τόσο ο χαρισματικός κληρονομικός τύπος όσο και η δημοκρατία της βάσης οδηγούν σε ένα πρόγραμμα συλλογικών προτιμήσεων ασταθές, ευμετάβλητο και ατελές. ∆ίνεται προσοχή σε ένα μικρό αριθμό διακυβευμάτων ενώ πολλά άλλα παραμελούνται. Η επιδίωξη αυτών των βασικών αντικειμενικών σκοπών μπορεί να είναι ασυνεπής και ασυνεχής. Τρίτον, με όρους εξωτερικής πολιτικής πρακτικής τα κινηματικά κόμματα επιχειρούν μια διπλή πορεία με
τον συνδυασμό δραστηριοτήτων στο πλαίσιο των πεδίων του επίσημου δημοκρατικού ανταγωνισμού και της εξωθεσμικής κινητοποίησης. Τη μια μέρα μπορεί οι νομοθέτες να
αντιπαρατίθενται σχετικά με ένα νομοσχέδιο στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, αλλά την
επόμενη μέρα να συμμετέχουν σε συγκρουσιακές διαδηλώσεις ή σε μη
βίαιες καταλήψεις κυβερνητικών κτηρίων.

Η μετάβαση από το κινηματικό κόμμα σε οποιαδήποτε άλλη μορφή κόμματος αφορά τότε επενδύσεις είτε σε οργανωτική δομή ή σε τρόπους συνάρθρωσης συμφερόντων. Το κατά
πόσο, όμως, είναι έτοιμοι ή όχι οι ακτιβιστές να κάνουν αυτές τις επενδύσεις εξαρτάται από συγκεκριμένες συνθήκες.

 Επιπλέον, τι ακριβώς σημαίνει ότι οι πολιτικοί επενδύουν στην οργανωτική δομή και σε τρόπους
συνάρθρωσης εξαρτάται από εξωγενείς παράγοντεςόπως είναι η τεχνολογία
(τρόποι επικοινωνίας, μεταφορές) και το ανθρώπινο κεφάλαιο (π.χ. μορφωτικό επίπεδο εκλογικού σώματος). Το συμβατικό μοντέλο του κόμματος μαζών που ενσαρκώνουν τα σοσιαλιστικά εργατικά κόμματα και ευρωπαϊκά χριστιανικά κόμματα από τον ύστερο 19ο αιώνα
ως το τελευταίο τρίτο του 20ού αιώνα αποτελεί, από αυτή τη σκοπιά, μια συγκεκριμένη
έκφραση επένδυσης που ήταν συνδεδεμένη με μια εποχή αδύναμων ηλεκτρονικών ΜΜΕ κι
ενός σχετικά ανεκπαίδευτου πληθυσμού σύμφωνα με τα μέτρα και σταθμά των αρχών του
21ου αιώνα.»

Γιατί τα κοινωνικά κινήματα ορισμένες φορές δημιουργούν κινηματικά κόμματα; Σύμφωνα με τον Χ. Κίτσελτ έχουν διατυπωθεί τέσσερις θεωρίες.

«Η εξέλιξη των πολιτικών μορφών μπορεί να είναι ζήτημα πολιτικής μάθησης μέσω δοκιμασίας
και λάθους. Οι κοινωνικο-κινηματικοί ακτιβιστές μπορεί να συνειδητοποιήσουν ότι τα
διακυβεύματά τους πράγματι συνεπάγονται μια γενική αναδιοργάνωση της κοινωνίας αντί για μεμονωμένα μέτρα πολιτικών μεταρρυθμίσεων. Καθώς διατυπώνουν και αναπτύσσουν ευρείας κλίμακας ιδεολογίες και προγράμματα, έρχονται σε σύγκρουση με τα κατεστημένα πολιτικά κόμματα και προγράμματα σε μια μεγάλη σειρά πολιτικών
ζητημάτων.

 Σε αυτό το σημείο κινηματικοί εγχειρηματίες ενδέχεται να αποφασίσουν να
μπουν στην ανταγωνιστική εκλογική αρένα με ένα νέο κόμμα.
Η μετάβαση από το κίνημα στο κινηματικό κόμμα μπορεί να είναι ειδική περίπτωση ενός
παιγνίου με ατελή και ασύμμετρη ενημέρωση.

Οι κινηματικοί εγχειρηματίες έχουν «ιδιωτική ενημέρωση» σχετικά με το μέγεθος του εκλογικού σώματος που θα τους υποστήριζε αν
επρόκειτο να μπουν στην αρένα του κομματικού ανταγωνισμού με τις πολιτικές εκκλήσεις
του κινήματος. Το κατά πόσο θα μπουν οι κινηματικοί εγχειρηματίες στο εκλογικό πολιτικό παιχνίδι ή όχι εξαρτάται από την αλληλεπίδραση ανάμεσα στην ένταση και στα κύρια χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων μελών κατά τη διεκδίκηση του συμφέροντος του κινήματος και
των ορίων για την ένταξη που δημιουργούνται από τους εκλογικούς νόμους και τα άλλα
επίσημα ή ανεπίσημα κατώφλια που περιορίζουν την ανάπτυξη του νέου διεκδικητή (τα
κομματικά οικονομικά, η πρόσβαση στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ κ.ά.). Ένας κινηματικός εγχειρηματίαςα μπει στην αρένα του κομματικού ανταγωνισμού με κάποια προσδοκία επιτυχίας
μόνο αν τα εκλογικά εμπόδια είναι αρκετά χαμηλά έτσι ώστε το αναμενόμενο επίπεδο εκλογικής υποστήριξης προσφέρει μια λογική προσδοκία κατάκτησης ενός εκλογικού ποσοστού που να εντάσσει το νέο κόμμα στη νομοθετική αντιπροσωπία.

Η χωρική θεωρία του κομματικού ανταγωνισμού που αντλεί από την κοινωνική και πολιτική κινητοποίηση των συγκρούσεων συμφερόντων στην κοινωνία (cleavages-διαιρετικές τομές). Μόνο όπου για ένα σημαντικό πολιτικό συμφέρον το οποίο ενστερνίζεται ένα αριθμητικά σημαντικό εκλογικό σώμα γίνεται έντονα αισθητή η έλλειψη αντιπροσώπευσής
του στο υφιστάμενο πολιτικό σύστημα, είναι πιθανή η κινητοποίηση των κινηματικών εγχειρηματιών για την είσοδό τους στην εκλογική αρένα.»

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι δεν είναι αδιαμεσολάβητη η σχέση ύπαρξης ενός κοινωνικού προβλήματος και της αντίστοιχης κομματικής-εκλογικής εκπροσώπησης του αντίστοιχου κοινωνικού σώματος που το βιώνει. Το εργατικό
και το οικολογικό κίνημα πέρασαν από διάφορες φάσεις μέχρι να δημιουργηθεί η αντίστοιχη κοινωνική συνείδηση και να υπάρξει δυνατότητα συγκρότησης φορέα επιτυχούς πολιτικής και εκλογικής παρέμβασης με χειροπιαστά θετικά αποτελέσματα για τα τμήματα αυτά του πληθυσμού.


Θανάσης Τσακίρης


ΠΗΓΗ

     H. Kitschelt (2006) "Movement parties "  Richard S Katz, William J Crotty  (επιμ.), Handbook of Party Politics,  SAGE,   

Tsakthan Daily 21/4/2018 -- Fuck Junta , Fight Now

ΟΤΑΝ η στρατιωτική χούντα κατέλυσε δια της βίας το δημοκρατικό πολίτευμα την 21/4/67 το πρώτο που έκανε μετά τις 5.000 συλλήψεις πολιτών (και τον πατέρα μου Βαγγέλη Τσακίρη) ήταν να θέσει εκτός νόμου τα πολιτικά κόμματα. Άλλοι πολιτικοί θεσμοί δεν τέθηκαν εκτός  νόμου. Τα ΜΜΕ λογοκρίθηκαν αλλά δεν καταργήθηκαν. Τα εργατικά συνδικάτα το ίδιο. Τι είναι, όμως, τα κόμματα που 51 χρόνια μετά συκοφαντούνται ξανά;

«Η σύγχρονη πολιτική είναι η πολιτική των κομμάτων. Τα πολιτικά κόμματα είναι οι κύριοι δρώντες στο σύστημα που συνδέει το σώμα των πολιτών με την κυβερνητική διαδικασία…Τα πολιτικά κόμματα συναρθρώνουν τα αιτήματα σε συνεκτικά πακέτα πολιτικής -μια διαδικασία που προσφέρει στους ψηφοφόρους μια επιλογή στις εκλογές. Τα πολιτικά κόμματα σχηματίζουν κυβερνήσεις και δρουν ως αντιπολιτεύσεις στα νομοθετικά σώματα…Έτσι είναι κρίσιμη η σημασία τους στη διαδικασία λήψης και εφαρμογής πολιτικών αποφάσεων. Από την άποψη αυτή, τα πολιτικά κόμματα…είναι οι κύριοι δρώντες στα δημοκρατικά συστήματα αντιπροσώπευσης όταν πρόκειται για επίλυσης κοινωνικών προβλημάτων.» ^[1]

O Εντμουντ Μπερκ όρισε ως κόμμα ένα σώμα ανθρώπων που ενώνονται με στόχο την προώθηση μέσω των κοινών προσπαθειών τους των εθνικών συμφερόντων στηριζόμενοι σε ορισμένη ιδιαίτερη αρχή με την οποία όλοι συμφωνούν. Πολλοί μελετητές των κομμάτων, ακολουθώντας την άποψη του Μπερκ, τα αντιλαμβάνονται ως ομάδες «ιδεών» που αφορούν το κοινό συμφέρον ή το χαρακτήρα και την επιθυμητή μορφή των ανθρωπίνων σχέσεων στο πλαίσιο της κοινωνίας. Έτσι, τα πολιτικά κόμματα μελετώνται ως προς τις ιδέες που εκφράζουν και αναλύονται με όρους συμβολικού, ρηματικού περιεχομένου της κομματικής ιδεολογίας ή του δόγματος.

Το κόμμα μπορεί να γίνει αντιληπτό και ως τμήμα της γενικής κοινής γνώμης που μετριέται με τον αριθμό των ψήφων τις οποίες είναι σε θέση να κατακτήσει στις γενικές βουλευτικές εκλογές ή στις ευρωκοινοβουλευτικές και άλλες δευτέρας τάξεως εκλογές.

Τα πολιτικά κόμματα μπορούν επίσης να μελετηθούν και από την άποψη της κοινωνικής σύνθεσης του πλήθους των υποστηρικτών του. Έτσι, ερευνάται η δημογραφική (ηλικία, φύλο, φυλή, εθνότητα, θρησκεία, εκπαίδευση, εισόδημα) και ταξική (αστική, μικροαστική και εργατική) σύνθεσή των μελών και των υποστηρικτών του.

Το κόμμα μπορεί, τέλος, να ερευνηθεί στις δυναμικές του διαστάσεις με τη μελέτη της οργάνωσής του, της δομικής σχέσης μεταξύ των αξιωματούχων του, των εργαζομένων του και του πλήρους απασχόλησης προσωπικού του και της γραφειοκρατίας.  Όπως τόνισε ο μελετητής των πολιτικών κομμάτων Άντζελα Πανεμπιάνκο η εσωτερική οργάνωση των κομμάτων είναι θέμα κλειδί για την μελέτη των κομμάτων και αυτή η μελέτη πρέπει να έχει ιστορικό χαρακτήρα, δηλαδή να τοποθετεί τη μορφή οργάνωσης στα χρονοχωρικά πλαίσια μέσα στα οποία αναπτύσσεται.^[1]

Ο πρώτος που διατύπωσε μια θεωρία των πολιτικών κομμάτων ήταν ο Μωυσής Οστρογκόρσκι. Στην πρώτη έκδοση του σχετικού έργου του[2]έγραφε ότι «σ’ αυτό το βιβλίο ερευνώ τις λειτουργίες της δημοκρατικής κυβέρνησης, αλλά δεν είναι οι θεσμοί που αποτελούν το αντικείμενο της έρευνάς μου: δεν είναι στις πολιτικές μορφές αλλά στις πολιτικές δυνάμεις που επιμένω.» Ο Οστρογκόρσκι ήταν ένας από τους πρώτους πολιτικούς στοχαστές που αντιλήφθηκαν το ζωτικότατο ρόλο των πολιτικών κομμάτων για τη λειτουργία των δημοκρατικών καθεστώτων του 20ου αιώνα, 

Με την ανάπτυξη της ζωής των πολιτικών κομμάτων αναπτύσσονται και αποκτούν προσανατολισμό η εστίαση των πολιτικών αισθημάτων και οι ενεργές βουλήσεις των πολιτών μιας δημοκρατικής πολιτείας. Για πρώτη φορά στην ιστορία αποκαλύπτονται οι μηχανισμοί της εξουσίας και της διαχείρισης  στη νεότερη κοινωνία και εμφανίζονται καθαρά οι αντιφάσεις μεταξύ των αρχών της δημοκρατίας και της πραγματικής λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων. Η πολύ γρήγορη μετάβαση από την παραδοσιακή κοινωνία στη δημοκρατική που συνέβαλε στην μετατροπή των μαζών σε παράγοντα της πολιτικής διαδικασίας δημιούργησε την ίδια στιγμή και τις βάσεις ενός νέου τύπου αυταρχισμού που προέκυπτε από την υπερίσχυση της ολιγαρχίας των κομμάτων έναντι της πλειοψηφίας. Ο Οστρογκόρσκι ήταν από τους πρώτους ερευνητές που μίλησαν για την μετάβαση σε μια κατάσταση «χειραγώγησης της θέλησης των ψηφοφόρων» και «γραφειοκρατικοποίησης των κομμάτων υπό συνθήκες βίαιης αντιπαράθεσης για την εξουσία». Δεν δείχνει μόνο τις αρνητικές όψεις της νεότερης πολιτικής κοινωνίας αλλά και τρόπου υπέρβασής τους, ανοίγοντας το δρόμο για την ανάπτυξη του κλάδου της πολιτικής κοινωνιολογίας. Η εκτίμησή του για την ανάπτυξη και μαζικοποίηση των κομμάτων ως απαραίτητων μέσων για την εδραίωση και απρόσκοπτη λειτουργία της δημοκρατίας, ιδιαίτερα στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, όπου τα «κόμματα μαζών» ανταγωνίζονται για την προσέλκυση των ψηφοφόρων, που αυξάνονταν συνεχώς λόγω της σταδιακής κατάργησης των εισοδηματικών και άλλων περιορισμών με αποτέλεσμα την καθιέρωση της καθολικής ψηφοφορίας ανδρών και γυναικών. Ακόμη και εκεί όπου τυπικές ελευθερίες δεν υπήρχαν, τα καθεστώτα στα ναζιστικά, φασιστικά και σταλινικά κράτη χρησιμοποίησαν τη μαζική δύναμη των ιδεολογικών αυτών κομμάτων για την ¨αναθεμελίωση των κοινωνιών¨. Επίσης τα αντιαποικιακά κινήματα εξελίχθηκαν σε μαζικά πολιτικά κόμματα που χρησίμευσαν ως εργαλεία για την εκδίωξη των αποικιοκρατικών δυνάμεων και για την οικοδόμηση των νέων εθνικών κρατών. Σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό στοιχείο που πρέπει να αναγνωρίζουμε είναι η ένταξη ολόκληρων πληθυσμών στο εκλογικό σώμα και στην μαζική κινητοποίησή του.

Θανάσης Τσακίρης

---

^[1]  Βλ. Panebianco, A. (1988) Political Parties: Political Organization and Power. Cambridge, UK and New York, NY:  Cambridge University Press.

[2] Ostrogorsky, M. (1902) Democracy and the Organisation of Political Parties. London:
Macmillan. Στην ίδια τη χώρα του Οστρογκόρσκι όπου τα κόμματα αναπτύχθηκαν ραγδαία κατά τη διάρκεια των επαναστατικών εξελίξεων μεταξύ 1905 και 1917, ο Βλάντιμιρ Ι. Λένιν στην πολεμική του κατά των «δεξιών οπορτουνιστών» του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στηρίζεται στο συγκεκριμένο βιβλίο για να δείξει την αναγκαιότητα για την «προλεταριακή δημοκρατία (…) να καταπιέσει τη μπουρζουαζία». Βλ. Lenin, V.I. (1918/1974) «The Proletarian Revolution and the Renegade Kautsky» στο Lenin’s Collected Works. Moscow: Progress Publishers, Τόμος 28, σελ 104-112http://marxists.org/archive/lenin/works/1918/prrk/append02.htm#bk43

---

^[1] Βλ. Klingemann, H.D., Hofferbert, R.I. and Budge, I. (1994) Parties, Policies and Democracy. Boulder, CO: Westview Press, σελ.5
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Τα «καμπανάκια» των δημοσκοπήσεων για ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και Κίνημα Αλλαγής
© Sofokleousin.gr
https://www.msn.com/el-gr/news/politics/%CF%84%CE%B1-%C2%AB%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CE%B1%C2%BB-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AE%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B4-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AE%CF%82/ar-AAw7Xlg?li=BBqxHCu&ocid=UP97DHP
Τα «καμπανάκια» των δημοσκοπήσεων για ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και Κίνημα Αλλαγής
Η μείωση της «ψαλίδας» ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και το χαμηλό ποσοστό του Κινήματος Αλλαγής είναι το κοινό χαρακτηριστικό των τελευταίων σφυγμομετρήσεων.

Τα ευρήματα αποτελούν καμπανάκια και για το τρία κόμματα. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή δεν ανακάμπτει με την ταχύτητα που θα ήθελε και βλέπει τη διαφορά να μειώνεται μεν, αλλά να παραμένει. Στόχος είναι πλέον να ανακτήσει τους ψηφοφόρους που φαίνεται να χάνει, καθώς η συσπείρωσή τους είναι περίπου στο 32%. Για τη Νέα Δημοκρατία, που βλέπει τα όποια δημοσκοπικά κέρδη είχε αποκομίσει μέχρι και το καλοκαίρι του 2017, σταδιακά να εξανεμίζονται, αλλά να διατηρεί την πρωτιά. Κίνδυνο αποτελεί η αποσυσπείρωση που καταγράφει, καθώς δείχνει πως έπιασε δημοσκοπικό ταβάνι και αρχίζουν να υποχωρούν τα ποσοστά της. Το Κίνημα Αλλαγής φαίνεται να διαψεύδει τις προσδοκίες της ηγεσίας του και πραγματοποιεί "χαμηλή πτήση" με ποσοστά κοντά σε εκείνα του ΚΚΕ. Πιθανότατ μετράει αρνητικά στην κοινή γνώμη η ασάφεια και η διγλωσσία, για τις μελλοντικές συνεργασίες, καθώς οι μισοί βλέπουν προς τα δεξιά, με τη ΝΔ και οι άλλοι μισοί προς τα αριστερά, με το ΣΥΡΙΖΑ. 

Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν και από τις δύο νέες δημοσκοπήσεις που ανακοινώθηκαν τα τελευταία 24ωρα, της Palmos Analysis και της Alco, οι διαπιστώσεις των οποίων θα αναγκάσουν τα δύο κόμματα σε αλλαγή στρατηγικής.

Αναλυτικότερα, η ΝΔ διατηρεί το προβάδισμα στην πρόθεση ψήφου, αλλά η διαφορά της από τον ΣΥΡΙΖΑ μειώνεται, καθώς παρατηρούνται τάσεις αποσυσπείρωσης στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από 82% πριν από ένα χρόνο, έχει πέσει στο 66%, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Palmos Analysis.

Παράλληλα, μειωμένη ψαλίδα στην πρόθεση ψήφου ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και στον ΣΥΡΙΖΑ, καταγράφεται και στη δημοσκόπηση της Alco για το Νews 24/7 που διενεργήθηκε το χρονικό διάστημα 11-16 Απριλίου, με τη διαφορά να περιορίζεται στις 4,7 μονάδες έναντι 4,9 τον Φεβρουάριο του 2018, στην αντίστοιχη μέτρηση της ίδιας εταιρείας.

Αναλυτικότερα, σε ότι αφορά στην έρευνα της Palmos Analysis, η διαπίστωση σημαίνει ότι περίπου ένας στους πέντε από αυτούς που δήλωναν ότι θα ψηφίσουν  ΝΔ, εμφανίζεται τώρα αναποφάσιστος, ή έχει στραφεί σε άλλο κόμμα.

Είναι ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα της δημοσκόπησης που διενήργησε η Palmos Analysis για το tvxs.gr και δίνει μία λεπτομερή εικόνα για τις τάσεις στο εκλογικό σώμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ενισχύεται οριακά, αλλά εμφανίζει ακόμη πολύ χαμηλό ποσοτό συσπείρωσης: 32%, από 28% πριν από ένα χρόνο.

Τα στοιχεία αυτά  σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά υψηλά ποσοστό αδιευκρίνιστης  πρόθεσης ψήφου, καθιστούν αβέβαια οποιαδήποτε πρόβλεψη για την έκβαση των επόμενων εκλογών. Η αβεβαιότητα αφορά κυρίως τους συσχετισμούς δυνάμεων που θα προκύψουν από τις κάλπες - δεν τίθεται ζήτημα για το ποιό θα ήταν πρώτο κόμμα αν γινόταν τώρα εκλογές

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, η ΝΔ συγκεντρώνει ποσοστό 20,8% στην πρόθεση ψήφου, ο ΣΥΡΙΖΑ 11,9%, το ΚΚΕ και το Κίνημα Αλλαγής από 5,2% και η Χρυσή Αυγή 5%.

Αν γινόταν τώρα εκλογές, η νέα Βουλή θα ήταν πεντακομματική, ενώ οι AN.EΛ και η Ενωση Κεντρώων δεν θα έπιαναν το όριο του 3%

Περίπου 1 στους 4 ερωτηθέντες δήλωσε ότι δεν ξέρει τι θα ψήφιζε  αν γινόταν τώρα εκλογές: Το ποσοστό των αναποφάσιστων είναι 23,8% στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση, ενώ 6,8% δήλωσαν ότι θα ψήφιζαν άκυρο ή λευκό.

Σε χαμηλά επίπεδα διαμορφώνονται τα ποσοστά των κομμάτων τα οποία - με βάση τα αποτελέσματα  της δημοσκόπησης -  θα έμεναν εκτός Βουλής:

•  Ένωση Κεντρώων 1,9%

•  Εθνική Ενότητα – ΛΑΟΣ 1,2%

•  Ανεξάρτητοι Έλληνες 1,1%

•  ΑΝΤΑΡΣΥΑ 0,8%

•  Λαϊκή Ενότητα 0,7%

•  Δημιουργία Ξανά 0,7% και

•  Πλεύση Ελευθερίας 0,6%

Επισημαίνεται ότι όλα τα αναφερόμενα ποσοστά αφορούν δοθείσεις απαντήσεις για πρόθεση ψήφου και δεν έχει γίνει αναγωγή επί των εγκύρων.

Η δημοσκόπηση της ALCO

Μειωμένη ψαλίδα στην πρόθεση ψήφου ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και στον ΣΥΡΙΖΑ, καταγράφεται στη δημοσκόπηση της Alco  για το Νews 24/7 που διενεργήθηκε το χρονικό διάστημα 11-16 Απριλίου, με τη διαφορά να περιορίζεται στις 4,7 μονάδες έναντι 4,9 τον Φεβρουάριο του 2018, στην αντίστοιχη μέτρηση της ίδιας εταιρείας.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, η ΝΔ συγκεντρώνει στην πρόθεση ψήφου ποσοστό 21,4% - ακριβώς το ίδιο ποσοστό που εμφανιζόταν και στην προηγούμενη αντίστοιχη μέτρηση της ίδιας εταιρίας – ενώ το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ αυξάνεται κατά 0,2% και φθάνει στο 16,7% του δείγματος.

Ποσοστό πάνω από το όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης συγκεντρώνουν η Χρυσή Αυγή (6%), το Κίνημα Αλλαγής (5,4%) και το ΚΚΕ (5,3%), ενώ κάτω από το όριο που προβλέπεται για είσοδο στη Βουλή βρίσκονται τα ποσοστά των Ανεξάρτητων Ελλήνων, της Ενωσης Κεντρώων, της Λαϊκής Ενότητας (που ωστόσο εμφανίζεται να ενισχύει το ποσοστό της από 2% τον Φεβρουάριο σε 2,5%) και της Πλεύσης Ελευθερίας(1,3%).

Σταθερά υψηλά παραμένουν τα ποσοστά της απροσδιόριστης ψήφου, (με ένα μεγάλο μέρος των “αναποφάσιστων” να προέρχεται – σύμφωνα με την έρευνα – από πολίτες που επέλεξαν το ΣΥΡΙΖΑ το 2015), επιβεβαιώνοντας την ρευστότητα της εικόνας που αποτυπώνει η δημοσκόπηση, αφού η τελική επιλογή του ενός στους τρεις ψηφοφόρους (ποσοστό 31,9%) αποτελεί, προφανώς, κρίσιμη παράμετρο για τη διαμόρφωση του εκλογικού χάρτη, σε όλα τα επίπεδα.


Ποδόσφαιρο στὰ χρόνια της χούντας 
 2009     
 
Στίχοι:   Αργύρης Μπακιρτζής
Μουσική:   Αργύρης Μπακιρτζής
Ερμηνεία: Χειμερινοί Κολυμβητές

Τρικαλινές μου ὄμορφες, μὴν κλαῖτε τὸν καλό σας,
τοῦ πήραμε τὸ στέφανο γιὰ τὸ συμφέρον τὸ δικό σας.

Φτωχολογιὰ τρικαλινή, ποὺ σὲ τραβᾶνε σὰν τ᾿ ἀρνί,
μὲ τὸν καιρὸ θ᾿ ἀντιληφθεῖς πὼς ἱερὴ εἶν᾿ αὐτὴ ἡ στιγμή.

Μὲ τὴ δική σου συμβολή, χωρὶς νὰ ξέρεις τὸ γιατί,
δώσαμε στὸν ἀγώνα καινούργιο φῶς, καινούργιο χρώμα.

https://www.youtube.com/watch?v=TM2n0Ji1Qg0





ΕΞΟΔΟΣ

 ΑΦΙΕΡΩΜΑ «Μια Αιωνιότητα και Ένας Αιώνας: Μπέργκμαν 1918 - 2018», που θα διαρκέσει έως την Κυριακή (22/4) στους κινηματογράφους Ανδόρα και Άστορ
ΣΑΒΒΑΤΟ 21.04
ΑΣΤΟΡ
16.45 ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΣΟΝΑΤΑ
19.00 Συζήτηση: «Οι δύο αγάπες του Μπέργκμαν: Το θέατρο και ο
κινηματογράφος». Mikael Timm (συγγραφέας και βιογράφος του
Μπέργκμαν).
20.30 PERSONA (προλογίζει ο Νίκος Πάστρας, σκηνοθέτης)
22.30 Η ΕΒΔΟΜΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ (προλογίζει η Ρέα Βαλντέν, θεωρητικός
κινηματογράφου)
ΑΝΔΟΡΑ
17.00 ΦΑΝΙ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
20.15 ΑΓΡΙΕΣ ΦΡΑΟΥΛΕΣ (προλογίζει η Μαρία Παραδείση, Ιστορικός
Κινηματογράφου, Πάντειο Πανεπιστήμιο)
22.15 PERSONA (προλογίζει ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, Kαλλιτεχνικός Διευθυντής
του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)


I.P.A.S. FILM FESTIVAL
«Booze Cooperativa», Κολοκοτρώνη 57, 2114053733. Είσοδος ελεύθερη. Προβολές ταινιών μικρού μήκους.
17.30 Huicholes del Tabaco (Σέζαρ Ροντρίγκεζ) / IN GOD WE TRUST (Ελευθέριος Ζαχαρόπουλος) / Differences (Τσουν-Τζου Τσανγκ) / SCORE (Τζόρντι Σελέν) / RIOT (Μοντ Μαρτίν) / New Neighbors (Ε. Τζ. Μπέιλι) / Champions (Αναστάζια Μπραούνιγκερ)

19.00 Erdogan's referendum - Path to dictatorship? (Σαμπίνε Κούπερ - Μπους) / Buffet (Αλεσάντρο Ρικάρντι) / AnorMal (Λουίς Γκαλάν) / A Job Interview (Αντώνης Γλαρός)

20.30 Rhizophora (Ντάβιντε ντε Λίλις) / Oh! Uganda (Λουσιάνα Φαρά) / Cowboys & Indians (Εμίλια Ρουίζ) / RIPrivacy (Αϊτσάν Μπασάρ) / LISTEN (Μιν Μιν Χέιν) / Everything is allowed (Αναίς Μπλαν Ζιράρ) / Animal Park (Αντόνιο Σπανό)

22.00 Are You Volleyball?! (Μοχάμαντ Μπάκσι) / Mary Mother (Σαντάμ Γουαχίντι) / Brainwash (Χάνα Γκότρεϊ) / Calamity (Μαξίμ Φεγιέρ) / FIFO (Σάσα Φέρμπους)

ΕΝΤΟΣ

Boys Don’t Cry
Βιογραφική 1999 | Έγχρ. | Διάρκεια: 118'  ΣΚΑΙ 03:30
Αμερικανική ταινία της Κίμπερλι Πιρς, με τους Χίλαρι Σουόνκ, Κλοέ Σεβινί, Πίτερ Σάρσγκαρντ.

Στη Νεμπράσκα του 1993, μια νεαρή κοπέλα με δυσφορία φύλου μεταμφιέζεται σε αγόρι και έχει πολλές κατακτήσεις στον γυναικείο πληθυσμό. Όταν αποκαλύπτεται, οι συνέπειες είναι τραγικές.

Η πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτις Κίμπερλι Πιρς καταγράφει με ευαισθησία τις τελευταίες μέρες του τρανσέξουαλ άντρα Μπράντον Τίνα. Η Χίλαρι Σουόνκ βραβεύτηκε με Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα.

Tsakthan Weekend 21 - 22/5/2011 Η Καρμέλλα πάει πλατεία

Tsakthan Weekend 21 - 22/5/2011

Η Καρμέλλα πάει πλατεία

Η νέα σιωπηλή επανάσταση

Ζούμε αυτές τις μέρες και νύχτες συνεπαρμένοι από την μαζική εξέγερση της ισπανικής νεολαίας που με το έξυπνο σύνθημα "Αν δεν μας αφήσετε να ονειρευτούμε, δεν θα σας αφήσουμε να κοιμηθείτε" απαιτούν «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα». Το κίνημα που εκδηλώθηκε στις 15 Μαΐου με χιλιάδες νέους και νέες να έχουν κατακλύσει την Πλατεία του Ήλιου στη Μαδρίτη και τις πλατείες άλλων 52 πόλεων της Ισπανίας δεν λέει να σταματήσει παρά την καταστολή που αντιμετώπισε τις πρώτες μέρες από τους κρατικούς μηχανισμούς. Όπως τονίζει σε άρθρο του στο ηλεκτρονικό portal του zmagazine ο Pablo Ouziel η Ισπανική κοινωνία δείχνει να αγκαλιάζει τις ξεχασμένες της παραδόσεις του αναρχοσυνδικαλισμού και της άμεσης δημοκρατίας που είχαν θαφτεί κάτω από ένα παχύ στρώμα φρανκισμού, σταλινισμού και σοσιαλδημοκρατίας. Χωρίς να υποτιμάω την κομμουνιστική παράδοση και τις Εργατικές Επιτροπές και τον αγώνα τους, θεωρώ ότι στη σημερινή φάση πράγματι πρέπει να συντονιστούν με τις ανάγκες και τις επιθυμίες της νεολαίας και του πρεκαριάτου που σήμερα εκφράζονται από το γενικό ξεσηκωμό. Κάποιοι δεν μπορούν να το κατανοήσουν αυτό μιλώντας για «εκδηλώσεις εκτόνωσης» επαναλαμβάνοντας τα ίδια τραγικά λάθη. Αυτή η σιωπηλή επανάσταση, σύμφωνα με τον Ouziel, είναι μια μη βίαιη επανάσταση που αγωνίζεται με δημοκρατικά μέσα για τη δημοκρατία, με δίκαια μέσα για τη δικαιοσύνη και για την ειρήνη με ειρηνικά μέσα. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε να ανάψει τη φωτιά και να εξάψει τη δημιουργική φαντασία για ένα καλύτερο τώρα και αύριο. Το ποτάμι δε φαίνεται να γυρίζει πίσω και ο αρθρογράφος επιμένει ότι «μπροστά μας θα βρεθεί η πρόκληση της διατήρησης του συλλογικού πνεύματος της μη βίας καθώς οι αστυνομικές δυνάμεις θα κάνουν τα πάντα για να αποσυνθέσουν το κίνημα σε ένα βίαιο χάος για να δικαιολογήσει την καταστολή.» Δεν είναι, όμως, μόνο η φυσική βία πρόβλημα αλλά και «οι κερδοσκόποι των ομολόγων που θα παίξουν το γνωστό παιχνίδι που παίζουν και μ’ εμάς. Θα απειλήσουν τους Ισπανούς εργαζόμενους, άνεργους και επισφαλώς απασχολούμενους με οικονομικές κυρώσεις για να τους υποτάξουν στα δικά τους κελεύσματα. Άρα, εκείνο που χρειάζεται αυτό το κίνημα είναι η άρθρωση ενός πειστικού εναλλακτικού λόγου και πράξης που θα δίνει προοπτική. Ξεκινώντας από την έκφραση οργής κατά του συστήματος και φτάνοντας σε ένα σχέδιο μιας μελλοντικής κοινωνικής διευθέτησης.»

Τα  λεωφορεία πεθαίνουν στα δικά τους τα «λιμάνια»

Το κράτος του ΠΑΣΟΚ έχει τόσο πολύ διαλύσει (με τη βοήθεια της ΝΔ, πρώην και επόμενης) το «ελληνικό κοινωνικό κράτος» που σε λίγο όχι συντάξεις, υγεία και παιδεία δεν θα υπάρχουν αλλά ούτε και συγκοινωνίες. Το ρεπορτάζ του σημερινού Κόσμου του Επενδυτή αναφέρει ότι στις εγκαταστάσεις της ΕΘΕΛ στα Λιόσια αργοπεθαίνουν από το 1994 και  μετά περίπου 1.000 σύγχρονα λεωφορεία που ενσωματώθηκαν τότε στην ΕΘΕΛ όταν η τότε κυβέρνηση Α. Παπανδρέου κατήργησε τους ΣΕΠ που ήταν ο συνεταιρισμός των ιδιωτικοποιημένων επί κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη λεωφορείων. Στο μεταξύ το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δικαίωσε τους μετόχους των  ΣΕΠ και επιδίκασε σε 33 από αυτούς 330.000 ευρώ ως ηθική βλάβη, ανοίγοντας το δρόμο και για τους υπόλοιπους. Αυτά τα λεωφορεία ενδέχεται να δοθούν σε άλλους δήμους ανά την Ελλάδα, ορισμένα να πουληθούν και 150 να πάνε για παλιοσίδερα. Έτσι, λοιπόν, για άλλη φορά το Ελληνικό Δημόσιο με ευθύνη των κυβερνήσεων  ΠΑΣΟΚ θα χρυσοπληρώσει τις σπασμωδικές κινήσεις του, αφού το μόνο πρόγραμμα που εφαρμόζεται είναι η ιδιωτικοποίηση των πάντων, ενώ καλούμαστε εμείς να πληρώσουμε τους μαθητευόμενους μάγους.

Ο αντικομματισμός

Σε όλες τις κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών ξεχειλίζει το αντικομματικό αίσθημα κι όμως τα κόμματα ακόμα ζουν και «βασιλεύουν». Βέβαια, τα κυρίαρχα κόμματα είναι αγκυρωμένα στο κράτος από το οποίο τρέφονται. Είναι τα λεγόμενα «κόμματα-καρτέλ» και είναι ως επί το πλείστον τα συντηρητικά και τα σοσιαλδημοκρατικά/σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης. Το «παράξενο» φαινόμενο είναι αυτό της ανάπτυξης της «κινηματικής αριστεράς» στους δρόμους από τη μια και της εκλογικής ανόδου της άκρας δεξιάς από την άλλη (με όλες τις διαφορές που συναντούμε στην τελευταία). Δεν θα μπούμε σε λεπτομερή ανάπτυξη του θέματος της αντίφασης αυτή τώρα (για μια πρώτη ερμηνεία της ανόδου της άκρας δεξιάς, βλ. το αφιέρωμα του «Εντός Εποχής», 8/5/2011). Θα σταθούμε στην γενική απαξίωση της έννοιας «κόμμα» στο μυαλό των ανθρώπων.

Τα κόμματα είναι θεσμοί που ο πρωταρχικός σκοπός τους είναι η οργανωμένη ομαδοποίηση πολιτών, οι οποίοι στοχεύουν στην άσκηση εξουσίας στο πλαίσιο του κράτους. Στην αρχαία Ελληνική «πόλη–κράτος» συναντάμε ομάδες ελεύθερων πολιτών που οργανώνονταν με σκοπό να πετύχουν κάποιο σκοπό και έρχονταν σε αντίθεση με άλλες ομάδες που είχαν διαφορετικα συμφέροντα. Το ίδιο ισχύει για την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία απαντώνται τα «κόμματα» του «Πομπηίου» και του «Καίσαρα». Η πρώτη μορφή κόμματος απαντάται με τη μορφή της «φατρίας» (λατ. “facere”, δηλ. «πράττειν») που δεν είχε και την καλύτερη φήμη καθώς εθεωρείτο πολιτική ομάδα που προέβαινε σε διασπαστικές και επιζήμιες πράξεις σε βάρος του συνόλου.Στο Βυζάντιο συναντάμε τους «Πράσινους» και τους «Βένετους» (Στάση του Νίκα). Όλες αυτές οι πολιτικές ομάδες οργανώνονταν (και ως κόμματα σήμερα) για διάφορους λόγους: στήριξη ενός συγκεκριμένου πολιτικού προοσώπου, προώθηση συγκεκριμένης πολιτικής (policy) ή γενικής ιδεολογικής θέσης, πολιτική βοήθεια σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, ακόμη και για βραχυπρόθεσμα πολιτικά πλέονεκτήματα. Στην Ιταλία του 17ου αιώνα αναπτύχθηκαν πολιτικές ομαδοποιήσεις με σκοπό να επηρεάσουν την επιλογή ατόμων και μηχανισμών, ταυτίστηκαν όμως με την έννοια της μηχανορραφίας και της παρασκηνιακής δράσης. Για πολλούς αιώνες το κόμμα θεωρείται διασπαστικό πολιτικό μόρφωμα και γι’ αυτό και αποκαλείτο «σέκτα» (τελικά μόνο για τις θρησκευτικές επικράτησε ο όρος αυτός).

Η λέξη party (κόμμα), που εμφανίστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια δια χειρός Βολτέρου, είναι δίσημη: διαίρεση αλλά και συμμετοχή. Ο Μακιαβέλλι, παρότι δεν χρησιμοποίησε τον όρο και τις θεωρούσε καταστρεπτικές για την «πόλη», μας μίλησε για τους Ευγενείς και τους Πληβείους, τις δύο μεγάλες πολιτικές ομάδες της Ρώμης που λόγω των τεράστιων διαμαχών τους καθιερώθηκαν όλοι οι νόμοι υπέρ της ελευθερίας. Ο Μοντεσκιέ, εκ πρώτης όψεως, το τράβηξε στα άκρα το επιχείρημα του Μακιαβέλλι, μιλώντας για την αρμονία του συνόλου που πρέπει να την υπηρετούν τα μέρη, όπως οι παραφωνίες στη μουσική. Ακόμη και οι Διαφωτιστές, όμως, δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αναγνωρίσουν την ύπαρξη και αναγκαιότητα των κομμάτων. Παραδείγματος χάριν, ο Ζαν Ζακ Ρουσώ προέκρινε την ενότητα του έθνους από την διασπαστική φύση των κομμάτων. Στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» ο Ρουσσώ υπογράμμιζε ότι δεν πρέπει να υπάρχουν επιμέρους σύλλογοι στο κράτος που θα διασπούσαν τη γενική βούληση και ότι ο κάθε πολίτης θα έπρεπε να εκφράζει μόνο τη δική του άποψη. Ο πρώτος μεγάλος συντηρητικός στοχαστής που θα αναγνωρίσει την ύπαρξη των κομμάτων είναι ο Έντμουντ Μπερκ που θα ορίσει το κόμμα «ως ένα σώμα ανθρώπων που ενώνονται για την προώθηση του εθνικού συμφέροντος μέσω των κοινών τους προσπαθειών με βάση ορισμένες ιδιαιτέρες αρχές πάνω στις οποίες όλοι συμφωνούν». Το κόμμα τύπου Μπερκ υλοποιήθηκε ιστορικά στις ΗΠΑ το 1800 με τον Thomas Jefferson που οργάνωσε ενώσεις για την υποστήριξη του τότε Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Κι όμως, ένας από τους «ιδρυτικούς πατέρες» των ΗΠΑ, ο James Madison που συνεργάστηκε με τον Jefferson στη συγκρότηση του πρώτου Ρεπουμπλικανικού Κόμματος δεν ήταν αρχικά υπέρ των κομμάτων διότι αποτελούσαν “factions” και αποτελούσαν κίνδυνο διάσπασης της συνοχής της δημοκρατίας εκπροσωπώντας ειδικά συμφέροντα. Από το σημείο αυτό και ύστερα, κατά τη διάρκεια της αστικής βιομηχανικής επανάστασης και την συγκρότηση των αντιμαχόμενων κοινωνικών τάξεων των καπιταλιστών και του προλεταριάτου που διεκδίκησαν τα πολιτικά δικαιώματά τους, τα κόμματα βρίσκουν ολοένα και μεγαλύτερα ακροατήρια με την σταδιακή καθιέρωση της καθολικής ψηφοφορίας ανδρών και γυναικών χωρίς οικονομικές προϋποθέσεις.  Τα κόμματα γίνονται εκφραστές κοινωνικών διαιρετικών τομών, δηλαδή μακροχρόνιων ρηγμάτων στην κοινωνική δομή που χωρίζουν σε διάφορες τάξεις και ομάδες τον πληθυσμό, καθώς και μορφές πολιτικής συγκρότησης κοινωνικών κινημάτων.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι δεν είναι πρώτη φορά που αμφισβητείται η χρησιμότητα των κομμάτων. Σήμερα στην Ελλάδα καταγράφεται άλλη μία αντίφαση. Στην δημοσκόπηση που θα δημοσιευτεί στο Έθνος της Κυριακής οι περισσότεροι ερωτώμενοι απαντούν ότι θέλουν τη συναίνεση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. «Ειδικότερα, το 62,8% τάσσεται υπέρ της προσπάθειας για συναίνεση, ενώ το 32,2% διαφωνεί.

Στην ερώτηση αν πρέπει ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς, να συναινέσει με την κυβέρνηση ή να επιμείνει στην πολιτική πρόταση που παρουσίασε, το 51,9% δηλώνει πως πρέπει να συναινέσει και το 37,6% να επιμείνει στην πρόταση που παρουσίασε στο Ζάππειο, ενώ 35,7% των ψηφοφόρων της ΝΔ ζητούν συναίνεση από τον κ. Σαμαρά. Παράλληλα, το 77,3% των ερωτηθέντων ζητεί από την κυβέρνηση να υιοθετήσει κάποιες από τις προτάσεις Σαμαρά σε αντίθεση με ένα ποσοστό 14% που καλεί την κυβέρνηση να επιμείνει στο πρόγραμμά της. Μάλιστα, το 74,1 των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ καλούν την κυβέρνηση να υιοθετήσει προτάσεις από τον κ. Σαμαρά. Τέλος, επτά (71,6%) στους 10, λένε όχι στις πρόωρες εκλογές ενώ αντίθετη άποψη έχει με το 26,2%.» Κι όμως, οι ίδιοι πάνω-κάτω άνθρωποι είναι πυρ και μανία με την πολιτική του Μνημονίου. Από τη μια αντιτίθενται στο κυβερνόν κόμμα και από την άλλη ζητούν δικομματική συναίνεση στην ίδια πολιτική καταργώντας επί της ουσίας την έννοια του κόμματος ως φορέα που εκφράζει ταξικά, κοινωνικά συμφέροντα με διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό.

 ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://redferryman.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr

El Ejército del Ebro

http://idd003x0.eresmas.net/mp3/El%20Paso%20Del%20Ebro.mp3

El Ejército del Ebro,
rumba la rumba la rumba la.
El Ejército del Ebro,
rumba la rumba la rumba la
una noche el río pasó,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

una noche el río pasó,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

Y a las tropas invasoras,
rumba la rumba la rumba la.
Y a las tropas invasoras,
rumba la rumba la rumba la
buena paliza les dio,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

buena paliza les dio,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

El furor de los traidores,
rumba la rumba la rumba la.
El furor de los traidores,
rumba la rumba la rumba la
lo descarga su aviación,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

lo descarga su aviación,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

Pero nada pueden bombas,
rumba la rumba la rumba la.
Pero nada pueden bombas,
rumba la rumba la rumba la
donde sobra corazón,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

donde sobra corazón,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

Contraataques muy rabiosos,
rumba la rumba la rumba la.
Contraataques muy rabiosos,
rumba la rumba la rumba la
deberemos resistir,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

deberemos resistir,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

Pero igual que combatimos,
rumba la rumba la rumba la.
Pero igual que combatimos,
rumba la rumba la rumba la
prometemos resistir,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

prometemos resistir,

¡Ay Carmela! ¡Ay Carmela!

,

Tsakthan Daily, 22 October 2009 - ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΡΟΒΙΝΣΩΝΑ (Μέρος 3ο) - Το αντιμάμαλο της 30ής Σεπτεμβρίου 1659

Tsakthan Daily, 22 October 2009

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΡΟΒΙΝΣΩΝΑ (Μέρος 3ο)

Το αντιμάμαλο της 30ής Σεπτεμβρίου 1659

«H τελευταία μάλιστα φορά κόντεψε ν’ αποβεί μοιραία, καθώς το κύμα με πέταξε σε μια ξέρα με τόση δύναμη, που μ’ άφησε αναίσθητο σχεδόν. Συνήλθα λίγο πριν γυρίσουν τα νερά, κράτησα την ανάσα μου και πιάστηκα από το βράχο, μέχρι να πισωγυρίσει πάλι το κύμα, που δεν ήταν πια τόσο ψηλό. Κι έτσι, τρέχοντας άλλη μια φορά, βρέθηκα για μεγάλη μου ανακούφιση στη στεριά, σκαρφάλωσα στο γρασίδι κι έπεσα να ξεκουραστώ, ασφαλισμένος πια απ’ τα κύματα, και να ευχαριστήσω το Θεό που είχα γλυτώσει τη ζωή μου».
Ο Ροβινσώνας ευχαριστεί το Θεό που σώθηκε η ζωή του γιατί η Χριστιανική του πίστη, όσο και να έχει επιρροές από τον ατομοκεντρικό Προτεσταντισμό, δεν παύει να του δημιουργεί ένα ασφυκτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται η σκέψη του& όταν ο συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου βρίσκεται σε κίνδυνο δεν μπορεί να αποδώσει τη σωτηρία του στην τύχη ή στις δικές του δυνάμεις, πρέπει πάντα να είναι αναπόφευκτη συνέπεια του ξεδιπλώματος του Θεϊκού σχεδίου και είναι δείγμα του ότι ο Θεός τον επέλεξε για άλλη μια φορά ως εκλεκτό του που αξίζει σωτηρίας και του αποδίδει μέρος της Θείας Χάρης. Αλλ’ ας τα πάρουμε πάλι απ’ την αρχή τα πράγματα, γιατί έτσι κι αλλιώς, μετά την πρώτη του περιπέτεια ως υπηρέτης του Μαυριτανού πειρατή και την επιχειρηματική του δράση ως κτηματίας στη Βραζιλία, ο ίδιος είναι πια αναγκασμένος όχι απλώς να επιβιώσει αλλά και να φέρει το νέο του κόσμο στα μέτρα του, να δημιουργήσει δηλαδή από το μηδέν μια προσωπική κοινωνία στο νέο του φυσικό περιβάλλον. Πρώτη του δουλειά είναι να μεταφέρει στη στεριά, με τα γυμνά του χέρια αρχικά, όσα εφόδια μπορεί από το καράβι, τρόφιμα, ρούχα, έπιπλα κλπ, που μπορούν να του χρησιμεύσουν.
«Τώρα, ήθελα μια βάρκα για να τη φορτώσω μ’ όλα όσα μου ήταν απαραίτητα. Μα δεν έβγαινε τίποτα με το να κάθομαι και να εύχομαι να είχα πράγματα που δεν υπήρχαν. Κι η ανάγκη μ’ έκανε να κατεβάζω ιδέες». H ανάγκη, της επιβίωσης αρχικά, τον κάνει να «κατεβάζει ιδέες». Όμως οι ιδέες για να υλοποιηθούν χρειάζονται ενδιάμεσα εργαλεία. Θεωρία και πράξη για να συνδεθούν πρέπει να διαμεσολαβηθούν από το φορέα - άνθρωπο και το μέσον - εργαλείο. Με σανίδες από το καράβι φτιάχνει μια πρόχειρη σχεδία. «Τώρα, έπρεπε να δω με τι θα τη φόρτωνα. Σκέφτηκα λοιπόν ποια ήταν τα πράγματα που χρειαζόμουν περισσότερο, κι αφού κατέβασα τρία μπαούλα ναυτικών, που τα είχα ανοίξει κι αδειάσει έπιασα να τα γεμίζω με τρόφιμα, ποτά - ρούμι και ρακί κυρίως - και ρούχα. Ακόμα, φόρτωσα το κασελάκι με τα εργαλεία του μαραγκού, που ήταν πιο χρήσιμα κι από ένα φορτίο χρυσάφι στην κατάσταση που βρισκόμουν». Έχει σημασία να το υπογραμμίσουμε τη σκέψη αυτή του Ροβινσώνα. Αντανακλά στην δεδομένη χρονική περίοδο την αντίθεση του Προτεσταντικού κόσμου με τον Καθολικό και κυρίως με τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους που τις αποικίες τις οποίες δημιούργησαν στην Αμερική και αλλού τις ήθελαν μόνο κι μόνο για το χρυσάφι που έκλεβαν απ’ αυτές. Το δίδαγμα που αποκομίζεις είναι ότι ο άνθρωπος με τις δικές του δυνάμεις είναι που δημιουργεί τα πλούτη του κόσμου και όχι αυτό το μέσο που λάμπει και πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο ως γενικό ισοδύναμο της αξίας των προς ανταλλαγή εμπορευμάτων, δηλαδή ως χρήμα .
Ο Ροβινσώνας φτιάχνει σιγά - σιγά το νέο του κόσμο. Μαστορεύει έπιπλα για τη σπηλιά του, το «διαμέρισμα» όπως το αποκαλεί, καλλιεργεί διάφορα φυτά και εξημερώνει ζώα για να έχει τροφή και ρούχα για χειμώνα και καλοκαίρι, κατασκευάζει μέχρι και «εξοχικό» σπίτι κλπ. Περνούν τα χρόνια με δυσκολίες, πότε τα γυρίσματα του καιρού έχουν δυσμενείς επιπτώσεις στις καλλιέργειές του, πότε αρρωσταίνει και πάει λέγοντας. Καράβι δεν φαίνεται στον ορίζοντα κι έχει αρχίσει να το παίρνει απόφαση : θα μείνει χρόνια εκεί πάνω σ’ αυτό το έρημο νησί γι’ αυτό πρέπει να προσαρμόσει και τον ψυχικό - πνευματικό του κόσμο σε μια τέτοια προοπτική.
Συνεχίζεται…

Θανάσης Τσακίρης

http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com

Υ.Γ.

Όπως θα διαβάσετε παρακάτω στο ρεπορτάζ της Ημερησίας, η Ντόρα Μπακογιάννη δεσμεύτηκε να προβεί σε τέσσερις πολιτικές τομές για: α) τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού λόγου, β) την ανάδειξη νέων προσώπων, γ) την αξιόπιστη αντιπολίτευση και δ) τη δημιουργία ενός δημοκρατικού κόμματος. Αν έχει αποδοθεί σωστά ο πολιτικός της λόγος από τον δημοσιογράφο, πρόκειται για εκπληκτική δήλωση από το πιο προβεβλημένο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Άραγε, το κόμμα που υποτίθεται ότι αποκατάστησε την κοινοβουλευτική δημοκρατία στην Ελλάδα και κυβέρνησε τη χώρα για 16 χρόνια από τα 35 χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν ως τώρα «αντιδημοκρατικό» ή, καλύτερα, «μη δημοκρατικό»; Ασπαζόμενη τώρα τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό» αποκήρυξε τον Πατέρα της και ισχυριζόμενη ότι η Νέα Δημοκρατία δεν ήταν δημοκρατία αποκηρύσσει και τον Πατριάρχη/Εθνάρχη. Μπορείτε να την χαρακτηρίσετε όπως θέλετε (ότι είναι «όπου φυσάει ο άνεμος», ότι είναι «υποκρίτρια», ότι δείλιασε όταν ήταν υπουργός να αντιδράσει στον πατέρα-πρωθυπουργό, και άλλα τόσα) αλλά πρέπει να παραδεχτείτε ότι μας κάνει να νοιώθουμε ότι ζούμε σε μια χώρα που, παρ’ όλα τα κουσούρια και τα κακά της, δεν μας αφήνει να πλήττουμε. Προσέξτε επίσης το άρθρο του Α.Παπαχελά που δίνει οδηγίες στο «αντιεξουσιαστικό στην εξουσία» ΠΑΣΟΚ για τον «τέταρτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό» που τον βολεύει.

Money
Pink Floyd (Waters) 6:32

Money, get away.
Get a good job with good pay and you're okay.
Money, it's a gas.
Grab that cash with both hands and make a stash.
New car, caviar, four star daydream,
Think I'll buy me a football team.

Money, get back.
I'm all right Jack keep your hands off of my stack.
Money, it's a hit.
Don't give me that do goody good bullshit.
I'm in the high-fidelity first class traveling set
And I think I need a Lear jet.

Money, it's a crime.
Share it fairly but don't take a slice of my pie.
Money, so they say
Is the root of all evil today.
But if you ask for a raise it's no surprise that they're
giving none away.

"HuHuh! I was in the right!"
"Yes, absolutely in the right!"
"I certainly was in the right!"
"You was definitely in the right. That geezer was cruising for a
bruising!"
"Yeah!"
"Why does anyone do anything?"
"I don't know, I was really drunk at the time!"
"I was just telling him, he couldn't get into number 2. He was asking
why he wasn't coming up on freely, after I was yelling and
screaming and telling him why he wasn't coming up on freely.
It came as a heavy blow, but we sorted the matter out"


ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΝΔ - Σιούφας - "Συγκεκριμένη ημερομηνία για τις εκλογές δεν έχει οριστεί"
Συγγραφέας Μεγαδούκας Ν. (ANA) – 1 ώρα πριν
Ο Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Έκτακτου Συνεδρίου της ΝΔ, της 7ης Νοεμβρίου, Δημήτρης Σιούφας αναφερόμενος στα δημοσιεύματα και τις συζητήσεις που γίνονται σχετικά με την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών για την ανάδειξη νέας ηγεσίας του κόμματος, δήλωσε σήμερα ότι συγκεκριμένη ημερομηνία για τις εκλογές αυτές δεν έχει οριστεί και πρόσθεσε ότι η διαδικασία θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου 2009. Ειδικότερα ο κ. Σιούφας τόνισε: «Στις 17 Οκτωβρίου, ύστερα από συνεδρίαση της Οργανωτικής Επιτροπής του Έκτακτου Συνεδρίου ανακοίνωσα ότι ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Καραμανλής απεδέχθη τη συμφωνία των τεσσάρων υποψηφίων για την εκλογή το αργότερο εντός ενός μηνός από το Έκτακτο Συνέδριο της 7ης Νοεμβρίου, του νέου Προέδρου από τα μέλη του Κόμματος και τους πολίτες που θέλουν να γίνουν μέλη του Κόμματος. Διευκρίνισα ότι για να γίνει αυτό απαιτούνται καταστατικές αλλαγές. Και ότι αυτές οι αλλαγές θα πραγματοποιηθούν ύστερα από ομόφωνη απόφαση των υποψηφίων για την προεδρία του Κόμματος και πρόταση προς την Κεντρική Επιτροπή, η οποία και θα εισηγηθεί τις τροποποιήσεις στο Έκτακτο Συνέδριο ώστε να προχωρήσουμε εντός ενός μηνός από το Έκτακτο Συνέδριο στις εκλογές. Απαντώντας, μάλιστα, σε σχετική ερώτηση τόνισα ευθέως ότι δεν έχει προσδιοριστεί ημερομηνία για τις εκλογές. Δεν μπορούσε, άλλωστε, να γίνει κάτι τέτοιο αφού παρέμεναν σε εκκρεμότητα θέματα προετοιμασίας της οργάνωσης της σχετικής διαδικασίας. Προσθέτω ότι στη συμπληρωματική απόφασή του της 19ης Οκτωβρίου, ο Πρόεδρος του Κόμματος Κώστας Καραμανλής τονίζει ότι, εφόσον το Συνέδριο της 7ης Νοεμβρίου αποφασίσει την αναθεώρηση των διατάξεων που αφορούν στην εκλογή Προέδρου του Κόμματος, η σχετική διαδικασία, σύμφωνα με τις αναθεωρημένες, πλέον διατάξεις, θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου 2009. Από όλα αυτά προκύπτουν με σαφήνεια δύο και μόνον δεδομένα: Πρώτον ότι συγκεκριμένη ημερομηνία για τις εκλογές δεν έχει οριστεί και δεύτερον ότι όλη η διαδικασία θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου 2009». Εξ άλλου σε ανακοίνωση της ΝΔ αναφέρεται ότι στη χθεσινή συνεδρίαση της Οργανωτικής Επιτροπής του Έκτακτου Συνεδρίου συζητήθηκαν οι ενστάσεις που υποβλήθηκαν εμπροσθέσμως μέχρι τις 12:00 το μεσημέρι της 20ης Οκτωβρίου. Όπως ανακοινώθηκε υπεβλήθησαν 110 ενστάσεις εκ των οποίων 37 έγιναν αποδεκτές, 58 απερρίφθησαν και 15 ήταν άνευ αντικειμένου.-


TO BHMA
Δήλωση του κ. Δημήτρη Στρατούλη για την απόφαση της κυβέρνησης για τα stage στο δημόσιο
Αθήνα - Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2009
Σχετικά με την απόφαση της κυβέρνησης να μην ανανεώσει καμία σύμβαση εργαζομένων με stage στο δημόσιο, ο κ. Δημήτρης Στρατούλης, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ και μέλος της Επιτροπής Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η ανασφάλιστη, κακοπληρωμένη εργασία των εργαζομένων με προγράμματα stage, στα οποία στην πραγματικότητα δεν αποκτούν εργασιακή εμπειρία αλλά καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, αποτελεί ντροπή για τις κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, που τα εφάρμοσαν. Η αντιπαράθεση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. για τα προγράμματα stage είναι υποκριτική, αφού και τα δύο αυτά κόμματα τα χρησιμοποίησαν ως εργαλεία
πελατειακών σχέσεων. Ακόμα και οι «πέτρες» γνωρίζουν σε αυτή τη χώρα ότι κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήταν που πρωτοεφάρμοσε τα προγράμματα stage το 1996, και κυβερνήσεις της Ν.Δ. ήταν που γενίκευσαν την εφαρμογή τους μετά το 2004.

Επίσης, για άλλη μια φορά εκφράζουμε την απορία μας πώς η κυβέρνηση, η οποία θεωρεί ότι τα stage δεν είναι νόμιμα και ηθικά για το δημόσιο, τα μετατρέπει με μαγικό ραβδί σε νόμιμα και ηθικά στον ιδιωτικό τομέα;»
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=295165&ct=32&dt=21/10/2009

«Οχι στους βανδάλους, όχι και στους χούλιγκαν»
Το δόγμα του κ. Μ. Χρυσοχοΐδη για την ασφάλεια και την τάξη
ΡΕΠΟΡΤΑΖ Κ. ΧΑΤΖΙΔΗΣ | Αθήνα - Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
Θα μπορούσε να είναι ένα από τα παλιά καλά σκίτσα «χωρίς λόγια», τα οποία απέδιδαν με ευρηματικό και παραστατικό τρόπο την πολιτική επικαιρότητα. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδης, εποχούμενος, να εισέρχεται με ταχύτητα στο Αστυνομικό Μέγαρο της λεωφόρου Κατεχάκη σπάζοντας τις μπάρες ασφαλείας και αιφνιδιάζοντας την αστυνομική φρουρά!

Η επιλογή της συγκεκριμένης εικόνας δεν είναι άσχετη με τα σχόλια που διατυπώνονται τις τελευταίες ημέρες στα πηγαδάκια της Βουλής, στις συσκέψεις των κομματικών στελεχών της Ιπποκράτους, στα δημοσιογραφικά γραφεία και στις συζητήσεις μεταξύ των άμεσα ενδιαφερομένων, των πολιτών, για τον κ. Χρυσοχοΐδη. «Την ώρα που κάποιοι υπουργοί της κυβέρνησης ενημερώνονται και σχεδιάζουν, κάποιοι άλλοι δείχνουν να είναι έτοιμοι από καιρό, εξαγγέλλοντας σε καθημερινή βάση σειρά μέτρων και αποφάσεων για ευρύ πεδίο θεμάτων» επισημαίνουν στελέχη του Μαξίμου σκιαγραφώντας με αδρές πινελιές το «δόγμα Χρυσοχοΐδη» στον τομέα της δημόσιας ασφάλειας και τάξης.

Δραστική μείωση των αστυνομικών που σήμερα υπηρετούν στην ασφάλεια επισήμων προσώπων, κόψιμο του επιδόματος που επί σειρά ετών δίδεται στα αστυνομικά στελέχη που υπηρετούν σε ειδικές υπηρεσίες, όπως η ΕΥΠ και η φρουρά της Βουλής, σύσταση γραφείου παραπόνων στο οποίο μπορούν να προσφεύγουν οι δυσαρεστημένοι πολίτες, πρόσληψη μεταφραστών στα αστυνομικά τμήματα είναι ορισμένες μόνο από τις αποφάσεις που έλαβε ο επιφορτισμένος με την προστασία του πολίτη υπουργός. Οπως όλα τα στοιχεία δείχνουν, οι συγκεκριμένες αποφάσεις της ηγεσίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη αποτελούν μέρος ενός προπαρασκευαστικού σχεδίου, το οποίο στοχεύει σε δύο κατευθύνσεις: στην εκ βάθρων αλλαγή του υφιστάμενου σχήματος της ΕΛ.ΑΣ. και στην προετοιμασία της κοινωνίας να δεχθεί- μέσω της συνεχούς δημόσιας διαβούλευσης- τον επανακαθορισμό της σχέσης της με τις ένστολες υπηρεσίες ασφαλείας.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες το νέο σχέδιο δράσης της κυβέρνησης στον ευαίσθητο τομέα της δημόσιας ασφάλειας, το οποίο φέρει τον χαρακτηρισμό «Δόγμα Χρυσοχοΐδη», στηρίζεται σε δύο διακριτά όχι: «Οχι στους βανδάλους, όχι και στους χούλιγκαν». Προς τούτο ο κ. Χρυσοχοΐδης έσπευσε από την πρώτη στιγμή να βάλει σε δημόσια συζήτηση σειρά... εννοιολογικών θεμάτων, ξεκαθαρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο θα ασκήσει τα καθήκοντά του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η θέση που εξέφρασε για τη σύγκρουση των αστυνομικών δυνάμεων με τις ομάδες νεαρών αντιεξουσιαστών της πλατείας Εξαρχείων. «Ούτε άβατο ούτε γκέτο» ανακεφαλαίωσε ο κ. Χρυσοχοΐδης.

Π αρ΄ ότι εδώ και χρόνια ο κ. Χρυσοχοΐδης έχει κατακτήσει τη φήμη του εργατικού και αποτελεσματικού πολιτικού στελέχους, η υπερδραστηριότητα που επιδεικνύει ως επικεφαλής του νεοσύστατου υπουργείου Προστασίας του Πολίτη έχει αιφνιδιάσει ακόμη και τους στενότερους συνεργάτες του. Από το μεσημέρι της 7ης Οκτωβρίου που ο κ. Χρυσοχοΐδης βρέθηκε ξανά στα παλιά του λημέρια, στον 8ο όροφο του Μεγάρου της Κατεχάκη, δεν πέρασε ούτε ημέρα δίχως την εξαγγελία ενός νέου μέτρου σε ευρύ φάσμα θεμάτων που αφορούν το αστυνομικό προσωπικό και την εύρυθμη λειτουργία της ΕΛ.ΑΣ., το καυτό πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και βεβαίως την έξαρση της εγκληματικότητας και της βίας.

Πρόσληψη μεταναστών στην ΕΛ.ΑΣ.
Την πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει άμεσα τις διαδικασίες για τη στελέχωση των αστυνομικών υπηρεσιών με μετανάστες δεύτερης γενιάς εξέφρασε χθες ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Μ. Χρυσοχοΐδης. Οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί, όπως σημείωσε ο κ. Χρυσοχοΐδης, θα αναλάβουν καθήκοντα σε αστυνομικές υπηρεσίες οι οποίες σχετίζονται με τις υποχρεώσεις και τις ανάγκες των αλλοδαπών που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα. Πέραν αυτού σε άμεση προτεραιότητα τίθεται η πρόσληψη μεταφραστών σε ορισμένα αστυνομικά τμήματα των μεγάλων αστικών κέντρων, προκειμένου να υποβοηθηθεί το έργο του αστυνομικού προσωπικού, αλλά και να γίνει λιγότερο αβίωτος ο βίος των μεταναστών.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=295223&dt=22/10/2009


Επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. στα Εξάρχεια με δεκάδες προσαγωγές
ΡΕΠΟΡΤΑΖ Δ. ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ | Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
Εκτεταμένη επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. έγινε χθες το βράδυ στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων. Η επιχείρηση ξεκίνησε μετά την επίθεση που δέχθηκε στις 21.15 με πέτρες και τούβλα πεζή περιπολία αστυνομικών από μία ομάδα περίπου 30 ατόμων, στη διασταύρωση των οδών Ζωοδόχου Πηγής και Σόλωνος. Αμέσως οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. μέσω ασυρμάτων ζήτησαν ενισχύσεις και στην περιοχή έφθασαν ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ και της ομάδας «Δέλτα». Στο πλαίσιο της έρευνας για τον εντοπισμό των ατόμων που επιτέθηκαν στους αστυνομικούς έγιναν δεκάδες προσαγωγές ατόμων. Ανάμεσά τους ήταν ο συγγραφέας και εκφωνητής του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου στην εξέγερση του 1973 Δημήτρης Παπαχρήστος, ο οποίος όταν είδε τους αστυνομικούς των ΜΑΤ να κάνουν προσαγωγές στην πλατεία των Εξαρχείων τούς ζήτησε σε έντονο ύφος να του εξηγήσουν για ποιον λόγο το κάνουν. Οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής.

Μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επικοινώνησε αμέσως με ανώτατους αξιωματικούς της ΓΑΔΑ και τους ζήτησε να αφήσουν ελεύθερο τον κ. Παπαχρήστο. Στη συνέχεια ο υπουργός συνομίλησε και μαζί του ζητώντας του συγγνώμη για την προσαγωγή και εξηγώντας του ότι έγινε λάθος. Η επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. συνεχίστηκε ως τις πρώτες πρωινές ώρες.

Λίγη ώρα νωρίτερα, επιδρομή κουκουλοφόρων ανάλογη με αυτή που είχε γίνει στις 13 του περασμένου Μαρτίου στο Κολωνάκι έγινε σε κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης μπροστά στα μάτια δεκάδων διερχομένων. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, 20 άτομα που φορούσαν κράνη και κουκούλες έκαναν λίγο μετά τις 20.00 την εμφάνισή τους στην οδό Προξένου Κορομηλά κρατώντας βαριοπούλες, ξύλα και άλλα αντικείμενα. Στη συνέχεια ανενόχλητοι προκάλεσαν ζημιές στις βιτρίνες τουλάχιστον 10 καταστημάτων. Μάλιστα εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι στο στόχαστρό τους έβαλαν μόνο επιχειρήσεις με «επώνυμα» προϊόντα. Ακολούθως ετράπησαν σε φυγή. Στην περιοχή ελάχιστα λεπτά αργότερα έφτασαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, ωστόσο οι κουκουλοφόροι είχαν προλάβει να εξαφανιστούν.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=295224&ct=32&dt=22/10/2009

ΚΚΕ - ΣΥΡΙΖΑ: «Μονιμοποίηση συμβασιούχων για να τελειώσει η ομηρεία»
Αθήνα - Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
Την άμεση κατάργηση των προγραμμάτων Stage και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα και τη διασφάλιση του δικαιώματός τους σε σταθερή και μόνιμη εργασία ζητεί το ΚΚΕ, με αφορμή την απόφαση της κυβέρνησης να μην ανανεώσει καμία σύμβαση εργαζομένων με Stage στο Δημόσιο. Οπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή του «η κυβέρνηση του ΠαΣοΚ δεν καταργεί τα Stage. Μεταφέρει τα συγκεκριμένα προγράμματα στον ιδιωτικό τομέα και τα γενικεύει, και ταυτόχρονα τιμωρεί τους άνεργους που είχαν καταφύγει στα Stage του Δημοσίου, στέλνοντάς τους ξανά στην ανεργία, στο όνομα της αξιοκρατίας. Η ΝΔ και το ΠαΣοΚ, πρωταγωνιστές στο ρουσφέτι για να υφαρπάζουν ψήφους, μιλάνε για αξιοκρατία!».

Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Δ. Στρατούλης χαρακτηρίζει «ντροπή για τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠαΣοΚ» την ανασφάλιστη, κακοπληρωμένη εργασία των εργαζομένων με προγράμματα Stage. Τονίζει ότι είναι υποκριτική η αντιπαράθεση της κυβέρνησης του ΠαΣοΚ και της ΝΔ, «αφού και τα δύο αυτά κόμματα τα χρησιμοποίησαν ως εργαλεία πελατειακών σχέσεων». Επιπλέον εξέφρασε την απορία «πώς η κυβέρνηση, η οποία θεωρεί ότι τα Stage δεν είναι νόμιμα και ηθικά για το Δημόσιο, τα μετατρέπει με μαγικό ραβδί σε νόμιμα και ηθικά στον ιδιωτικό τομέα».
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=295229&ct=32&dt=22/10/2009


ΗΜΕΡΗΣΙΑ
Αναζητούν αφορμή για σύγκρουση...
Διαφορετικές προσεγγίσεις για το εύρος της βάσης που θα έχει δικαίωμα να πάρει μέρος στην εκλογή του νέου αρχηγού
22/10/2009
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15459&subid=2&pubid=19247169#
Του Δημήτρη Τσιούφου
Σε θέμα τριβής και ενδεχομένως σφοδρής σύγκρουσης μεταξύ των υποψηφίων για την προεδρία της Ν.Δ. δείχνει πως εξελίσσεται η διαφορετική προσέγγιση για το πόσο θα «ανοίξει» το εύρος της βάσης που θα έχει δικαίωμα να πάρει μέρος στην εκλογή του νέου αρχηγού, η οποία επίσης- λόγω διαφωνιών- παραμένει άγνωστο πότε τελικά θα γίνει.
Αν και η πρόταση του Δ. Σιούφα η εκλογή του νέου προέδρου να γίνει από τα μέλη του κόμματος και τους πολίτες που έως και την ημέρα της εκλογής θελήσουν να γίνουν μέλη, έγινε ομόφωνα δεκτή από την Οργανωτική Επιτροπή και τη συνυπέγραψαν όλοι οι υποψήφιοι, φαίνεται πως τίθεται υπό αίρεση.
Η αρχή έγινε από τον Β. Μεϊμαράκη που υποστήριξε πως το άνοιγμα στη βάση δεν μπορεί να σημαίνει «είδα φως και μπήκα» και περιόρισε τον αριθμό των εκλεκτόρων σε περίπου 40.000- 50.000 άτομα που θα το απαρτίζουν τα αιρετά μέλη του κόμματος (από επίπεδο πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών, επιστημονικών και κοινωνικών οργανώσεων), καθώς και οι εκλεγμένοι στα προεδρεία των ΝΟΔΕ.
Οι δημόσιες επισημάνσεις του Β. Μεϊμαράκη φαίνεται τελικά πως δεν ήταν καθόλου τυχαίες, καθώς πληροφορίες φέρουν στελέχη, πέριξ της Ντ. Μπακογιάννη, να προτίθενται να καταθέσουν πρόταση στην επικείμενη συνεδρίαση της Κ.Ε. που θα κινείται στο πλαίσιο της άποψης του πρώην υπουργού Αμυνας.
Εκτιμάται δε πως μια τέτοια πρόταση μπορεί να γίνει αποδεκτή καθώς θεωρούνται «ευνοϊκές» οι συνθέσεις τόσο της Κ.Ε. όσο και του Συνεδρίου της 7ης Νοεμβρίου, που θα πάρει και τις οριστικές αποφάσεις. Τις προθέσεις αυτές επιβεβαίωσε χθες ο Μιλτ. Βαρβιτσιώτης, που δεν κρύβει τη συστράτευσή του στο πλευρό της κ. Μπακογιάννη, επισημαίνοντας (σε συνέντευξή του στον «Αθήνα 9 84») πως «επιβάλλεται η Κεντρική Επιτροπή να αποφασίσει τελικά.
Πρόταση
Να έρθει μια πρόταση, αλλά δεν χρειάζεται σώνει και καλά, επειδή θα φέρει ο κ. Σιούφας μια πρόταση και αυτή να την κάνουμε δεκτή. Μπορεί να κάνουμε και μια καλύτερη».
Σε μια τέτοια εξέλιξη θεωρείται βέβαιο πως θα αντιδράσουν σφόδρα οι Δ. Αβραμόπουλος και Αντ. Σαμαράς, οι οποίοι και πρότειναν την αλλαγή του τρόπου εκλογής του προέδρου του κόμματος και θα στηρίξουν έως το τέλος την πρόταση του Δ. Σιούφα (την επανέλαβε και χθες σε γραπτή του δήλωση) πως η εκλογή του νέου προέδρου θα γίνει «από τα μέλη του κόμματος και τους πολίτες που θέλουν να γίνουν μέλη του κόμματος».
Την πρόθεσή του επιβεβαίωσε- εμμέσως πλην σαφώς- χθες ο Δ. Αβραμόπουλος καθώς σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό «Θέμα 9 89», όταν ρωτήθηκε αν υπάρχει κίνδυνος διάσπασης της Ν.Δ. απάντησε με νόημα: «Κανένας κίνδυνος δεν υπάρχει για διάσπαση. Οι διαδικασίες οδηγούν σε έναν δρόμο. Στην ανάδειξη ενός ισχυρού αρχηγού εκλεγμένου από την ευρεία βάση του κόμματος».
Ο κ. Αβραμόπουλος μίλησε και για ένα ακόμη σημείο τριβής (αν μεταξύ των 50 υπογραφών που πρέπει να κατατεθούν σήμερα πρέπει να βρίσκονται και υπογραφές εν ενεργεία βουλευτών) με την Ντ. Μπακογιάννη, τονίζοντας πως εκείνος (πληροφορίες φέρουν και τον Αντ. Σαμαρά να πράττει το ίδιο) δεν ζήτησε υπογραφές από βουλευτές «για να προστατεύσω και το κύρος και την αξιοπρέπειά τους». Εξάλλου, πρόσθεσε «δεν είναι και επίδειξη δύναμης. Εγώ δεν το έκανα, κρατήθηκα στο καταστατικό, 50 λέει και 50 θα είναι. Τι σημασία έχει να είναι 550;».
Συνεργασία
Ο κ. Αβραμόπουλος ερωτηθείς για το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον κ. Σαμαρά στον δεύτερο γύρο υποστήριξε ότι «δεν υπάρχουν τέτοιες συμφωνίες και δεν μπορούν να υπάρξουν», παραδέχθηκε ωστόσο πως βρέθηκαν πιο κοντά μέσα από την κοινή προσπάθεια να αλλάξει η διαδικασία εκλογής και τάχθηκε υπέρ της θέσπισης συγκεκριμένης θητείας του προέδρου, που να έχει διάρκεια όσο μία κυβερνητική θητεία.
Η Ντ. Μπακογιάννη από την πλευρά της μιλώντας χθες σε συγκέντρωση φίλων της στην Ηλεία ανέλαβε -εν είδει προγραμματικών δηλώσεων- τέσσερις δεσμεύσεις για α) τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού λόγου του κόμματος για να διαμορφωθεί μια νέα και σύγχρονη προγραμματική πρόταση με άξονα τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και την κεντροδεξιά φυσιογνωμία της παράταξης, β) την ανανέωση της εικόνας του κόμματος με την ανάδειξη νέων προσώπων, γ) την αξιόπιστη και αποτελεσματική αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ και δ) τη δημιουργία ενός ανοιχτού, δημοκρατικού κόμματος.
Ενός κόμματος με σύγχρονες οργανωτικές δομές. Ο Αρ. Σπηλιωτόπουλος, τέλος, απέφυγε και χθες να αποκαλύψει τις προθέσεις του αναφορικά με τον αν θα είναι ή όχι υποψήφιος τονίζοντας πως «αν μιλήσουμε πολιτικά και αν δω ότι γίνεται κουβέντα από τους σημερινούς υποψηφίους, δεν υπάρχει κανένας λόγος να προστεθούν υποψηφιότητες.
Ποιοι θα ψηφίσουν

Βαγγέλης Μεϊμαράκης:Το άνοιγμα στη βάση δεν μπορεί να σημαίνει «είδα φως και μπήκα».
Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης: Δεν χρειάζεται σώνει και καλά επειδή θα φέρει ο κ. Σιούφας μια πρόταση να την κάνουμε δεκτή. Μπορεί να κάνουμε και μία καλύτερη».
Δημήτρης Αβραμόπουλος: Οι διαδικασίες οδηγούν σε έναν δρόμο. Στην ανάδειξη ενός ισχυρού αρχηγού.
Ντόρα Μπακογιάννη: Τέσσερις δεσμεύσεις για α) τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού λόγου, β) την ανάδειξη νέων προσώπων, γ) την αξιόπιστη αντιπολίτευση και δ) τη δημιουργία ενός δημοκρατικού κόμματος.


ΕΘΝΟΣ
«Οχι» στη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα
Ο Γ. Μπαλάφας στη θέση του Δ.Χατζησωκράτη στη διεύθυνση της ΚΟ
http://www.ethnos.gr/general.asp?catid=11378&subid=20110&pubid=7292866
21/10/2009
Το νέο μετεκλογικό πολιτικό τοπίο και την αναδιάταξη των δυνάμεων του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ συζήτησε χθες η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ εν όψει και της συνεδρίασης της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής το Σαββατοκύριακο.
Ομόφωνα η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ αποφάσισε στη θέση του Δημήτρη Χατζησωκράτη στη διεύθυνση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας να ορίσει τον Γιάννη Μπαλάφα (πρόσκειται στην Ανανεωτική Πτέρυγα του κόμματος), ενώ σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, εν όψει και της Πανελλαδικής Σύσκεψης της παράταξης, η συντριπτική πλειοψηφία συνέκλινε στη θέση ότι είναι μια πολιτική συμμαχία και δεν υπάρχουν προϋποθέσεις ενιαίου κόμματος. Σημειώνεται ότι η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ αποφάσισε ότι δεν θα διεξαχθεί έκτακτο συνέδριο του κόμματος. Με βάση το καταστατικό θα πραγματοποιηθεί το τακτικό συνέδριο το 2011.
Σε ό,τι αφορά τον καταμερισμό των αρμοδιοτήτων στην Πολιτική Γραμματεία, υπάρχουν δύο σενάρια. Ο νέος καταμερισμός μπορεί να προκύψει είτε από την Πολιτική Γραμματεία είτε από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή εάν τεθεί θέμα διεύρυνσης του οργάνου του κόμματος.
Η Πολιτική Γραμματεία αποφάσισε στη θέση του Δ. Βίτσα (ο γραμματέας του κόμματος ήταν και διευθύνων σύμβουλος της «Αυγής») να ορίσει τον δημοσιογράφο Δημήτρη Στούμπο, αλλά και να συνεχίσει τη συζήτηση αύριο εν όψει της συνεδρίασης της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής.
Σημειώνεται ότι χθες ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, είχε συνάντηση με την επιτροπή των απολυμένων συμβασιούχων της Ολυμπιακής.
Ο κ. Τσίπρας αμέσως μετά τη συνάντηση δήλωσε ότι «τις τελευταίες ημέρες όλοι ασχολούνται με το δημοσιονομικό έλλειμμα. Με το τεράστιο κοινωνικό έλλειμμα όμως κανείς δεν ασχολείται. Ολοι ασχολούνται με το ότι έχει υπερβεί το 10% το έλλειμμα, αλλά το ότι έχει φτάσει στο 15% η ανεργία φαίνεται να μην απασχολεί κανέναν. Και είναι προφανές ότι δεν μπορεί να υπάρχει έξοδος από την κρίση, με τους ανέργους στη χώρα μας να διευρύνονται δραματικά».
Ο κ. Τσίπρας επανέλαβε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ να διεκδικήσει η χώρα μας την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας για να προσθέσει ότι «σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να δεχθούμε, προκειμένου να μας δοθεί παράταση ένα ή δύο χρόνια για τους όρους του Συμφώνου, να διαλύσουμε πλήρως το ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις».
Επίσης τόνισε ότι πρέπει να τεθεί ένα τέλος στην κοροϊδία των απογραφών και των καταγραφών, προτείνοντας μια ανεξάρτητη διακομματική επιτροπή ελέγχου στη Βουλή και της εκτέλεσης του προϋπολογισμού.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΟΥΤΣΙΑΣ
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Οι μεταρρυθμίσεις και το 12,14%
Του Aλεξη Παπαχελα
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100111_21/10/2009_334243
Μερικές φορές νομίζω ότι έχω ένα πρόβλημα με τα μαθηματικά μου. Και εξηγούμαι: 4,60 συν 7,54 νόμιζα ότι κάνει 12,14, δηλαδή το συνολικό ποσοστό που πήραν στις τελευταίες εκλογές τα δύο κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς. Τα δύο αυτά κόμματα έχουν πολύ μεγαλύτερη επιρροή από αυτή που αναλογεί στο 12,14%, γιατί έχουν δημιουργήσει τον μπαμπούλα του πολιτικού κόστους. Το ΠΑΣΟΚ πολλές φορές δεν τόλμησε στο παρελθόν να υιοθετήσει νεωτεριστικές απόψεις για την Παιδεία κ.ά. θέματα, με το επιχείρημα πως «θα χάσουμε πολύ από Αριστερά». Η κεντροδεξιά παράταξη πάλι ντρέπεται να πει καν ότι έχει σχέση με τη Δεξιά λες και οι πελάτες της θα πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ ή στο ΚΚΕ. Εγκλωβισμένη στο ενοχικό σύνδρομο που δημιουργήθηκε μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα, η Kεντροδεξιά έχασε μάλιστα εντελώς τη μεσαία τάξη όταν έδειξε πως είναι ανίκανη να διαχειρισθεί θέματα νόμου και τάξης.
Αυτές τις πρώτες ημέρες της νέας «πράσινης» διακυβέρνησης είναι προφανές πως τα δύο κόμματα της Αριστεράς προσπαθούν να υψώσουν τον μπαμπούλα του πολιτικού κόστους με βίαιες και μη κινητοποιήσεις. Σκοπός τους κατά βάθος είναι να απομυθοποιήσουν γρήγορα το ΠΑΣΟΚ και να αρχίσουν να εισπράττουν τη δυσαρέσκεια όσων περίμεναν θαύματα από την κυβέρνηση Παπανδρέου ή όσων θα υποφέρουν από τις συνέπειες μιας κρίσης που θα βαθύνει το 2010. Θα χτυπήσουν όπου μπορούν, ειδικά όταν τους ανοίγει την όρεξη η αμφίθυμη στάση των κυβερνητικών στελεχών απέναντι στην Cosco, τον ΟΤΕ και την Ολυμπιακή.
Το πρόβλημα είναι πως ποτέ καμία κυβέρνηση, του ενός ή του άλλου κόμματος εξουσίας, δεν θέλει να πει τα πράγματα με το όνομά τους, αφήνοντας την Aριστερά και τους συνδικαλιστές να διαμροφώνουν την κοινή γνώμη. Γι’ αυτό δεν γνωρίζει η κοινή γνώμη την αλήθεια για το στάτους των εργαζομένων στο λιμάνι, γι’ αυτό δεν γελάει κανείς όταν διαβάζει για «απολυμένους της Ολυμπιακής», αντί για το σωστό «παχυλά αποζημιωμένους εργαζόμενους της Ολυμπιακής».
Τα δύο κόμματα εξουσίας κάποτε θα καταλάβουν ότι η κοινωνία θέλει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις και γι’ αυτό τους έδωσε το 77,40% των ψήφων της. Ο Κώστας Καραμανλής, στο κάτω κάτω, δεν έχανε σε δημοτικότητα όταν έκλειναν κάθε μέρα οι δρόμοι, αλλά εκείνος επέμενε στη μεταρρύθμιση στην Παιδεία ή στη μικρομεταρρύθμιση του ασφαλιστικού.
Η νέα κυβέρνηση έχει δύο δρόμους να διαλέξει. Ο ένας είναι να μην προχωρήσει σε καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση, να δώσει μια «μάχη» για τον τέταρτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό και να αποφασίζει συχνά με βάση το τι θέλει το 12,14%. Ο άλλος δρόμος είναι να πάρει μια ανάσα, να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται, να φροντίσει τα ευάλωτα στρώματα του πληθυσμού, να αφήσει τον κ. Πάγκαλο να χειρισθεί τα «αριστερά μέτωπα» και να ελπίσει σε μια «πράσινη ανάπτυξη» στο τέλος. Στην πρώτη περίπτωση, η ανώμαλη προσγείωση θα έλθει γρήγορα και απότομα. Στη δεύτερη, η πτήση θα είναι άσχημη και επικίνδυνη, αλλά με μικρές ελπίδες για μια πιο μαλακή και ασφαλή προσγείωση.