Η Ιστορία στο Κόκκινο για την πολιτική γελοιογραφία την Κυριακή 16 Φεβρουαρίου

Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 13.00 - 14.00 Στο Κόκκινο 105,5

Πολιτική γελοιογραφία και ιστορία

Συζητούν ο Χρήστος Τριανταφύλλου και ο Γιάννης Αντωνόπουλος

Ο δημιουργός κόμικς και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην ιστορία Γιάννης Αντωνόπουλος (John Antono) συνομιλεί με τον ιστορικό Χρήστο Τριανταφύλλου για τη σχέση της γελοιογραφίας με την ιστορία. Έχοντας εμφανιστεί ταυτόχρονα με την ανάδυση της νεοτερικής δημόσιας σφαίρας κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, η πολιτική γελοιογραφία αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της πορείας προς τη μαζική δημοκρατία και λειτούργησε ως πλατφόρμα διαρκούς κριτικής προς την εξουσία. Στην Ελλάδα, η πολιτική γελοιογραφία είχε και εξακολουθεί να έχει πλούσια παρουσία: ήδη από τον 19ο αιώνα εμφανίστηκαν σατιρικά έντυπα, ενώ ειδικά στον 20ό η γελοιογραφία ήταν οργανικό τμήμα των εντύπων ευρείας απεύθυνσης, πάντα σε στενή σύνδεση με τα εγχώρια και διεθνή πολιτικοκοινωνικά τεκταινόμενα. Έτσι, ο πολιτικός γελοιογράφος λειτουργούσε και λειτουργεί στο μεταίχμιο των εικαστικών τεχνών και της δημοσιογραφίας, ως ένας ιδιότυπος χρονικογράφος και σχολιαστής, αποκαλύπτοντάς μας, έτσι, πολύτιμα στοιχεία για το πνεύμα μιας εποχής –στοιχεία που εύκολα διαφεύγουν από άλλα είδη πηγών.

Βιβλία για τον αντιδραστικό μοντερνισμό, τη διαδικασία του πολιτισμού και την σχέση της πολιτικής με την ηθική

Βιβλία για τον αντιδραστικό μοντερνισμό, τη διαδικασία του πολιτισμού και την σχέση της πολιτικής με την ηθική

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εκδόσεις σχετικά με το Ναζισμό ήταν αυτή του έργου του Jeffrey Herf με τίτλο «Αντιδραστικός Μοντερνισμός : Τεχνολογία, Κουλτούρα και Πολιτική στη Βαϊμάρη και το Γ΄ Ράιχ». Η έκδοση έγινε το 199 6από τις πολύ καλές «Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης» που εδρεύουν στο Ηράκλειο και είναι τμήμα του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας. Το έργο μετέφρασε ο Παρασκευάς Ματάλας και η επιστημονική επιμέλειά του έγινε από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης (Φιλοσοφική Ρεθύμνου) Χρήστο Χατζηιωσήφ. Η αξία του έργου αυτού είναι σημαντική στο βαθμό που εκτός των άλλων συμβάλλει στη λύση ενός ιδιαίτερα βασανιστικού ερωτήματος : πώς συνυπήρξαν και πώς συμβιβάστηκαν η πιο παράλογη και πιο αντιδραστική ιδεολογία του 20ού αιώνα που ήταν ο Ναζισμός με τα πλέον καινοτόμα ρεύματα του τεχνολογικού μοντερνισμού, κληρονομιές του οποίου υπάρχουν στη σημερινή Γερμανία. Ας μην ξεχνάμε πως οι περίφημες autoband και τα θρυλικά Volkswagen είναι δημιουργήματα αυτής της περιόδου. Τα 144 χρόνια που μεσολάβησαν από τη Γαλλική Επανάσταση και την έναρξη της εφαρμογής του «προγράμματος» του Διαφωτισμού ως την ανάδειξη του πιο παρανοϊκού πολιτικού της ιστορίας της ανθρωπότητας στην προεδρία της Γερμανικής καγκελαρίας δεν ήταν φαίνεται αρκετά στους απογόνους του Μπετόβεν και τόσων άλλων επιφανών Γερμανών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών για να τους αποτρέψουν από το «μοιραίο». Η «τελική λύση» που δόθηκε στο «πρόβλημα» των «Άλλων» ήταν η λύση που γνωρίσαμε. Παράδοση και νεωτερικότητα συνυπήρξαν στη μεγάλη αυτή κεντροευρωπαϊκή αυτή χώρα για πολλές δεκαετίες με τέτοιο τρόπο ώστε να δεθούν σε ένα εκρηκτικό μείγμα που ήρθε κι έδεσε με τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης κοινωνίας, τα εθνικά της προβλήματα, την καθυστερημένη καπιταλιστική ανάπτυξη της βιομηχανίας, την ανάδειξη του ιστορικισμού και των στρεβλώσεών του ως φιλοσοφίας.

Εξίσου σημαντικό είναι και το έργο του Norbert Elias με τίτλο «Η Διαδικασία του Πολιτισμού : Μια Ιστορία της Κοινωνικής Συμπεριφοράς στη Δύση» που εξέδωσαν, το 1997, οι Εκδόσεις «Αλεξάνδρεια» στη σειρά νεότερης και σύγχρονης ιστορίας που επιμελούνται οι Κώστας Κωστής και Σωκράτης Πετμεζάς. Η μετάφραση είναι του Θεόδωρου Λουπασάκη και η επιμέλεια του Κώστα Λιβιεράτου. Η μελέτη αυτή έχει στόχο να εξετάσει τις μεταβολές που υπέστη η έννοια και το περιεχόμενο του «πολιτισμού» στη Δύση μέσα στο χρόνο. Ποια ήταν τα ελατήρια που κίνησαν τις μεταβολές, γιατί άλλη ήταν η έννοια της ίδιας λέξης στη Γαλλία (Civilization) και άλλη στη Γερμανία (Kulture), πώς συνδέεται το ερώτημα αυτό με τη Γερμανική πρόσληψη του «ρομαντισμού» και πώς συνδέεται αυτή με την αυταρχική-ολοκληρωτική κατεύθυνση της χώρας αυτής ; Όπως τονίζει ο ίδιος ο συγγραφέας, «για να επιτευχθεί η πρόσβαση στα κύρια ερωτήματα, έπρεπε πρώτα να αποκτηθεί μια σαφέστερη εικόνα της βραδείας μεταβολής που υπέστησαν, από τον Μεσαίωνα και πέρα, η συμπεριφορά και ο θυμικός βίος των ανθρώπων της Δύσης. Αυτήν αναλαμβάνει να δείξει το δεύτερο μέρος. Με απλό τρόπο και όσο πιο παραστατικό γίνεται, επιχειρεί να ανοίξει το δρόμο προς την κατανόηση της ψυχικής διαδικασίας του πολιτισμού». Η μέθοδος της «κατανόησης» (Verstehen) είναι τελικά εκείνη που ανοίγει το δρόμο για την πιο πολύπλευρη εξήγηση της ιστορικής διαδικασίας σε συνδυασμό με την υλιστική ερμηνεία. Βέμπερ και Μαρξ ίσως να έκαναν ένα αχτύπητο επιστημονικό δίδυμο αν συνέπιπταν οι εποχές τους. Εξάλλου δεν είναι τυχαία η παρατήρηση του Richard Senett πως το έργο του Elias είναι «χωρίς αμφιβολία το σημαντικότερο έργο ιστορικής κοινωνιολογίας από την εποχή του Μαξ Βέμπερ».

Το 1995 από τις Εκδόσεις «Στάχυ» κυκλοφόρησε το βιβλίο του Γιώργου Μανιάτη με τίτλο  «Πολιτική και Ηθική : Η Κρίση της Πολιτικής και η Δυνατότητα Ηθικής Θεμελίωσης του Πολιτικού Πράττειν». Η κρίσης της πολιτικής δεν είναι φαινόμενο μόνο της «καθ’ ημάς Ανατολής» αλλά και της Εσπερίας, ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού. Η πολιτική και η οικονομία του «καζίνο» δημιουργεί κοινωνικές εκρήξεις που δεν μπορούν να προσανατολιστούν προς αριστερές ριζοσπαστικές κατευθύνσεις. Ο ρατσισμός, η βία, η εγκληματικότητα και ο «μεγάλος αδελφός» εγκαθίστανται για τα καλά στην καθημερινή μας ζωή. Η «κοινή γνώμη» όλο και περισσότερο Δ.Ξ/Δ.Α. και άκυρο-λευκό-αποχή απαντά στα εικονικά ψηφοδέλτια των δημοσκόπων. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση ; Είναι δυνατόν να είναι «όλοι ίδιοι» ; Αδιέξοδο των ανθρωπίνων και κοινωνικών σχέσεων ; Ο Γ.Μανιάτης προσπαθεί «να στοιχειοθετήσει μια πρόταση για την αντιμετώπιση αυτής της σχέσης και τη δυνατότητα ηθικής θεμελίωσης της πολιτικής, λαμβάνοντας υπόψη τις διαδικασίες διαμόρφωσης ενός ιστορικού υποκειμένου με νέα χαρακτηριστικά» και θεωρεί «ότι για τη διερεύνηση της σχέσης πολιτικής και ηθικής είναι αναγκαίος ο αναστοχασμός πάνω στα κριτήρια, τα μέσα και τους στόχους της μεγάλης χειραφετητικής διαδικασίας που άρχισε με την εποχή του Διαφωτισμού και παραμένει ανολοκλήρωτη». Σε τέσσερις βασικές ενότητες ο Γ.Μανιάτης αναφέρεται στις συζητήσεις που διεξάγονται για τη σχέση ηθικής και πολιτικής. Η πρώτη ενότητα αναφέρεται  στην αντίθεση του σύγχρονου θετικιστικού τρόπου σκέψης που θεωρεί αξιακά ουδέτερη την πολιτική δράση και της αρχαίας ελληνικής αντίληψης που ήθελε την ηθική και την πολιτική ταυτισμένες σαν «αυγοτάραχο». Η δεύτερη ενότητα αναφέρεται στην αντίθεση των μεθοδολογικών και πολιτικών αντιλήψεων του ατομικισμού και του ολισμού και την αντίστοιχη οπτική για τις σχέσεις ατόμου-κοινωνίας. Η τρίτη ενότητα με αφορμή το έργο «Justice as Fairness» του Αμερικανού πολιτικού φιλόσοφου John Rawls φωτίζει την αντίθεση ανάμεσα στα επιχειρήματα του σύγχρονου «σοσιαλ-δημοκρατικού» φιλελευθερισμού και του κοινοτισμού. Στην τέταρτη ενότητα επανέρχεται στο επίκεντρο η αντιπαράθεση Ρομαντισμού και Διαφωτισμού για την ανθρώπινη φύση και την Ιστορία, αντιπαράθεση που διατρέχει τις λέξεις, τις γραμμές και τις σελίδες των άλλων βιβλίων στα οποία αναφερθήκαμε.

 Θανάσης Τσακίρης 

Για την Πολιτική Παιδεια

Είναι κοινή η αγωνία μας για την πολιτική τύχη της χώρας μας στο διεθνές γίγνεσθαι εν μέσω της μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Είναι εξίσου κοινή η αγωνία μας για την πορεία της πολιτικής και κοινωνικής δημοκρατίας στην ίδια μας τη χώρα. Αυτή η αγωνία γίνεται ακόμη εντονότερη αν σκεφτούμε ότι ολοένα και πιο πολύ μειώνεται το πολιτικό ενδιαφέρον και αυξάνεται ραγδαία η αμφισβήτηση της Πολιτικής με την αποχή από βασικούς δημόσιους πολιτικούς θεσμούς όπως οι εκλογές, η συμμετοχή στις λειτουργίες των κομμάτων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Μέσα σε ένα πλαίσιο απαξίωσης των θεσμών της δημοκρατίας και των εννοιών της δημόσιας σφαίρας και της συμμετοχής στα κοινά, πρέπει όλοι μας να χρησιμοποιήσουμε τις εμπειρίες και τη δημιουργική μας φαντασία και να συνεισφέρουμε με κατάρτιση και προβολή εναλλακτικών προτάσεων για την ανάπτυξη εκ νέου της Πολιτικής Παιδείας. Δεν αρκεί να βγάζουν τα πανεπιστήμια μόνο πολιτικούς επιστήμονες που θα κάνουν ακαδημαϊκή καριέρα ή καριέρα συμβούλου του «ηγεμόνα» και ακόμα χειρότερα υπαλλήλου σε δευτερεύοντες θέσεις εργασίας δίχως συμβολή στην όποια ανάπτυξη Πολιτικής Εκπαίδευσης. Η λύση βρίσκεται στην εισαγωγή της πολιτικής κατάρτισης και της πολιτικής επιστήμες σε όλες τις βαθμίδες της υποχρεωτικής και της ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες πρέπει βαθμιαία να μαθαίνουν και να κάνουν εσωτερική τους υπόθεση τις αρχές τις λειτουργίες του πολιτικού συστήματος ξεκινώντας από το βασικό του στοιχείου, δηλαδή το Σύνταγμα και γενικότερα τους κανόνες δικαίου, φτάνοντας στις βασικές συνιστώσες του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος τόσο στο εθνικό όσο και στο διεθνές/παγκόσμιο με τη συγκριτική διάσταση. Αυτές οι συνιστώσες είναι τα πολιτικά κόμματα, οι ιδεολογίες, οι ομάδες συμφερόντων και πίεσης, τα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα, οι ΜΚΟ και τα νέα πολιτικά και κοινωνικά μορφώματα.

Αυτή η διδασκαλία θα πρέπει να γίνεται με γνώμονα τη διαμόρφωση ενός πολίτη με κριτική σκέψη και γνώση που θα είναι ανά πάση στιγμή να δρα πολιτικά και κοινωνικά και να παρεμβαίνει στα κοινά. Όμως, δεν είναι μόνο οι επίσημοι πολιτικοί θεσμοί που αποτελούν «τα κοινά». Ο δημοκρατικός πολίτης πρέπει να φροντίζει να παρεμβαίνει –στο μέτρο του δυνατού- εκεί όπου λαμβάνονται αποφάσεις που τον αφορούν, από το σχολείο και το χώρο δουλειάς ως το δήμο, την κοινότητα, τη γειτονιά και τους κοινούς δημόσιους χώρους. Δεν πρέπει να υπάρχουν «άβατα» στα οποία δεν μπορούν να εισέλθουν οι πολίτες εν ονόματι οποιασδήποτε αιτίας, είτε αυτή είναι κοσμική είτε θρησκευτική, ιδεολογική είτε επιχειρηματική κλπ. 

Θανάσης Τσακίρης  

Tsakthan Weekly 19/8/2018 -- Οικολογία, Κοινωνία και Εργασία 4

Το διακύβευμα στην περίπτωση του οικολογικού κινήματος είναι η προστασία του περιβάλλοντος, ως ζήτημα άμεσης προτεραιότητας, από τη μια, και από την άλλη η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, ως σχέση αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης. 

  «Περιβάλλον (σύμφωνα με έναν ορισμό) είναι ο χώρος μέσα στον οποίο ζούμε, με στενή και ευρύτερη έννοια, είναι γενικώτερα οι συνθήκες (φυσικές, υγιεινές, πολιτιστικές, κοινωνικές, οικονομικές) υπό τις οποίες διαβιούμε σαν άτομα και σαν ομάδες και σαν σύνολα (από την οικογένεια και την γειτονιά μέχρι το παγκόσμιο σύνολο). Η τεχνική πρόοδος, η συγκέντρωση σε αστικά κέντρα, ο ρυθμός της σύγχρονης ζωής, η ατομικιστική σκέψη και η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, η σύγκρουση οικονομικών δραστηριοτήτων και ανθρωπίνων απαιτήσεων κ.α. προκάλεσαν όχι μόνο ρύπανση, αλλά γενικώτερα υποβάθμιση (σοβαρή πτώση επιπέδου) του περιβάλλοντος, με σοβαρές επιπτώσεις, στην σωματική και ψυχική υγεία των ατόμων, στην πολιτιστική στάθμη τους κ.α. Σήμερα λαμβάνονται μέτρα από τα κράτη και άλλους φορείς για την προστασία και προάσπιση του περιβάλλοντος, την αποφυγή της ρυπάνσεως και την ελάττωση των δυσμενών συνεπειών της υποβαθμίσεώς του, αλλά χωρίς σοβαρά αποτελέσματα» ^[1].  Τόσο, λοιπόν, με τη στενή όσο και με την ευρεία έννοια της λέξης περιβάλλον μιλάμε για το χώρο μέσα στον οποίο ζουν, δουλεύουν, σπουδάσουν, ερωτεύονται, ονειροπολούν, ταξιδεύουν οι άνθρωποι αλλά ζουν επίσης και τα ζώα και τα φυτά, αναπτύσσεται ο οργανικός και ανόργανος κόσμος που με τη σειρά τους επιδρούν στους ανθρώπους και στον τρόπο ζωής και σκέψης τους, θέτοντάς τους μπροστά στα όρια των επιδράσεών τους πάνω στη φύση. Η κριτική σκέψη που συγκροτεί την οικολογία ως μέρος των κοινωνικών επιστημών σε σχέση υπέρβασης της οικολογίας ως μιας φυσικο - βιολογικής επιστήμης μπορεί να λειτουργήσει ως απελευθερωτικό κοινωνικό κίνημα και, μάλιστα, καθοδηγητικά ως προς αυτό το γενικότερο χειραφετητικό κίνημα ^[2] . Τα όρια λοιπόν ορίζουν τους ανθρώπους ως τη σχετική πραγματικότητα ενώ τη φύση ως την απόλυτη πραγματικότητα^[3].

     

 Μια πολιτική για να είναι οικολογική οφείλει να λαμβάνει υπόψη της κάποια βασικά κριτήρια επιλογής στόχων. Κριτήρια για την πολιτική επιλογή των στόχων που πρέπει να προκρίνονται θεωρούνται τα επόμενα. Πρώτον, η αναλογικότητα και η αναγκαιότητα της κρατικής παρέμβασης& γίνεται δηλαδή με τρόπο τέτοιο ώστε να μην υπερβαίνει η ζημία το κέρδος που ενδεχομένως θα προκύψει από την παρέμβαση αυτή για το γενικό συμφέρον, και αν ξεκινήσει τελεί σε σχέση αναγκαιότητας με τον επιδιωκόμενο στόχο της οικονομικής ανάπτυξης; Σημαντικό είναι επίσης το κριτήριο της πρόνοιας για την μελλοντική αποφυγή επιδεινώσεων της κατάστασης στην περιβαλλοντική ισορροπία, επιλογή δηλαδή τέτοιας κατεύθυνσης που να οδηγεί σε άριστες ποιοτικά κατασκευές ^[4]. Το κριτήριο της μη ουσιαστικής υποβάθμισης των περιβαλλοντικών στοιχείων είναι κριτήριο που συνδέεται άμεσα με το προηγούμενο. Τελευταία, αλλά σημαντική είναι αρχή του συνδυασμού των οικονομικών και των οικολογικών σχεδίων, κριτήριο που ουσιαστικά είναι αυτό που διαπερνά όλα τα παραπάνω κριτήρια.  Για την υλοποίηση της τελευταίας αρχής - κριτηρίου σημαντικός είναι ο ρόλος δυο ειδών αμφισβητήσεων: αμφισβήτηση των ποσοτικών κριτηρίων ως καταλλήλων για την αξιολόγηση της προόδου και η πρόταξη των ποιοτικών κριτηρίων και η, συνεπαγόμενη από την πρώτη, αμφισβήτηση της παντοδυναμίας των οικονομίστικων - παραγωγίστικων δογμάτων και μοντέλων, σύμφωνα με τα οποία η μεγαλύτερη κατανάλωση συνεπάγεται μεγαλύτερη ικανοποίηση αναγκών, αύξηση της παραγωγικότητας συνεπάγεται αύξηση της κατανάλωσης. Η αμφισβήτηση μπορεί να αναδείξει και να επιβάλει την εισαγωγή των περιβαλλοντικών κριτηρίων στον επίσημο υπολογισμό του κόστους της παραγωγής, δηλαδή λήψη μέτρων για την ορθολογική διαχείριση των φυσικών πόρων ^[5][6]. Ο αντικειμενικός στόχος της βελτίωσης του περιβάλλοντος εξυπηρετείται αποτελεσματικότερα στο βαθμό που προσδιορίζεται κάθε φορά με βάση την πλευρά των ιδιαίτερων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων και το στάδιο ανάπτυξης της κάθε κοινωνίας ξεχωριστά αλλά και σε διακρατική - διασυνοριακή βάση 34

---

[1] Βλ. Χολέβας Ι.Κ. κ.α. (επιμ.), (1980) Εγκυκλοπαιδικό λεξικό πεντάγλωσσο, Αθήνα, Εκδόσεις Θ. Τυροβόλα «Interbooks» σ. 703 - 4.

[2] Βλ. Σάμουελ Π., (1990), ο.ε.π.), Οικολογικό Μανιφέστο, Αθήνα, Εναλλακτικές Εκδόσεις «Κομμούνα» / Οικολογική Σκέψη 1  και Μπράουν Λ.-Φλάβιν Κ.- Πόστελ Λ., (1991), Οικολογική κρίση και βιώσιμη κοινωνία, Αθήνα, Εναλλακτικές Εκδόσεις «Κομμούνα» / Οικολογική Σκέψη 4 . ιδίως το δεύτερο κείμενο με τίτλο «Σκιαγραφώντας μια αυτοσυντηρούμενη κοινωνία», σ. 67-118, όπου οι συγγραφείς περιγράφουν δυο διαφορετικά σενάρια με σημείο εκκίνησης το 2030 : ένα κατά το οποίο οι νυν κυρίαρχες τάξεις ενσωματώνουν οικολογικές αρχές για να επιβιώσουν ως κυρίαρχες τάξεις και ένα με βάση το οποίο η πορεία προς μια αυτοσυντηρούμενη κοινωνία θα ξεκινήσει αναγκαστικά λόγω των πιεστικών προβλημάτων ζωής ή θανάτου για την πλειονότητα της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Πρόκειται για ένα σχήμα ντετερμινιστικό αλλά που θέτει με απολυτότητα τους κινδύνους που διατρέχουν στο άμεσο μέλλον η κοινωνία και η φύση, προτρέποντας στην ανάπτυξη κοινωνικών κινημάτων.  

[3] Βλ. Μπαλτάς Α., (1983), «Για το οικολογικό κίνημα : Επιστήμη και διεπιστημονικότητα», περιοδικό Πολίτης, τεύχος 63, σ. 30 - 46. Για το ζήτημα της σχέσης των φυσικών και των κοινωνικών επιστημών στην περίπτωση της οικολογίας και την οπτική της διεπιστημονικότητας, εκτός από το κείμενο του Μπαλτά Α. βλ. και Λουλούδης Λ., (1990), «Άνθρωπος και φύση» στο Καραμπελιάς Γ. (επιμ.), Η οικολογικοποίηση της σκέψης, Αθήνα, Εναλλακτικές Εκδόσεις «Κομμούνα», Σειρά Οικολογική σκέψη 2, σ.σ. 111 - 41.

[4] Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα διαμάχης για τον τρόπο κατασκευής έργου είναι η περίπτωση της προτεινόμενης νέας περιφερειακής λεωφόρου Υμηττού. Καταγγέλθηκε από ομάδες οικολογικές και περιβαλλοντικές, από τοπικό και αθηναϊκό τύπο αλλά και επισημάνθηκε από ομάδες μελετών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου ότι η εκκίνηση των εργασιών έγινε δίχως να προηγηθεί η έγκριση κατάλληλης περιβαλλοντικής μελέτης για τις μελλοντικές επιπτώσεις του έργου. Περισσότερα για τη διαμάχη βλ. συνέντευξη Π. Τότσικα από την πλευρά της «Πρωτοβουλίας Πολιτών για την Προστασία του Υμηττού» στο παράρτημα, την εφημερίδα «Τοπική Επι-κοινωνία» (τεύχη Σεπ. - Οκτ. 1996 και Μαρ. - Απρ. 1997). 

[5] Βλ. Σιούτη Γ., (1995α), «Βιώσιμη Ανάπτυξη και Προστασία του Περιβάλλοντος» στο  Σκούρτος Μ.Σ. & Σοφούλης Κ.Μ. (επιμ.), Η Περιβαλλοντική Πολιτική στην Ελλάδα : Ανάλυση του Περιβαλλοντικού Προβλήματος από τη Σκοπιά των Κοινωνικών Επιστημών, Αθήνα, Εκδόσεις Τυπωθήτω - Γιώργος Δαρδανός, σ. 73 -  86

[6] Βλ. Γρηγορίου Π., (1995), «Η Διασυνοριακή Ρύπανση στη Διεθνή Έννομη Τάξη» στο Σκούρτος Μ.Σ. & Σοφούλης Κ.Μ. (επιμ.), Η Περιβαλλοντική Πολιτική στην Ελλάδα: Ανάλυση του Περιβαλλοντικού Προβλήματος από τη Σκοπιά των Κοινωνικών Επιστημών, Αθήνα, Εκδόσεις Τυπωθήτω - Γιώργος Δαρδανός, σ. 87 - 114. 


Θανάσης Τσακίρης






Αναλύζα - 1989   

Λένα Πλάτωνος

Αναλύζα, 
παίρνεις βιαστικά το πορτοφόλι
και ξαναγοράζεις τσιγάρα
με κατάλληλο τρόπο
έχοντας ριγμένα τα μαλλιά σου
φορώντας τα κόκκινα γυαλιά σου
ώστε να μη φαίνεται, ότι φαίνεσαι
να τον κοιτάς...
όταν εγχειρίζεις το μέρος της καρδιάς
και βγάζεις παλιές σχολικές
βιτρίνες ζαχαροπλαστείων
από επικίνδυνη μεμβράνη
τυχαία δηλαδή και ύποπτη ύλη
που σκιάζει τη ρόδινη δύση, 
τους μεσαίους δρόμους, 
τα ταξινομημένα ταχυδρομικά κουτιά.

Επιτέλους σκαρφαλώνεις 
στην αποφορτισμένη σου στήλη 
και χαρτογραφείς από εκεί πάνω 
δυναμικούς σχηματισμούς από καρό 
και με το ένα χέρι καλύπτεις το παιχνίδι 
«ηλεκτρονικό κρυφτό» 
και με το άλλο αποκαλύπτεις το παιχνίδι 
«τα μάτια σου κοιτώ και πέφτω χάμω»...

Κι όμως
όλοι κάποτε κλάψαμε
μπροστά ή πίσω.
Ο καιρός είναι γλυκός 
και τα φυτά ποτίζονται 
κι εσύ λες

«έτσι δεν υποφέρω αλλά δε ζω».




https://www.youtube.com/watch?v=PKSpwFo0n4I




l ΤΕΤΑΡΤΗ   22/08/2018   8:30 μ.μ. και στις 10:30 μ.μ.      



ΤΖΑΝΓΚΟ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΟΥΙΝΓΚ (DJANGO)

                                                     του Ετιέν Κομάρ (ΓΑΛΛΙΑ, 2017, έγχρωμη, 117΄)











Ο Τζάνγκο Ράινχαρντ (1910-1953), τσιγγάνος του Βελγίου, ήταν πρωτοποριακός βιρτουόζος κιθαρίστας της τζαζ και συνθέτης, που ξεχώρισε για την τεχνική και τη δεξιοτεχνία του, ενώ εφηύρε ένα εντελώς νέο στιλ τεχνικής τζαζ κιθάρας, που πλέον είναι μουσική παράδοση στη γαλλική τσιγγάνικη κουλτούρα. Στο κατεχόμενο Παρίσι του 1943 ο Τζάνγκο Ράινχαρντ είναι ο βασιλιάς του σουίνγκ. Η γερμανική προπαγάνδα τού ζητά να ταξιδέψει στο Βερολίνο για συναυλίες, ενώ οι ομοεθνείς του τσιγγάνοι καταδιώκονται από τους ναζί. Έτσι αποφασίζει να διαφύγει στην Ελβετία μαζί με τη σύζυγο και τη μητέρα του.

ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΙΣ 8:30 μ.μ. και στις 10:30 μ.μ.

ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ «ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ»

                                    (Λεωφ. Ειρήνης 50, Πλατεία Εθνικής Αντίστασης, Άνω Ηλιούπολη,

Τηλ.: 210 9937870, 210 9941199, 210 9914732, 6945405825, E-mail: info@klh.gr

Ιστοσελίδα: www.klh.gr)

Tsakthan Daily, 17/4/2018 -Δεν βρήκαν ικανοποίηση οι Rolling Stones κι ήρθε κι η Χούντα

Τον Ιανουάριο του 1967 ο Μικ Τζάγκερ και η παρέα τους κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ Between the Buttons, που σημείωσε μεγάλη επιτυχία, με τραγούδια, όπως τα Let’s Spend The Night Together και Ruby Tuesday. Για την άνοιξη είχαν προγραμματίσει η περιοδεία στην Ευρώπη, εν μέσω της σοβούσας διαμάχης του Μικ Τζάγκερ και του Μπράιαν Τζόουνς, των δύο ηγετικών μορφών του συγκροτήματος.
Στα νότια της Ευρώπης, η Ελλάδα βρισκόταν σε μια δύσκολη καμπή της ιστορίας της. Με εμφανείς ακόμη τις πληγές της «Αποστασίας» βάδιζε ολοταχώς για εκλογές, έχοντας στο τιμόνι της την κυβέρνηση της Ε.Ρ.Ε. υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Οι εκλογές ήταν προγραμματισμένες για τις 28 Μαΐου και αναμενόταν να εξελιχθούν σε ένα θρίαμβο της Ενώσεως Κέντρου και του Ανδρέα Παπανδρέου, ηγετικού στελέχους του κόμματος εκείνη την περίοδο. Η κατάσταση ήταν τεταμένη. Το Παλάτι και η Δεξιά δεν απέκλειαν κάποιας μορφής συνταγματική εκτροπή, με την επιβολή μιας βραχυχρόνιας δικτατορίας. Δεν είχαν υπολογίσει τους Συνταγματάρχες!
Η αναγγελία της συναυλίαςΣτις 22 Μαρτίου κυκλοφορεί το 77ο τεύχος του μουσικού περιοδικού Μοντέρνοι Ρυθμοί με μια είδηση βόμβα: «Δεν είναι ούτε πρωταπριλιάτικο ψέμα, ούτε διαφημιστικό κόλπο. Οι Ρόλινγκ Στόουνς έρχονται». Η συμφωνία είχε κλείσει προ οκταημέρου μεταξύ του δημοσιογράφου και ατζέντη Νίκου Μαστοράκη και του μάνατζερ του συγκροτήματος Ντέβιντ Απς.
Η συναυλία ορίστηκε για τις 17 Απριλίου στην Αθήνα και θα έκλεινε την ευρωπαϊκή περιοδεία των Rolling Stones, η οποία θα άνοιγε στις 25 Μαρτίου στη Στοκχόλμη. Ως χώρος διεξαγωγής επιλέχτηκε το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και τα εισιτήρια κόστιζαν από 60 έως 120 δραχμές, αρκετά «αλμυρά» για το νεαρόκοσμο της εποχής. Υπήρχαν και λίγα εισιτήρια των 500 δραχμών, ακριβώς μπροστά από την εξέδρα. Οι αφίσες που κυκλοφόρησαν ανάφεραν ότι «το ρεσιτάλ είναι υπό την αιγίδα του δημάρχου Αθηναίων κ. Γεωργίου Πλυτά και οι εισπράξεις του θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό».

Η άφιξη και η συνέντευξη Τύπου

– «Ποια είναι η γνώμη σας για τη μουσική σας;».

– «Τα τραγούδια μας εκφράζουν την εποχή μας. Δεν είμαστε υστερικοί, όπως πιστεύεται, αλλά οι μεγαλύτεροι δεν μπορούν να μας καταλαβαίνουν.– «Τι πιστεύετε για τους Μπιτλς;»

– «Πως περνάτε τις ελεύθερες ώρες σας;»

– «Με κορίτσια.»

– «Είστε αγαπημένοι μεταξύ σας;»

– «Ναι, και η απόδειξη είναι ότι κοιμόμαστε μαζί στο ίδιο κρεβάτι.»

– «Αλλά ο Μπιλ Γουάιμαν είναι παντρεμένος. Τι έχει να πει επ' αυτού η γυναίκα του;» αντέτεινε ο ο δημοσιογράφος.

– «Κοιμάται μαζί μας» απάντησε ο Τζάγκερ.

Η συναυλία

Περίπου την ώρα της συνέντευξης τύπου των Στόουνς, οι πρώτοι θεατές άρχιζαν να μπαίνουν στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Γύρω στις 7 το βράδυ, στις εξέδρες της «Λεωφόρου» βρίσκονταν γύρω στα 8.000 άτομα. Η εξέδρα ήταν στημένη στη σέντρα του γηπέδου και μέσα στον αγωνιστικό χώρο επιτρεπόταν η είσοδος στους λίγους που είχαν να πληρώσουν το πανάκριβο εισιτήριο των 500 δραχμών. Το γήπεδο ήταν ζωσμένο από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.

Σε λίγη ώρα άρχισε το πρώτο μέρος του προγράμματος, με ελληνικά συγκροτήματα και καλλιτέχνες. Εμφανίστηκαν κατά σειρά οι Loubogg, MGC, Idols, Τάσος Παπασταμάτης, Δάκης και We Five. Στις 9:30 μ.μ. οι Στόουνς ανέβηκαν στη σκηνή και άρχισαν τη συναυλία τους με το Last Time. Οι θεατές ξεπερνούσαν τους 10.000 και οι αστυνομικοί έκαναν αισθητή την παρουσία τους μέσα στον αγωνιστικό χώρο και γύρω από τη σκηνή, έχοντας σαφείς εντολές να συλλαμβάνουν όποιον παρεκτρεπόταν, τουτέστιν, όποιος απλώς σηκωνόταν από τη θέση του για να χορέψει ή να χειροκροτήσει με ενθουσιασμό.

Οι Στόουνς συνεχίζουν τη συναυλία τους με τα τραγούδια Lady Jane, 19th Nervous Breakdown, Ruby Tuesday και Let’s spend the night together. Λίγο πριν αρχίσουν να παίζουν το Satisfaction, ο Τζάγκερ είχε την έμπνευση να ράνει τους θεατές με κόκκινα γαρύφαλλα. Δεν μπόρεσε ο ίδιος να φθάσει στην εξέδρα και ανέθεσε τη δουλειά στον μάνατζερ της περιοδείας τους, Τομ Κέιλοκ, ο οποίος είχε μπαταρισμένο το ένα χέρι του, καθώς τρεις μέρες νωρίτερα είχε τραυματισθεί, προσπαθώντας να προστατεύσει τον Τζάγκερ από την επίθεση ενός θεατή στη συναυλία της Ζυρίχης.

Η πράξη θεωρήθηκε επαναστατική από την Αστυνομία και αμέσως έξι άνδρες της έπεσαν πάνω στον δυστυχή Κέιλοκ και τον έσπασαν στο ξύλο. Οι υπεύθυνοι του γηπέδου, με διαταγή της Αστυνομίας, κατέβασαν τον γενικό και η συναυλία τερματίσθηκε άδοξα μέσα σε πυκνό σκοτάδι. Τα μέλη των Rolling Stones φυγαδεύτηκαν στο ξενοδοχείο, μη μπορώντας να καταλάβουν τι συνέβη. Αγανακτισμένοι θεατές συγκρούστηκαν με την αστυνομία και συγκρότησαν διαδήλωση, η οποία κατέληξε μπροστά από το «Χίλτον». Την ατμόσφαιρα δονούσε το σύνθημα: «Τσιλιχρήστο (σ.σ. ο τότε διευθυντής της Αστυνομίας) παραιτήσου!».

Την επαύριο

Η επομένη της συναυλίας ήταν η ημέρα της αναχώρησης για τα μέλη του συγκροτήματος, που υποβλήθηκαν σε εξαντλητικούς ελέγχους στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Ο Μικ Τζάγκερ πέταξε για το Λονδίνο, ο Μπράιαν Τζόουνς για το Μόναχο, προκειμένου να παρακολουθήσει την πρεμιέρα της ταινίας του Φόλκερ Σλέντορφ Mord und Totschlag (A Degree of Murder, ο αγγλικός τίτλος), της οποίας είχε γράψει τη μουσική. Ο Κιθ Ρίτσαρντς έχασε το αεροπλάνο για το Λονδίνο και πέταξε για το Μόναχο με τον Τζόουνς, ενώ η οικογένεια Γουάιμαν παρέμεινε στην Αθήνα για ολιγοήμερες διακοπές. Για κακή της τύχη, η ημέρα της αναχώρησης συνέπεσε με την εκδήλωση του πραξικοπήματος της 21η Απριλίου. Το αεροδρόμιο ήταν κλειστό και η οικογένεια Γουάιμαν αναγκάστηκε να μείνει στην Αθήνα μέχρι τις 23 Απριλίου, οπότε πήρε τον δρόμο της επιστροφής για το Λονδίνο.

ΠΗΓΗ:https://www.sansimera.gr/articles/511


Σημαίνοντας θάνατο - 1993     
 
Στίχοι:   Thomas Elliot
Μουσική:   Τρύπες
Ερμηνεία: Γιάννης Αγγελάκας

Αυτοί που ακονίζουν το δόντι του σκύλου
Σημαίνοντας θάνατο
Αυτοί που λάμπουν με τη δόξα του πουλιού
Σημαίνοντας θάνατο
Αυτοί που κάθονται στο στάβλο της ικανοποίησης
Σημαίνοντας θάνατο
Αυτοί που υποφέρουν την έκσταση του ζωου
Σημαίνοντας θάνατο

Δεν υπάρχουν πια
Τους υπόταξε ένα φύσημα από ανέμη

Αλλά πίσω από τη ράχη μου
ακούω μια παγωμένη ριπή

Το κροτάλισμα των κοκάλων
και το πνιγμένο γέλιο
να απλώνεται στην ακοή

Έλα και θα σου δείξω
κάτι διαφορετικό από τον ίσκιο σου
που τρέχει το πρωί ξοπίσω σου

Κι από τον ίσκιο σου
που σηκώνεται να σ’ ανταμώσει το βράδυ

Μέσα σε μια χούφτα σκόνη
να σου δείξω το φόβο





https://www.youtube.com/watch?v=oLeeHYVySEY

Τρίτη, 17/4 στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ ο Τάσος Πεχλιβανίδης. Θέμα: "Κράτος και πολιτική στον όψιμο μεσαίωνα".

Την Τρίτη, 17 Απριλίου 2018 (8-9 μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ συζητούμε με τον Τάσο Πεχλιβανίδη. (Διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης, ΕΚΠΑ).  Θέμα:  "Κράτος και πολιτική στον όψιμο μεσαίωνα".

Σας περιμένουμε, όπως πάντα, στον φιλόξενο διαδικτυακό ραδιοσταθμό IlioupolisOnAir


http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html


Χορηγός: Μεζεδοπωλείο "Όασις

Τρίτη, 6/3 (8-9 μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης για τη Βολιβία.

Την Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018 (8-9 μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ συζητούμε με την Ισαβέλλα Μπερτράν και τον Κώστα Ζυρίνη (ομάδα Πάμε γι' Άλλα  https://zyrinis.gr) για τη Βολιβία.

​

Σας περιμένουμε, όπως πάντα, στον φιλόξενο διαδικτυακό ραδιοσταθμό IlioupolisOnAir

http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html 

Χορηγός: Μεζεδοπωλείο ΟΑΣΙΣ

Την Τρίτη, 21/3/2017 o Ν. Σερβετάς στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ για Σουηδια και Νορβηγία

Την Τρίτη, 21/3/2017 (8-9μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ φιλοξενούμε τον κοινωνιολόγο-δημοσιογράφο Νίκο Σερβετά. Θέμα: "Κοινωνία και Πολιτική σε Σουηδία και Νορβηγία".  Σας περιμένουμε, όπως πάντα, στον φιλόξενο διαδικτυακό ραδιοσταθμό Ilioupolis on Air

http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html

 

Χορηγός: Μεζεδοπωλείο ΟΑΣΙΣ

Ακαδημία Πλάτωνος - Η Πολιτεία και ο Πολίτης Plato Academy

Είμαι περήφανος που συνέβαλα ως διδάσκων στο πρόγραμμα με τα μαθήματα "Η τέχνη (;) του κυβερνάν", "Φιλοσοφία-Οικονομία-Πολιτική" και "Ιδανική πολιτεία. Ουτοπία ;". Οι εκπομπές μας "Αχ Εξουσία" και "Κινηματογράφος για Πάντα" στο http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html  χρησίμευσαν ως διδακτικό υλικό και ως  βήμα συζήτησης με συναδέλφους/σες διδάσκοντες/ουσες.

Δείτε το βίντεο του Προγράμματος
https://www.youtube.com/watch?v=9YFN68_QFu0

Ακαδημία Πλάτωνος - Η Πολιτεία και ο Πολίτης

 

Plato Academy
Η Πράξη: Η Πολιτεία και Ο Πολίτης καλύπτει εκπαιδευτικά προγράμματα και εφαρμογές βιωματικής μάθησης για ενήλικες ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου με στόχο την ανάδειξη της σχέσης Πολίτη και Πολιτείας, την ανάπτυξη διαλόγου με τα προβλήματα της εποχής, τα ζητήματα της πόλης και του δημόσιου χώρου και περιλαμβάνει τις παρακάτω ενότητες.

1η Ενότητα: Εκπαιδευτικά προγράμματα βραχείας διάρκειας για ενήλικες πολίτες με αντικείμενο τη φιλοσοφία, το ρόλο της στην καθημερινή ζωή και το αξιακό σύστημα της κοινωνίας

2η Ενότητα: Εξειδικευμένα εκπαιδευτικά προγράμματα για αποφοίτους ανώτατης εκπαίδευσης στους τομείς της φιλοσοφίας, της γλώσσας, της ιστορίας, της αρχιτεκτονικής, της τέχνης κ.λπ

3η Ενότητα: Η ελληνική σκέψη σε διάλογο. Προγράμματα βιωματικής μάθησης

4η Ενότητα: Πλοηγός της Φιλοσοφίας

5η Ενότητα: Εκπαιδευτικό Μουσείο

6η Ενότητα: Εκπαιδευτικά προγράμματα βραχείας διάρκειας σε ζητήματα κοινωνικής οικονομίας αναπτυξιακής αξιοποίησης του πολιτισμού και του αστικού περιβάλλοντος

7η Ενότητα: Δράσεις για την ανάδειξη της «μνήμης» της πόλης

Tsakthan Randomly - Politics 15

Η Συντηρητική κομματική οικογένεια

 Συντηρητική ιδεολογία

 Α. Πολυάριθμες και κυμαινόμενες παραλλαγές

 Β. Σπάνια μονοπωλείται από ένα μόνο πολιτικό οργανισμό.

 Εμφάνιση στις αρχές του 19ου αιώνα στους κύκλους (Σατωβριάνδος) ενάντια στην Γαλλική Επανάσταση.

•  Στη Γαλλία ο όρος «συντηρητικός» δεν χρησιμοποιείται συχνά λόγω της αποσύνθεσης του ρεύματος που ήταν πιστό στις αξίες της παράδοσης. Μετά το 1830 το ρεύμα αποτελούνταν από τους Βουρβώνους που διαιρέθηκαν σε λεζιτιμιστές (νομιμόφρονες υπέρ της φυσικής διαδοχής) και σε ορλεανιστές. Στη διάσπαση αυτή ήρθαν να προστεθούν οι συντηρητικοί βοναπαρτιστές που διαστρέβλωναν τις απελευθερωτικές αξίες της Γαλλικής Επανάστασης.
•  Το θέμα της μοναρχίας διχάζει τους συντηρητικούς ιδιαίτερα στην Ισπανία και στην Γαλλία, όπως και οι σχέσεις εκκλησίας και κράτους.
•  Στην Ιταλία η απαγόρευση της συμμετοχής των καθολικών στην πολιτική καθυστέρηση την ίδρυση μαζικού συντηρητικού κόμματος.
•  Μετά το 1848 στην Ιταλία παρατηρείται το φαινόμενου του «τρανσφορμισμού» που συνεπάγεται την δημιουργία μιας συνεχώς διευρυνόμενης διευθυντικής τάξης, στο πλαίσιο που χάραξαν οι μετριοπαθείς με την προοδευτική και συνεχή προσέλκυση των πιο δραστήριων ατόμων που ανέδειξαν φίλες ή αντίπαλες ομάδες (παρατήρηση και όρος του Αntonio Gramsci).
•  1919. Ο Σικελός ιερέας Luigi Sturzo ίδρυσε το αρχικό Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα. Μετά τον Β΄Π.Π. και την ίδρυση του Χ/Δ Κόμματος φάνηκε ότι δεν ήταν δυνατή η συγκρότηση και επιβίωση ενός καθαρά συντηρητικού κόμματος. Επί της ουσίας, όμως, το ρόλο του συντηρητικού κόμματος τον έπαιξε η Χριστιανοδημοκρατία, λόγω της ιστορίας της και της θέσης που κατείχε, της κοινωνικής της βάσης και των συμφερόντων που υπερασπιζόταν.
•  Ένα τρίτο θέμα διαμάχης μεταξύ των συντηρητικών ήταν αυτό του έθνους και του εθνικισμού.
•  Τμήμα των συντηρητικών τάσσεται υπέρ ενός κράτους που σέβεται τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς.
•  Οι περιστάσεις, όμως, μπορούν ενίοτε να στρέψουν τους πολέμιους του συγκεντρωτισμού σε ένθερμους εθνικιστές.
•  Πολιτικές επιλογές: επί μακρόν, ο συντηρητισμός σήμαινε προσήλωση στην ατομική ιδιοκτησία, στην έννοια της τάξης και στην επιφύλαξη έναντι της καθολικής ψηφοφορίας. Διαφοροποιήσεις ανάλογα με τις περιόδους και τις συντηρητικές ομάδες: π.χ. σε όλες τις δυτικές χώρες προσαρμόστηκαν στις απαιτήσεις του κράτους πρόνοιας, εθνικοποιήσεις εθνικοποιήσεις έγιναν από τον Ch. De Gaulle και τον V. Giscard D’ Estaing.
•  Ασάφεια υπάρχει στο ζήτημα της «εξουσίας» σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας: μετριοπαθείς – αυστηρή πατρική εξουσία, μοναρχικοί – συγκεντρωτική εξουσία, ακόμη και στήριξη δικτατορικών εξουσιών.
•  Αρχές γενικού χαρακτήρα:
• - Απαισιοδοξία σε ό,τι αφορά το άτομο
• - Υποταγή στις απαιτήσεις της εξουσίας
• - Δυσπιστία έναντι της προόδου
• - Πραγματισμός, που επιτρέπει την αναπροσαρμογή αρχών.
• - Υπεράσπιση συμφερόντων που θεωρούνται μεγαλειώδη (ατομική πρωτοβουλία και ιδιοκτησία).
•  Νέα Δεξιά δεκ. ’70 και ’80. Οπισθοχώρηση πραγματισμού μπροστά στην ιδεολογική αναζωπύρωση του νεοσυντηρητισμού των Reagan και Thatcher.
•  Αντίθεση στον κρατικό παρεμβατισμό (μόνο όσον αφορά στην οικονομική και κοινωνική διάστασή του).
•  Υπέρμετρη προβολή του κράτους-χωροφύλακα.
•  Άκρα Δεξιά. Κυμαινόμενη παρουσία και ιστορία. Άλλοτε μαζί και άλλοτε σε αντιπαράθεση με τον παραδοσιακό συντηρητισμό.
•  Τον 20ό αιώνα μαζί με «λαϊκιστές» και πρώην «αριστερούς» (Μουσολίνι στην Ιταλία, ) πολιτικούς οι ακροδεξιοί πολιτικοί κατελάμβαναν την εξουσία (ναζισμός στη Γερμανία, φασισμός στην Ιταλία, συντεχνιακές δικτατορίες Ισπανίας και Πορτογαλίας).
•  1960-80. Η άκρα δεξιά τίθεται στο περιθώριο (πλην Πορτογαλίας και Ισπανίας) και αναζωογονείται στις δεκαετίες ’80 και ’90 καθώς εντείνονται τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.
•  Η άκρα δεξιά συγκρούεται με το πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη λόγω της συναίνεσης κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, μαζικής παρουσίας ξένων μεταναστών, φιλελευθεροποίησης των ηθών, πολιτικής διαφθοράς.
•  Σημαντικό ρόλο στην άνοδο της άκρας δεξιάς παίζει η ολοένα και μεγαλύτερη αδυναμία της αριστεράς να εκπροσωπεί αποτελεσματικά τα λαϊκά εργατικά στρώματα αφήνοντάς τα να στραφούν σε αυταρχικές και βίαιες λύσεις και στην αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων.

Συνεχίζεται....

Θανάσης Τσακίρης



ΘΑΛΑΣΣΑ

 
Στίχοι:   Κίτρινα Ποδήλατα
Μουσική:   Κίτρινα Ποδήλατα

 Ερμηνεία: Δέσποινα Ολυμπίου   

Θάλασσα κάτι μου κρύβεις
 Κρατάς τα μάτια σου κλειστά
 Εσύ που ενώνεις, εσύ που χωρίζεις
 Γιατί ποτέ δε μου μιλάς
Θάλασσα κάτι μου κρύβεις
 Ρώτα τη νύχτα που ξέρει
 Ρώτα τ’ αστέρια που βλέπουν μακριά
 Τον άνεμο στείλε κοντά να μου φέρει
 Ό,τι αγαπούσα και δεν έχω πια
Θάλασσα κάτι μου κρύβεις
 Τα όνειρα μου θα ψάξω
 Στης αγκαλιάς σου το βυθό
 Σαν κύμα τα βράχια της λύπης θα σπάσω
 Το μυστικό σου θα το βρω
Θάλασσα κάτι μου κρύβεις

https://www.youtube.com/watch?v=kx8qfceQ0LE


 

Tsakthan Randomly - Politics 9

• Η πολιτική διαδικασία της εκπροσώπησης εστιάζεται στην χάραξη κυβερνητικής πολιτικής που να ανταποκρίνεται στις βουλήσεις, στις ανάγκες και στις απαιτήσεις του κοινού, στην ικανοποίηση εν τέλει των αναγκών και των συμφερόντων του ευρύτερου κοινού. 
• Για την αποτελεσματική οργάνωσή της σε ένα δημοκρατικό πολιτικό σύστημα απαιτείται η ύπαρξη των θεσμών διαμεσολάβησης, συνάρθρωσης και προώθησης αιτημάτων των ομάδων στα κέντρα επεξεργασίας του πολιτικού συστήματος  ώστε να παραχθούν οι προς εφαρμογή πολιτικές. 
• Επειδή τα προς εισαγωγή αιτήματα τα συναρθρώνουν και τα επεξεργάζονται φορείς πολιτικής διαμεσολάβησης, η διαδικασία είναι συγκρουσιακή και προκαλεί πολιτική ένταση. 
•  Ο «οίκος συμψηφισμού» των συμφερόντων των ατόμων και των ομάδων είναι το κομματικό σύστημα που αναλαμβάνει τη λειτουργία της οργάνωσης της γενικής γνώμης.
• Οι ανταγωνιστικές μορφές πολιτικής φιλτράρονται από τα διάφορα τμήματα των κομμάτων και μέσω αυτών στο στενότερο σύστημα διακυβέρνησης (νομοθετικό και εκτελεστικό σώμα), παρέχοντας θεσμοποιημένο χώρο σύγκρουσης σε ομάδες και συμφέροντα.
• Επίσης μπορούμε να θεωρήσουμε ότι όψεις της εσωτερικής κοινωνικής συμπεριφοράς όλων των υποομάδων της κοινωνίας αποτελούν πολιτικά συστήματα. 
•  Έτσι, οι οργανωμένες ομάδες θεωρούμενες ως «δομές εξουσίας» εμπίπτουν στο πεδίο της πολιτικής έρευνας. 
• Οργάνωση είναι «ένα σύστημα συνειδητά συντονισμένων δραστηριοτήτων ή δυνάμεων δύο ή περισσότερων προσώπων, που με βάση τη μεταξύ τους επικοινωνία αποσκοπούν στην  πραγμάτωση ενός συγκεκριμένου ή συγκεκριμένων στόχων.» Αυτά τα πρόσωπα εκλέγουν μια ηγετική ομάδα για τον ορθότερο συντονισμό των δραστηριοτήτων της οργάνωσης. Ο συγκεκριμένος ορισμός υποκρύπτει, βέβαια, μια α-ιστορικ και μη-πολιτισμική μεθοδολογική προσέγγιση.  Τα κυριότερα χαρακτηριστικά στοιχεία της ηγετικής ομάδας είναι:

1. Ηγετική ικανότητα

2. Οργανωτική ικανότητα

3. Διοικητική ικανότητα

4. Συντονιστική ικανότητα.

Για την ύπαρξη Πολιτικής απαιτείται
- «συμφωνία για την ανάγκη κοινωνικής συνύπαρξης μίας ομάδας, η οποία είναι αδιανόητη χωρίς κανόνες γενικής εφαρμογής και ισχύος»
 - «σύγκρουση αντιθέτων ή ανταγωνιστικών απόψεων για το ποιοι θα είναι οι κανόνες αυτοί».
Συνεπάγεται ότι τα πολιτικά κόμματα είναι τμήματα της κοινωνίας που πρέπει να επιτελούν δύο βασικότατες λειτουργίες:
* σύγκρουση, γιατί προωθούν ανταγωνιστικές πολιτικές
*ενσωμάτωση, γιατί η ανταγωνιστική αυτή αντιπαράθεση αφορά την ενιαία Πολιτική ενός οργανωμένου συνόλου.

Συνεχίζεται...


Θανάσης Τσακίρης

Είναι σκληρός ο ουρανός
1966       

 Στίχοι:   Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική:   Χρήστος Λεοντής

 Ερμηνεία: 1. Γιώργος Γαλάνης  
 Ερμηνεία: 2. Αλέκα Μαβίλη  
https://www.youtube.com/watch?v=1PDDu0S4MsU

Είναι σκληρός ο ουρανός
 κι η γειτονιά ρημάζει
 Πίνει το δάκρυ τη ζωή
 κι η φτώχεια αναστενάζει
 Λάσπωσε ο δρόμος ο στενός
 σπίτι και μοιρολόι
 Είναι σκληρός ο ουρανός
 για μας το φτωχολόι
 Πέφτει χαλάζι στα γιαπιά
 τρυπάει τη λαμαρίνα
 Κάνε κουράγιο εργατιά
 μη σε λυγίσ’ η πείνα


ΒΙΝΤΕΟ ΓΙ'  ΑΠΟΨΕ

Οι νέοι θέλουν να ζήσουν
Έτος: 1965

Διάρκεια: 100΄
Είδος: Δραματική
Εταιρία παραγωγής: Σταρ Φιλμ
Σκηνοθεσία: Νίκος Τζήμας
Σενάριο: Νίκος Τζήμας
Μουσική σύνθεση: Μίκης Θεοδωράκης
Φωτογραφία: Γιώργος Καβάγιας

Ηθοποιοί: Φαίδων Γεωργίτσης , Σύλβια Χατζηγεωργίου , Αλεξάνδρα Λαδικού , Μπέτυ Αρβανίτη , Νότης Περγιάλης , Χριστόφορος Νέζερ (I) , Φοίβος Ταξιάρχης , Βίλυ Δασκαλάκη , Σπύρος Σίμκας , Γιώργος Χαραλαμπίδης

Πλοκή: Ο Γιώργος και η Έφη συνδέονται με μια τρυφερή και δυνατή σχέση. Είναι η πρώτη τους αγάπη, ειλικρινής, αυθόρμητη, ανιδιοτελής. Ζουν στην επαρχία και κάνουν όνειρα. Η Έφη αγαπάει τα παιδιά και θέλει να γίνει δασκάλα. Ο Γιώργος θέλει να σπουδάσει Φυσική στο Πανεπιστήμιο. Έχουν στόχο να πετύχουν στις εξετάσεις και να βρουν μια δουλειά γιατί τα οικονομικά τους είναι δύσκολα. Η Κοινωνία όμως θα ορθώσει τραγικά εμπόδια σε αυτά τα απλά και ανθρώπινα όνειρα. Αξεπέραστες δυσκολίες που θα βάλουν σε κίνδυνο τα όνειρα και την ίδια την αγάπη τους...
Trivia: Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1964-1965 και έκοψε 25.544 εισιτήρια. Ήρθε στην 86η θέση σε 93 ταινίες.



http://www.greek-movies.com/movies.php?m=4543

 

Tsakthan Randomly - Politics 5

• Είπαμε χτες ότι ο Thomas Hobbes μιλά για την «φυσική κατάσταση» των ανθρώπων όταν διεξάγεται «πόλεμος όλων εναντίον όλων».
• Αν περάσουμε από το μικροεπίπεδο στο μακροεπίπεδο της πλανητικής επικράτειας τα κράτη με την μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ θα υποτάσσουν τα πιο αδύναμα που θα είναι έρμαια των διαθέσεών τους.
• Οι θεσμοί και οι κανονιστικές ρυθμίσεις που τους διέπουν παρέχουν προστασία σε αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα να αντεπιτεθούν λόγω μειωμένης ή έλλειψης δύναμης και υφίστανται παρενόχληση και εκμετάλλευση. Μέσω αυτών των ρυθμίσεων ασκείται νόμιμα η εξουσία (authority).
• Αυτές αποτελούν τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές που ορίζουν τους όρους με βάση τους οποίους μπορεί ένα άτομο να ζητήσει δικαίως από ένα άλλο άτομο να συμμορφωθεί με τις επιθυμίες του.
• Αν ο Διευθυντής Προσωπικού μιας μεγάλης δημόσιας επιχείρησης  ζητήσει από τους εκπαιδευτές των εκπαιδευτικών προγραμμάτων να διδάξουν εκτάκτως μαθήματα κατά το Σαββατοκύριακο και αυτοί αρνηθούν, ο εν λόγω διευθυντής έχει δικαίωμα να τους επιπλήξει, να τους επιβάλει στέρηση μισθού, ή ακόμη και να εισηγηθεί την απόλυσή τους αν υπάρχει νομίμως θεσπισμένος κανονισμός προσωπικού υπογεγραμμένος και αποδεκτός τόσο από τη διοίκηση της επιχείρησης όσο και από το οικείο συνδικάτο του χώρου εργασίας και που καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των εργαζομένων.
• Του έχει, με τον τρόπο αυτό, χορηγηθεί πάγια εξουσιοδότηση χειρισμού αυτών των υποθέσεων.  Έτσι, ο εν λόγω διευθυντής είναι κάτοχος εξουσίας (power) και αποτελεί νόμιμη αρχή (authority).
• Στην πλέον απλή του απόδοση, λοιπόν, ο όρος «εξουσία» αναφέρεται σε μια κοινωνική σχέση μεταξύ ενός "ανώτερου" (principal) και ενός "κατώτερου" (subaltern). Στην πραγματικότητα αυτή η σχέση δεν είναι μονόπλευρη και μονοσήμαντη. Ένας ανώτερος μπορεί σε μια άλλη κοινωνική σχέση να είναι κατώτερος και αντίστροφα. Επίσης, ο κατώτερος ενδέχεται να αναπτύξει «αντισταθμιστική εξουσία». Κεντρικές έννοιες στη συζήτηση αποτελούν οι «προθέσεις» και τα «συμφέροντα», κατά κύριο λόγο του «ανώτερου». Για να θεωρηθεί μια κοινωνική σχέση ως σχέση εξουσίας πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από μια αιτιώδης σχέση επιρροής μεταξύ ατόμων. Ο David Wrong θεωρεί ότι μια μορφή αιτιώδους επιρροής που αφορά την παραγωγή εμπρόθετων αποτελεσμάτων. Τυπικά, η άσκηση εξουσίας αφορά την εμπρόθετη παρέμβαση σε μια σειρά αιτιωδών αποτελεσμάτων. Μια σχέση εξουσίας αφορά την πρόθεση να παραχθεί συγκεκριμένο αποτέλεσμα ή την επιθυμία να δούμε την επίτευξή του.

Συνεχίζεται...

 

Θανάσης Τσακίρης

 

 

ΕΞΟΥΣΙΑ

Στίχοι-Μουσική-Ερμηνεία: Διονύσης Τσακνής

 

 

Είμαι μια πόρνη που σέρνει το βήμα εδώ κι από κει,
είμαι αράχνη που δένει το θύμα της στην σκηνή.
με θέλουν πρόσωπα χίλια, με παίρνει ο πιο δυνατός,
κι απ’ τη μισάνοιχτη γρίλια, κρυφοκοιτάζει στρατός.

Σε μια στροφή έχω βάλει δολώματα,
είμαι σκιά και καπνός,
έχω αλλάξει πολλά γυναικεία ονόματα,
και δε με νικάει εμένα ποτέ ο καιρός.

Σπέρνω ελπίδες στον δρόμο, είμαι σειρήνα γυμνή,
θερίζω πτώματα μόνο, είμαι φριχτή μηχανή.
είμαι ο λόγος που σβήνει, του έρωτα η ορμή,
είμαι η σκέψη που δίνει αιτία σ’ ένα κορμί.

Σε μια στροφή έχω βάλει δολώματα,
είμαι σκιά και καπνός,
έχω αλλάξει πολλά γυναικεία ονόματα,
και δε με νικάει εμένα ποτέ ο καιρός.

https://www.youtube.com/watch?v=0aANygLV9io

 

 

ΒΙΝΤΕΟ ΓΙ' ΑΠΟΨΕ

Το Κορίτσι με το Τατουάζ
Man Som Hatar Kvinnor

Θρίλερ 2009 | Έγχρ. | Διάρκεια: 152'
Σουηδική ταινία, σκηνοθεσία Νιλς Άρντεν Όπλεφ με τους: Μάικλ Νίκβιστ, Νούμι Ραπάσε, Λένα Έντρε

 

Ένας δημοσιογράφος, ο οποίος σύντομα θα μπει φυλακή καταδικασμένος για συκοφαντική δυσφήμιση, αναλαμβάνει να ερευνήσει την προ σαράντα ετών εξαφάνιση της γόνου μιας πανίσχυρης οικονομικά σουηδικής οικογένειας. Μια χάκερ με προσωπικά προβλήματα θα προσφερθεί απρόσμενα να τον βοηθήσει.

 

Συνοπτική κριτική
Καλογραμμένο, καλοσκηνοθετημένο και καλοπαιγμένο (εντυπωσιακή η δυναμική Νούμι Ράπασε) θρίλερ που σέβεται τους κανόνες του είδους, εμβαθύνοντας ταυτόχρονα στην ψυχολογία των χαρακτήρων και κάνοντας μερικές πολύ εύστοχες κοινωνικοπολιτικές αναφορές.