Αντιμαχόμενος φεμινισμός: Θεωρίες και πρακτικές του καιρού μας ομιλήτρια η Άντζελα Ντέιβις Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017, ώρα 19.00

Δελτίο τύπου

ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΕΤΗΣΙΑ ΔΙΑΛΕΞΗ

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑ

Αντιμαχόμενος φεμινισμός: Θεωρίες και πρακτικές του καιρού μας

ομιλήτρια

η  Άντζελα Ντέιβις

Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017, ώρα 19.00

Θέατρο Αλίκη

Αμερικής 4, Αθήνα

Την ομιλήτρια και το έργο της θα παρουσιάσει η Ντίνα Βαΐου,

καθηγήτρια στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Θα υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία στα ελληνικά καθώς και στη νοηματική

Ζωντανή αναμετάδοση από την ιστοσελίδα του Ινστιτούτου:  http://poulantzas.gr/

Η Άντζελα Ντέιβις δεν είναι μόνο μια εμβληματική προσωπικότητα του κινήματος της Μαύρης Υπερηφάνειας (Black Pride), μια ακτιβίστρια που φυλακίστηκε για δεκαοκτώ μήνες χαρακτηριζόμενη από το FBI ως μία από τους ‘‘Δέκα πιο επικίνδυνους καταζητούμενους” τη δεκαετία του 1970. Δεν είναι μόνο μια σημαντική φεμινίστρια ακαδημαϊκός, που έχει γράψει μερικά από τα πιο ρηξικέλευθα και ανθεκτικά στο χρόνο κείμενα φεμινιστικής σκέψης. Αυτό που κυρίως χαρακτηρίζει τη διαρκή πολιτική και ακαδημαϊκή της δράση είναι η ενεργός συμμετοχή στα κινήματα που μάχονται για κοινωνική δικαιοσύνη σε όλο τον κόσμο.

Με το έργο της τονίζει πάντα τη σημασία της οικοδόμησης συλλογικοτήτων  αγώνα ενάντια σε κάθε ανισότητα, οικονομική, κοινωνική, έμφυλη, φυλετική. Το ερευνητικό της ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια επικεντρώνεται στα κοινωνικά προβλήματα που σχετίζονται με την ποινικοποίηση εκείνων των κοινοτήτων που βάλλονται περισσότερο από τη φτώχεια και τις φυλετικές διακρίσεις. Είναι ιδρυτικό μέλος της Κριτικής Αντίστασης (Critical Resistance), μιας οργάνωσης αφιερωμένης στην κατάργηση του σωφρονιστικοβιομηχανικού συμπλέγματος (prison-industrial complex) στις ΗΠΑ και συνδεδεμένο μέλος της οργάνωσης Sisters Inside που επικεντρώνει τη δράση της στην αλληλεγγύη στις φυλακισμένες γυναίκες στην Αυστραλία. Άλλωστε σήμερα, στις ομιλίες της, προτρέπει το κοινό της να σκεφτεί σοβαρά την προοπτική ενός κόσμου χωρίς φυλακές.

Έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Σήμερα είναι Διακεκριμένη Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Συνείδησης και Φεμινιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια Σάντα Κρουζ. Είναι συγγραφέας δέκα βιβλίων. Το πιο πρόσφατο με τίτλο, Η ελευθερία είναι ένας διαρκής αγώνας:  Το Φέργκιουσον, η Παλαιστίνη και τα θεμέλια ενός κινήματος, εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2016. Έχει δώσει και συνεχίζει να δίνει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο. 

Για λόγους ασφαλείας (η αίθουσας έχει χωρητικότητα 500 θέσεων, δηλαδή, πολύ μικρότερη από όσους/ες ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν τη διάλεξη), είμαστε δυστυχώς υποχρεωμένοι να εκδώσουμε ΔΩΡΕΑΝ κάρτες εισόδου.

Κάθε άτομο θα μπορεί να προμηθευτεί έως δυο κάρτες:

Από την Τρίτη, 5/12 έως την Παρασκευή, 8/12

11.00 π.μ–6.00 μ.μ στο Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς (Κεραμεικού 46, Μεταξουργείο)

και 
την Τρίτη 5/12

6.30 μ.μ - 9.00 μ.μ στο Θέατρο Αλίκη (Αμερικής 4, Αθήνα)

από Τετάρτη 6/12 έως την Παρασκευή 8/12

12.00  - 6.00   μ.μ.  στο Θέατρο Αλίκη (Αμερικής 4, Αθήνα).

Οι πόρτες, τη Δευτέρα 11/12, θα ανοίξουν στις 5.00 μ.μ και η προσέλευση θα ολοκληρωθεί, αυστηρά, στις 6.30 μ.μ.

Οι θέσεις στις κάρτες εισόδου δεν είναι αριθμημένες και δεν αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες θέσεις. Στην εκδήλωση θα υπάρχει διερμηνεία στην ελληνική νοηματική, οπότε τα άτομα που θα ήθελαν να την παρακολουθήσουν, θα πρέπει να δηλώνουν κατά την παραλαβή της κάρτας, ώστε να κρατηθούν ειδικές θέσεις κοντά στην διερμηνέα.

Υπάρχει δυνατότητα εισόδου για ΑμεΑ. Αν υπάρχει συνοδός, θα πρέπει να προμηθευτεί κάρτα εισόδου και να το δηλώσει ότι πρόκειται για συνοδό.
Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε μαζί μας στο 2103217745, στο mail info@poulantzas.gr ή με προσωπικό μήνυμα στην σελίδα μας στο fb.

Θα υπάρχει την ώρα της εκδήλωσης ζωντανή μετάδοση μέσω της ιστοσελίδας μας (livestreaming), ώστε να δοθεί η δυνατότητα σε όλες και όλους να την παρακολουθήσουν.  Στη ζωντανή αναμετάδοση θα υπάρχει, επίσης, νοηματική διερμηνεία. Παράλληλα, η εκδήλωση θα μεταδίδεται απευθείας και από το ραδιοφωνικό σταθμό στο «Κόκκινο 105,5».

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ Μέρος 1o (Κριτική παρουσίαση: Θανάσης Τσακίρης)

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

 ·         Okin, Susan Moller (1979). Women in Western political thought. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.

·         Okin, Susan Moller (1989). Justice, gender, and the family. New York: Basic Books

·         Okin, Susan Moller; Mansbridge, Jane (1994). Feminism. Schools of Thought in Politics. Aldershot, England Brookfield, Vermont, USA: E. Elgar

H Σούζαν Μόλλερ Όκιν θεωρεί σημαντική τη συνεισφορά των μελετών που εκπονούνται στο χώρο της ανθρωπολογίας, της ιστορίας της νομικής επιστήμης, της κοινωνιολογίας και της φιλολογικής κριτικής, εντούτοις προσθέτει πως δεν έχει μελετηθεί το ζήτημα της γυναίκας στο έργο των κλασικών πολιτικών φιλοσόφων. Θεωρεί καθήκον της να προσπαθήσει να καλύψει στοιχειωδώς το επιστημονικό αυτό κενό όχι τόσο για λόγους ακαδημαϊκούς αλλά για να γίνει κατανοητό ότι οι παραδοχές που είναι βαθιά ριζωμένες στους τρόπους σκέψης των κλασικών πολιτικών φιλοσόφων επιδρούν πάνω στην ζωή των ανθρώπων με πολλούς και διάφορους τρόπους. Είναι σαφές πως, παρά τις νίκες των προηγούμενων αγώνων του φεμινιστικού κινήματος στο πολιτικό πεδίο, παραμένουν σε ισχύ πολλές ανισότητες τόσο στο οικονομικό όσο και, κυρίως ,  στο κοινωνικό πεδίο της ζωής των γυναικών, καθιστώντας τις γυναίκες πολίτες δεύτερης κατηγορίας, κυρίως σε ζητήματα όπως της εκπαίδευσης, της οικονομικής ανεξαρτησίας ή του στάτους απασχόλησης. Προσθέτοντας το κριτήριο της πολιτικής συμμετοχής στα ανώτερα/ανώτατα ιεραρχικά κλιμάκια της εξουσίας διαπιστώνουμε πως ακόμη και στο πεδίο αυτό η ανισότητα καλά κρατεί, δημιουργώντας το κλίμα για τη διεκδίκηση της πλήρους ισότητας από τα νέα φεμινιστικά κινήματα.

            Δύο είναι τα ερωτήματα που θέτει η ΄Οκιν ως βασικά για τη μελέτη των κλασικών έργων της πολιτικής φιλοσοφίας. Πρώτον, κατά πόσον η υπάρχουσα παράδοση της πολιτικής φιλοσοφίας μπορεί να δεχτεί την ενσωμάτωση των γυναικών στα περιεχόμενά της ,και αν όχι ,γιατί ;  Δεύτερον, κατά πόσον τα επιχειρήματα των φιλοσόφων για τη φύση των γυναικών και της κατάλληλης θέσης τους στην κοινωνική και πολιτική τάξη , ιδωμένα μέσα στα πλαίσια των ολοκληρωμένων πολιτικών θεωριών των φιλοσόφων , θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε γιατί η τυπική , πολιτική χειραφέτηση των γυναικών δεν έχει οδηγήσει στην ουσιαστική ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα.

            Η Όκιν χωρίς να αποδέχεται την αιτιακή σχέση ανάμεσα στις κλασικές πολιτικές θεωρίες και στη σημερινή πολιτική σκέψη και πρακτική, εντούτοις αναζητά τα επιχειρήματα και τις ιδέες στη σύγχρονη σκέψη που αντλούν την ισχύ τους από την κλασική πολιτική σκέψη. Παρά τη χρήση εκ μέρους των κλασικών πολιτικών φιλοσόφων γενικών όρων («άνθρωπος» , «ανθρωπότητα») που αναφέρονται γενικώς στο «σύνολο» , εντούτοις η χρήση της αντωνυμίας «αυτός» προϊδεάζει για το φύλο στο οποίο αναφέρονταν. Ο Ρουσσώ για παράδειγμα στον πρόλογο του Λόγου περί ανισότητας γράφει , «θα μιλήσω για τον άνδρα», αναφερόμενος προφανώς στην ανισότητα ανάμεσα στους άνδρες ενώ η ανισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα θεωρούνται ανάξιες λόγου. Οι φεμινίστριες έχουν δείξει και συνεχίζουν να δείχνουν την επικινδυνότητα της αμφισημίας της γλωσσολογικής χρήσης τέτοιου τύπου σε μία πατριαρχική κουλτούρα. Οι φιλόσοφοι ακόμη και αν χρησιμοποιούν λέξεις που αναμφισβήτητα στις γλώσσες τους έχουν γενική σημασία εντούτοις αυτό δεν τους έχει εμποδίσει στο να αγνοήσουν τις γυναίκες από τα συμπεράσματά τους. Ο Αριστοτέλης, για παράδειγμα, συζητά επί μακρόν το ζήτημα του ύψιστου καλού για το ανθρώπινο όν (άνθρωπος) . Κατόπιν επιχειρεί να χαρακτηρίσει όλες τις γυναίκες ως όχι μόνο συμβατικά στερημένες από , αλλά και εκ συστάσεως , το ύψιστο αυτό αγαθό. Ο Καντ ομιλεί περί μη περιορισμού της συζήτησής του παρά μόνο εντός των ορίων του κόσμου «όλων των ορθολογικών όντων», δικαιολογώντας εμμέσως πλην σαφώς μία διπλή σταθερά φυλετικής ηθικής στο βαθμό που μία γυναίκα θεωρείται συγχωρητέα για το φόνο του νόθου παιδιού της εξαιτίας του «καθήκοντός» της να υποστηρίξει , με κάθε κόστος , την «σεξουαλική τιμή» της. Συμπεραίνει επίσης πως το μοναδικό χαρακτηριστικό που μόνιμα καθιστά ανίκανο ένα πρόσωπο για απόκτηση της ιδιότητας του πολίτη σ’ ένα κράτος , και ως εκ τούτου για συμμόρφωση και υπακοή μόνο στους νόμους που με συναίνεση εγκαθιδρύθηκαν , είναι το να έχει γεννηθεί γυναίκα. Το φαινόμενο αυτό της γλωσσικής αμφισημίας δεν είναι ίδιον μόνο των πολιτικών φιλοσόφων αλλά και των μεγάλων διακηρύξεων της πολιτικής κουλτούρας των ΗΠΑ (π.χ. Σύνταγμα των ΗΠΑ). Οι οικουμενικοί όροι που χρησιμοποιούνται δεν ερμηνεύονται συνήθως παρά μόνον υπέρ του ανδρικού φύλου. Οι Πατέρες της Ίδρυσης των ΗΠΑ δεν αναφέρονταν στην ελευθερία όλων των «ανθρώπων» αλλά των ανδρών εξαιρουμένων των σκλάβων και των γυναικών (πχ,. Τζον Άνταμς). Η ανθρώπινη φύση στα κείμενα των φιλοσόφων όπως ο Αριστοτέλης, ο Ακινάτης , ο Λοκ, ο Μακιαβέλι, ο Ρουσσώ, ο Χέγκελ και πολλών άλλων αποδίδεται μονάχα στους άνδρες με συνέπεια τα δίκαια και οι ανάγκες στα οποία αναφέρονται αφορούν μόνο το ήμισυ του ανθρώπινου πληθυσμού. Γι ‘ αυτό και χρησιμοποιούνται γενικοί όροι και αγνοείται η διαίρεση της ανθρωπότητας σε δύο φύλα ή όταν γίνεται αναφορά η συζήτηση δεν περιστρέφεται στα ζητήματα που αφορούν τον «άνθρωπο» ή την «ανθρωπότητα». 

Συνεχίζεται...

Θανάσης Τσακίρης

1000 βιβλία που πρέπει να διαβάσετε πριν πεθάνετε. Νο 6."Το φύλο της δημοκρατίας: Ιδιότητα του πολίτη" της Μ. Παντελίδου-Μαλούτα

Μάρω Παντελίδου-Μαλούτα (2002) Το φύλο της δημοκρατίας: Ιδιότητα του πολίτη, Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα.

Σύμφωνα με πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση το 30% των υποψηφίων δημοτικών και νομαρχιακών συμβούλων πρέπει να είναι γυναίκες. Πρόκειται για μια καθαρή πολιτική νίκη του φεμινιστικού κινήματος ή μήπως υπάρχουν και άλλες όψεις του ζητήματος που δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιηθεί και που μπορούν να αποτελέσουν εμπόδιο στο χειραφετητικό αγώνα των γυναικών για την πλήρη ισότητα των δύο φύλων; Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει σ’ αυτή τη μελέτη η καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθήνας Μ. Παντελίδου, στην Ελλάδα «οι γυναίκες δεν υπερέχουν αριθμητικά στην τοπική αυτοδιοίκηση σε σχέση με την κεντρική πολιτική εξουσία: Στους 900 εκλεγμένους δημάρχους του 1998 οι 14 μόνο ήταν γυναίκες (λιγότερες από 1,6%) και στους 54 νομάρχες οι δύο (3,7%). Παράλληλα παρατηρούμε ότι οι συνενώσεις δεν ευνόησαν τη γυναικεία παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση, μάλλον το αντίθετο συνέβη.» Συνεπώς, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν προηγήθηκε ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα που να είναι σε θέση να ανατρέψει την παγιωμένη κατάσταση, η δε πρόσφατη εκλογή της Ν. Μητσοτάκη και της Φ. Γεννηματά, στο Δήμο και στην Υπερνομαρχία αντίστοιχα, δεν αλλάζει τίποτε ουσιαστικά.

Η Μ. Παντελίδου θέτει ένα μεγάλο στόχο για τη φεμινιστική θεωρία: τη διαμόρφωση και επεξεργασία τόσο μιας προβληματικής για τις γυναικείες διεκδικήσεις που θα τις εντάσσει σε μια συνολική ριζοσπαστική θεώρηση και στρατηγική για την κατάργηση του υπάρχοντος συστήματος σχέσεων των δύο φύλων ως κεντρικής εξουσιαστικής δομής, όσο και μια νέα αντίληψη για τον οικουμενικό χαρακτήρα της ιδιότητας του πολίτη που να υπερβαίνει την «ψευτοοικουμενικότητα» του φιλελεύθερου ατομικισμού όπου ο πολίτης προσλαμβάνεται απλώς ως φορέας δικαιωμάτων, και έτσι να περιλαμβάνει πραγματικά όλους και όλες τους πολίτες της δημοκρατίας. Έτσι, η προσπάθεια της Μ. Παντελίδου αποσκοπεί στην υλοποίηση δύο στόχων: αφενός να συνεισφέρει τις απόψεις της στο δημόσιο θεωρητικό διάλογο για τις προοπτικές της δημοκρατίας με σημείο αναφοράς την κρίσιμη σχέση της με το φύλο ως θεσμοθετημένης διάκρισης, και αφετέρου, να παρέμβει σ’ έναν πολιτικά επίκαιρο διάλογο σχετικά με τους τρόπους, την πολιτική και τις πολεμικές καταπολέμησης της γυναικείας πολιτικής υποτέλειας, καθώς και σχετικά με τις ιδεολογικές συνιστώσες και συνδηλώσεις των πολιτικών αυτών. Έτσι, η συζήτηση για την πολιτική «υποαντιπροσώπευση» των γυναικών πρέπει να μπει στο δρόμο της αναζήτησης της κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα σε μια συγκεκριμένη δημοκρατική κοινωνία υπερβαίνοντας το εικονικό «εκσυγχρονιστικό» αίτημα των ποσοστώσεων. 

(Κείμενο του 2002 http://www.oocities.org/homo_politicus/reader1.htm)

Το φύλο της σύγχρονης δημοκρατίας είναι ανδρικό. Με το υπάρχον σύστημα σχέσεων των φύλων η "ουσιαστική" δημοκρατία, ακόμη και ως κοινωνική επιδίωξη, είναι αδύνατη. Ο εκσυγχρονισμός της γυναικείας κοινωνικής κατωτερότητας, που επιχειρείται μέσω προνοιακών πολιτικών και θεσμικών μεταρρυθμίσεων, παρά τις επιμέρους βελτιώσεις, αναπαράγει τη διάκριση πολιτών πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Όπως δείχνει άλλωστε και η ελληνική περίπτωση, πολιτικές που δεν αμφισβητούν τη διχοτομία γυναίκες-άνδρες εμπεδώνουν τελικά τον ανδρικό χαρακτήρα της δημοκρατίας. Με αναφορές στην παράδοση της ουτοπικής σκέψης, η συγγραφέας επιχειρεί ένα νέο προσδιορισμό της έμφυλης υπόστασης του υποκειμένου και μας προσφέρει μια ρεαλιστική προοπτική για την υπέρβαση της υπάρχουσας διχοτομίας του φύλου. Μια υπέρβαση που θα καθοδηγείται από, αλλά και θα οδηγεί σε νέες πολιτικές για τους έμφυλους πολίτες, συμβάλλοντας στην πραγμάτωση μιας ουσιαστικότερης δημοκρατίας.
Στο Παράρτημα για πρώτη φορά, πενήντα χρόνια από της θέσπιση της γυναικείας ψήφου στην Ελλάδα, παρουσιάζονται αναλυτικά στοιχεία για τη συμμετοχή γυναικών στα κέντρα λήψεως πολιτικών αποφάσεων.

(Κείμενο από 

http://www.biblionet.gr/book/71668/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%85_-_%CE%9C%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1,_%CE%9C%CE%AC%CF%81%CF%89/%CE%A4%CE%BF_%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%BF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82)

Καλή Ανάγνωση 

Θανάσης Τσακίρης

Tsakthan Daily - 6 Σεπτεμβρίου 2011 - Η ιστορία του θεσμού των φροντιστηρίων

Tsakthan Daily

6 Σεπτεμβρίου 2011

Η ιστορία του θεσμού των φροντιστηρίων

Με το Ν. 2905/1922 το «Αθήνησιν Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον» απέκτησε το δικαίωμα να οργανώσει τις πρώτες «εισαγωγικές εξετάσεις» τις οποίες διενήργησε για πρώτη φορά το 1924. Ο Ν. 5343/1932 καθιερώνει τον περιορισμένο αριθμό εισακτέων.[1] Στο μεταξύ ήδη από τη δεκαετία 1920-1930 διδάσκοντες από τη δημόσια μέση εκπαίδευση παραδίδουν μαθήματα μαθηματικών σε ιδιωτικά φροντιστήρια ενισχυτικής διδασκαλίας. Η κυβέρνηση Ι. Μεταξά με τον ΑΝ 2525/1940 νομιμοποίησε το φροντιστήριο και τα ιδιαίτερα μαθήματα.[2] Από τότε και ύστερα λόγω του περιορισμένου αριθμού εισακτέων και της συνεχούς αύξησης των υποψηφίων στα ΑΕΙ διευρύνεται συνεχώς η κοινωνική βάση των φροντιστηρίων τόσο από πλευράς εκπαιδευτηρίων, μαθητών και καθηγητών. Με την καθιέρωση του Ενιαίου Λυκείου το 1997 τα φροντιστήρια απέκτησαν νέες ευκαιρίες ανάπτυξης λόγω του ρόλου που παίζει η βαθμολογική επίδοση των μαθητών στο Λύκειο, με αποτέλεσμα την νέα αύξηση του αριθμού των εκπαιδευτηρίων (1995-96 2.040 φροντιστήρια ΜΕ, 1999-00 2.800 φροντιστήρια ΜΕ) και των καθηγητών (2001 150.000 άτομα). Όπως επισημαίνεται, η υπερανάπτυξη των φροντιστηρίων στα τέλη του 20ού και στις αρχές του 21ου αιώνα «αποκαλύπτει προφανή παρανόηση της έννοιας της παιδείας, που έχει συντελεστεί από την επίσημη εκπαιδευτική πολιτική, και ανεπάρκεια του Κοινού Σχολείου – με ευθύνη της Πολιτείας – να ανταποκριθεί  στον προσδοκώμενο παιδευτικό και παιδαγωγικά αποδεκτό ρόλο του. Και τα δυο συμπτώματα (παρανόηση και ανεπάρκεια), εμφανή σε όλα τα περί παιδείας νομοθετήματα και στις αντίστοιχες υπηρεσιακές ενέργειες της περιόδου 1990-93-2004 ως σήμερα,  καταλήγουν:

-          Σε ουσιαστική παραμόρφωση του νοήματος και του περιεχομένου της μόρφωσης.

-          Σε ταλανισμό των νέων, ως το σημείο διατάραξης της ψυχικής υγείας τους ή της φυγής τους από τη «μέριμνα» του Σχολείου.

-          Σε υπέρμετρη επιβάρυνση –οικονομική και άλλη- των γονέων για φροντιστήρια.

-          Μοιραία  και σε κοινωνική αδικία και υπονόμευση της κοινωνικής  συνοχής.[3]»

Είναι, όμως, μονάχα ελληνικό το φαινόμενο της εξάπλωσης της φροντιστηριακής εκπαίδευσης, όπως τονίζεται κατά κόρον από επίσημα και ανεπίσημα χείλη στη χώρα μας; Η βιβλιογραφία για το θέμα μας δείχνει ότι ο θεσμός του φροντιστηρίου δεν είναι άγνωστος στη Δυτική Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική αλλά είναι ιδιαίτερα διαδεδομένος στην Νοτιοανατολική Ασία και σε χώρες της Αφρικής. Συγκεκριμένα, αποτελούν μεγάλο επιχειρηματικό κλάδο σε Καμπότζη, Νότια Κορέα, Ταϊβάν, Χονγκ-Κόνγκ, Ινδία, Σιγκαπούρη, Αίγυπτο, Τανζανία, Τουρκία και στη Μάλτα. Τις τελευταίες δεκαετίες σημειώνεται μεγάλη αύξησή του σε πολλές από αυτές τις χώρες, καθώς και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μετά την πτώση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και στην Κίνα και το Βιετνάμ κατά το άνοιγμά τους στην οικονομία του «σοσιαλισμού της αγοράς».[4] Για την αύξηση του αριθμού και της σημασίας των φροντιστηρίων σε αυτές τις χώρες, ενδεικτικά είναι τα εξής στοιχεία: α) στα Ιαπωνικά φροντιστήρια (juku) από το 1976 ως το 1993 ο αριθμός των μαθητών δημοτικού που φοιτούσαν σε αυτά αυξήθηκε από 12% σε 23.6% του συνολικού μαθητικού πληθυσμού,

β) στα αντίστοιχα φροντιστήρια της Σιγκαπούρης ο αριθμός των φοιτούντων από 27% του συνόλου των μαθητών το 1982 αυξήθηκε σε 49% το 1992.

Τα φροντιστήρια έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους σε μεγάλο μέρος των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά την έναρξη εφαρμογής του νόμου “No Child Left Behind”. [5] Όπως επισημαίνεται από ορισμένους κοινωνιολόγους, η προτυποποίηση των εξετάσεων σύμφωνα με αυτό το νόμο γίνεται με βάση τη λογική της «Μακντοναλντοποίησης» με αποτέλεσμα από τη μια να πέφτει το συνολικό γνωστικό επίπεδο των μαθητών αφού κάθε Πολιτεία των ΗΠΑ χαμηλώνει τα ίδια τα μέτρα και σταθμά και από την άλλη οδηγεί στη διδασκαλία μόνο των αναγκαίων γνώσεων για την επίτευξη καλών βαθμών˙ κάτι ανάλογο, δηλαδή, με τον τρόπο με τον οποίο διενεργούνται οι πανελλαδικές εξετάσεις στη χώρα μας για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. [6]

---

Σημειώσεις-παραπομπές:

[1] Για περισσότερα ιστορικά στοιχεία, βλ. Πολυχρονάκη Μαρία (2004) «Φροντιστήριο: ένας αλώβητος θεσμός υπέρβασης των συστημάτων εισαγωγής στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση» www.elemedu.upatras.gr/eriande/synedria/synedrio4/praktika1/polyxronaki.htm (ανάκτηση σελίδας  4.7.2008)

[2] Από τη σκοπιά ενός φροντιστή που κάνει μια ιστορική αναδρομή, βλ. Τσίλογλου Λευτέρης. Τα φροντιστήρια στην Ελλάδα. Η ιστορία και οι άνθρωποι. Αθήνα: Εκδόσεις Κέδρος. Ο συγγραφέας επισημαίνει, έχοντας ερευνήσει μέσω των εφημερίδων την ιστορία των φροντιστηρίων σε Αθήνα και Πειραιά, ότι αυτά υπήρχαν ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα και ότι «το φροντιστήριο είναι ένας συμπληρωματικός θεσμός, που κινείται παράλληλα με το σχολείο και εξυπηρετεί – κυρίως – τη φιλοδοξία, την ανάγκη, την επιθυμία του μαθητή να ‘μπει’ στη σχολή που ονειρεύεται.» 

[3] Βώρος Φ.Κ. (2004) «Ανερμήνευτο ή Δυσερμήνευτο Εκπαιδευτικό  Ατόπημα η βιασύνη για εμπλουτισμό της ιδιωτικής εκπαίδευσης με Φροντιστήρια» www.voros.gr/epik/ar0439.doc (σημ.: οι τονισμοί του συγγραφέα.)

[4] Bray Mark (2001) “Out-of-School Supplementary Tutoring”. Childhood Education. Volume: 77. Issue: 6. Association for Childhood Education International. σελ 360. Βλ. επίσης Bray Mark (1999) “The Shadow education system: Private tutoring and its implications for planners” Fundamentals of educational planning No. 61. Paris: UNESCO International Institute for Educational Planning.

[5] http://en.wikipedia.org/wiki/No_Child_Left_Behind_Act

[6] Βλ. την κριτική στο σύστημα αυτό σε Ritzer, George (2008). The McDonaldization of Society. Los Angeles: Pine Forge Press.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr 
http://tsakthan.blogspot.com 
http://tsakthan.wordpress.com 
http://antiracistes.wordpress.com 
http://homoecologicus.wordpress.com 
http://leftypedia.wordpress.com 
http://greekunions.wordpress.com 
http://femininmasculin.wordpress.com 
http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://redferryman.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«Δεν είναι δουλειά της υπουργού να παραγγέλνει χαρτί». Από το σχόλιο «Η Αννούλα των DVD!”. Εφημερίδα Αυγή. Αρ, φύλλου 11201, 6/9/2011

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ariel Levy (2011) Θηλυκές φαλλοκράτισσες Οι γυναίκες και η ανερχόμενη κουλτούρα του ξέκωλου. Αθήνα: Εκδ. Κουκκίδα, μτφ: Νίκη Σταυρίδη, σελ. 261, τιμή 14,38 ευρώ

Ακούγοντας τόσο συχνά ότι βρισκόμαστε σε μια συντηρητική στιγμή της ιστορίας, αυθόρμητα θα περιμέναμε κάτι εντελώς αντίθετο απ ό,τι είναι η ανάδειξη του ξέκωλου, στην πραγματικότητα όμως ταιριάζει τέλεια αν το καλοσκεφτούμε. Η κουλτούρα του ξέκωλου στην ουσία δεν είναι προοδευτική, είναι εμπορική. Το νόημα της κουλτούρας του ξέκωλου δεν είναι ν' ανοίξουμε το μυαλό μας στις δυνατότητες και τα μυστήρια της σεξουαλικότητας. Είναι το να επαναλαμβάνουμε αενάως μια συγκεκριμένη -και ιδιαίτερα εμπορική- συντόμευση του τι είναι σέξι. Το βιβλίο αυτό δεν μιλάει για τη βιομηχανία του σεξ. Μιλάει γι αυτό που αποφασίσαμε ότι σημαίνει η βιομηχανία του σεξ... για το πώς τη στηρίξαμε, την καθαρίσαμε και την παραμορφώσαμε. Για το πόσο στηριζόμαστε σε αυτήν για να μας μαρκάρει ως σεξουαλική και χωρίς απαγορεύσεις κουλτούρα, σε μια εποχή που ο φόβος και η καταστολή οργιάζουν.

Η Ariel Levy είναι συντάκτρια του περιοδικού New Yorker. http://www.ariellevy.net/news.php

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

OI AKAKIEΣ

Στίχοι: Τάκης Μουσαφίρης
Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού 

Μόνος σου τα βράδια τριγυρνάς

Κόβεσαι στα δυο και συζητάς

Καινούργιους νόμους κουβαλάς, καινούργιες προφητείες

Ένας θεός που ξεκινά, αγόρι μου, για ξένες πολιτείες

Μόνος σου τα βράδια τριγυρνάς

και στο παρελθόν σου αντιμιλάς

Σε χτυπάν τα φώτα που περνάν κάτω απ’ τις ακακίες

κι ο ίσκιος σου σκοτώνεται, αγόρι μου, στις πολυκατοικίες

ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

 

Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ (ΣΒΕΤΑΤ Ε ΓΚΟΛΙΑΜ Ι ΣΠΑΖΕΝΙΕ ΝΤΕΜΠΝΕ ΟΤΒΣΙΑΚΑΝΤΕ)
του
Στέφαν Κομαντάρεφ
(ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ/ΓΕΡΜΑΝΙΑ/ΟΥΓΓΑΡΙΑ/ΣΛΟΒΕΝΙΑ, 2008, έγχρωμη, 105´)

ΤΡΙΤΗ 6/9/2011
Η βαθιά ανθρώπινη ταινία του Στέφαν Κομαντάρεφ αποτελεί διασκευή του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του Ιλίγια Τρογιάνου, που έγινε μπεστ σέλερ στη Βουλγαρία, και συμπεριλήφθηκε στις εννέα καλύτερες ταινίες για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας 2010. Έπειτα από ένα αυτοκινητικό ατύχημα ο Άλεξ δεν μπορεί να θυμηθεί ούτε το όνομά του. Για να μπορέσει να του επαναφέρει τη μνήμη, ο παππούς του ταξιδεύει στη Γερμανία, όπου ζει ο εγγονός του, προκειμένου να οργανώσει ένα ταξίδι στο παρελθόν για τον Άλεξ, ένα ταξίδι μνημών πίσω στη χώρα που γεννήθηκε και μεγάλωσε (Βουλγαρία). Εξαιρετική η ερμηνεία του Μίκι Μανόλοβιτς, ηθοποιού γνωστού από ταινίες του Εμίρ Κουστουρίτσα.

ΤΡΙΤΗ 6/9/2011 ΣΤΙΣ 8.30 μ.μ ΚΑΙ ΣΤΙΣ 10.30 μ.μ
 ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ «ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ»
(Λεωφ. Ειρήνης 50, Πλατεία Εθνικής Αντίστασης, Άνω Ηλιούπολη, λεωφ. 237 από στάση Δάφνη του Μετρό τηλ. 210 9919818, 210 9941199, 210 9914732, ιστοσελίδα: http://www.klh.gr   , e-mail: cineclubilioupolis@gmail.com .

Το ανέκδοτο της ημέρας

Είναι στην Σαχάρα ο Ομπάμα , ο Πούτιν και ο Παπανδρέου...

Εκεί που περπατάνε βλέπουν μία όαση στην οποία υπάρχει μόνο ένα....μπουρδέλο.....

Πάει πρώτα ο Ομπάμα και βγαίνει η τσατσά....

Γειά σας .... είμαι ο Ομπάμα από το U.S.A και θέλω να κάνω ένα τηλεφώνημα στην χώρα μου.....

Μα ασφαλώς κε Ομπάμα δεν χρειάζεται να συστηθείτε είστε πολύ γνωστός εδώ το τηλεφώνημα στοιχίζει 10.000 δολάρια.

Μα καλά ..... 10.000 δολάρια για ένα τηλέφωνο...!!!!!

Μία είναι η όαση ένα το τηλέφωνο εάν δεν θέλετε! Τι να κάνει αναγκάζεται να δώσει τα χρήματα για να κάνει το τηλεφώνημά του! Πάει μετά ο Πούτιν....

Γειά σας.... είμαι ο Πούτιν από την Ρωσία και θέλω να κάνω ένα τηλεφώνημα στην χώρα μου!

Μα ασφαλώς κε Πούτιν δεν χρειάζεται να συστηθείτε είστε πολύ γνωστός εδώ το τηλεφώνημα στοιχίζει 5.000 δολάρια. Το ακούει ο Ομπάμα και λέει με παράπονο.

Μα καλά εμένα μου είπατε 10.000 δολάρια .......

Εντάξει, Ρωσία πρώην Σοβιετική Ένωση οικονομική κρίση τι να κάνουμε! Τέλος πάντων κάνει και το τηλεφώνημα ο Πούτιν. Πάει τελευταίος και ο Παπανδρέου ........

Γειά σας...... είμαι ο Παπανδρέου από την Ελλάδα και θέλω να κάνω ένα τηλεφώνημα στην χώρα μου.....

Μα κε Παπανδρέου δεν χρειάζεται να συστηθείτε δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι θα καταφέρουμε να σας γνωρίσουμε!!!

Βεβαίως και να κάνετε το τηλεφώνημα που θέλετε μόνο που θα στοιχίσει 1 EURO. Το ακούει ο Ομπάμα με τον Πούτιν και τρελαίνονται.....

Μα καλά ...... εμείς για να τηλεφωνήσουμε έπρεπε να πληρώσουμε 10.000 και 5.000 δολάρια και ο Παπανδρέου γιατί θα πληρώσει μόνο 1 Ευρώ!!!!!!!

Κοιτάξτε να δείτε λέει η τσατσά.... ΑΠΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΣΕ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΙΚΗ ΧΡΕΩΣΗ........

Tsakthan Daily - O χωροχρόνος με τα μάτια του έρωτα - 2/9/2011

Tsakthan Daily

2 Σεπτεμβρίου 2011

O χωροχρόνος με τα μάτια του έρωτα

- «Ποιος είμαι εγώ και όχι εσύ;»

            - «Γιατί είμαι εδώ και όχι εκεί;»

                        - «Πότε άρχισε ο χρόνος και που τελειώνει ο χώρος;»

Τα ερωτήματα που ο ίδιος ο Roy του Blade Runner έθετε με τον τρόπο του δίχως να πάρει απάντηση από το γήινο άνθρωπο στο τέλος της ταινίας. O Wim Wenders παρουσίασε τον άγγελο στα Φτερά του Έρωτα, τον Damian, που θα δώσει πέντε χρόνια αργότερα την απάντηση στο Roy με το δικό του κι αυτός τρόπο, μόνο που στη δική του περίπτωση συντελείται το αντίθετο δράμα από αυτό του Roy. Ο Damian πεθαίνει λόγω της διιστορικής αχρονίας των "ουρανών που είναι δικοί του" ενώ ο Roy γιατί κάποιοι άλλοι τον προγραμμάτισαν για μια πρόσκαιρη ιστορική κοινωνική ζωή. Ο Damian γεννιέται στα πλαίσια του ιστορικού χώρου και χρόνου ενώ ο Roy γεννιέται αποχωριζόμενος τον ιστορικό και μάταιο γι’ αυτόν χώρο και χρόνο. Ο Damian αποκτά την ταυτότητα που ο Roy δεν θα αποκτήσει ποτέ στη σύντομη ζωή του. Ο Damian βλέπει με δυο μόνο χρώματα, λόγω της δικής του υπερβατικής ταυτότητας, τον κόσμο, την κοινωνία και τη ζωή. Όλα γι’ αυτόν είναι άσπρα και μαύρα. Παρά την (κριτική για άλλους) απόστασή του από τα τεκταινόμενα στο Βερολίνο των κατακερματισμένων ανθρώπινων συνόλων και χώρων τα πάντα μοιάζουν να μην κινούνται παρά μόνο «στο ίδιο αδιαφοροποίητο παρόν, όσο και αν η σύγχρονη κοινωνική ζωή κινείται στο αδιαφοροποίητο και ομογενοποιητικό ρεύμα του διεθνούς χρήματος». Η ιστορικότητα του χώρου και του χρόνου πλαισιώνεται από μια ακόμη ανθρώπινη ιδιότητα: το ζήτημα της λήψης της απόφασης. Με την περιφορά και εστίαση του φακού στις εσωτερικές αυλές και στα δωμάτια των διαμερισμάτων των σπιτιών του Βερολίνου διαπιστώνουμε κι εμείς, όπως και οι άγγελοι, τις αποσυνδεδεμένες ανθρώπινες υπάρξεις που κάνουν απομονωμένες σκέψεις σε απομονωμένους χώρους σε μεμονωμένα μεταξύ τους χρονικά διαστήματα. Τίποτε δεν συνδέει μεταξύ τους αυτούς τους ανθρώπους. Η παρουσία των αγγέλων δεν γίνεται αισθητή παρά την προσπάθειά τους να απαλύνουν τα αισθήματα των ανθρώπων κι αυτό γιατί είναι εκτός συγκεκριμένου ιστορικού τόπου και χρόνου, εκτός πλαισίου συμφραζομένων των ανθρώπων. Ο Damian μονολογεί : «ποτέ δεν μπορούμε να συμμετέχουμε πραγματικά, μόνο υποκρινόμαστε, σε όλα συμμετέχουμε φαινομενικά (...) καμιά φορά όμως, αυτό το πλήθος των πνευμάτων με κουράζει & τότε θέλω να πάψω να αιωρούμαι και να ’χω μια βαρύτητα...για να μπορέσω ν’ αποκτήσω μια γήινη υπόσταση, θα’ θελα να φωνάζω "τώρα" σε κάθε βήμα μου...να πάψουν τα ανέκαθεν και τα αιωνίως». Ανάλογη και η κινηματογραφική ματιά: όλα τα στιγμιότυπα θυμίζουν φωτογραφίες παραταγμένες χωρίς ειρμό, η μια δίπλα στην άλλη. Το μόνο στοιχείο που μπορούσε να προσδώσει μια αίσθηση ταυτότητας στους Βερολινέζους σ’ εκείνη τη φάση ήταν το "τείχος του αίσχους". Ένας ταξιτζής θα το φιλοσοφήσει το ζήτημα ακόμη πιο πολύ: «Εδώ τελειώνει ο χώρος; Στο Βερολίνο είναι αδύνατο να χαθείς, γιατί μπορείς πάντα να βρίσκεις το τείχος. Υπάρχουν ακόμη σύνορα; Περισσότερα από ποτέ. Έχουμε γίνει τόσα κομμάτια που το κάθε άτομο είναι κι ένα μίνι - κρατίδιο, όπου κάθε δρόμος έχει τα σύνορά του, που το περικυκλώνει μια αφιλόξενη χώρα, την οποία μόνο με το κατάλληλο παρασύνθημα μπορείς να τη διασχίσεις. Ακόμη και για να πας από το ένα άτομο στο άλλο χρειάζεται να πληρώσεις διόδια. Ανάμεσα στα οικόπεδα υπάρχουν ουδέτερες ζώνες. Τις κρύβουν λακκούβες γεμάτες νερό».

Ο γέρος που ακούει στο όνομα Όμηρος, θαμώνας της δημόσιας βιβλιοθήκης, τα ’χει χαμένα. Η αφήγησή του δεν ακούγεται πια από κανένα. Το κάθε άτομο έχει να αφηγηθεί το δικό του καημό, έχει το δικό του λόγο. Από τον παλιό καιρό έχουν ξεμείνει κάποιο άγγελοι κι ο γέρο-Όμηρος. Τα "γλωσσικά παιχνίδια" του καθενός έχουν αντικαταστήσει τη συνολική αφήγηση, τα συνολικά οράματα.. «Πες μου μούσα, για τον ποιητή, που τον πέταξαν στο περιθώριο του κόσμου. Τον αιωνόβιο...σαν παιδί. Γνώρισέ τον στον καθένα ! Οι ακροατές μου με τον καιρό έγιναν αναγνώστες μου. Δεν είναι πια σε κύκλο...Είναι μόνοι ! Και ο ένας δεν ξέρει τίποτε για τον άλλο».

Η ιστορικότητα του χωροχρόνου εκφράζεται με πολλούς τρόπους στην ταινία. Κατ’ αρχήν με το χρωματισμό των εικόνων από τη στιγμή που ο Damian αποφασίζει να ενταχθεί στο ανθρώπινο κοινωνικό πλαίσιο, εγκαταλείποντας την ασπρόμαυρη αιωνιότητα του θεϊκού σύμπαντος. Η Marion είναι μια αποκομμένη από τις ρίζες της νέα γυναίκα που δουλεύει με σύμβαση ορισμένου χρόνου σε ένα τσίρκο στο Βερολίνο το οποίο μετακομίζει στο Παρίσι απολύοντάς την και αφήνοντάς την κυριολεκτικά στο δρόμο. Η σχέση εργασίας είναι χαρακτηριστική των ελαστικών σχέσεων εργασίας της μεταφορντικής ή νεοφορντικής οπτικής. Οι φωτογραφίες που έχει στο κινητό καμαρίνι της είναι, όπως και στο Blade Runner, η απόδειξη της ύπαρξης ριζών. Το όνειρό της είναι να αποκτήσει μια σταθερή ερωτική σχέση ως απόδειξη της διιστορικότητας που ποθεί να αποκτήσει. Θέλει να "γίνει" κάτι και όχι απλώς να "είναι" κάτι.

Ο ρόλος του χρήματος στον ιστορικό χωροχρόνο του χρώματος είναι καθοριστικός. Παρακολουθούμε το Damian να ξυπνάει ως άνθρωπος μπροστά στο "τείχος" από την πλευρά του Δυτικού Βερολίνου. Ζητά λίγα χρήματα από έναν περαστικό για να πιει καφέ, μπαίνει σε μια "αντικερύ" και ανταλλάσσει την πανοπλία με την οποία όλοι οι άγγελοι υποτίθεται ότι "κατεβαίνουν στη γη" για ένα πολύχρωμο συνολάκι ρουχισμού και ένα ρολόι. Το χρήμα είτε με τη μορφή της άμεσης ανταλλαγής σε είδος είτε με τη μορφή του νομίσματος ως γενικού ισοδύναμου ανταλλαγής εμπορευμάτων μπαίνει στη νέα κοινωνική ιστορική ζωή του. Το ρολόι θα συμβολίσει την επίσημη ένταξή του στα πλαίσια του ιστορικού χωροχρόνου.

           

Οι ταινίες που χρησιμοποιήθηκαν:

1.  Blade Runner του Ρίντλεϊ Σκότ. 1982. Σενάριο: Χάμπτον Φέιτσερ, Ντέιβιν Πιπλς, Φίλιπ Κ. Ντικ (συγγραφέας του βιβλίου Do Androids Dream of Electric Sheep? Που ήταν η βάση της ταινίας). Παίζουν: Χάρισον Φορντ, Ντάριλ Χάνα, Ρούτγκερ Χάουερ, Σον Γιανγκ, Τζοάννα Κάσιντι, κ.ά.

2.  Der Himmel über Berlin (Τα Φτερά του Έρωτα) του Βιμ Βέντερς. 1987. Σενάριο Ρίτσαρντ Ράιτινγκερ Πέτερ Χάντκε, Βιμ Βέντερς
Παίζουν:  Μπρούνο Γκαντζ, Οτο Σάντερ, Σολβέιγ Ντομαρτάν, Κουρτ Μπουά, Πίτερ Φολκ, κ.ά.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr 
http://tsakthan.blogspot.com 
http://tsakthan.wordpress.com 
http://antiracistes.wordpress.com 
http://homoecologicus.wordpress.com 
http://leftypedia.wordpress.com 
http://greekunions.wordpress.com 
http://femininmasculin.wordpress.com 
http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://redferryman.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«Όταν έμπαινα στην πολιτική δεν ονειρευόμουν να μειώνω εισοδήματα.» Ανδρέας Λοβέρδος. Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Από «παραπολιτικά» της Ελευθεροτυπίας, 2/9/2011.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Natasha Walter. Living Dolls: The Return of Sexism. London, UK: Virago Press Ltd, 2011, σελ. 273, τιμή 8,00 λίρες Αγγλίας

Η συγγραφέας ζωγραφίζει μια αρκετά «τρομακτική» εικόνα του προσωπικού πεδίου στην οποία πλήθος νέων γυναικών ωθείται να αποδεχτεί το ρόλο του glamorous μοντέλου που χορεύει στη μπάρα του στριπτιζάδικου, το βιολογικό ντετερμινισμό και την απόρριψη της ιδέας ότι υπάρχουν ανισότητες και διακρίσεις. Περιγράφεται μια κουλτούρα που αργά αλλά σταθερά οδηγεί στη μετατροπή των νέων γυναικών σε ρηχές «κούκλες» που κοιτάζονται στον καθρέφτη πρωί-μεσημέρι-βράδυ. Η ίδια τονίζει ότι «το μικρό κορίτσι αγκαλιάζει την κούκλα της και την ντύνει ονειρευόμενο τον ίδιο του τον εαυτό να αγκαλιάζεται και να ντύνεται˙ αντιθέτως, φαντάζεται τον εαυτό του ως εντυπωσιακή κούκλα.»  Δικαίωμα, απελευθέρωση, επιλογή. Αυτές ήταν κάποτε οι λέξεις-κλειδιά του φεμινισμού. Σήμερα που αυτές οι λέξεις έχουν μπει για τα καλά στο λεξιλόγιο της κοινωνίας χρησιμοποιούνται με μια πολύ στενή έννοια φεμινισμού που δίνει μια εικόνα γυναικών πολύ αλλιώτικη, αυτή της έντονης σεξουαλικότητας.  Ενώ έχουν αυξηθεί πολύ οι ευκαιρίες που παρέχονται στις γυναίκες οι φιλοδοξίες πολλών νέων κοριτσιών στην ουσία περιορίζονται από μια κουλτούρα που θεωρεί τη σεξουαλική σαγήνη των γυναικών ως το μοναδικό διαβατήριο για την επιτυχία. Την ίδια στιγμή οι γυναίκες ενθαρρύνονται να πιστέψουν πως η ανισότητα που παρατηρούν ολόγυρά τους οφείλεται στις βιολογικές διαφορές και όχι σε κοινωνικούς παράγοντες. Η συγγραφέας καταφέρνει μέσα από μια σειρά προσωπικών συνεντεύξεων και άφθονα ερευνητικά δεδομένα να μας περιγράψει μια υψηλής ευκρίνειας εικόνα της κατάστασης που επικρατεί κατά τη γνώμη της και ταυτόχρονα μεταδίδει το πάθος της για τον αγώνα της να αποκαταστήσει τις έννοιες.

Η Natasha Walter είναι αρθρογράφος μεγάλων ημερήσιων εφημερίδων της Βρετανίας και του BBC Radio. Επίσης είναι συγγραφέας του εξίσου εντυπωσιακού έργου The Νew Feminism.  

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Η ΜΑΓΙΑ

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Ντόρα Γιαννακοπούλου 

http://www.youtube.com/watch?v=O2ygbNUog74

Η Πούλια πόχει εφτά παιδιά

    μέσ' απ' τους ουρανούς περνά

Κάποτε λίγο σταματά

    στο φτωχικό μου και κοιτά:

Γεια σας τι κάνετε; Καλά;
    -Καλά. Πως είναι τα παιδιά;

-Τι να σας πω εκεί ψηλά

    τα τρώει τ' αγιάζι κι η ερημιά

-Γι' αυτό πικραίνεσαι Κυρά

    δε μου τα φέρνεις εδωνά;

-Ευχαριστώ μα 'ναι πολλά

    θα σου τη φάνε τη σοδειά

-Δώσε μου καν την πιο μικρή

    τη Μάγια την αστραφτερή

Λάμπουνε γύρω τα βουνά

    τα χέρια μου βγάνουν φωτιά

Κι η Πούλια πόχει εφτά παιδιά
    φεύγει και μ' αποχαιρετά.

ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

 

POST MORTEM

Δραματική | 2010 | Έγχρ. | Διάρκεια: 98'

Χιλιανή ταινία σε σκηνοθεσία Πάμπλο Λαρέν με τους: Αντόνια Ζέγκερς, Αμπάρο Νογκουέρα, Αλφρέντο Κάστρο

Στο Σαντιάγκο του 1973 ο 55χρονος Μάριο δουλεύει ως γραμματέας σε ένα νεκροτομείο και είναι ερωτευμένος με τη γειτόνισσά του, χορεύτρια σε καμπαρέ. Όταν το πραξικόπημα ενάντια στον Σαλβαδόρ Αλιέντε ξεσπά, ο Μάριο καλείται να παραστεί σε μια ξεχωριστή νεκροτομή.

Η κριτική του "α" από τον Χρήστο Μήτση http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/?id=10008220

Ο ΛΑΡΕΝ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΕΙ ΑΠΛΟΪΚΟΥΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΟΠΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ. Η ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΦΤΕΡΗ, ΨΥΧΡΗ ΚΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ, ΜΑΧΑΙΡΙ ΠΟΥ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟ ΚΟΚΑΛΟ ΚΑΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΛΗΓΕΣ -ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ, ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΕΣ- ΣΕ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥΣ, ΕΧΘΡΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ. ΜΕ ΜΙΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΓΕΜΑΤΗ ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΠΑΡΑΓΜΟ ΜΑΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΣΥΝΕΝΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΤΙΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΕΣ ΚΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΕΣ.

Το ανέκδοτο της ημέρας

Γιατί συνέλαβαν την μικρή Αννούλα και τον παππού της;
Απάντηση: Επειδή είχαν στην κατοχή τους μικροποσότητα σύνταξης