Η απεργία και οι απεργοί Νο.3 (του Θανάση Τσακίρη)

Προηγούμενο  https://tsakthan.blogspot.com/2019/01/2_23.html

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ

Η συλλογική διαπραγμάτευση είναι «διαδικασία διαπραγμάτευσης μεταξύ εκπροσώπων των εργαζομένων (συνήθως είναι οι αξιωματούχοι του συνδικάτου) και της διοίκησης για τον καθορισμό των όρων απασχόλησης. Η συμφωνία που επιτυγχάνεται ενδεχομένως να μην αφορά μόνο τους μισθούς αλλά και τις πρακτικές προσλήψεων, απολύσεων, προαγωγών, τις συνθήκες και τα ωράρια εργασίας, καθώς και τα προγράμματα επιδομάτων και παροχών. Η συλλογική διαπραγμάτευση αναπτύχθηκε στην Αγγλία στα τέλη του 18ου αιώνα. Συμβάσεις που υπογράφονται μετά από συλλογική διαπραγμάτευση είναι πλέον κανόνας στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Λιγότερο συχνά χρησιμοποιούνται στις αναπτυσσόμενες χώρες που διαθέτουν μεγάλα αποθέματα πλεονάζουσας εργασίας. Συλλογικές διαπραγματεύσεις μπορούν να λάβουν χώρα σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο ανάλογα με τη διάρθρωση της βιομηχανίας στο πλαίσιο μιας χώρας.»[1]

 Σύμφωνα με την θεωρία του Richard Hyman η απεργία είναι «μια προσωρινή διακοπή της εργασίας από μια ομάδα εργαζομένων που αποσκοπεί στην έκφραση δυσαρέσκειας ή στην ικανοποίηση αιτημάτων».[2] Αυτό σημαίνει ότι είναι μια προσωρινή διακοπή συγκεκριμένης εργασίας και όχι αποχώρηση από τη συγκεκριμένη επιχειρηματική ή διοικητική μονάδα˙ είναι διακοπή εργασίας που διαφέρει από άλλες μορφές έκφρασης δυσαρέσκειας/διαφωνίας, όπως η επιβράδυνση της εργασίας, η δουλειά με αυστηρή τήρηση των κανονισμών (work-to-rule) και η απαγόρευση υπερωριών. Είναι, επίσης, ενέργεια συλλογική μισθωτών απασχολούμενων και διαφέρει από ενέργειες όπως η αποχή των φοιτητών από τα μαθήματά τους ή η στάση πληρωμής ενοικίων. Τέλος, μια απεργία είναι υπολογισμένη πράξη που αποσκοπεί να εκφράσει παράπονα ή να επιβάλει ικανοποίηση αιτημάτων.[3]

ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

Υπάρχουν διαφόρων ειδών απεργίες. Ο πιο κοινός τύπος είναι η απεργία ή η στάση εργασίας (walkout). Οι εργάτες ή δεν πηγαίνουν στη δουλειά ή φεύγουν από τη δουλειά. Το συνδικάτο οργανώνει μικρές ομάδες απεργών που περιφρουρούν την απεργία εμποδίζοντας την είσοδο απεργοσπαστών στους χώρους εργασίας (ομάδες περιφρούρησης, απεργιακές φρουρές-pickets). Παρόμοια είναι η επιλεκτική ή oι απεργίες-  αστραπή. Η μη προβλεψιμότητα είναι ένα μεγάλο όπλο στα χέρια των εργαζομένων. Στις ΗΠΑ, οι δάσκαλοι της Πενσυλβανίας χρησιμοποίησαν την επιλεκτική Απεργία για μεγάλο χρονικό [4]διάστημα το 1991, όταν περπατούσαν ως πικετοφορία τη Δευτέρα και την Τρίτη, εμφανίζονταν για εργασία την Τετάρτη, απεργούσαν πάλι την Πέμπτη και εμφανίζονταν για εργασία την Παρασκευή και τη Δευτέρα. Στα μέσα της δεκαετίας 1980-90 στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι των τραπεζών απεργούσαν με πολλές μορφές όπως οι στάσεις εργασίας σε επιλεγμένα υποκαταστήματα σε διαφορετικές ημέρες.

Μια μορφή κινητοποίηση που δείχνει την δυσαρέσκεια των εργαζόμενων είναι η «λευκή απεργία».  Οι εργαζόμενοι εργάζονται σύμφωνα με το γράμμα των όρων εργασίας τους, ακολουθώντας τους κανονισμούς ασφαλείας ή άλλους κανονισμούς έτσι ώστε να δημιουργήσουν κώλυμα στην ομαλή διεξαγωγή των εργασιών. Έτσι μειώνεται ο κίνδυνος απόλυσης ή άλλης τιμωρίας από την πλευρά του εργοδότη. Θεωρείται ότι εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία το 1904.[5] Οι απεργίες απαγορεύτηκαν το 1938 όταν εθνικοποιήθηκαν οι γαλλικές σιδηροδρομικές εταιρείες και ιδρύθηκε ο ενιαίος φορέας SNCF. Παρ 'όλα αυτά, οι εργαζόμενοι στον τομέα των σιδηροδρόμων βρήκαν άλλους τρόπους για να εκφράσουν τα παράπονά τους. Ένας γαλλικός νόμος απαιτεί από τον μηχανικό να εξασφαλίσει την ασφάλεια κάθε γέφυρας πάνω από την οποία πρέπει να περάσει η αμαξοστοιχία. Εάν μετά από προσωπική εξέταση εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες, τότε πρέπει να συμβουλευτούν άλλα μέλη του πληρώματος της αμαξοστοιχίας. Έτσι σε κάθε γέφυρα γινόταν επιθεωρήσει από κάθε μέλος του πληρώματος  και καμία από τις αμαξοστοιχίες δεν έφτανε εγκαίρως στον προορισμό της. [6]Αντί για μια συμβατική απεργία, η μαζική «ασθένεια» είναι ένας καλός τρόπος για να απεργούν οι εργαζόμενοι χωρίς να καταγράφονται ως απεργοί.  Η ιδέα είναι να παγιδεύεται ο χώρος εργασίας καθώς όλοι ή το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων δηλώνουν «ασθένεια» την ίδια μέρα ή πολλές μέρες. Σε αντίθεση με την επίσημη απομάκρυνση από την εργασία, η «ασθένεια» μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά από μεμονωμένα τμήματα και χώρους εργασίας και μπορεί συχνά να χρησιμοποιηθεί με επιτυχία ακόμη και χωρίς να υπάρχει επίσημο συνδικάτο. Πρόκειται για την παραδοσιακή μέθοδο άμεσης δράσης που χρησιμοποιείται από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις εργαζομένων των δημοσίων υπαλλήλων  στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες απαγορεύεται νομικά  να απεργούν.

Εναλλακτικές μορφές απεργίας στον τριτογενή τομέα και στις υπηρεσίες  επινοήσαν οι εργαζόμενοι για να μπορούν να πλήξουν τους εργοδότες χωρίς επιπτώσεις τόσο για τους ίδιους όσο για πελάτες, καταναλωτές και χρήστες.  Το 1968, οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία και τρένα της Λισαβόνας εκτελούσαν τα δρομολόγια δωρεάν για όλους τους επιβάτες ως διαμαρτυρία για την άρνηση αύξησης των μισθών. Οι εργαζόμενοι με τραμ στην Αυστραλία έκαναν το ίδιο το 1990.[7]

Στην εποχή της ευελιξίας της εργασίας και της επισφάλειας  της απασχόλησης συχνά  τα επισφαλή στρώματα της εργατικής τάξης δεν έχουν πρόσβαση στην εξουσία και την οργάνωση στο χώρο εργασίας. Η «κοινοτική απεργία» είναι μια λύση. Ενώ οι παραδοσιακές απεργίες στο χώρο εργασίας στοχεύουν τους εργοδότες και ασκούν εξουσία με την παρακράτηση εργασίας, οι κοινοτικές απεργίες επικεντρώνονται στη σφαίρα της αναπαραγωγής, στοχεύουν το κράτος και διαμορφώνουν εξουσία μέσω ηθικών εκκλήσεων και διαταραχών του δημόσιου χώρου. Αυτή η στρατηγική είναι ευρέως διαδεδομένη στις τοπικές διαμαρτυρίες στη Νότιο Αφρική. Οι απασχολούμενοι και οι άνεργοι κάτοικοι πραγματοποιούν κοινοτικές απεργίες απαιτώντας δημόσιες υπηρεσίες, καταστρέφοντας δρόμους και περιουσίες και  κάνουν μποϋκοτάζ σε δραστηριότητες όπως η εργασία και το σχολείο. Με αυτές τις τοπικές εξεγέρσεις, η κοινότητα ήταν τόσο χώρος αγώνα όσο και συλλογικός/μετατράπηκε σε χώρο συλλογικής δράσης . Αν και οι κοινοτικές απεργίες επέτρεψαν σε οικονομικά ανασφαλείς ομάδες να κινητοποιηθούν και να εκφράσουν τα αιτήματα τους, αντιμετώπισαν επίσης σημαντικά όρια, συμπεριλαμβανομένων των εντάσεων μεταξύ διαδηλωτών και εργαζομένων.[8]

---

[1] http://unabridged.merriam-webster.com/cgi-bin/encyclopedia?book=encyclopedia&va=collective+bargaining

[2] Hyman R. (1989) Strike. London: MacMillan Press, σελ. 17.

[3] John I. Griffin (1939) Strikes: A Study in Quantitative Economics

New York, NY: AMS Press.

[4] Τσακίρης Θαν. (2006) «Το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων στις τράπεζες στην Ελλάδα (1974-1993)», Διδακτορική διατριβή στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, http://efessos.lib.uoa.gr/Applications/disserts.nsf/0/5142D27BA8CD35AFC2257295003A2558/%24File/document.pdf?OpenElement

[5] Στην Ιταλία είναι γνωστή ως sciopero bianco, εξ’ ού  και το Ελληνικό λευκή απεργία. Στα αγγλικά είναι γνωστή σαν work-to-rule.

[6] Work-to-rule: a guide http://libcom.org/organise/work-to-rule

[7] Good work strike, http://libcom.org/organise/workplace/articles/good-work-strike.php

[8] Paret, M. (2018). «The community strike: From precarity to militant organizing». International Journal of Comparative Sociology. https://doi.org/10.1177/0020715218810769

Συνεχίζεται...

Θανάσης Τσακίρης

Η απεργία και οι απεργοί Νο.1 (του Θανάση Τσακίρη)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ

Στην ψηφιακή έκδοση του λεξικού Merriam-Webster διαβάζουμε ότι απεργία είναι «η συλλογική άρνηση εργαζομένων να εργαστούν υπό τους όρους που καθορίζουν οι εργοδότες.» Το  ίδιο λεξικό για την λέξη «απεργώ» δίνει τον ορισμό: «το να σταματώ την εργασία για να αναγκάσω τον εργοδότη να ικανοποιήσει ένα αίτημα».[1]   "Η μερική ή πλήρης εναρμονισμένη άρνηση εργασίας ή η καθυστέρηση ή παρεμπόδιση της εργασίας από πρόσωπα που εργάζονται ή έχουν προσληφθεί από τον ίδιο εργοδότη ή από διαφορετικούς εργοδότες με σκοπό την αντιμετώπιση παραπόνου ή την επίλυση διαφοράς σχετικά με κάθε θέμα αμοιβαίου ενδιαφέροντος μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου και κάθε αναφορά σε "εργασία" σε αυτόν τον ορισμό περιλαμβάνει την υπερωριακή εργασία, είτε είναι εθελοντική είτε υποχρεωτική ".[2] Η διαμαρτυρία των εργατών είναι μια αντίδραση στην αντίφαση μεταξύ του «είναι» και του «δέον είναι», σύμφωνα τις αντιλήψεις και τις προσδοκίες τους.[3] Οι εργαζόμενοι, προκειμένου να δράσουν συλλογικά πρέπει πρώτα να ορίσουν ως άδικες τις συνθήκες ζωής τους και να θεωρήσουν ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας. Οι ενεργές εργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις προσφέρουν το πλαίσιο για την επίτευξη αυτής της συνειδητοποίησης. Πιο συγκεκριμένα, σημαντικός είναι ο ρόλος των ηγεσιών αυτών των οργανώσεων για την ερμηνεία των γεγονότων και των συνθηκών που προσπαθούν να «κινητοποιήσουν συναίνεση» ώστε να ωθήσουν τους εργαζόμενους στην ανάληψη δράσης και να κερδίσουν την υποστήριξη του κοινού.^[4] Έχοντας τις ρίζες της στην έννοια της «διαχείρισης των εντυπώσεων», η ανάλυση της διαμόρφωσης πλαισίων προσδοκά να εξηγήσει την επιτυχία ή αποτυχία των κοινωνικών κινημάτων.^[5]

Οι απεργίες «μπορούν να προκύψουν από διαμάχες σχετικά με τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας». Μπορεί να γίνουν απεργίες για λόγους αλληλεγγύης σε άλλους απεργούς εργαζόμενους, αλλά και για καθαρά πολιτικούς λόγους.» Οι απεργίες οργανώνονται από τα εργατικά συνδικάτα. Συχνά γίνονται απεργίες μη εγκεκριμένες από τα συνδικάτα (άγριες απεργίες – wildcat strikes) που μπορούν να κατευθύνονται εναντίον της συνδικαλιστικής ηγεσίας εκτός του εργοδότη. Το δικαίωμα στην απεργία δίνεται στους εργαζόμενους όλων σχεδόν των βιομηχανικών κοινωνιών. Η  χρήση του δικαιώματος ακολούθησε παράλληλο δρόμο με αυτόν της ανάπτυξης των εργατικών συνδικάτων κατά το 19ο αιώνα. [6] Το δικαίωμα της απεργίας είναι καθιερωμένο θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα με βάση τη «Σύμβαση 87 - περί Συνδικαλιστικής Ελευθερίας και Προστασίας του Συνδικαλιστικού Δικαιώματος».[7]

Η απεργία ως μεσο αγώνα των εργατών χρονολογείται από τους αρχαίους χρόνους. Η πρώτη απεργία ξέσπασε προς το τέλος της 20ής δυναστείας, υπό τον Φαραώ Ραμσή ΙΙΙ στην αρχαία Αίγυπτο στις 14 Νοεμβρίου 1152 π.Χ. Οι τεχνίτες της Βασιλικής Νεκρόπολης στο Deir el-Medina σταμάτησαν τις δουλειές τους επειδή δεν είχαν πληρωθεί αναγκάζοντας τις αιγυπτιακές αρχές να αυξήσουν τους μισθούς. [8] Η πρώτη γενική απεργία των πληβείων έγινε στην αρχαία Ρώμη.[9]         Στην αποικιακή Αμερική καταγράφηκε η πρώτη απεργία το 1636 στη Richmond Island (Maine)  όταν οι εργοδότες παρακράτησαν τους μισθούς των αλιέων.[10] Η  πρώτη χρήση του αγγλικού όρου “strike” έγινε το 1768 όταν οι ναύτες που είχαν υποστεί περικοπές των αμοιβών, προκειμένου να υποστηρίξουν τις διαδηλώσεις τους στο λιμάνι του Λονδίνου (το ίδιο έγινε στο λιμάνι του Σάντερλαντ), αφαιρέσαν ("to strike the sails") τα  πανιά των εμπορικών πλοίων. Αχρηστεύαν έτσι τα πλοία.[11] Στις ΗΠΑ «ο αγώνας για την ευτυχία» πέρασε μέσα από απεργίες για μείωση των ωρών εργασίας και για υψηλότερη αμοιβή. Το 1786, μια ομάδα τυπογράφων στη Φιλαδέλφεια ζήτησε αύξηση και η εταιρεία την απέρριψε. Σταμάτησαν να εργάζονται σε ένδειξη διαμαρτυρίας και τελικά έλαβαν την αύξηση. Μέχρι τη δεκαετία του 1800, άρχισαν να εμφανίζονται τα επίσημα εργατικά σωματεία και συντεχνίες. [12]  Οι τυπογράφοι της Νέας Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία το 1794.[13] Οι επιπλοποιοί απέργησαν το 1796 και ακολούθησαν οι ξυλουργοί της Φιλαδέλφειας το 1797, οι υποδηματοποιοί το 1799. Στις αρχές του 19ου αιώνα οι προσπάθειες των εργατικών ενώσεων για την βελτίωση των συνθηκών εργασίας και αμοιβής στράφηκαν στις διαπραγματεύσεις αλλά δεν ξεχάστηκε η ιδέα της απεργίας. Στη δεκαετία του 1820 στην προσπάθεια μείωσης των ωρών εργασίας από 12 σε 10 το όπλο της απεργίας χρησιμοποιήθηκε συχνότερα και έγινε αισθητή η ανάγκη της σύγκρουσης και συγκρότησης συνδικάτων σε ομοσπονδιακό επίπεδο. 

Στην Αγγλία των αρχών του 19^ου αιώνα οι διάφορες ομάδες εργατών οργάνωσαν απεργίες ανθρακωρύχων το 1810, υφαντουργών το 1812, κλωστοϋφαντουργών το 1818, σιδηροβιομηχανίας το 1816 και οι οποίες έπαιρναν τέτοια ένταση σε τοπικό επίπεδο ώστε να δίνουν την εικόνα μικρογραφίας εμφυλίου πολέμου. [14]

Η πρώτη μεγάλη κατάκτηση αυτού του απεργιακού κινήματος, η ψήφιση του νόμου περί ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι, το 1824, δίνει για πρώτη φορά το δικαίωμα στους εργάτες να ιδρύουν νόμιμα τις δικές τους ανεξάρτητες ενώσεις, δηλαδή τα εργατικά συνδικάτα.

Στις ΗΠΑ τον Μάιο του 1937, εβδομήντα χιλιάδες εργάτες εγκατέλειψαν τις εργασίες τους σε τέσσερις μεγάλες χαλυβουργικές εταιρείες (γνωστές συλλογικά ως «Little Steel»). Οι απεργοί επιδίωξαν να εξαναγκάσουν τις επιχειρήσεις αυτές να αλλάξουν την πολιτική και που ασκούσαν επί δεκαετίες για την καταστολή της εργατικής διαμαρτυρίας, να αναγνωρίσουν τα συνδικάτα των εργατών τους και να συμμορφωθούν με τον πρόσφατα ψηφισμένο ομοσπονδιακό εργατικό νόμο. Επί δύο μήνες διεξήχθη ένας ηρωικός απεργιακός αγώνας γεμάτος από αιματηρές συγκρούσεις, στις οποίες οι αστυνομικοί, οι πράκτορες της εταιρείας και οι Εθνοφρουροί κακοποιούσαν και πυροβολούσαν αδίστακτα τους συνδικαλιστές. Τουλάχιστον δεκαέξι πέθαναν και εκατοντάδες άλλοι τραυματίστηκαν πριν τελειώσει η απεργία. Από πολλές απόψεις θεωρήθηκε η τελευταία μεγάλη απεργία στη σύγχρονη Αμερική.[15]

Γενικά οι περισσότερες απεργίες αποσκοπούν στην επιβολή ενός κόστους στον εργοδότη για την παράλειψή του να ικανοποιήσει συγκεκριμένα αιτήματα. Στην περίπτωση των Ιαπωνικών συνδικάτων, όμως παρατηρούμε ότι πλέον δεν  υπάρχει πρόθεση παύσης της παραγωγής για μακρά χρονικά διαστήματα αλλά χρησιμοποιούνται περισσότερο άλλες μορφές εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.[16] 

Συνεχίζεται....

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

---

[1] https://www.merriam-webster.com/dictionary/strike

[2] https://labourlawoffices.wordpress.com/tag/strikes/

[3]McLaughlin Kenneth J. (2015) Labor Economics: Principles in Practice, New York & Oxford : Oxford University Press

[4] Βλ. Klandermans B. (1984). “Mobilization and participation: Social-psychological expansions of resource mobilization theory”. American Sociological Review Νο. 49, σελ. 583-600.

[5] Βλ. Goffman Erving (1974) Frame Analysis. Cambridge: Harvard University Press, σελ. 14.

[6] Μια παλιά μορφή εργατικού αγώνα ήταν το «βιομηχανικό σαμποταζ». Βλ. Taylor L. and Walton P. (1971) “Industrial Sabotage: Motives and Meanings.” in Stanley Cohen (ed.), Images of Deviance. Harmondsworth: Penguin, σελ 189-212 . O Λουδισμός υπήρξε μια μορφή βιομηχανικού σαμποτάζ («διαπραγμάτευση με ταραχές» κατά τον Eric Hobsbawm) ως έκφραση διαμαρτυρίας για την αντικατάσταση των τεχνιτών από τις μηχανές στην βιομηχανική παραγωγή. Βλ. Geary Dick . (1999) “Working-Class Identities in Europe, 1850s-1930s.” The Australian Journal of Politics and History. Vol. 45. No. 1 University of Queensland Press, σελ.20-29.  Βλ. Επίσης Geary R. (1984) European Labour   Protest, 1848-1939, London: Methuen, καθώς και Thompson E. P. (1963) The Making of the English Working Class London: Penguin.

[7] Leat Mike, Κουζής Γιάννης, Κουτρούκης Θοδωρής (2009) Εργασιακές σχέσεις: Μια επιστημονική προσέγγιση, Αθήνα: Εκδ. Κριτική.

[8] Joshua J. Mark (2017) The First Labor Strike in History, https://www.ancient.eu/article/1089/the-first-labor-strike-in-history/

[9] Wells, H. G. (1925 The Outline of History .P. F. Collier & Sons

[10] Aaron Brenner, Benjamin Day, and Immanuel Ness (2009) The Encyclopedia of Strikes in American History ,Armonk, NY: M.E. Sharpe, σελ. 3 

[11] Worrall  Simon «Q&A: Were Modern Ideas—and the American Revolution—Born on Ships at Sea?» Ανάκτηση 27-1-2018  https://news.nationalgeographic.com/news/2014/08/140831-pirates-horatio-nelson-samuel-adams-royal-navy-somalia-ngbooktalk/ .

[12] Οι συντεχνίες ή αδελφότητες ήταν οργανώσεις που στην μεσαιωνική εποχή είχαν στους κόλπους τους το σώμα των  μελών ενός επαγγέλματος και φρόντιζαν για την προάσπιση των  συμφερόντων τους. Στη νεωτερική καπιταλιστική κοινωνία οι συντεχνίες γίνονται συνδικάτα στα οποία δεν συμμετέχουν πλέον οι εργοδότες αλλά μόνο οι μισθωτοί εργάτες. Βλ. Ασδραχάς Σπύρος (1983) «Οι συντεχνίες στην Τουρκοκρατία: Οι οικονομικές λειτουργίες», Ζητήματα Ιστορίας, Αθήνα: Θεμέλιο, 97-115. Nicholas, David. (2007) Η Εξέλιξη του Μεσαιωνικού Κόσμου. Αθήνα: ΜΙΕΤ.

Μπρωντέλ, Φερνάν  (1995) Υλικός πολιτισμός οικονομία και καπιταλισμός. Αθήνα, Αγροτική Τράπεζα.

[13] Hamilton Neil A. (2002) Rebels and Renegades: A Chronology of Social and Political Dissent in the United States, Routledge 

[14] Μπιθυμήτρης Γιώργος (2016) Αγορά, τάξη, κοινωνία :Αναζητώντας την ταυτότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, Αθήνα: Εκδ. Gutenberg

[15] White Ahmed (2016) The Last Great Strike: Little Steel, the CIO, and the Struggle for Labor Rights in New Deal America, Oakland,CA :University of California Press

[16] Η απεργία διευθετείται εκ των προτέρων με τη διοίκηση και δεν αποσκοπεί να διαταράξει σοβαρά την παραγωγή. Οι εργαζόμενοι φορούν πολύχρωμες κορδέλες και φέρουν πικέτες καθώς περνούν γύρω από το χώρο εργασίας. Αυτός ο τύπος τελετουργικής απεργίας έχει στόχο την επίδειξη δύναμης εκ μέρους των εργαζομένων για την υποστήριξη των διαπραγματευτικών διαδικασιών.  Οι απεργίες αόριστης διάρκειας λαμβάνουν χώρα μόνο εάν οι διαπραγματεύσεις με τον εργοδότη έχουν αποτύχει πλήρως. Από τη δεκαετία του 1980 ο αριθμός των εργατικών διαφορών μειώθηκε σταθερά.

tsakthan daily - Αι γενεαί πάσαι στη μεγαλύτερη διαδήλωση της μεταπολίτευσης - 19/10/2011

19 Οκτωβρίου 2011

Αι γενεαί πάσαι στη μεγαλύτερη διαδήλωση της μεταπολίτευσης

Στη μνήμη του πατέρα μου και της μητέρας μου που αγωνίστηκαν σε όλη τη ζωή τους βάζοντας το δικό τους λιθαράκι της οικοδόμησης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Η σημερινή μέρα της ειρηνικής εξέγερσης της εργατικής τάξης αφιερώνεται σε αυτούς και σε όλους/ες αγωνιστές/τριες που δεν είναι πια μαζί μας.



Ω, γλυκύ μου έαρ! Η ανοιξιάτικη Τετάρτη που ζήσαμε σήμερα ήταν ανεπανάληπτη. Η καλή μέρα φαινόταν από νωρίς το πρωί. Τα γιασεμιά της απέναντι αυλής μοσχοβολούσαν μεθυστικά. Τα μαγαζιά της γειτονιάς μου κλειστά από μόνα τους «για να μη τους τα κλείσουν». Τα 16άρικα αγόρια και κορίτσια που γελαστά ξεκινούσαν για τη διαδήλωση στο λεωφορείο και στο μετρό. Ο χαρούμενος κόσμος που ανέβαινε με κόκκινα λουλούδια τις κυλιόμενες σκάλες στο σταθμό της Ακρόπολης. Τα συνθήματα του ΠΑΜΕ που φώναζε ολόκληρη η διαδήλωση και όχι μόνο τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ: «Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Τα τεράστια μπλοκ της ΠΟΕ-ΟΤΑ, της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, των Υγειονομικών κα των Υπουργείων που το καθένα απλωνότανε σε 2-3 τετράγωνα το καθένα. Οι καθηγητές και οι δάσκαλοι που έπιαναν ολόκληρα τα Χαυτεία, την Πανεπιστημίου ως τα Προπύλαια. Εκεί ήταν οι Σύλλογοι των Εργαζομένων στο Εθνικό Καποδιστριακό και των άλλων πανεπιστήμιων της Αθήνας, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες των καταλήψεων. Ήταν ακόμα το κίνημα της Πραγματικής Δημοκρατίας, των επιτροπών «Δεν Πληρώνω». Τα πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία, νέα και παλιά, και οι κινήσεις και τα δίκτυα για τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα. Διάσπαρτοι μέσα στα συνδικάτα δεξιοί συνδικαλιστές και εργαζόμενοι που δεν είχαν ποτέ ξαναπάει σε διαδήλωση, Πασοκτζήδες που θυμήθηκαν τα νιάτα τους. Είδα, όμως, και νέα παιδιά που δεν πήγαν για μια μέρα στην καφετέρια αλλά παρέες-παρέες κατέβηκαν για να έχουν να λένε «ήμουν κι εγώ εκεί». Είδα φίλους που δουλεύουν σε συνθήκες επισφάλειας. Είδα και ανέργους. Μπορεί να ξεχνάω και κάποια κοινωνική κατηγορία και ομάδα αλλά δεν πειράζει. Σημασία έχει αυτό που ζήσαμε, η εμπειρία μας. Το μέγα πλήθος και το μέγα πάθος. Και μην ξανακούσω μιζέριες του τύπου «γιατί δεν κατεβαίνει ένα εκατομμύριο στους δρόμους», «γιατί δε σηκώνονται από τον καναπέ του;». Συνήθως αυτοί που ακούω να εκστομίζουν αυτές τις κουβέντες είναι εκείνοι που τα περιμένουν από τους άλλους να βγουν μπροστά για να σηκωθούν αυτοί από τους καναπέδες τους. Τα ακούμε αυτά και από ανθρώπους της αριστεράς, που θα περίμενε κανείς να επεξεργάζονται στο μυαλό τους τις κουβέντες τους προτού τις ρίξουν στο τραπέζι.



Ας τους αφήσουμε ακόμη ένα 24ωρο να τα σκεφτούν στην μεγάλη περικύκλωση της Βουλής όταν θα διευρύνονται τα ρήγματα στο κυβερνητικό κόμμα λόγω των αγώνων του εργατικού κινήματος και του λαού. Θα θυμίζουμε πάντα ότι ήταν η μεγαλύτερη διαδήλωση της μεταπολίτευσης: 500.000 διαδηλωτές/τριες στην Αθήνα, 50.000 στη Θεσσαλονίκη, 30.000 στην Πάτρα, 15.000 στο Βόλο, 10.000 στα Χανιά, 15.000 στο Ηράκλειο, 8.000 στα Γιάννενα, 3.500 στην Κέρκυρα, 3.000 στη Χίο. Αναφορά για τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις και πορείες όλων των εποχών γίνεται για την Καρδίτσα, τα Τρίκαλα, την Πάρο, τη Λειβαδιά, την Καλαμάτα, την Πρέβεζα, το Ρέθυμνο, τη Ρόδο και τις Σέρρες. Έγιναν και διαδηλώσεις κι εκεί ποτέ δεν είχαν γίνει, όπως η Σκόπελος.







Ανακοινώσεις έβγαλαν, συνδικάτα, ομοσπονδίες, κόμματα και οργανώσεις για τις σημερινές απεργιακές κινητοποιήσεις. Από τον εναλλακτικό ιστότοπο www.

"Οι εργαζόμενοι, τα Συνδικάτα και το σύνολο της κοινωνίας, αντιδρούν στις Νεοφιλελεύθερες πολιτικές κυβέρνησης και Τρόικα που ευνοούν τους Τραπεζίτες, τους κερδοσκόπους και τους αεριτζήδες τζογαδόρους . Οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν όσο συνεχίζεται αυτή η πολιτική όσο θα αγνοούνται. H ανακοίνωση της η ΓΣΕΕ και κάλεσε αύριο δεύτερη ημέρα της 48ωρης Γενικής Απεργίας ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ σε συγκέντρωση των απεργών στις 11:00 π.μ. στην Πλατεία Συντάγματος, μπροστά από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.

«Απέναντι στον ατελείωτο πολιτικό κατήφορο της κυβέρνησης οι εργαζόμενοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση απάντησαν με την πρωτοφανή, από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, συμμετοχή τους στην προσυγκέντρωση της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. στην Πλατεία Καραϊσκάκη.» αναφέρει σε ανακοίνωση της η ΠΟΕ-ΟΤΑ ενώ προσθέτει «Οι πάνω από 30.000 εργαζόμενοι-απεργοί των Ο.Τ.Α. θα συμμετέχουν μαζικά στην προσυγκέντρωση που θα πραγματοποιηθεί και αύριο στις 10.30 το πρωί, στα γραφεία της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α., στην Πλατεία Καραϊσκάκη.»



«Το μνημόνια και το μεσοπρόθεσμο, είναι γραμμένα με τις πένες των τραπεζιτών, των τοκογλύφων και των δανειστών. Ζητούν «αίμα» από την εργατική τάξη και της επιφυλάσσουν φτώχια και εξαθλίωση.» ανέφερε ο Γ. Χαρίσης, αντιπρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ.

«Αυτό το τεράστιο ποτάμι που σήμερα πλημμυρίζει την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, όλες τις πόλεις της χώρας, είναι σημάδι ότι τα ρυάκια και οι χείμαρροι που δημιουργήθηκαν από τους αγώνες την προηγούμενη περίοδο μαζεύονται σε ένα μεγάλο ποτάμι που θα παρασύρει και θα σαρώσει τις πολιτικές της Κυβέρνησης και της τρόικας.» ανέφερε.

«Η εκτελεστική γραμματεία του ΠΑΜΕ χαιρετίζει -τα εκατομμύρια των εργαζομένων, παντού, στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα που μετείχαν στην απεργία ξεπερνώντας απειλές, εκβιασμούς, τρομοκρατία από εργοδότες και κυβέρνηση. -τους 10αδες χιλιάδες εργαζομένων ανέργων συνταξιούχων αυτοαπασχολούμενων, Ε.Β.Ε, φτωχών αγροτών, νέων συνταξιούχων και μεταναστών, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ και διαδήλωσαν μαζικά αποφασιστικά με τα λάβαρα και τα αιτήματα του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου.» αναφέρει το ΠΑΜΕ ενώ καλεί για την επιτυχία και της δεύτερης ημέρας της 48ωρης απεργίας καθώς και της περικύκλωσης της βουλής.

«Οι ημέρες της κυβέρνησης, της τρόικας και των κατεδαφιστικών πολιτικών τους είναι μετρημένες. Μπορούμε να τους ανατρέψουμε.» αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ καλεί στις αυριανές συγκεντρώσεις αναφέροντας «Ο αγώνας συνεχίζεται αύριο 20 Οκτωβρίου, με πανεργατική, πανελλαδική απεργία και περικύκλωση της Βουλής από το πρωί μέχρι όσο χρειαστεί.»

«Με τη σημερινή συγκλονιστική απεργία γυρίζουμε σελίδα, δίνεται το σύνθημα της αντεπίθεσης των εργαζομένων. Η κυβέρνηση της εξαθλίωσης και της άγριας αντιλαϊκής επίθεσης θα πέσει από τη δυναμική του λαϊκού κινήματος, παίρνοντας μαζί της και όλα τα άθλια μέτρα που πέρασε, όλα τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα και τα πολυνομοσχέδια.» αναφέρει σε ανακοίνωση της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενώ προσθέτει «Με τη μαζική συμμετοχή και στην αυριανή απεργία, με την αταλάντευτη περικύκλωση – αποκλεισμό της βουλής και με κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με απεργίες, καταλήψεις, αποκλεισμούς και μετά την Πέμπτη, σε ένα αγώνα διαρκείας μέχρι να πέσει η κυβέρνηση, να ανατραπούν τρόικα, ΕΕ, ΔΝΤ και να επιβληθεί η θέληση του λαού. Σε ένα αγώνα που θα τον πάρουν στα χέρια τους οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία, με συνελεύσεις βάσης και επιτροπές αγώνα.»

«Η κατάργηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και η καταστολή εκ μέρους της αστυνομίας συμβαίνουν ταυτόχρονα αλλά δεν καταφέρνουν να κάμψουν την οργή του κόσμου. Σήμερα στους δρόμους όλης της χώρας διαδήλωσε η κοινωνία της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης δίνοντας την εντολή παραίτησης της κυβέρνησης και την ανατροπή όλων των εκφραστών της πολιτικής της.» αναφέρει η νομαρχιακή επιτροπή του ΣΥΝ Θεσσαλονίκης.

«Οι μέρες της κυβέρνησης, της τρόικας και των ισοπεδωτικών πολιτικών τους είναι μετρημένες. Μπορούμε να τους ανατρέψουμε.» αναφέρει η δημοτική παράταξη Θεσσαλονίκη- Ανοιχτή πόλη.

«Καταγγέλλουμε την εισβολή ΜΑΤ στο ΕΚΘ. Είναι η δεύτερη φορά που η Αστυνομία καταλύει το άσυλο του κορυφαίου συνδικαλιστικού χώρου στην πόλη, μετά την πρόσφατη σύλληψη συνδικαλιστή και τον προπηλακισμό της διοίκησης του ΕΚΘ από μοτοσικλετιστές των ομάδων «Δ» και «Ζήτα» επισημαίνει η δημοτική κίνηση αναφερόμενη στο περιστατικό της εισβολής αστυνομικών στο Εργατικό κέντρο.

Συνεχίζεται…..

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr

http://tsakthan.blogspot.com

http://tsakthan.wordpress.com

http://antiracistes.wordpress.com

http://homoecologicus.wordpress.com

http://leftypedia.wordpress.com

http://greekunions.wordpress.com

http://femininmasculin.wordpress.com

http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://redferryman.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr







ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Hessel, Stephane (2011) Αγωνιστείτε! Αθήνα: Εκδ. Πατάκη Σελ. 122, τιμή 5,85 ευρώ



"Το "Αγανακτήστε!" του Στεφάν Εσσέλ, που πρωτοκυκλοφόρησε στη Γαλλία το 2010, έγινε ένα τεράστιο ευρωπαϊκό εκδοτικό φαινόμενο, και ενέπνευσε τα λαϊκά κινήματα σε όλη την Ευρώπη. Η οικονομική κρίση ήταν μια αφορμή για να αποκαλυφθεί η κρίση της πολιτικής, των θεσμών και των ιδεολογιών που αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος.



Στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, ο Στεφάν Εσσέλ, 94 ετών σήμερα, συζητεί με τον εικοσιπεντάχρονο δημοσιογράφο Ζιλ Βαντερπότεν γύρω από τα ζητήματα της πολιτικής ηθικής και της στάσης που πρέπει να κρατήσει ο σημερινός πολίτης. Δεν αρκεί να αγανακτούμε: ο καθένας μας οφείλει, ανάλογα με τις ευαισθησίες του, να δεσμευτεί στις μάχες της εποχής μας• στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην υπεράσπιση των αδυνάτων, εναντίον των ανισοτήτων και της καταστροφής του περιβάλλοντος....



Σταθερά αισιόδοξος, ο Στεφάν Εσσελ πιστεύει στην ανθρώπινη φύση και καλεί τις νέες γενιές να αγανακτήσουν και να αντισταθούν στις σκανδαλώδεις συνθήκες που τους επιβάλλονται. Μια άκρως ενδιαφέρουσα, ζωηρή και βαθυστόχαστη συζήτηση.



Το νέο μανιφέστο του μοναδικού Εσσέλ: Αγωνιστείτε!"



("Le Nouvel Observateur")



"Καθώς το "Αγανακτήστε!" μεταφράζεται μέχρι την Κίνα, ο Στεφάν Εσσέλ στο νέο του βιβλίο μάς λέει: Αγωνιστείτε! Μέσα στους θεσμούς, μέσα στη δημοκρατία."



("Die Zeit")







ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

El pueblo unido jamás será vencido

mp3

________________________________________



El pueblo unido jamás será vencido,

el pueblo unido jamás será vencido... The people united will never be defeated,

The people united will never be defeated...



De pie, cantar

que vamos a triunfar.

Avanzan ya

banderas de unidad.

Y tú vendrás

marchando junto a mí

y así verás

tu canto y tu bandera florecer,

la luz

de un rojo amanecer

anuncia ya

la vida que vendrá.



De pie, luchar

el pueblo va a triunfar.

Será mejor

la vida que vendrá

a conquistar

nuestra felicidad

y en un clamor

mil voces de combate se alzarán

dirán

canción de libertad

con decisión

la patria vencerá.



Y ahora el pueblo

que se alza en la lucha

con voz de gigante

gritando: ¡adelante! Arise, sing

We are going to win.

Flags of unity

are now advancing.

And you will come

marching together with me,

and so you'll see

your song and your flag blossom.

The light

of a red dawn

already announces

the life to come.



Arise, fight

the people are going to win.

The life to come

will be better.

To conquer

our happiness.

and a clamor

of a thousand fighting voices will rise,

speaking

a song of freedom.

With determination

the fatherland will win.



And now the people,

who are rising in struggle

with a giant voice

crying out: Forward!



El pueblo unido jamás será vencido,

el pueblo unido jamás será vencido... The people united will never be defeated,

The people united will never be defeated...



La patria está

forjando la unidad

de norte a sur

se movilizará

desde el salar

ardiente y mineral

al bosque austral

unidos en la lucha y el trabajo

irán

la patria cubrirán,

su paso ya

anuncia el porvenir.



De pie, cantar

el pueblo va a triunfar

millones ya,

imponen la verdad,

de acero son

ardiente batallón

sus manos van

llevando la justicia y la razón

mujer

con fuego y con valor

ya estás aquí

junto al trabajador.



The fatherland is

forging unity,

from north to south

they're mobilizing.

From the salt mines

burning and mineral

to the southern forests.

united in struggle and labor

they go

covering the fatherland.

Their steps already

Announce the future.



Arise, sing

the people are going to win

millions now

are imposing the truth

Their steel battalions

are on fire,

taking in their hands

justice and reason.

Woman

with fire and courage

is already here

Along side the worker.

ΣΥΡΙΖΑ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ; ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 5/5/ ΚΑΙ ΤΟΥΣ 3 ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΟΥΣ

Ηλιούπολη, 6/5/2010

Ο ΣΥΡΙΖΑ Ηλιούπολης καταδικάζει απερίφραστα την εγκληματική ενέργεια του εμπρησμού του καταστήματος της Marfin Bank που είχε ως αποτέλεσμα την θανάτωση από ασφυξία τριών εργαζομένων συμπολιτών μας: Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών, Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών και Επαμεινώνδας Τσακάλης, 36 ετών. Πενθούμε για τον άδικο χαμό τους και συμπαραστεκόμαστε στις οικογένειές τους και στους συναδέλφους τους που επέζησαν από αυτό το τρομακτικό εφιαλτικό γεγονός. Μαζί με τον κλάδο των εργαζομένων στις τράπεζες ορκιζόμαστε ότι θα αγωνιστούμε για να βρεθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της τραγωδίας.

Η ηθική αυτουργία θεωρούμε ότι πρέπει να αναζητηθεί στην ασκούμενη κυβερνητική πολιτική της λιτότητας, των ελαστικών σχέσεων εργασίας και της ανεργίας για τους εργαζόμενους και της υποστήριξης της κερδοφορίας του κεφαλαίου και των ιδιοκτητών και διαχειριστών του. Επίσης πρέπει να αναζητηθεί στην πολιτική της εκχώρησης ολοένα και περισσότερων εθνικών εξουσιών στους διεθνείς οργανισμούς από όλες τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ο δρόμος είναι μικρός και στρωμένος με τις θυσίες των ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων. Η οικονομική-νομισματική πολιτική χαράσσεται στο πλαίσιο αυτών των οργανισμών και οι υπουργοί της χώρας μας ακολουθούν πιστά και με υπερβολική αυστηρότητα την πολιτική. Το μόνο που μένει στην ελληνική κυβέρνηση είναι να καταστέλλει τις εκδηλώσεις των εργαζομένων και ανέργων που διαμαρτύρονται εναντίον της πολιτικής αυτής. Έχουν φτάσει στα όρια της διάλυσης ακόμη και αυτό το ισχνό κοινωνικό κράτος, βυθίζοντας την κοινωνία στην μιζέρια και την απόγνωση. Ενώ οι κεφαλαιοκράτες θησαυρίζουν αμύθητα πλούτη και οι υποταγμένοι σε αυτούς πολιτικοί της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. απολαμβάνουν τη βουλευτική ασυλία τους και ορισμένοι τις μίζες τύπου Ζήμενς κ.ά., οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια των μεγαλουπόλεών μας γεμίζουν από χιλιάδες άστεγους, εξαθλιωμένους ανθρώπους που ζητιανεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. Αφήνουν στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους λίγα ψίχουλα ελεημοσύνης, περικόπτουν μισθούς και συντάξεις, αδειάζουν τα ασφαλιστικά ταμεία από τους πόρους τους και προσπαθούν να κάνουν κοινωνική πολιτική (δηλαδή, ένα ομοίωμα κοινωνικής πολιτικής) με τα λεφτά των ήδη ασφαλισμένων και των αγρίως φορολογουμένων πολιτών. Το «μνημόνιο συνεργασίας», όπως λέγεται κατ’ ευφημισμόν η πρόσδεση στο άρμα του ΔΝΤ, συμπυκνώνει όλα αυτά. Επιπλέον, όλα αυτά τα χρόνια εμπορευματοποιούν την παιδεία και την υγεία και σπρώχνουν τους ανθρώπους στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και κλινικές και υποβαθμίζουν σε βαθμό κακουργήματος τα δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία με αποτέλεσμα να οργιάζει η παραπαιδεία και το «φακελάκι». Η φοροδιαφυγή, η φοροαπαλλαγή και το χάρισμα χρεών σε ευρέα αστικά στρώματα, η παραοικονομία της μέρας και της νύχτας, η αποβιομηχάνιση και η εγκατάλειψη των αγροτικών στρωμάτων στην τύχη τους, η τουριστική «βιομηχανία της αρπαχτής», όλα αυτά οδηγούν την κοινωνία στο τέλμα και στην απογοήτευση. Η κρίση των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων εξουσίας, η μετάλλαξη του πολιτικού τους προσωπικού σε αποκομμένους από τους εκλογείς yesmen του πολιτικού χρήματος, και η γραφειοκρατικοποίηση του συνδικαλισμού δημιουργούν συνθήκες παραίτησης και αναδίπλωσης στον ατομικό βίο που ενθαρρύνεται από την καταναλωτική ιδεολογία που επιβάλλουν εμμέσως αλλά αποφασιστικά τα ΜΜΕ, οι τράπεζες με το πλαστικό χρήμα και ο διαφημιστικός κόσμος. Και αν αντιδρά κανείς περιθωριοποιείται ως «παρωχημένος» και «ντεμοντέ» ή καταστέλλεται με τους γνωστούς μηχανισμούς της βίας και της τρομοκρατίας.

Όμως, ο εργαζόμενος λαός, με τη συμμετοχή του στις μαζικότατες πορείες, διαδηλώσεις και καταλήψεις της 5ης Μαΐου 2010 σε ολόκληρη την Ελλάδα, είπε «ως εδώ και μη παρέκει». Εκεί που όλοι αναρωτιόντουσαν το προηγούμενο διάστημα γιατί δεν έβγαιναν στο δρόμο «ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι», ξεχνώντας ότι μιλάμε για ανθρώπους και όχι αντικείμενα πειραμάτων φυσικοχημείας, διαψεύστηκαν. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση –συνεπικουρούμενη από τον ακροδεξιό ΛΑ.Ο.Σ.- αποφάσισε να αιματοκυλήσει την χτεσινή μαζική κινητοποίηση. Παράλληλα, πολλοί εργοδότες, όπως φάνηκε στην περίπτωση των νεκρών συμπολιτών μας στην Marfin, χρησιμοποίησαν ως «ανθρώπινη ασπίδα» για τυχόν καταστροφές το προσωπικό τους (απαγόρευση απεργίας με εκφοβισμούς, απαγόρευση πρόωρου σχολάσματος, έλλειψη μέτρων ασφαλείας και εναλλακτικών οδών διαφυγής κ.ά). Κι έτσι φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.

Ο μηχανισμός της κατασυκοφάντησης της Αριστεράς έπιασε αμέσως δουλειά αξιοποιώντας και τα λάθη της. Το ΚΚΕ θεωρήθηκε υπεύθυνο γιατί λάνσαρε το σύνθημα της «ανυπακοής» και της «αντίστασης». Για τα ίδια συνθήματα κατηγορήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας, ο Αλέκος Αλαβάνος και οι συνιστώσες του σχήματος. Στόχος της ενορχηστρωμένης αυτής εκστρατείας ορισμένων συγκροτημάτων των ΜΜΕ, κατασταλτικών υπουργείων και ακροδεξιάς ήταν και είναι η ταύτιση όλων των τάσεων της Αριστεράς με την άσκοπη δολοφονική βία και τρομοκρατία και με τις συμμορίες ώστε δια της συκοφάντησης να εκμηδενιστεί στη συνείδηση του κόσμου.

Η Αριστερά έχει ένα μεγάλο καθήκον μπροστά της και πρέπει να το καταλάβει πριν είναι πολύ αργά. Χωρίς να σβήνονται οι μεγάλες διαφορές οράματος και στρατηγικής μεταξύ των πολλών αριστερών κομμάτων και οργανώσεων, απαιτείται η συνεργασία στα κοινωνικά κινήματα ώστε να πάψει η πολιτική κουλτούρα της διάσπασης και του «ναρκισσισμού των μικρών πραγμάτων». Σήμερα πρέπει να διεκδικηθεί:
- Η παραίτηση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και η διενέργεια εκλογών γιατί πρόκειται για αλλαγή πολιτικής. Με άλλο πρόγραμμα εκλέχτηκε το ΠΑΣΟΚ και άλλο εφαρμόζει εκχωρώντας τομείς εθνικής πολιτικής σε διεθνείς (ιμπεριαλιστικούς) οργανισμούς. Ήδη το 28ο άρθρο του Συντάγματος προβλέπει ότι «για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.» Το ΠΑΣΟΚ παραβιάζει το Σύνταγμα και το Άρθρο 120 προβλέπει ότι «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.»
- Η τιμωρία των ηθικών και φυσικών αυτουργών της θανάτωσης των τριών εργαζομένων συμπολιτών μας.
- Να συνεχιστεί ο μαζικός απεργιακός αγώνας για την κατάργηση των μέτρων της κυβέρνησης ακόμα και αν δεν παραιτηθεί.

Γι’ αυτό ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ.
Για τη ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ