REDNOTEBOOK: Οι πιο πρόσφατες αναρτήσεις κειμένων

61-39: Ένα σαρωτικό ταξικό ΟΧΙ στη συνθηκολόγηση, του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Η μετατροπή της νίκης σε ήττα: οξύμωρο αφήγημα και τα δικά μας καθήκοντα, του Σεραφείμ Σεφεριάδη (αναδημοσίευση από την Huffington Post)

Ποιο είναι το επίδικο αντικείμενο της διαπραγμάτευσης;, του Ηλία Ιωακείμογλου

Επόμενη ημέρα: Οι πολιτικές του εμπάργκο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η αντιμετώπισή τους, του Πέτρου Σταύρου

7+1 σημεία για το ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου και την επόμενη μέρα, του Γιάννη Μάργαρη

«Ένας λαός με καταφύγιο στη φωνή του»*, του Γιώργου Νικολαΐδη

Οι πιο πρόσφατες αναρτήσεις κειμένων στο Red Notebook

Να μην πέσουμε στην παγίδα των δανειστών, του Γιάννη Αλμπάνη

"Ο χρόνος τρέχει σε βάρος της κυβέρνησης και η χειρότερη επιλογή είναι να αφεθούν τα πράγματα να κυλήσουν όπως τώρα. Τώρα είναι η ώρα για τολμηρές πολιτικές πρωτοβουλίες που θα εκτρέψουν την πορεία της διαπραγμάτευσης για να αποφευχθεί το διαφαινόμενο αδιέξοδο. Τρεις θα μπορούσαν να είναι οι άξονες τέτοιων πρωτοβουλιών: Πρώτον, πρέπει την «ώρα μηδέν» να μην την ορίσουν οι δανειστές, αλλά η ελληνική πλευρά, δεδομένου ότι ο χρόνος ορίζει σε μεγάλο βαθμό τις συντεταγμένες των εξελίξεων. Δεύτερον, η πληρωμή μισθών και συντάξεων πρέπει να έχει απόλυτη προτεραιότητα έναντι των απαιτήσεων των δανειστών, όπως άλλωστε είχε υπογραμμίσει ο Αλέξης Τσίπρας στην επιστολή του προς την Άνγκελα Μέρκελ. Τρίτον, απέναντι στο εκβιαστικό δίλημμα των δανειστών πρέπει να τεθεί ανοιχτά μια τρίτη εναλλακτική, αυτή της ρήξης με τους δανειστές. Μια εναλλακτική αναμφίβολα επώδυνη, που μπορεί όμως στις σημερινές συνθήκες να είναι η λιγότερο κακή από αυτές που καλούμαστε να επιλέξουμε".

Κανείς δεν φανταζόταν ότι μια κυβέρνηση ενάντια στη λιτότητα θα κάνει λογιστικό έλεγχο, Συνέντευξη του Ερίκ Τουσέν (επιμέλεια: Δημήτρης Γκιβίσης)

Ο γάλλος οικονομολόγος Ερίκ Τουσέν, εκπρόσωπος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM), μιλά στο βασκικό περιοδικό Gara για την πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης να διεξαγάγει λογιστικό έλεγχο για το δημόσιο χρέος: "Τον Μάιο του 2013 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, υπό την πίεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εξέδωσε έναν κανονισμό για τις χώρες που βρίσκονται σε πρόγραμμα διαρθρωτικής προσαρμογής, όπως την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Κύπρο και την Ιρλανδία. Ο κανονισμός 472 είναι εξαιρετικά δύσκολος για την κηδεμονία των οικονομιών των χωρών στο πλαίσιο της χρηματοδοτικής βοήθειας. Το άρθρο 7.9 λέει ότι μια χώρα υπό διαρθρωτική προσαρμογή θα πρέπει να προβεί σε λεπτομερή λογιστικό έλεγχο για να εξηγήσει πώς το χρέος της αυξήθηκε σε ένα μη βιώσιμο επίπεδο και να εντοπιστούν τυχόν ανωμαλίες. Τι κάνει η Ελλάδα με την δημιουργία της επιτροπής λογιστικού ελέγχου; Εφαρμόζει αυτόν τον κανονισμό, ο οποίος για μένα είναι άδικος, αλλά υπάρχει".

Βήμα-βήμα, αλλά προς τα πού;, του Αλέξανδρου Ζαχιώτη και της Αναστασίας Ματσούκα

"Η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να πείθει και για τη δυνατότητά της να κυβερνά ηγούμενη των κρατικών μηχανισμών. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, και την αυτόματη προσχώρησή της στο δικό τους κανόνα. Απεναντίας, η σύγκρουση με το «βαθύ κράτος» αποτελεί όρο αξιοπιστίας της για το κοινωνικό μπλοκ που (οφείλει να) εκπροσωπεί. Με άλλα λόγια, η «συνέχεια του κράτους» δεν αποτελεί το όριο της κυβερνητικής πολιτικής, πέρα απ’ το οποίο δεν μπορεί να πάει, αλλά έναν ειδικό όρο της πολιτικής σύγκρουσης που διεξάγεται στην ελληνική κοινωνία".

Πειθαρχία και τάξη μπροστά στις ερπύστριες, του Νίκου Σκοπλάκη

"Η χούντα δεν ήρθε από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά επιταχύνθηκε από το 1965 και μετά μέσα σε μια σειρά προπαρασκευαστικών σταδίων στον πυρήνα του κράτους. Η κατασυκοφάντηση των δημοκρατικών ελευθεριών και η λήψη αντιδραστικών μέτρων στο τελευταίο στάδιο συνέβαλαν στην απρόσκοπτη και απόλυτη επικράτησή της. Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, τα οικονομικά αιτήματα των κυριαρχούμενων τάξεων ήταν άρρηκτα δεμένα με αιτήματα διεύρυνσης των δημοκρατικών ελευθεριών, καθώς στο μετεμφυλιακό πλαίσιο οι πολιτικοί και κοινωνικοί αποκλεισμοί εξυπηρετούσαν το πρότυπο συσσώρευσης του ελληνικού κεφαλαίου, συμπιέζοντας τα εισοδήματα των εργαζόμενων σε πολύ χαμηλά επίπεδα". 

ΙΔΕΕΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση, το κράτος. Οι ομιλίες από την εκδήλωση της «Κίνησης των 53+»

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Μετανάστες, είκοσι χρόνια ναυάγια και τραγωδίες στα Στενά της Σικελίας (επιμέλεια: Τόνια Τσίτσοβιτς)

Πλήθος νεκρών σημάδεψαν τα «ταξίδια της ελπίδας» προς τις ακτές της Ιταλίας. Η τραγωδία του 2013 στη Λαμπεντούζα είχε το μεγαλύτερο αριθμό νεκρών μέχρι πριν λίγες μέρες. Να όμως που ξεπεράστηκε με το πρόσφατο ναυάγιο, με τους περίπου 900 νεκρούς. Ο υπουργός Εσωτερικών της Ιταλίας ζητάει να βομβαρδίζονται τα σκάφη στο λιμάνι πριν επιβιβαστούν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες για το ταξίδι προς τις ευρωπαϊκές ακτές, λες και αυτό αντιμετωπίζει την απελπισία των ανθρώπων που διακινδυνεύουν τα πάντα για να σωθούν από τη φρίκη του πολέμου και από την πείνα. Η εφημερίδα «La Repubblica» δημοσιεύει έναν κατάλογο με όλα τα ναυάγια των τελευταίων είκοσι χρόνων, μιας σιωπηλής σφαγής, ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας.

Μετά τη νέα τραγωδία της Λαμπεντούζα, της Βασιλικής Κατριβάνου

Λίγα εικοσιτετράωρα μετά τη νέα τραγωδία κοντά στην Λαμπεντούζα, μιλώντας στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο Στρασβούργο, η Βασιλική Κατριβάνου σημείωσε: "Πρέπει να υιοθετήσουμε τις εκκλήσεις του Υπάτου Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και των βασικότερων διεθνών οργανισμών που τονίζουν την επείγουσα ανάγκη οργάνωσης μιας ισχυρής επιχείρησης Έρευνας και Διάσωσης στη Μεσόγειο. Πρέπει να αναπτύξουμε έναν ενδοευρωπαϊκό μηχανισμό αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας ώστε να μην αναλαμβάνουν μόνο λίγες χώρες την κύρια ευθύνη περίθαλψης και φιλοξενίας των προσφύγων. Πρέπει να επανεξετάσουμε τον Κανονισμό του Δουβλίνου. Είναι επείγουσα ανάγκη να προωθήσουμε μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλληλεγγύης και δημοκρατίας, ενάντια στην ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον φασισμό. Εάν αποτύχουμε σε αυτό, θα έχουμε αποτύχει όλοι μαζί. Αν πετύχουμε, θα έχουμε πετύχει όλοι μαζί, όλη η Ευρώπη συνολικά".

Πού πάει η Ευρώπη, της Αννέτας Καββαδία

Στη δική της παρέμβαση στο Στρασβούργο, η Αννέτα Καββαδία επεσήμανε: "Ακόμη και σ΄αυτό το σχέδιο δράσης των 10 σημείων που συζητήθηκε στο Λουξεμβούργο, το προσφυγικό αντιμετωπίζεται και πάλι ως ζήτημα οργανωμένου εγκλήματος, δηλαδή διακίνησης, άρα ζήτημα που απαιτεί συντονισμό για την καταστολή των προσφυγικών ροών αντί της υποδοχής των προσφύγων. Ακόμη και τώρα λοιπόν, ως μείζον ιεραρχείται η αντιμετώπιση των κυκλωμάτων διακινητών που εκμεταλλεύονται τους πρόσφυγες, όχι όμως η προστασία των προσφύγων και ο δίκαιος επιμερισμός ευθυνών ανάμεσα στα κράτη-μέλη. Αν το προσφυγικό αντιμετωπίζεται, και πάλι, ως ζήτημα ασφάλειας δυσχεραίνει η ευρωπαϊκή συνεργασία, ο αναπροσανατολισμός των ευρωπαϊκών κονδυλίων από την καταστολή στην υποδοχή αλλά και ακυρώνεται κάθε ενίσχυση της κοινωνικής μέριμνας".

Η Ε.Ε. θα κάνει νέο πόλεμο;, του Μπάμπη Αγρολάμπου (αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών)

Γράφει ο Μπάμπης Αγρολάμπος μετά τη δημοσίευση του κειμένου Αβραμόπουλου-Μογκερίνι για την Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε: "Ας υποθέσουμε ότι το Λιμενικό της Ιταλίας έχει εντοπίσει τα δουλεμπορικά που κάνουν το δρομολόγιο Τρίπολη – Λαμπεντούζα, παίρνει χρηματοδότηση από την Ε.Ε., έχει την κάλυψη της Frontex και σε ένα βράδυ οι ιταλικές ειδικές δυνάμεις βυθίζουν όσα πλοία βρουν δεμένα στα λιμάνια της Λιβύης. Για τα υπόλοιπα, ενδεχομένως οι επιχειρήσεις να γίνουν μεσοπέλαγα. Το σχέδιο είναι παράλογο, μπορεί να προκαλέσει νέες εκατόμβες αθώων, αλλά δεν ενέχει κανέναν κίνδυνο στρατιωτικών αντιδράσεων, η Λιβύη έχει καμιά δεκαπενταριά κυβερνήσεις, διπλάσιους στρατούς που αντιμάχονται και άντε να θέσει θέμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Με την Ελλάδα τι θα γίνει, στο πλαίσιο του σχεδίου Μογκερίνι - Αβραμόπουλου; Θα στείλουμε το Λιμενικό στη Σμύρνη και την Αλικαρνασσό και η Κύπρος στην Αττάλεια; Και τι θα κάνουν, θα βυθίσουν μήπως όλες τις φουσκωτές βάρκες και τις υποτυπώδεις σχεδίες που θα βρουν δεμένες στα λιμάνια;".

ΔΙΚΗ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Μπροστά στη δίκη της Χρυσής Αυγής, του Βασίλη Παπαστεργίου (αναδημοσίευση από την Εποχή)

"Από την πλευρά του ενιαίου ιδεολογικού και πολιτικού χώρου που συγκροτούν πλέον η Δεξιά και το Κέντρο αναπτύχθηκε μια αρκετά ομοιογενής προσπάθεια διασύνδεσης της ΧΑ με το κίνημα των πλατειών και την υποτιθέμενη “βία της Αριστεράς”. Στην προσπάθεια αυτή, ο κεντροδεξιός μύθος υποτίμησε σταθερά (και σκόπιμα) το υπόστρωμα των ιδεών στο έδαφος των οποίων άνθισε η Χρυσή Αυγή: τον εθνικισμό, το ρατσισμό, το σεξισμό και τον αντισημιτισμό. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί: πρόκειται για τις ίδιες πολιτικές δυνάμεις που επένδυσαν με συνέπεια σε αυτές τις ιδέες τις τελευταίες δεκαετίες (στην εκπαίδευση, την εξωτερική πολιτική, τον αθλητισμό και αλλού), ενώ ιδίως τα τελευταία χρόνια μείζονος σημασίας κρατικές πολιτικές φέρουν τη σφραγίδα αυτών των αντιλήψεων (Ξένιος Δίας, στρατόπεδα κράτησης μεταναστών κ.ά.)."

Για την πρώτη μέρα της δίκης

"Στα κενά που θα δημιουργούνται, άλλοτε σκόπιμα, εξαιτίας της Χ.Α, κι άλλοτε λόγω της προβλεπόμενης διαδικασίας, είναι που αποκτά αξία η εγρήγορση του αντιφασιστικού κινήματος. Το μεγάλο στοίχημα της δίκης, η καταδίκη των δραστών και των ηθικών αυτουργών των εγκλημάτων της Χ.Α, δεν θα κερδηθεί αν μείνει στους τέσσερις τοίχους της δικαστικής αίθουσας. H εγρήγορση αυτή δεν είναι αφηρημένη. Έχει συγκεκριμένους στόχους: α) Την προστασία των μαρτύρων. β) Την επίσπευση της δίκης. γ) Τη μεταφορά της δίκης σε προσβάσιμη αίθουσα στο κέντρο της Αθήνας, για τη διασφάλιση της μέγιστης δυνατής δημοσιότητάς της. δ) Την απόκρουση της ρατσιστικής και αντιπροσφυγικής υστερίας, που ενισχύει το σχέδιο της Χ.Α".

ΕΔΟΥΑΡΔΟ ΓΚΑΛΕΑΝΟ

Ο ήρωάς μου, Εδουάρδο Γκαλεάνο, του Ταρίκ Αλί (μετάφραση: Γιάννης-Ορέστης Παπαδημητρίου)

"Ο αείμνηστος φίλος και σύντροφός μου, ο ουρουγουανός δημοσιογράφος και ιστορικός Εδουάρδο Γκαλέανο, που πέθανε αυτή την εβδομάδα, ποτέ δεν αποκήρυξε τα πιστεύω του, δημοσίως ή κεκλεισμένων των θυρών. Ούτε πίστευε στους ήρωες. Όλη η δουλειά του διαπερνάται από την ιδέα της μαζικής δημοκρατίας, όπου οι φτωχοί και καταπιεσμένοι επιτυγχάνουν τη χειραφέτηση μέσα απ' την κοινή δράση για μικρούς ή μεγαλύτερους στόχους. Ο Γκαλέανο ήταν ένας σύγχρονος Σιμόν Μπολιβάρ που προσπαθούσε να πετύχει με την πέννα του, ό,τι κι ο απελευθερωτής με το σπαθί του: την ενότητα της ηπείρου τους, ενάντια σε παλιές και νέες αυτοκρατορίες."

12 χρόνια πριν: Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στην Αθήνα

Το Νοέμβρη του 2003, ο ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο βρέθηκε στην Αθήνα, προσκεκλημένος του περιοδικού «Σήματα Καπνού» και της Καμπάνιας «Ένα Σχολείο για την Τσιάπας». Η ομιλία του, στην πραγματικότητα η συζήτηση με όσες και όσους βρέθηκαν στην αίθουσα ΜΑΧ του Πολυτεχνείου, δημοσιεύτηκε στο τεύχος 19 (σελ. 20-26) των «Σημάτων Καπνού», που εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2004. Καθώς τα «Σήματα» δεν υπάρχουν σε ψηφιακή μορφή, ο Ηλίας Τζουράς έκανε τον κόπο να τη «σώσει», μεταφέροντάς τη από τις σελίδες του περιοδικού στην οθόνη. Στη μνήμη του Εδουάρδο Γκαλεάνο και της Αγγελικής Ξύδη, της ψυχής των «Σημάτων Καπνού», την αναδημοσιεύσαμε στο RedNotebook όπως τυπώθηκε.

ΔΙΕΘΝΗ

Ντιάζ: βεντέτα ενάντια σε έναν έντεχνα κατασκευασμένο δημόσιο εχθρό, Συνέντευξη της Ντονατέλα ντελα Πόρτα (μετάφραση: Βαρβάρα Κυριλλίδου)

Με αφορμή την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που καταδίκασε την Ιταλία για τα βασανιστήρια στο σχολείο Ντιάζ, τις μέρες της διεθνούς διαδήλωσης της Γένοβας, η κοινωνιολόγος Ντονατέλα ντελα Πόρτα μίλησε στον Ρομπέρτο Τσικαρέλι και το Μανιφέστο για τις δυσκολίες να ποινικοποιηθεί η αστυνομική πρακτική του βασανιστηρίου.

RedNotebook: ενδιαφέροντα άρθρα των τελευταίων ημερών

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Μια πλασματική έκρηξη, του Μάικλ Ρόμπερτς 

Ο μαρξιστής οικονομολόγος Μάικλ Ρόμπερτς σημειώνει ότι η άνοδος των δεικτών του Χρηματιστηρίου και τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού στις ΗΠΑ δεν σημαίνουν το τέλος της κρίσης που ξεκίνησε το 2008 – αλλά το ακριβώς αντίθετο. Όπως σημειώνει o Χρήστος Λάσκος στο εισαγωγικό σημείωμα [Καπιταλιστική κρίση: η μεγάλη (άμεση) εικόνα], υπάρχουν ισχυρότατες ενδείξεις πως κατευθύνεται σε ένα δεύτερο επεισόδιο έξαρσης, ίσως πολύ σύντομα, γεγονός που σημαίνει πως “καμιά νεοκεϋνσιανή οικονομική πολιτική, καμιά νομισματική επέκταση ή πιστωτική χαλάρωση δεν πρόκειται, όχι απλώς να επιλύσει το πρόβλημα της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά ούτε καν να αποτρέψει για σημαντικό χρόνο νέες εκρηκτικές εκδηλώσεις της”.

Μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

ΕΥΡΩΠΗ

Η τάση προς μία μετα-νεοφιλελεύθερη ιδεολογική ηγεμονία και ο ιδεολογικός ετεροχρονισμός της Ευρώπης, του Μιχάλη Σκομβούλη “Τα θεωρητικά επιχειρήματα υπέρ της αναπτυξιακής αναδιανομής βρίσκουν ολοένα και μεγαλύτερη ανταπόκριση σε συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς φορείς, όμως για τους ευρωπαϊκούς κεντρικούς θεσμούς συνεχίζουν να αποτελούν έναν «εξωτερικό θόρυβο». Η μόνη ιδεολογική αλλαγή που έχει επισυμβεί μετά την κρίση στον ευρωπαϊκό νεοφιλελευθερισμό είναι απλά να εξαλειφθεί οποιαδήποτε μέριμνα για την επέκταση της κοινωνικής κατανάλωσης (η οποία σε στοιχειώδη βαθμού καλυπτόταν -δανειοδοτικά- στον προ κρίσης νεοφιλελευθερισμό), υιοθετώντας αποκλειστικά τη πειθαρχική λογική ενός νεοφιλελεύθερου –γερμανικής καταγωγής, είναι η αλήθεια- ορντολιμπεραλισμού. Ενός οικονομικού καθεστώτος της «ακεραιότητας» και της «πειθαρχίας», το οποίο δικαιολογεί τον εαυτό του με επιλεκτικά ηθικολογικά τσιτάτα του Goethe όπου ο καθένας προσέχει και καθαρίζει «την είσοδο του» ώστε όλη «η γειτονιά να είναι καθαρή». Δεν είναι η πρώτη φορά που σε περίοδο κρίσης ο ιδεολογικός ετεροχρονισμός της «Γηραιάς» ηπείρου μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνος: Όταν μετά την κρίση του 1929 οι ΗΠΑ στρεφόντουσαν στο New Deal οι εθνικισμοί και οι «πειθαρχίες» της Ευρώπης άνοιγαν αμετάκλητα την πόρτα της ιστορίας για τον ναζισμό και το φασισμό”.

ΓΕΡΜΑΝΙA

Η αποδόμηση του γερμανικού εργασιακού θαύματος και, μαζί, των εθνοκεντρικών αφηγήσεων, του Οδυσσέα Αϊβαλή Διαβάζοντας την μπροσούρα του Κλάους Ντέρε "Το «γερμανικό εργασιακό θαύμα»: Μοντέλο για την Ευρώπη;", που κυκλοφορεί στα ελληνικά από το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, ο Οδυσσέας Αϊβαλής εξηγεί πού αστοχούν οι θεωρίες μητρόπολης-περιφέρειας, που θεωρούν ότι “οι μισθοί στις καπιταλιστικές μητροπόλεις αυξάνονται ως αποτέλεσμα της οικονομικής ανάπτυξης, ενώ οι κοινωνικές αντιθέσεις βρίσκουν τρόπους να διευθετηθούν, χωρίς να αμφισβητείται το κοινωνικό σύστημα”: “Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην εργασία που υλοποίησε η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση Σρέντερ, το 2003, είχαν ως συνέπεια η Γερμανία να αποκτήσει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά σε εργαζόμενους-φτωχούς στην Ευρώπη, οι εργαζόμενοί της δηλαδή να αμείβονται κάτω από τα όρια της φτώχειας. Σε σύνολο ενεργού πληθυσμού 42 εκατομμυρίων, τα 8 εκατομμύρια υποαπασχολούνται με 400 έως 800 ευρώ τον μήνα”.

Μπορεί να μας διδάξει κάτι το «γερμανικό μοντέλο»;, του Κλάους Ντέρε Aπόσπασμα από την μπροσούρα με τίτλο "Το «γερμανικό εργασιακό θαύμα»: Μοντέλο για την Ευρώπη;", του γερμανού καθηγητή Εργασιακών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Γένας Κλάους Ντέρε: “Η επισφάλεια σε πλούσιες κοινωνίες, όπως η Γερμανία, δεν είναι μόνο μια κοινωνική κατάσταση ή μια προσωρινή παθολογία. Πρόκειται για ένα καθεστώς ελέγχου και πειθάρχησης, το οποίο αλλάζει την κοινωνία της εργασίας στην ολότητά της. Τα εμπειρικά ευρήματα που παρουσιάζονται φανερώνουν μια εξέλιξη σύμφωνα με την οποία η επισφάλεια, πίσω από την πρόσοψη μιας υποτιθέμενης συμμετοχής-ρεκόρ στην εργασία, έχει γίνει μια «κανονική» μορφή οργάνωσης της εργασίας με τα δικά της χαρακτηριστικά και τις δικές της μορφές ύπαρξης. Αυτός ο τρόπος ύπαρξης οδηγεί στην εξαφάνιση της επίσημα καταγεγραμμένης ανεργίας, ενσωματώνοντας ανέργους και άνεργες σε ανασφαλείς, αβέβαιες σχέσεις εργασίας, οι οποίες με τη σειρά τους εκτοπίζουν κοινωνικά προστατευόμενες μορφές απασχόλησης. Το Χαρτς 4 δημιουργεί ένα παρόμοιο αποτέλεσμα όπως τα πτωχοκομεία και τα καταναγκαστικά μέτρα που υπήρχαν στην καταρρέουσα φεουδαρχική τάξη.

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

«Πατριώτη Ευρωπαίε», να μια «κεντροδεξιά»!, του Νίκου Σκοπλάκη Ο Νίκος Σκοπλάκης για τη γερμανική Χριστιανοδημοκρατία: ” Όσο φιλότιμα κι αν προσπαθεί να τα μαζέψει εκ των υστέρων η Άνγκελα Μέρκελ για το πολύτιμο θεαθήναι, η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της CDU/CSU είναι ένας χώρος όχι μόνο ισλαμοφοβικός, αλλά εργοτάξιο πολύμορφων κοινωνικών αποκλεισμών. Ήδη το 2010, ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Χορστ Ζέεχοφερ (CSU), είχε προκαλέσει αίσθηση λέγοντας σε συνέντευξη στο ειδησεογραφικό περιοδικό Focus ότι η Γερμανία πρέπει να επιβάλει περιορισμούς στη μετανάστευση από «ξένους πολιτισμικούς χώρους» και ότι «δεν χρειαζόμαστε επιπλέον μετανάστευση από άλλους πολιτισμικούς χώρους»

ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ

Το μόνο που ζητάμε από την Ευρώπη είναι μια ευκαιρία, των Γιάννη Δραγασάκη, Γιάνη Βαρουφάκη και Ευκλείδη Τσακαλώτου Ενόψει της συνεδρίασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες, οι Γιάννης Δραγασάκης, Γιάνης Βαρουφάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος γράφουν στους Financial Times: “Η δημοσιονομική μας προσαρμογή υπήρξε πολύ μεγαλύτερη από άλλων χωρών. Από το 2009, έχουν εφαρμοστεί περικοπές δημοσίων δαπανών και αυξήσεις φόρων που ανέρχονται στο 45% του διαθέσιμου εισοδήματος των ελληνικών νοικοκυριών. Στην Πορτογαλία, ο αντίστοιχος δείκτης ήταν 20%. Στην Ιταλία και την Ιρλανδία, 15%. Και όχι μόνο ήταν μεγαλύτερα τα δημοσιονομικά μεγέθη, αλλά για κάθε ποσοστιαία μονάδα σταθεροποίησης, η ελληνική οικονομία συρρικνωνόταν περισσότερο από τις άλλες. Αυτό οφείλεται στο ότι είναι πιο κλειστή οικονομία˙ η μείωση της ζήτησης έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στα εγχώρια προϊόντα παρά στα εισαγόμενα. Τα διαδοχικά κύματα μέτρων λιτότητας επέτειναν τη συρρίκνωση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, κάτι που αύξανε διαρκώς τον λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ, καθιστώντας τη δυναμική του χρέους μη διαχειρίσιμη. Η Ελλάδα δανείζεται ολοένα και περισσότερο για να αποπληρώσει παλιότερα δάνεια”. 

Mετάφραση από τους Financial Times: Δημήτρης Ιωάννου

Η λιτότητα, το Grexit και η διαπραγμάτευση, του Πέτρου Σταύρου “Χρήζει επισήμανσης μια ορισμένου είδους κινδυνολογία που έχει οικειοποιηθεί σε ένα βαθμό και η Αριστερά και που, με λίγα λόγια, ταυτίζει τη ρήξη εντός της Ευρωζώνης, με όρους στάσης πληρωμών, με το Grexit. Η ίδια αντίληψη δαιμονοποιεί μεθόδους και εργαλεία που αντικειμενικά βάζει στο τραπέζι των συζητήσεων η ίδια η σκληρή πραγματικότητα της οικονομικής συγκυρίας. Ο έλεγχος κεφαλαίων, ο εσωτερικός δανεισμός και η εναλλακτική χρήση νέων μέσων πληρωμών θεωρείται ότι θα φέρουν την καταστροφή και τη γενική πτώχευση της κοινωνίας. Αν όμως αποδεχθούμε την παραπάνω λογική τότε, πριν ξεμείνουν τα ταμεία του δημοσίου από ρευστό, θα έχει ξεμείνει η αριστερά και το κίνημα από κάθε πολιτικό εργαλείο και μέσο πίεσης. Χωρίς κανένα αντισυμβατικό μέσο ρευστότητας –στην ουσία, χωρίς κάποιο εναλλακτικό σχέδιο πίστωσης- η πορεία της διαπραγμάτευσης θα εξαρτηθεί μονομερώς από τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Είναι όμως η χρήση αντισυμβατικών μέσων η ασφαλέστερη οδός εξόδου από το ευρώ;”.

Ρήξη σημαίνει Grexit; του Χρήστου Λάσκου Γράφει στο alterthess o Χρήστος Λάσκος: “Ούτως ή άλλως σε συμβιβασμό θα καταλήξουμε, αν όλα πάνε καλά. Μάλλον, ο κομμουνισμός δεν είναι στις προσεχείς επιδιώξεις. Το προφανές, ωστόσο, είναι πως συμβιβασμός χωρίς σύγκρουση είναι αδύνατος. Κι όλοι κατανοούν εντελώς, πιστεύω, πως αυτή η διατύπωση δεν συνιστά κανενός είδους αντίφαση”.

ΣΥΡΙΖΑ

Πρώτα το κόμμα. Ναι, αλλά πώς, του Παναγιώτη Λαμπρόπουλου Ο Παναγιώτης Λαμπρόπουλος γράφει για τις σχέσεις κόμματος-κυβέρνησης στη συγκυρία που άνοιξε η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ: “Προφανώς, η κυβέρνηση μπορεί να παράγει πολιτική, αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι η «πολιτική του κόμματος». Κι αυτό γιατί, πέρα από το γεγονός ότι η κυβέρνησή αναγκαστικά, προσπαθεί να υλοποιήσει μέρος της πολιτικής του κόμματος, η παραγωγή πολιτικής στο εσωτερικό της είναι μια διαδικασία που επηρεάζεται από την συγκυρία και τους διάφορους συσχετισμούς πολύ περισσότερο απ' ό,τι συμβαίνει στο κόμμα. Η παραγωγή πολιτικής από την κυβέρνηση επηρεάζεται πολύ περισσότερο από «τις ανάγκες της στιγμής», ρέπει περισσότερο προς τους αναγκαίους συμβιβασμούς, έχει αναγκαστικά στενότερο ορίζοντα”.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗ

Bullying: Ο νέος ηθικός πανικός, της Ντίνας Τζουβάλα και της Λίνας Θεοδώρου “Οι αριστεροί, από την άλλη, βρίσκονται σε αμηχανία. Καταρχάς, το συμβάν δεν ενδείκνυται για μια αυστηρά μαρξιστική ανάγνωση, στην οποία τα ερμηνευτικά εργαλεία θα λειτουργούσαν στον αυτόματο. Επιπλέον, όμως, τίθεται το ζήτημα της συγκυρίας της Κυβέρνησης της Αριστεράς, η οποία κλήθηκε να κυβερνήσει με την ανοχή ή και την ψήφο συντηρητικών και φασιζουσών μερίδων του πληθυσμού, με αποτέλεσμα να αφήνεται στο θρήνο του συγκεκριμένου, στο θυμό και σε μια εντέλει αρρενωπή δίψα για αίμα. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να κάνει, άλλωστε, εφόσον ζητήματα όπως η τρανσφοβία, η ομοφοβία, ο σεξισμός, η χοντροφοβία, καθώς και οι διακρίσεις με βάση την αναπηρία, είναι ένα μάντρα που επαναλαμβάνεται χωρίς να γίνεται ποτέ μια παρέμβαση με δέσμευση και συγκεκριμένη ατζέντα στο σήμερα;”.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ

Τι συμβαίνει με την ενέργεια;, του Αλέξανδρου Ζαχιώτη και του Δημήτρη Τσέκερη “Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως η αγωνία της νέας ηγεσίας του ΥΠΑΠΕΝ να μειώσει το ενεργειακό κόστος στη βιομηχανία, κινείται στο πλαίσιο της ηγεμονίας του αντιπάλου, η οποία ορίζει πως το κεφάλαιο είναι, τελικά, η κινητήριος δύναμη της οικονομικής και κοινωνικής ανάκαμψης. Ακόμα κι αν η τεράστια ανεργία πολλαπλασιάζει τις πιέσεις, η λύση δεν βρίσκεται στο να χρηματοδοτούν οι εργαζόμενες τάξεις την απασχόλησή τους. Μια αριστερή κυβέρνηση οφείλει να διαμορφώνει τους όρους για τη διάρρηξη αυτής της ηγεμονίας κι όχι για την εμπέδωσή της”.

Για τον εκδημοκρατισμό της αστυνομίας: Να κάνουμε τομές στη συνέχεια του κράτους, του Γιάννη Σταυρούλια και του Γιάννου Γιαννόπουλου “Χρειαζόμαστε μια συνολικότερη στρατηγική, η οποία θα ενσωματώνει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, τις προτάσεις του Τμήματος Δικαιωμάτων, πολύτιμες συμβολές και αναλύσεις συλλογικοτήτων που ευαισθητοποιούνται γύρω από ζητήματα δημοκρατίας, καταστολής, κρατικής αυθαιρεσίας. Θα ξεκινάει από την κατάργηση του ειδικού καθεστώτος ατιμωρησίας που απολαμβάνουν τα αστυνομικά σώματα. Ένας λόγος για τους οποίους κάποια τμήματα της αστυνομίας είναι απεχθή στην πλειονότητα της κοινωνίας, είναι η ασυδοσία τους. Μια στο τόσο, μαθαίνουμε, κατ’ εξαίρεση, απ’ τις ειδήσεις κάποια εντελώς εξόφθαλμα περιστατικά αστυνομικής βαρβαρότητας, απλά και μόνο για να επιβεβαιωθεί ο κανόνας, ο οποίος είναι κοινό μυστικό. Ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς να λογοδοτήσουν πουθενά. Αυτή η παροχή ασυλίας διασφαλίζεται με πολλούς τρόπους. ΕΔΕ οι οποίες γίνονται για να καλύψουν αυθαιρεσίες αστυνομικών, σύμπραξη με τη δικαστική εξουσία η οποία αποτυπώνεται στην πλήρη υιοθέτηση του πρίσματος του αστυνομικού οργάνου όταν αυτό καταθέτει είτε ως θύτης, είτε ως θύμα, δυσανάλογα ελαφριά ποινή όταν ο θύτης είναι αστυνομικός, διαφύλαξη ανωνυμίας των θυτών – αστυνομικών από την υπηρεσία τους, ακόμα και ανοχή ή επιβράβευση της συγκάλυψης εγκληματικών ενεργειών από αστυνομικούς αντί καταδίκης τους. Για του λόγου το αληθές, αρκεί κανείς να παρευρεθεί σε κάποια δίκη με μάρτυρα αστυνομικό ώστε ν’ ακούσει την έδρα να ρωτά «Μα είναι δυνατό να αμφισβητείτε την μαρτυρία του κρατικού υπαλλήλου (ή αστυνομικού οργάνου);», ούτε λόγος για το τι συμβαίνει δε αν ο έτερος μάρτυρας είναι μετανάστης ας πούμε ή διαδηλωτής”.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ-ANTIΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Βαθιά κατάλαβέ τον…, της Μαρίας Κανελλοπούλου Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό στη Βουλή, με πρωταγωνιστή τον χρυσαυγίτη βουλευτή Μιχάλη Αρβανίτη που απείλησε τη ζωή της, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Κανελλοπούλου γράφει: “Αποφάσισα να προσφύγω στη δικαιοσύνη εναντίον του Αρβανίτη, όχι θεωρώντας ως προνομιακό το πεδίο του δικαστικού ακροατηρίου. Δεν επιδιώκω να ποινικοποιήσω την πολιτική ζωή, αν νοείται ως στοιχείο της πολιτικής ζωής η διαφωνία που εκφράζεται με απειλές αποκεφαλισμών. Όσο αποτελεσματική είναι η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία απέναντι στην φασιστική απειλή, το ίδιο είναι και η Δικαιοσύνη. Ο φασισμός συντρίβεται, δεν αποτελεί ούτε συνομιλητή ούτε αντίδικο. Ωστόσο δεν προτίθεμαι να χαρίσω ούτε σπιθαμή θεσμικού χώρου σε άτομα που εκτιμούν ότι θα το κάνω είτε γιατί φοβάμαι, είτε , το χειρότερο, γιατί αδιαφορώ”.

Η κρυφή γοητεία της Χρυσής Αυγής, του Δημήτρη Ψαρρά Μιλώντας στην εκδήλωση με τίτλο "Το αντιφασιστικό κίνημα μπροστά στη δίκη της Χρυσής Αυγής", που διοργάνωσε το Σάββατο 14 Μάρτη 2015 ο Αντιφασιστικός Συντονισμός, o Δημήτρης Ψαρράς σημειώνει: “Κακά τα ψέματα. Η ανάρρηση της Αριστεράς στην κυβέρνηση δεν υπήρξε αποτέλεσμα της νίκης των αριστερών ιδεών και της συντριβής του νεοφιλελευθερισμού. Η μαζική απήχηση της Χρυσής Αυγής υπήρξε αποτέλεσμα ήττας της Αριστεράς και των ιδεών της. Και τυχόν απαλλαγή της ηγεσίας της ναζιστικής οργάνωσης από τα εγκλήματα που όλοι γνωρίζουμε ότι αυτή έχει διαπράξει, θα είναι μια χειρότερη ήττα πάλι της Αριστεράς. Ποιος θα πάρει την ευθύνη για την ανασυγκρότηση των Ταγμάτων Εφόδου και τη διοργάνωση νέων πογκρόμ; Σημειώνω μόνο ότι μετά από ενάμιση χρόνο που λούφαζε η οργάνωση, ενθαρρυμένη από τα φαινόμενα που περιέγραψα, ετοιμάζεται για δημόσια αντιμεταναστευτική εκδήλωση το άλλο Σάββατο στο κέντρο της Αθήνας, στις 21 δηλαδή Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού και ενώ ήδη και στην Αθήνα έχει εξαγγελθεί μαζική αντιρατσιστική κινητοποίηση. Ποιος δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει;”.

Ποιος χρειάζεται τον Σαλβίνι;, του zeropregi “Ο Ματέο Σαλβίνι είναι ο τέλειος αντίπαλος για τον Ματέο Ρέντσι. Βρίσκεται στον αντίποδά του: αντιευρωπαϊστής της τελευταίας στιγμής (παρόλο που η Λέγκα του Βορρά είχε ψηφίσει την περίφημη Συνθήκη της Λισαβόνας και όλα τα μέτρα υπέρ του ευρώ), κατά των μεταναστών, κατά του Νόμου Φορνέρο (άλλο που η δημιουργία επισφαλών θέσεων εργασίας, από κάτι Μπιάτζι και κάτι Σακόνι, ήταν ωραία πράγματα). Κυρίως, όμως, δεν ρισκάρει να πάρει ψήφους «από τα αριστερά», όπως ίσως να έκανε το Κίνημα των Πέντε Αστέρων. Ο Σαλβίνι είναι άξεστος, ενώ ο Φλωρεντίνος Ματέο παρουσιάζεται ως το καλό προσκοπάκι. Επιπλέον, ξεκινά από μια βάση του 4%, ενώ ο Ρέντσι εκκινεί από το 40% που πήρε στις Ευρωεκλογές. Ο Ματέο του Μιλάνο θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε πως η κρίση είναι απόρροια των τριών τελευταίων χρόνων, ενώ ο Ματέο της Φλωρεντίας πως, ναι μεν υπάρχει κρίση, αλλά η Ιταλία βρίσκεται σε μια επιτυχημένη πορεία εξόδου από αυτήν. Τέλος δε, αυτό το τέρας που λέγεται Σαλβίνι δημιουργεί το μπλοκ που, τα τελευταία τρία χρόνια, μέσα από ευρείες συμφωνίες, παγίωσε την δυναμική του για τα καλά”. 

Μετάφραση από το Manifesto: Βαρβάρα Κυριλλίδου

Μπλόκο στις απελάσεις, του Δημήτρη Γκιβίση Στην κυριακάτικη στήλη του στο RedNotebook, ο Δημήτρης Γκιβίσης γράφει αυτή την εβδομάδα για τον σενεγαλέζο πρόσφυγας Elhadji NF, τον μοναδικός από τους επιβαίνοντες σε αεροσκάφος της Iberia που δεν θα ταξίδευε οικειοθελώς: “Όταν οι υπόλοιποι επιβάτες είδαν τον δεμένο με χειροπέδες πρόσφυγα μέσα αρνήθηκαν να ταξιδέψουν σε μια πτήση που έκανε αναγκαστική απέλαση, και η απογείωση καθυστέρησε για περισσότερο από μία ώρα. Μπροστά σε μια ομαδική πράξη πολιτικής ανυπακοής, αλλά και αλληλεγγύης, που οργανώθηκε αυθόρμητα από τα κάτω, οι υπεύθυνοι της εταιρείας ζήτησαν την επέμβαση της αστυνομίας προκειμένου να γίνει η πτήση. Αποτέλεσμα της αστυνομικής επιχείρησης και της μάχης που δόθηκε σώμα με σώμα μέσα στο αεροπλάνο, ήταν να συλληφθούν εννιά επιβάτες που οδηγήθηκαν με χειροπέδες στα μπουντρούμια του αστυνομικού τμήματος στο Terminal 4 του αεροδρομίου Μπαράχας, και οι οποίοι περιμένουν τις επόμενες μέρες να πάνε στο δικαστήριο κατηγορούμενοι για τραυματισμούς αστυνομικών και διατάραξη της δημόσιας τάξης. Η αντίδραση των επιβατών ήταν μια ακόμα από τις πολλές που έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα μέσα σε αεροπλάνα, και ενθαρρύνονται από το μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, που με διάφορες δράσεις (π. χ. πιέσεις στους πιλότους για να αρνηθούν να πιλοτάρουν, ενημέρωση στους επιβάτες, κλπ) προσπαθούν να μπλοκάρουν τις απελάσεις.”

ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

Τι τα θέλουμε τα όπλα, τα κανόνια, τα σπαθιά…, του Στρατή Μπουρνάζου Με αφορμή την απόφαση της Περιφέρειας Αττικής και του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η στρατιωτική παρέλαση για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου να διεξαχθεί κανονικά, και να τελειώσει με δημοτικούς χορούς, ο Στρατής Μπουρνάζος γράφει: “Αναζητώντας μια κίνηση η οποία να ενώνει τον λαό, να εξασφαλίζει τη συναίνεση της συντριπτικής πλειονότητας και ταυτόχρονα να εκφράζει το πνεύμα της νέας εποχής σκέφτομαι: Τι το απλούστερο, σαφέστερο, ωραιότερο από το να μη γίνει η παρέλαση, όχι όμως για λόγους ιδεολογικούς, αντιμιλιταριστικούς και πασιφιστικούς, αλλά λόγω της ανθρωπιστικής κρίσης; Δηλαδή η Περιφέρεια και το υπουργείο και η κυβέρνηση να αποφασίσουν ότι τα λεφτά θα δοθούν σε τρία νοσοκομεία ή σχολεία, και αντί για την παρέλαση θα γίνει ένα γλέντι στο Σύνταγμα, χωρίς τανκς, αεροπλάνα και στρατά; Αν η παρέλαση κοστίζει στην καλύτερη περίπτωση γύρω στις 430.000 (ενώ μπορεί να υπερβεί και τα 3 εκατομμύρια ευρώ), δεν είναι κρίμα και άδικο, δεν είναι αμαρτία, όταν υπάρχουν τόσες ανάγκες (στα σχολεία, τα νοσοκομεία, τους αρχαιολογικούς χώρους, τις υποδομές, για τους άνεργους, τους άστεγους, παντού) να σπαταλιούνται για παρελάσεις;”.

Για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, του Κώστα Βούλγαρη “Προχωρώντας λοιπόν τη σκέψη του Μπουρνάζου, θα πρότεινα το κονδύλι για το ταρατατζούμ της Πλατείας Συντάγματος να διατεθεί για την πρόσληψη αρχαιοφυλάκων στη Δήλο, ώστε να καταστεί και πάλι επισκέψιμη, και μάλιστα την 25η Μαρτίου ο υπουργός Εθνικής Άμυνας να προσέλθει στο νησί και να τιμήσει εκεί την επέτειο εγκαθιστώντας τους αρχαιοφύλακες, μαζί με την περιφερειάρχη Αττικής Ρένα Δούρου, αφού μαζί θα πάρουν αυτή την πρωτοβουλία, δηλαδή της μεταφοράς του εορτασμού και των πόρων στο μικρό αυτό νησί. Μάλιστα, παρ’ ότι δεν είμαι οικονομολόγος, προχώρησα και σε έναν πρόχειρο υπολογισμό, διαπιστώνοντας πως το κόστος της παρέλασης στην Αθήνα αντιστοιχεί στους μισθούς 15 αρχαιοφυλάκων στη Δήλο, τουλάχιστον για 20 χρόνια…”.

Η καμήλα και το κουνούπι. Συριζανελίτες;, του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου Με αφορμή άρθρο του σκιτσογράφου Ανδρέα Πετρουλάκη στο Protagon για την “εθνολαϊκιστική στροφή” πολέμιων της Ακροδεξιάς, στο φόντο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος γράφει: “Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά με όσους ανησυχούν για την Ακροδεξιά και τον «εθνολαϊκισμό» στο Κέντρο με όσους ανησυχούμε γι' αυτά στην Αριστερά. Θεμελιώδης, γιατί οι πρώτοι καταλαβαίνουν τον λαϊκισμό ως «μη παγιωμένο ιδεολογικά πολιτικό ύφος», δηλαδή ως στυλ. Εμείς, πάλι, νομίζουμε ότι είναι άποψη, κυρίως όμως πρακτική, μέσα στην κοινωνία και τους κρατικούς μηχανισμούς, που μέσα στα χρόνια της «εθνικής σωτηρίας» έπεισε (κάμποσους) φτωχούς και υποστηρίχτηκε ποικολοτρόπως από (κάμποσους) πλούσιους. Μολονότι λοιπόν αριστεροδέξιοι λαϊκιστές, ή κάτι τέτοιο, είμαστε περιχαρείς που η αριστερή κυβέρνηση τον αντιμετωπίζει στην πράξη – που επιβεβαιώνει, δηλαδή, το πρόσημό της ως αριστερή, και όχι απλώς αντιμνημονιακή, διαψεύδοντας ειλικρινείς και προσχηματικές ανησυχίες για τη σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ”.

***

Τι απέγινε ο Φρανσουά Βιγιόν; (μέρος Α'), του Νίκου Σκοπλάκη “Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και τις συγκρούσεις, ο απόφοιτος της Σορβόννης, που δεν τρώει πάντα όταν πεινάει και περιγράφει τον εαυτό του στα ποιήματά του σαν «καπνιστή ρέγκα» («hareng saur») ή σαν «πιο αδυνατισμένο από χίμαιρα» («plus maigre que chimère») γεμίζει τον νου και τις αισθήσεις του με τον λόγο και τα θεάματα των δρόμων και των κοινωνικών αντιθέσεων. Σ’ ένα βραχυκύκλωμα λογιοσύνης και σκώμματος, προσεταιρίζεται τη μοίρα εκείνων που αλητεύουν και μεθούν μέσα στην αθεράπευτη φτώχεια, η οποία επικρατεί στο Παρίσι. Όπως και άλλοι γραμματικοί (clercs) της εποχής του, αδυνατεί να βρει τις περιορισμένες προσβάσεις στην επιτυχία, αλλά βρίσκει τις απεριόριστες διακλαδώσεις μιας ζωής υπό προθεσμία, συχνά μαζί με γυναίκες που αναζητούν στην πορνεία μια συγκυρία επιβίωσης ή ελευθερίας. «Πόρνος είμαι και η πόρνη μ’ ακολουθεί», γράφει ο Βιγιόν στην «μπαλάντα της χοντρής Μαργκό». Είναι, όμως, έκδηλο ότι έχει θυμό να εκφράσει, κινδύνους ν’ αποσοβήσει, κατηγορίες να προσαγάγει, όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για εκείνους που διαμεσολαβούν στην κοινωνία την ανέφικτη προσδοκία του πλούτου και την κούφια ηθική. Στην ίδια μπαλάντα, άλλωστε, συμπληρώνει: «Μες στο μπορντέλο αυτό που η ζήση μας περνά». Στο έργο του Βιγιόν, τα φαινόμενα είναι απατηλά, όπως τού απέδειξε η ρευστότητα της ζωής του, καθώς στην κοινωνική συγκυρία της εποχής του η σωτηρία ή η καταστροφή των ανθρώπων εξαρτιόταν από μια στιγμιαία ιδιοτροπία ή έναν παράλογο ντετερμινισμό”.

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 ΣΤΟ RedNotebook

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 ΣΤΟ RedNotebook

Γράφουν οι: 

Εφη Αχτσιόγλου, Γιάννος Γιαννόπουλος, Κώστας Γούσης, Ηρώ Διώτη, Γιώργος Κυρίτσης, Μαρία Μπόλαρη, Κατερίνα Νοτοπούλου, Μυρτώ Τουρτούρη, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Στέφανος Τυροβολάς, Μιχάλης Υδραίος

***

18 οικονομολόγοι στους Financial Times: Η Ευρώπη θα ωφεληθεί εάν επιτραπεί στην Ελλάδα να κάνει μία νέα αρχή

Το αθέατο διακύβευμα των εκλογών Ι, του Γιώργου Νικολαΐδη

Μια στιγμή/άπειρες δυνατότητες, της Αλίκης Κοσυφολόγου

Ειδικά εσύ που δεν θέλεις να ψηφίσεις, του Παναγιώτη Βωβού

Κυβέρνηση της Αριστεράς και ο ρόλος του κινήματος, του Σεραφείμ Ι. Σεφεριάδη

Οι συμπολίτες μου με τα ρουφηγμένα μάγουλα, της Μυρτώς Μπολώτα

Τι μας αποκαλύπτει η «αναταραχή του φράγκου» για την ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική;, του Πέτρου Σταύρου

Προτεραιότητες για μια αριστερή πολιτική στην υγεία, του Πάνου Παπαδόπουλου

Περί εικόνων και δαιμονίων, της Ελένης Καλαμπάκου

Οι πιο πρόσφατες αναρτήσεις στο RedNoteBook

Ευθύνες και υπευθυνότητες, της Έλενας Παπαδοπούλου

Τι δεν θα ακούσετε στα προεκλογικά πάνελ για την οικονομία, του Πέτρου Σταύρου

Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και κυβερνητικές δεσμεύσεις για το δημόσιο ελληνικό χρέος, του Χρήστου Βαλλιάνου

Το «μέιλ Χαρδούβελη» και το μίσος για τον κόσμο της εργασίας, του Χρήστου Σίμου

Γιατί το προσφυγικό και το μεταναστευτικό δεν είναι προνομιακά πεδία για τη ΝΔ, του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015

Μια ηχηρή αριστερή απάντηση στην Ευρώπη της κρίσης, της Έφης Αχτσιόγλου

Ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες, του Στέφανου Τυροβολά

Κυβέρνηση της Αριστεράς: Ένα μεταβατικό πολιτικό σχέδιο, της Μαρίας Μπόλαρη

Εκλογές με δημοκρατία τύπου Γ, της Ηρώς Διώτη
Χρήστος Λάσκος: «Θα κόψουμε το λαιμό μας» για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (συνέντευξη στο voria.gr)

CHARLIE HEBDO

Τρεις λέξεις για τους νεκρούς και για τους ζωντανούς, του Ετιέν Μπαλιμπάρ (Mετάφραση από τη Libération: Νίκος Σκοπλάκης)

Charlie Hebdo II, του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Μια επίθεση με πολλαπλούς στόχους, της Μάνιας Μπαρσέφσκι

Η ελληνική Τζιχάντ, του Γιάννη-Ορέστη Παπαδημητρίου

Η απάντηση της Ευρώπης απέναντι στη βία του ISIS πρέπει να είναι η αλληλεγγύη, της Ελένης Καλαμπάκου

ΣΤΗΛΕΣ

[Notes+Books] Ο πολιτικός φόβος, του Χαράλαμπου Πουλόπουλου

[Μια ματιά στον κόσμο] Λευτεριά στον Τόμισλαβ Κεζαρόφσκι, του Δημήτρη Γκιβίση

Οι πιο πρόσφατες αναρτήσεις άρθρων στο Red Notebook

Μετα-παπανδρεϊσμός, του Αλέξανδρου Ζαχιώτη

Με αφορμή τα σλόγκαν του "Κινήματος Αλλαγής" του ΓΑΠ, και διαβάζοντας το «Καινούργιο πνεύμα του καπιταλισμού», των Luc Boltanski και Eve Chiapello, ο Αλέξανδρος Ζαχιώτης σημειώνει ότι ο νεοφιλελευθερισμός κατάφερε να εδραιωθεί, μεταξύ άλλων, παρουσιάζοντας την εργασιακή ευελιξία σα μορφή υπέρβασης και τις νέες μορφές οργάνωσης του μάνατζμεντ σαν ό,τι πιο κοντινό στην αυτοδιαχείριση και την αυτοοργάνωση, στα προτάγματα δηλαδή των κινημάτων του '68. "Σ’ έναν κόσμο μεταμοντέρνο", καταλήγει, "γιατί να μην έχει κι ο Παπανδρέου το δικαίωμα στην επάνασταση;".

Μίσα Welcome home, We’ve missed you!, της Αλίκης Κοσυφολόγου

Με αφορμή το γνωστό πρωτοσέλιδο των Νέων για την έλευση της ρωσικής αρκούδας, η Αλίκη Κοσυφολόγου επιεβαιώνει την έντονη φημολογία των ημερών ότι ο Μίσα, η μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων που φιλοξενήθηκαν στην Μόσχα το 1980 προετοιμάζει την μετεγκατάστασή του στην Ελλάδα: "Ο Βικτώρ Τσιζίκωφ, εμπνευστής του Μίσα το 1977, μάλλον δεν θα μπορούσε να έχει φανταστεί τον ιστορικό αντίκτυπο της δημιουργικής του σκέψης. Τότε, αξιοποιώντας ένα διαχρονικό σύμβολο του ρώσικου λαϊκού πολιτισμού, επιχείρησε να δοκιμάσει μέσα από την φιγούρα του καλόκαρδου και χαριτωμένου Μίσα κυρίαρχες ψυχροπολεμικές αναπαραστάσεις της Ρωσίας και του κομμουνισμού. Βεβαίως, μία δεκαετία αργότερα ο υπαρκτός κομμουνισμός κατέρρεεε υπό το βάρος των εσωτερικών αντιφάσεών του και διεθνών εξελίξεων, σφραγίζοντας έτσι την συλλογική εμπειρία στη Ρωσία του περασμένου αιώνα. Ο χρόνος πέρασε και η μνήμη της μορφής του Μίσα ξεθώριασε μαζί με την κατακρήμνιση της ιδεολογικής επιρροής της Αριστεράς στη Ρωσία. Σήμερα, τον Μίσα διαδέχτηκε η αρκούδα του λογότυπου του κόμματος της «Ενωμένης Ρωσίας», που ίδρυσε ο Ντ. Μέντβεντεφ το 2000, και μάλλον περισσότερο απ' όλα συμβολίζει τον επιθετικό νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό της Ρωσίας του 21ου αιώνα".

Τις ζωές μας πίσω, του Πάνου Χριστοδούλου
Με αφορμή την έναρξης της προεκλογικής περιόδου, ο Πάνος Χριστοδούλου γράφει ότι σημασία δεν έχει μόνο η μάχη αλλά και σε ποιον αφιερώνεται. "Όχι στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στις ζωές που μας στέρησαν, στους φίλους μας που λύγισαν, σε όσους άντεξαν και δεν μπορούσαν να κοιμηθούν τα βράδια, σε μια γενιά που κατέστειλαν ανελέητα. Για να θυμόμαστε αύριο ότι αυτή τη φορά η μάχη δεν γίνεται για να αλλάξουν πρόσωπα στα υπουργεία, για να φύγουν οι κακοί και να έρθουν οι καλοί, αλλά για να αλλάξουν οι ζωές μας"

Βασίλειος Καισαρείας, της Κατέ Καζάντη

Η Κατέ Καζάντη για τον Βασίλειο Καισαρείας σημειώνει: "Η ορθόδοξη εκκλησία, όταν πλέον είχε καταστεί σύμβολο της κυριαρχίας και του κατεστημένου, τον αγιοποίησε, για λόγους φυσικά άσχετους με την συμβολή του στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Στις μέρες μας, στην καθ’ ημάς Ανατολή, ταυτίζεται με τον δυτικότροπο άγιο που φέρνει κάθε Πρωτοχρονιά δώρα «εκ Θεού», δια της καθαγιασμένης μεν, διόλου ενοχλητικής στους εξουσιαστές δε, ελεημοσύνης".

Για τον Κώδικα Δεοντολογίας των Τραπεζών (και όχι μόνο), της Αναστασίας Ματσούκα

H Aναστασία Ματσούκα εξηγεί ποιο είναι το πρόβλημα με τον Κώδικα Δεοντολογίας που τέθηκε σε ισχύ στις 31 Δεκεμβρίου: "Το νέο πλαίσιο διευθέτησης αναδεικνύει τα πιστωτικά ιδρύματα για μια ακόμα φορά το απόλυτα κυρίαρχο μέρος στη σχέση με τους δανειολήπτες: οι τελευταίοι θα πρέπει να είναι συνεργάσιμοι για το καλό τους και να φροντίσουν να ταιριάξουν στο πλαίσιο ρύθμισης της πιστώτριας τράπεζας. Η πραγματική κατάσταση, η βιωσιμότητα, οι ιδιαίτερες ανάγκες των δανειοληπτών ελάχιστα απασχολούν".

«…και με τη βία αν χρειαστεί», του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Με αφορμή την απάντηση εφτά ιστορικών του "μετα-αναθεωρητικού" ρεύματος στο πολυσυζητημένο άρθρο του Οbserver για τη βρετανική πολιτική στα Δεκεμβριανά, ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος γράφει: "Τι άλλο από προσπάθεια ιστορικής δικαίωσης των νικητών, όχι δηλαδή απόπειρα ιστορικής ερμηνείας, είναι το ρητορικό «δικαιούται κανείς να αναρωτιέται αν η τύχη της Ελλάδας υπό το ΕΑΜ/ΚΚΕ θα ήταν διαφορετική» (εννοείται από τις χώρες του «υπαρκτού»); Γιατί, όπως είναι προφανές, ένα τέτοιο ερώτημα δεν αποκαθιστά τη βρετανική επέμβαση στα πραγματικά της όρια. Απλώς τη δικαιώνει".

Αποκεντρωμένος συμμετοχικός σχεδιασμός, βασισμένος στην εμπειρία της Βραζιλίας, της Βενεζουέλας και της πολιτείας της Κεράλα στην Ινδία, της Μάρτα Χάρνεκερ

"Πώς μπορούμε να εγγυηθούμε, όσο είναι δυνατόν, ότι όλοι οι πολίτες και όχι μόνο οι ακτιβιστές ή οι αριστεροί ενδιαφέρονται να συμμετέχουν; Πώς μπορούμε να επιτύχουμε τη συμμετοχή όχι μόνο των μεσαίων στρωμάτων, αλλά και των λαϊκών; Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι τα συλλογικά συμφέροντα υπερισχύουν των εγωιστικών; Πώς μπορούμε να υπηρετήσουμε τις ανησυχίες των φτωχότερων και πιο περιθωριοποιημένων και να ξεπληρώσουμε το κοινωνικό χρέος που κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις;". Με τα ερωτήματα αυτά καταπιάνεται η φιλόσοφος Μάρτα Χάρνεκερ, σε μια ενδιαφέρουσα διάλεξή της στο Πανεπιστήμιο της Cuenca, στα μέσα του περασμένου Νοέμβρη. Το κείμενο μετέφρασε η Αναστασία Ματσούκα.

Ανάμεσα στην αδύνατη μεταρρύθμιση και την επανάσταση που δεν μοιάζει πιθανή 

Οι Ντέιβιντ Χάρβει και Λίο Πάνιτς συζητούν για το βιβλίο του Χάρβει "17 αντιφάσεις και το τέλος του καπιταλισμού", στη σειρά Red Talks που διοργανώνει το ηλεκτρονικο΄περιοδικό Jacobin.


Στο Νotes+Books, το ένθετο του RedNotebook για τη λογοτεχνία και το βιβλίο:

Η αδύνατη επανάσταση, του Πολυμέρη Βόγλη

Στο ομώνυμο βιβλίο του που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια, ο Πολυμέρης Βόγλης γράφει: "Το ΚΚΕ και ο ΔΣΕ διέγραψαν μια πορεία συρρίκνωσης της δύναμής τους στα χρόνια του Εμφυλίου. Αυτή η κάμψη εκδηλώθηκε πρώτα στις πόλεις, με την εκμη­δένιση της πολιτικής δράσης της Αριστεράς, εξαιτίας της καταστολής, και στη συνέ­χεια στην ύπαιθρο, με την μετακίνηση των ορεινών πληθυσμών από το στρατό. Πα­ράλληλα, η βοήθεια των σοσιαλιστικών χωρών, η οποία έπαιξε ρόλο στην απόφαση της ηγεσίας του ΔΣΕ να κλιμακώσει τον εμφύλιο πόλεμο το χειμώνα του 1946, ποτέ δεν ήταν τέτοιας έκτασης ώστε να του επιτρέψει να γίνει ένας καλά εξοπλισμένος, μαζικός λαϊκός στρατός. Με τη βοήθεια που λάμβανε μπορούσε να συνεχίζει να πολεμά, αλλά δεν μπορούσε να νικήσει".

Μαζί τους, του Κώστα Σβόλη

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Κώστα Σβόλη "Μαζί τους", που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων: "Και αν πήδαγε; Δε θα έχανε και τίποτα. Ένα ακόμα συμβάν στα τόσα, μάλιστα θα τους παίδευε να βρουν την ταυτότητά του. Ποιους άραγε θα καλούσαν στο νεκροτομείο για την αναγνώριση; Ίσως τον πατέρα του, θα είχε τάχα κι εκείνη την ύστατη στιγμή την αποστασιοποίηση που είχε σ” όλη του ζωή; Μπορεί απλά να έλεγε ένα ξερό «Αυτός είναι», φυσικά αν ζούσε ακόμα ο γέρος του. Αλλιώς; Τη Λένα; Ή τη Μαρίνα; Μπα, αποκλείεται, πού θα τις βρίσκανε; Τίποτα άσχετα ξαδέρφια και θείους που σίγουρα θα είχαν ξεχάσει την ίδια του την ύπαρξη. Στην κηδεία όμως; Ναι, εκεί θα ερχόντουσαν όλοι τους… Θ’ ανταμώνανε μετά από πολύ καιρό… Στα μαύρα, σιγά την διαφορά από τις άλλες μέρες! Και θα καπνίζανε, συνέχεια θα καπνίζανε… Θ’ αρπάζανε το φέρετρο μέσα από την  εκκλησία, θα πέταγαν μακριά τα στεφάνια, θα το βγάζανε στον περίβολο και θα ερχόντουσαν ο ένας μετά τον άλλο δίπλα του και θα λέγανε ιστορίες…".

Χρόνια πολλά από το RedNotebook με τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις άρθρων

Συνέντευξη του Έντζο Τραβέρσο στο RedNotebook: Η ουτοπία του 21ου αιώνα θα είναι αντικαπιταλιστική

Ο ιστορικός Έντζο Τραβέρσο βρέθηκε αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, προσκεκλημένος του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς. Λίγο μετά τη διάλεξη στη μνήμη του Νίκου Πουλαντζά, με θέμα τις πολιτικές χρήσεις του παρελθόντος, συζητήσαμε μαζί του για ζητήματα της επικαιρότητας, αλλά και για τη στρατηγική της Αριστεράς του 21ου αιώνα.

Το καπιταλιστικό Κράτος της Μεταπολίτευσης: από τον «αυταρχικό κρατισμό» στην «κατάσταση εξαίρεσης», του Χριστόφορου Βερναρδάκη

Παρεμβαίνοντας στο πρόσφατο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης, ο Χριστόφορος Βερναρδάκης σημειώνει: "Στη δεκαετία του 1970 ο Ν. Πουλαντζάς είχε χρησιμοποιήσει την έννοια του «αυταρχικού κρατισμού» για να περιγράψει την ιστορική φάση του Κράτους όπου τα παραδοσιακά «αντιπροσωπευτικά» (κοινοβουλευτικά) του στοιχεία υποχωρούσαν, το κέντρο βάρους των αποφάσεων μετατοπιζόταν στην εκτελεστική εξουσία και στις υψηλές κορυφές της δημόσιας διοίκησης που ήταν μη διαπερατές από οποιοδήποτε κοινωνικό, πολιτικό, ή κοινοβουλευτικό έλεγχο. Ωστόσο, η δεκαετία του 1990 θα ανοίξει το δρόμο σε μεγαλύτερους και βαθύτερους μετασχηματισμούς [...] Το κράτος των δύο τελευταίων δεκαετιών –πολύ δε περισσότερο το σημερινό κράτος της τελευταίας περιόδου– δεν είναι το κράτος που χαρακτηρίζεται από την άνοδο της δημόσιας διοίκησης και την υπεροχή της εκτελεστικής εξουσίας. Είναι κάτι περισσότερο ή βαθύτερο.

Κατάρρευση / ανατροπή, του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

"Η κατάρρευση που ξεκίνησε το 2012 έχει πια μη αναστρέψιμα αποτελέσματα για τη ΝΔ, με κυριότερο τη διαφαινόμενη επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, επικράτηση από επικράτηση διαφέρει. Μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλο πράγμα όταν γίνεται με τους όρους της Αριστεράς, ενάντια σε μια αντικοινωνική κυβέρνηση, και με την έμφαση ότι κάθε διευθέτηση από την παρούσα Βουλή είναι σενάριο πολιτικής ανωμαλίας (ακριβώς γιατί το 2015 δεν είναι το 2012). Και είναι άλλο, όταν τον τόνο δίνουν ο ηθικισμός και ο αντικοινοβουλευτισμός του Καμμένου, του Πρώτου Θέματος, του Αιμίλιου Λιάτσου ή του βουλευτή Νικολόπουλου, που προχθές συμπαραστεκόταν από το βήμα της Βουλής στη διωκόμενη Χρυσή Αυγή".

[Notes+Books] 

Το Νotes+Books είναι το καινούριο ένθετο του RedNotebook για τη λογοτεχνία και το βιβλίο. 

Μεγάλοι έρωτες, του Γιώργου Κουτσούκου

Η εμφύλια αναμέτρηση του Δεκέμβρη στην Αθήνα, του Μενέλαου Χαραλαμπίδη

Δίκες δοσιλόγων, του Δημήτρη Κουσουρή

Ο άντρας και ο Μέρφυ, της Μαρίας Πετρίτση

Η Τασκένδη αλλιώς: Ο Ζαχαριάδης απέναντι στη γραμμή της «ειρηνικής συνύπαρξης», του Άγγελου Τσέκερη

***

Αν…, του Γιάννη Νικολόπουλου

Εν μέσω προεδρολογίας, ο Γιάννης Νικολόπουλος διαβάζει Γιάννη Πρετεντέρη να ελεεινολογεί την κυβέρνηση Παπαδήμου: "Προς τι όμως η ξαφνική «καταδίκη» του «κακού παρελθόντος» του 2011; Οι ίδιοι άνθρωποι τότε, είτε από άμβωνος της τηλεοράσεως είτε με τη γραφίδα τους, κατακεραύνωναν τον ΣΥΡΙΖΑ και, για να είμαστε δίκαιοι, το ΚΚΕ, που ζητούσαν εκλογές «εδώ και τώρα», έξω και πέρα από κάθε λύση «τύπου Παπαδήμου». Ποια πρεμούρα τους έπιασε σήμερα να διδαχθούν, υποτίθεται, από το πρόσφατο παρελθόν που έφερε στο προσκήνιο κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ ως νέο, ισχυρό και αντιπροσωπευτικό πολιτικό παίκτη και πλειοψηφικό παράγοντα στην κοινωνία;".

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια, του Κώστα Ζαχαριάδη

Ο Κώστας Ζαχαριάδης γράφει για τις (ν)τροπολογίες της τελευταίας στιγμής που ψηφίστηκαν την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή: "Σύμφωνα με την μέθοδο που ακολουθούσαν επί δεκαετίες, και παρά τις συνεχείς εξαγγελίες ότι «φέρουν το νέο και πολεμούν το παλιό», στην αναταραχή των τελευταίων ημερών, βρέθηκε χώρος να περάσουν και «ρυθμίσεις» με προεκλογικά οφέλη: χαρίζοντας πρόστιμα για τα αυθαίρετα, άλλα και θεσπίζοντας την απλήρωτη εργασία, εξυπηρετώντας έτσι τα συμφέροντα των πολιτικών τους συμμάχων. Η κατάθεση τροπολογιών, άλλωστε, είναι προσφιλής τακτική στην καταστροφική δραστηριότητα της συγκυβέρνησης: εφαρμόστηκε από τη πρώτη στιγμή, αλλά εντάθηκε τις τελευταίες εβδομάδες και κορυφώθηκε, νύχτα, τη στιγμή που η Βουλή ετοιμάζόταν για την τριπλή ψηφοφορία".

Τι γιορτάζουμε την Ημέρα του Μετανάστη;, της Τασίας Χριστοδουλοπούλου 

Με αφορμή την Ημέρα του Μετανάστη (18.12.2014), η Τασία Χριστοδουλοπούλου σημειώνει: "Σύμφωνα με τα στοιχεία της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ του Ιουνίου 2014, ο αριθμός των προσφύγων ξεπέρασε, για πρώτη φορά μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα 50 εκατ. Στα 232 εκατ. ανέρχονται οι μετανάστες που κινούνται σε όλο τον πλανήτη και μεταναστεύουν σε κάποια άλλη χώρα. Από αυτούς, 45 εκατ. μετανάστευσαν στις ΗΠΑ και 11 εκατ. στη Ρωσία. Η μετανάστευση είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, που μόνο η Ελλάδα και οι ακροδεξιοί κύκλοι της θεωρούν ότι έχουμε ως χώρα, το θλιβερό προνόμιο της εισόδου μεταναστών και προσφύγων".

Άμεση απελευθέρωση των ακτιβιστών, του Δημήτρη Γκιβίση
Στη στήλη [Μια ματιά στον κόσμο], ο Δημήτρης Γκιβίσης γράφει για την εξαφάνιση έντεκα ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα από την Βουλγαρία, την Σλοβακία και την Φινλανδία, που απήχθηκαν την Κυριακή στο Βελιγράδι μετά από εφόδους που έκαναν οι σερβικές μυστικές υπηρεσίες στα ξενοδοχεία που έμεναν.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Τι να κάνουμε, του Χρήστου Λάσκου (Εποχή)

Με την Αριστερά να βρίσκεται πια πολύ κοντά στην ανάληψη της διακυβέρνησης, και τον πόλεμο εναντίον της να οξύνεται, ο Χρήστος Λάσκος γράφει ότι "τα καλά νέα είναι πως κι εμείς έχουμε όπλα, που αν αξιοποιηθούν κατάλληλα μπορούν να αποδειχτούν αποτελεσματικότερα από τα πολύ ισχυρότερα, καταρχήν, των αντιπάλων. Τι να κάνουμε, λοιπόν; 1. Να σεβόμαστε τη «γραμμή». 2. Να εξηγούμε συνεχώς τι είναι αυτό που έχουν να κατακτήσουν άμεσα οι «μικροί» άνθρωποι με μια κυβέρνηση της Αριστεράς. 3. Να μην ξεχνάμε το «μεγάλο πρόγραμμα». 4. Να συνεχίσουμε να πολιτευόμαστε στη βάση του συνθήματος «ή εμείς ή αυτοί». 5. Να επιμείνουμε στο ηθικό πλεονέκτημα. 6. Να σκεφτόμαστε και να πράττουμε στρατηγικά. 7. Βασική προϋπόθεση, για να κερδηθεί το μεγάλο στοίχημα της ανατροπής, είναι ο ενθουσιασμός και το φρόνημα για το δίκαιο των αγώνων, για την αναγκαιότητα των ρήξεων".

Ο πόλεμος Ερτογάν -Γκιούλεν βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατία, της Έμμυς Καρίμαλη
Η Έμμυ Καρίμαλη για τη νέα κρίση στην Τουρκία: "Σε μια Τουρκία που έχει αφήσει πίσω της, πλέον κάθε δημοκρατικό χαρακτηριστικό, η μόνη αντιπολίτευση φαίνεται να είναι το Τζεμάντ. Η «Ζαμάν» κυκλοφόρησε με τίτλο «Μαύρη Ημέρα για τη Δημοκρατία» γράφοντας επίσης πως «οι δημοσιογράφοι δεν είναι τρομοκράτες» και «ο ελεύθερος Τύπος δεν μπορεί να φιμωθεί». Κάπως έτσι προσπαθεί να μονοπωλήσει την αντίσταση απέναντι στην κυβέρνηση αλλά και να πάρει άφεση για όλα όσα έχει κάνει μέχρι τώρα ως οργανικό κομμάτι του συστήματος, πράγμα που κάνει ακόμα πιο δύσκολο τον αγώνα που έχει να δώσει η αριστερά και το κίνημα".

Oι πιο πρόσφατες αναρτήσεις στο Red Notebook

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΪΒΑΛΗΣ Φαντάσματα των εργαζόμενων τάξεων ή γιατί να απεργήσουμε

Οι Σύροι πρόσφυγες έχουν δίκιο – Κινητοποιήσεις αλληλεγγύης

ΑΛΙΚΗ ΚΟΣΥΦΟΛΟΓΟΥ «Άμα η όρνιθα αρχίσει να λαλεί, εσύ ως πετεινός σφάξε την αμέσως»*

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ-ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Περί "εκδημοκρατισμού της Αστυνομίας"

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ Επικίνδυνες στροφές. Με αφορμή τις προτάσεις της ΝΔ για τη συνταγματική αναθεώρηση

ΔΗΜΗΤΡΑ ΝΙΚΟΛΟΥΛΗ Το να χάσουμε το μέλλον μας δεν είναι σαν να χάνει κάποιος τις εκλογές ή μερικά εκατομμύρια στο Χρηματιστήριο, της Δήμητρας Νικολούλη

ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΙΑΗΛΗ 17 Νοέμβρη όχι μόνο του ‘73

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΙΒΙΣΗΣ (ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ) Θυμόμαστε το Βούκοβαρ

ΙΔΕΕΣ

ΣΟΦΙΑ ΒΙΔΑΛΗ Ποινικό φαινόμενο, ασφάλεια, κριτική στην κοινοτική αστυνόμευση και μετασχηματισμοί της αστυνομίας στον 21ο αιώνα: συμβολή στην πολιτική οικονομία της καταστολής

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Τα «εργαλεία της τοπικής ανάπτυξης», ο τουρισμός, τα προαπαιτούμενα τους και η ένταξη τους στον προγραμματικό μας σχεδιασμό

ΝΙΚΟΣ ΣΚΟΠΛΑΚΗΣ Ο «νοικοκυραίος» κατά τον Μπαλζάκ

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΣΟΥΡΗ Να σώσουμε τα σώματα! Το τραύμα της ταπείνωσης υπό τη δοκιμασία της πολιτικής

«Η ιστορία της αυτοθυσίας»: Μαύρο χιούμορ και 'παιχνίδια' ιστορίας - Συνέντευξη της Κατερίνας Μαυρογεώργη και του Βασίλη Μαυρογεωργίου στην Αλίκη Κοσυφολόγου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Κείμενα των Γ. Αλμπάνη, Μ. Κουζέλη, Τ. Χριστοδουλοπούλου, Α. Καρίτζη, Π. Σταύρου, Ε. Τσακαλώτου, Η. Διώτη, Χ. Λάσκου, Δ. Παπαδάτου, Μ. Μπαλαούρα, Μ. Σπουρδαλάκη