ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΖΑΛΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ "9 ΜΑΪΟΥ 2014 , 69 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ"

9 ΜΑΪΟΥ 2014 , 69 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
Η ΜΝΗΜΗ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ
ΟΙ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Με αφορμή, λοιπόν, τη συμπλήρωση 69 χρόνων από τη νίκη κατά του φασισμού, η NEW STAR διοργάνωσε από την Πέμπτη 8 Μαΐου έως την Τετάρτη 14 Μαΐου 2014 εβδομάδα αντιφασιστικού – αντιπολεμικού κινηματογράφου στον κινηματογράφο «Ζέφυρο»

Τέσσερις αντιφασιστικές – αντιπολεμικές ταινίες

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΒΑΝ»
Του ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

«Είναι η πιο ωραία ταινία που είχε δει ποτέ!» (Ζαν-Πωλ Σαρτρ)

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας 1962
Χρυσός Λέων για τον Ταρκόφσκι

San Francisco International Film Festival 1962

Α Golden Gate Award στην κατηγορία καλύτερης σκηνοθεσίας
για τον Ταρκόφσκι

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ταρκόφσκι, βασισμένη σε ένα αντιπολεμικό διήγημα του Βλαντιμίρ Μπογκομόλοφ, που έκανε μεγάλη αίσθηση στον κινηματογραφικό χώρο. Την ταινία επαίνεσε ο μεγάλος Γάλλος λογοτέχνης Ζαν Πολ Σαρτρ, αλλά και εξέχουσες διεθνείς προσωπικότητες, που παραδέχθηκαν ότι ποτέ άλλοτε δεν είχε υπάρξει μια τόσο δυνατή ταινία με θέμα τον πόλεμο. Μια ταινία με τέτοια δύναμη που επηρέασε δημιουργούς τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους όσο ο Μίλος Φόρμαν, ο Τζορτζ Λούκας και ο Τζιμ Τζάρμους.

«ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ»

1985 | Έγχρ. | Διάρκεια: 142'
Σοβιετική ταινία Σκηνοθεσία Έλεμ Κλίμοφ

Στη Λευκορωσία του 1943 ο 12χρονος Φλόρια ακολουθεί τους αντάρτες θέλοντας να ζήσει σαν στρατιώτης. Οι φαντασιώσεις του, όμως, θα διαλυθούν όταν γίνει μάρτυρας της πολεμικής θηριωδίας.Η συγκλονιστική αντιπολεμική ταινία του Έλεμ Κλίμοφ
Μια απ' τις καλύτερες, αντιφασιστικές αντιπολεμικές ταινίες όλων των εποχών.
Tο αριστούργημα του Κλίμοφ, ο οποίος καθηλώνει με την δύναμη των εικόνων του, που λειτουργούν πολυεπίπεδα, καθιστώντας την ταινία ένα άχρονο κι αξέχαστο επίτευγμα.

«ZOΓΙΑ» 

Σοβιετική Ένωση - 1944 – Ασπρόμαυρη (95΄)
Σκηνοθεσία: Λεβ Άρνσταμ

Μία από τις πιο φημισμένες σοβιετικές ταινίες της χρυσής εποχής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, που αφηγείται τη ζωή της Ζόγια Κοσμοντεμυγιάνσκαγια, ηρωίδας του αντιφασιστικού αγώνα που απαγχονίστηκε σε ηλικία μόλις 18 ετών από τους Γερμανούς.

Η Ζόγια γεννήθηκε τη μέρα που πέθανε ο Λένιν. Τα παιδικά της χρόνια συμπίπτουν με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και τη δημιουργία του σύγχρονου βιομηχανικού σοβιετικού κράτους. Θα γίνει ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας κι όταν ξεσπάσει ο πόλεμος θα ζητήσει να πάει στα μετόπισθεν μαζί με τους παρτιζάνους, θα συλληφθεί σε μια απόπειρα σαμποτάζ, θα βασανισθεί άγρια και θα απαγχονιστεί.

Η Ζόγια είχε την τύχη ή την ατυχία να γεννηθεί σε μια εποχή ταραγμένη και σ’ ένα νεοϊδρυθέν καθεστώς που είχε ανάγκη από ήρωες, άτομα με αποφασιστικότητα, θάρρος κι αυταπάρνηση, έτοιμα να θυσιαστούν για τον κομμουνισμό, το κόμμα, την πατρίδα. Δεν ήταν μια περίοδος με πολλές επιλογές κι η προσωπική ευτυχία συνέπιπτε με τη συλλογική (...)

«AΛΗΘΙΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ» 

Ντοκιμαντέρ, ΕΣΣΔ, 1965, 130’

Η πιο «δημοφιλής» αντιπολεμική ταινία όλων των εποχών, αποτελεί μια καυστική καταδίκη του φασισμού όχι μέσα από μια «ψυχρή», κοινωνιολογική προσέγγιση αλλά μέσα από την ανάδειξη παρείσφρησης της φασιστικής νοοτροπίας στην καθημερινότητα του μικροαστού, μέσα από τον εύκολο συναισθηματισμό. Το ντοκιμαντέρ, με υλικό από πολεμικά αρχεία της ΕΣΣΔ, της Γερμανίας και της Πολωνίας, αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας και ταινίες της Λένι Ρίφερνσταλ, δεν μένει ωστόσο σε μια ξερή παράθεση ιστορικών ντοκουμέντων. Αντίθετα, μέσα από μια ψυχολογική περισσότερο ερμηνεία, αγγίζει ουσιαστικά το ζήτημα του φασισμού που βίωσαν πρόσφατα οι άνθρωποι, οι οποίοι, φαίνεται, δεν ήταν άμοιροι ευθυνών σε αυτή τη μαζική παραπλάνηση στην οποία οδηγήθηκαν.

Tsakthan Daily, 18/8/2013 - Αντίσταση και επανενοποίηση της κοινωνίας με βάση τη δημοκρατία και την ελευθερία

Tsakthan Daily, 18/8/2013

Αντίσταση και επανενοποίηση της κοινωνίας με βάση τη δημοκρατία και την ελευθερία

Η Αrendt φτάνει στο σημείο να τονίσει ότι ακόμη και ανάμεσα στις κλασικές τυραννίες και στον ολοκληρωτισμό υπάρχει μια ακόμη ουσιαστική διαφορά : η τυραννία ή η στρατιωτική δικτατορία αφήνουν – συνειδητά ή ασυνείδητα, αδιάφορο, – έστω και κάποιες ελάχιστες χαραμάδες ελευθερίας στον άνθρωπο να χαρεί την ιδιωτική του ζωή, ο ολοκληρωτισμός σκοπεύει στο κλείσιμο κι αυτής της χαραμάδας. Η αρνητική ελευθερία που ένα της βασικό στοιχείο είναι το «δικαίωμα στο όνειρο» θεωρείται ως η άκρη της κλωστής που άμα την τραβήξει κανείς θα ξεσκιστεί ολόκληρο το ψεύτικο οικοδόμημα του ολοκληρωτισμού. Γι’ αυτό και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ο άνθρωπος-μάζα οδηγείται στην τέλεια απόγνωση ώστε να μην ελπίζει έστω και σε έναν θεό, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός: ο άνθρωπος, η φύση, η κοινωνία, η ακόμη κι ο «πανταχού παρών και τα πάνθ’ ορών» που από τα γεννοφάσκια του μαθαίνει να γνωρίζει ο κάθε άνθρωπος στα πλαίσια της διαδικασίας του εκ-κοινωνισμού του. Οι έγκλειστοι των στρατοπέδων οδηγούνται στην απόρριψη κάθε έννοιας περί χρησιμότητας ακόμη και του εαυτού τους. Αισθάνονται άχρηστοι. Και ως άχρηστοι, χωρίς θεό χωρίς βουλή, οδηγούνται στα κρεματόρια ή αφήνονται στο έλεος της παγωμένης φύσης. Ο ολοκληρωτισμός έκανε τους ανθρώπους να νοιώσουν πως δεν έχουν καμία αξία. Νομιμοποίησε το έγκλημα όχι μόνο για τους καθ’ έξιν κατά σύστημα εγκληματίες αλλά το έκανε αποδεκτό και από τα ίδια τα θύματα : ο «φονιάς με το θύμα αγκαλιά» κατά την παρανόηση μιας από τις εκδοχές. Η αντίστοιχη, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό τελειοποιημένη, στρατηγική ακολουθήθηκε και από την άλλη πλευρά, τη Σταλινική. Ας θυμηθούμε τις δίκες της Μόσχας: ο αθώος ομολογούσε το έγκλημα που δεν διανοήθηκε ποτέ να διαπράξει για να σώσει όχι τον εαυτό του αλλά τη «σοσιαλιστική» πατρίδα. Δεν ήταν οι ομολογίες μονάχα προϊόντα βασανιστηρίων. Οι Ναζιστές και οι Σταλινικοί βασίστηκαν στη γνήσια ανιδιοτέλεια των στρατευμένων οπαδών τους για να δηλώσουν στον έξω κόσμο ότι τα καθεστώτα τους είναι τόσο τελειοποιημένα που ακόμη και η διαφωνία ως προς μια επιμέρους πολιτική δεν μπορεί παρά να εντάσσεται σε μια ενιαία λογική. Η διαφωνία είναι και αυτή προγραμματισμένη. Αντίθετα, πολλές φορές η συμφωνία με την ολοκληρωτική ιδεολογία είναι που βάζει σε υποψία τους ολοκληρωτικούς ηγέτες. Ενώ η σκέψη απαγορεύεται ρητώς και δια ροπάλου, εν τούτοις υπαγορεύεται στην πράξη, για να είναι σε θέση ο ολοκληρωτικός ηγέτης να χρησιμοποιεί σαν πιόνια μιας πολιτικής σκακιέρας τους υποταγμένους του. Στο όνομα της αποτελεσματικότητας της πολιτικής του ο ηγέτης κάνει ρουά ματ πριν ακόμα ξεκινήσει την παρτίδα.

Η εξουσία έχασε την πραγματική της έννοια, κατά την Arendt, κι έγινε ωμή βία, τρόμος, σιωπή. Όμως υπήρξαν κραυγές στη σιωπή. Αν οι ιδεολόγοι του ολοκληρωτισμού νομίζουν πως ο ολοκληρωτισμός ποτέ δεν πεθαίνει, έχουν και δίκιο και άδικο. Όταν ο Αδόλφος και η Εύα αυτοκτονούσαν σ’ εκείνο το Βερολινέζικο υπόγειο για να μην δώσουν τη χαρά στους Σοβιετικούς στρατιώτες που κατελάμβαναν την πρωτεύουσα του Γ Ράιχ να τους συλλάβουν ήξεραν πως η φυσική τους παρουσία δεν ήταν πλέον απαραίτητη. Ο Αδόλφος γνώριζε πως σε κάποια άλλη στιγμή της ιστορίας, που είναι γνωστή για τα καπρίτσια της, ίσως σε κάποιο άλλο τόπο και, βεβαίως, υπό άλλες συνθήκες, κάποιος άλλος άνθρωπος με «έμφυτη προσωπικότητα» τόσο ισχυρή ώστε να ξεχωρίζει από το ασήμαντο πλήθος των μαζανθρώπων θα προσπαθήσει να ξαναοργανώσει το πλήθος των ανωνύμων σε ένα νέο ολοκληρωτικό παν-κίνημα με στόχο την κατάργηση της ανθρωπότητας, των ίδιων των ανθρώπων με τα φυσικά τους δικαιώματα. Και ο ολοκληρωτισμός που τότε δεν δεσμευόταν από τα εθνικά όρια και επεκτεινόταν για χάρη της επέκτασης σε ολόκληρο τον πλανήτη, ίσως αύριο να προσπαθήσει να διευρύνει τα όρια της επέκτασής του και πέρα από τα όρια της τόσο υποτιμημένης στην αντίληψή του ανθρωπότητας. Οι νέοι Άριοι ίσως να είναι γήινοι στην καταγωγή αλλά όχι στην εμβέλεια.

 Πάντως η ιδιότητα του ανθρώπου-πολίτη όπως την όρισε ο Αριστοτέλης μπορεί να αποδείξει ενεργοποιούμενη και το άδικο των ιδεολόγων του ολοκληρωτισμού. «Οι ολοκληρωτικοί υπερηφανεύονται ότι είναι ο ισχυρός βραχίονας της ιστορικής αναγκαιότητας. Αυτοαναγνωρίζονται ως οι νέες και σφριγηλές δυνάμεις που αγωνίζονται εναντίον μιας παλιάς, παρακμάζουσας τάξης πραγμάτων. Ισχυρίζονται πως πρέπει να αποδείξουν, και δεν μπορούν να αποδείξουν. Εν τούτοις πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε στο δικό τους έδαφος, και να έχουμε τις λύσεις τις δικές μας για τα δικά τους προβλήματα. Δεν θα είναι και τόσο εύκολο καθήκον. Όμως αν πετύχουμε, τότε η ελευθερία θα αποδειχτεί πάντα νέα, και η καταστροφή που βρίσκεται στη ρίζα όλων των ολοκληρωτισμών θα στραφεί εναντίον του ίδιου του ολοκληρωτισμού» έγραφε από το Λονδίνο την 1η Δεκεμβρίου του πρώτου έτους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο μαρξιστής της Σχολής της Φραγκφούρτης Franz Borkenau. Το μήνυμα του ήταν ένα και μοναδικό : Αντίσταση και επανενοποίηση της κοινωνίας με βάση τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Θανάσης Τσακίρης

http://tsakiris.snn.gr 

http://tsakthan.blogspot.com  

http://tsakthan.wordpress.com  

http://antiracistes.wordpress.com  

http://homoecologicus.wordpress.com  

http://leftypedia.wordpress.com  

http://greekunions.wordpress.com  

http://femininmasculin.wordpress.com  

http://ilioupoli.wordpress.com 

http://homopolitics.wordpress.com  

http://politicalperson.wordpress.com 

http://cantpaydontpay.wordpress.com 

http://pringkipessa.wordpress.com  

http://redferryman.wordpress.com

http://civilrightsgreece.wordpress.com   

http://adotoe.wordpress.com 

http://easpemporiki.wordpress.com 

http://www.easp.gr

 

ATAKA ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

“Ο Αντώνης Σαμαράς θα υποδυθεί τον Νίκο Καζαντζάκη”

http://pitsirikos.net/2013/08/%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B4%CF%85%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF/

Σαν σήμερα

1961: Ολοκληρώνεται η κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/almanac/1808#ixzz2cJPYq8JV

Επέτειοι

Παγκόσμια Ημέρα Φάρων.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Δρόμοι που αγάπησα

http://www.youtube.com/watch?v=DiGjpoh3kQk

Βιτάλη Ελένη

Em

Δρόμοι που χάθηκαν με σένα πλάι μου

D          Em

δεν είσαι εδώ

Em

Σκιά που έφυγε μέσα στη θύμηση

D      Em

ήσουν εσύ

Am

Σβήνεις και χάνεσαι κι όμως ξανάρχεσαι

         Em

κι ακροβατώ

Am

Δρόμοι που αγάπησα ένα αδιέξοδο

           Em D Em

δεν είσαι εδώ

Κι εγώ να χάνομαι φτιάχνοντας το αύριο

και προορισμούς

Δρόμους περπάτησα πόρτες που άνοιξα

για να σε βρω

Σβήνω και χάνομαι κι όλο ξανάρχομαι

κι ακροβατώ

σβήνεις και χάνεσαι κι όλο ξανάρχεσαι

και σ' αγαπώ

Πνοή της θάλασσας μέρα που πέταξε

και δεν γυρνά

μοιάζει κι η αγάπη μ' ένα χαμόγελο

που προσπερνά

σβήνεις και χάνεσαι κι όλο ξανάρχεσαι

και μου γελάς

σβήνεις και χάνεσαι κι όλο ξανάρχεσαι

και μ' αγαπάς

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ-ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Η τέχνη να είσαι ευτυχισμένος
Συγγραφείς:   Άρθουρ Σοπενάουερ
Θέμα:  Φιλοσοφία
Εκδότης: Γνώση
Μετάφραση:  Λεωνίδας Καρατζάς
Σελίδες:  128
ISBN: 9789602358603
Ημ. Έκδοσης: 01/01/2013
Περιγραφή:
Αυτό που έχουμε μέσα μας, αυτό που μας συντροφεύει ακόμα και στην άκρα μοναξιά, αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει αλλά ούτε και να μας το δώσει, είναι πολύ πιο ουσιαστικό απ όλα τα αγαθά που μπορεί να διαθέτουμε, απ όλες τις εντυπώσεις που μπορεί να δίνουμε στους άλλους. ΑΡΘΟΥΡ ΣΟΠΕΝΧΑΟΥΕΡ

Οι μικροί Νεντανιάχου των Αθηναϊκών Αστικών Συγκοινωνιών

Σήμερα μεταξύ 17:30 και 17:50 το επιβατικό κοινό του λεωφορείου 237 στην κυκλική γραμμή Ακαδημία-Άνω Ηλιούπολη υπέστη δύο απανωτούς ελέγχους από αγενέστατους-νέους σε ηλικία, δυστυχώς- υπαλλήλους του ΟΑΣΑ-ΕΘΕΛ από τη στάση Μακρυγιάννη ως τη στάση Αγίας Φωτεινής λίγο πριν από τα όρια Ηλιούπολης-Υμηττού. Στις διαμαρτυρίες μας γιατί στους ίδιους ανθρώπους κάνουν δύο φορές έλεγχο και μάλιστα αυτή την εποχή αντί για την περίοδο αιχμής, η απάντηση ήταν "εγώ, κύριε, δεν ξέρω τίποτα, είμαι 3 χρόνια στον οργανισμό". Χτες γυρνώντας το βράδυ από τη διαδήλωση κατά της επίσκεψης Νεντανιάχου στο Σύνταγμα, ξανά στην ίδια γραμμή και περίπου στις ίδιες στάσεις άλλα πάλι νέα παιδιά όρμησαν με ύφος χιλίων καρδιναλίων στο λεωφορείο, μίλησαν αναιδέστατα σε ηλικιωμένους επιβάτες, έκοψαν πρόστιμα σε άνεργους γιατί είχε περάσει διάστημα 2-3 λεπτών από τη λήξη του εισιτηρίου, ακινητοποίησαν το λεωφορείο και έκλεισαν τις πόρτες μήπως το σκάσει κανείς. Λες και διαπράχθηκε κάποιο κακούργημα. Όταν, όμως, αργεί το λεωφορείο –όχι μόνο για λόγους κίνησης αλλά και για λαθεμένου προγραμματισμού – τότε όλοι αυτοί δεν ξέρουν τίποτε. Η διοίκηση και η ιεραρχία της δημόσιας επιχείρησης είναι στο απυρόβλητο. Οι απαντήσεις στο ειδικό τηλέφωνο είναι ίδιες κι απαράλλακτες: «θα το προωθήσουμε το παράπονο». Εξευτελίζοντας, όμως, τους πολίτες που χρησιμοποιούν τα δημόσια μέσα μαζικής συγκοινωνίας, οι διοικούντες εξευτελίζουν κάθε έννοια δημόσιας υπηρεσίας και ωθούν με τον τρόπο τους στην αποδοχή από τους ταλαιπωρημένους πολίτες της ιδιωτικοποίησης.

Όμως, η εμπειρία της Ιταλίας δεν είναι μακρινή. Οι πολίτες μπορούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να πιέσουν αγωνιστικά για τη συμμόρφωση των διοικούντων στην απαίτηση να σταματήσει το σαφάρι κατά των χρηστών των αστικών συγκοινωνιών και την παροχή φτηνών και ποιοτικών συγκοινωνιών.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

21η Απριλίου Χίλια Εννιακόσια Τίποτα

21η Απριλίου Χίλια Εννιακόσια Τίποτα

Η ημερομηνία αυτή δε λέει και πολλά στα νέα παιδιά που ενηλικιώνονται στη διάρκεια του 21ου αιώνα. Δεν έχουν νεραντζιές στους κήπους τους για να κάνουν ζιγκ-ζαγκ, γιατί, απλούστατα, οι πολυκατοικίες που τα «φιλοξενούν» δεν διαθέτουν κήπους. Δεν τρώνε φρέσκιες φράουλες, γιατί είναι κόκκινες σαν αίμα και το φοβούνται, έτσι όπως είναι μεγαλωμένα σε συνθήκες θερμοκηπίου κι όχι στους χωματόδρομους και στις αλάνες, όπου μεγαλώσαμε εμείς. Δεν ακούνε ιστορίες γιατί δεν αντέχουν να θυμούνται, πόσο μάλλον που όσες ακούνε δεν μπορούν να τις αφηγηθούν δεν είναι δικές τους αλλά των ανθρώπων της Ιστορίας 52. Δεν ανεβαίνουν σε ποδήλατα γιατί δεν μπορούν να σπάσουν το φαύλο κύκλο των αλυσίδων που τους δένουν σε ένα κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον που τρέχει σα δαιμονισμένο και μεταβάλλεται ραγδαία συχνά χωρίς τη δική τους συμβολή.

Ποιος τι ζωή μου κυνηγά, να την ξεμοναχιάσει μεσ’ στο κρύο;

Η ημερομηνία αυτή δε λέει και πολλά στα νέα παιδιά που ενηλικιώνονται στη διάρκεια του 21ου αιώνα. Γιατί, ίσως, όσα έχουν μια στοιχειώδη γνώση της ιστορίας αλλά έλλειψη κρίσης λόγω μεθοδολογικών ανεπαρκειών βλέπουν την εξέλιξη του νεοελληνικού κράτους σα μια σειρά πραξικοπημάτων και μόνο. Γιατί, ίσως, συγκρίνουν τη δικτατορία 1967-1974 με τα άλλα τερατουργήματα που αποκαλύπτονται καθημερινά και μεγεθύνονται από την τηλεοπτική οθόνη. Γιατί, ίσως, τα καθεστώτα έκτακτης ανάγκης της μεταμοντέρνας εποχής εξελίσσονται ραγδαία σε καθεστώτα «μεγάλων αδελφών» και τα νέα αισθάνονται ανήμπορα να αντισταθούν και να αποτρέψουν αυτό που στα μάτια τους μοιάζει αναπόφευκτο. Γιατί, ίσως, οι «επώνυμοι» της υπαρκτής αντίστασης στη στρατιωτική χούντα κυριάρχησαν επί των «ανωνύμων» σε ένα «χρηματιστήριο» εξουσιαστικών αξιών. Γιατί, ίσως, αισθάνονται μόνα κι έρημα εν μέσω μιας εικονικής πραγματικότητας βίας, παρακμής, πολέμων, φανατισμού και εγκατάλειψης.

Κι όμως υπάρχει ελπίδα

Κι όμως αυτή η ημερομηνία μας λέει κάτι. Ότι ακόμη κι αν τα πραξικοπήματα της εποχής μας είναι «αναίμακτα» και «αόρατα» πρέπει να μάθουμε να τα διακρίνουμε προτού εκδηλωθούν. Κι άμα εκδηλωθούν να είμαστε προετοιμασμένοι για την αντίσταση που ταιριάζει στην περίσταση. Οι κάμερες που παρακολουθούν την κυκλοφορία ιδεών και πράξεων, οι αντιστροφές των σημασιών των λέξεων, οι αλλοιώσεις των τοπίων, οι διαστρεβλώσεις των οραμάτων, οι διαστροφές των εικόνων μας, όλα αυτά είναι τα μικρά καθημερινά πραξικοπήματα που συμβαίνουν εν πλήρη δημοκρατία. Μόνο που αυτή τη φορά η αντίσταση αφορά πολλούς και διαφορετικούς στόχους που δεν είναι ορατοί στο ανθρώπινο μάτι, αλλά τους καταλαβαίνουμε, όμως, από τα αποτελέσματα των πολιτικών που εφαρμόζουν και από το λόγο που εκφέρουν οι ταγοί των εξουσιών αυτών. Αρκεί να ξέρουμε κι εμείς ποια είναι η δύναμη και η επιρροή μας.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ