Tsakthan Daily, 20 November 2009
Το περιβάλλον ως διακύβευμα
Το διακύβευμα στην περίπτωση του οικολογικού κινήματος είναι η προστασία του περιβάλλοντος, ως ζήτημα άμεσης προτεραιότητας, από τη μια, και από την άλλη η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, ως σχέση αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης. «Περιβάλλον (σύμφωνα με έναν ορισμό) είναι ο χώρος μέσα στον οποίο ζούμε, με στενή και ευρύτερη έννοια, είναι γενικώτερα οι συνθήκες (φυσικές, υγιεινές, πολιτιστικές, κοινωνικές, οικονομικές) υπό τις οποίες διαβιούμε σαν άτομα και σαν ομάδες και σαν σύνολα (από την οικογένεια και την γειτονιά μέχρι το παγκόσμιο σύνολο). Η τεχνική πρόοδος, η συγκέντρωση σε αστικά κέντρα, ο ρυθμός της σύγχρονης ζωής, η ατομικιστική σκέψη και η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, η σύγκρουση οικονομικών δραστηριοτήτων και ανθρωπίνων απαιτήσεων κ.α. προκάλεσαν όχι μόνο ρύπανση, αλλά γενικώτερα υποβάθμιση (σοβαρή πτώση επιπέδου) του περιβάλλοντος, με σοβαρές επιπτώσεις, στην σωματική και ψυχική υγεία των ατόμων, στην πολιτιστική στάθμη τους κ.α. Σήμερα λαμβάνονται μέτρα από τα κράτη και άλλους φορείς για την προστασία και προάσπιση του περιβάλλοντος, την αποφυγή της ρυπάνσεως και την ελάττωση των δυσμενών συνεπειών της υποβαθμίσεώς του, αλλά χωρίς σοβαρά αποτελέσματα». Τόσο, λοιπόν, με τη στενή όσο και με την ευρεία έννοια της λέξης περιβάλλον μιλάμε για το χώρο μέσα στον οποίο ζουν, δουλεύουν, σπουδάσουν, ερωτεύονται, ονειροπολούν, ταξιδεύουν οι άνθρωποι αλλά ζουν επίσης και τα ζώα και τα φυτά, αναπτύσσεται ο οργανικός και ανόργανος κόσμος που με τη σειρά τους επιδρούν στους ανθρώπους και στον τρόπο ζωής και σκέψης τους, θέτοντάς τους μπροστά στα όρια των επιδράσεών τους πάνω στη φύση. Η κριτική σκέψη που συγκροτεί την οικολογία ως μέρος των κοινωνικών επιστημών σε σχέση υπέρβασης της οικολογίας ως μιας φυσικο - βιολογικής επιστήμης μπορεί να λειτουργήσει ως απελευθερωτικό κοινωνικό κίνημα και, μάλιστα, καθοδηγητικά ως προς αυτό το γενικότερο χειραφετητικό κίνημα. Τα όρια λοιπόν ορίζουν τους ανθρώπους ως τη σχετική πραγματικότητα ενώ τη φύση ως την απόλυτη πραγματικότητα.
Μια πολιτική για να είναι οικολογική οφείλει να λαμβάνει υπόψη της κάποια βασικά κριτήρια επιλογής στόχων. Κριτήρια για την πολιτική επιλογή των στόχων που πρέπει να προκρίνονται θεωρούνται τα επόμενα. Πρώτον, η αναλογικότητα και η αναγκαιότητα της κρατικής παρέμβασης, γίνεται δηλαδή με τρόπο τέτοιο ώστε να μην υπερβαίνει η ζημία το κέρδος που ενδεχομένως θα προκύψει από την παρέμβαση αυτή για το γενικό συμφέρον, και αν ξεκινήσει τελεί σε σχέση αναγκαιότητας με τον επιδιωκόμενο στόχο της οικονομικής ανάπτυξης; Σημαντικό είναι επίσης τοκριτήριο της πρόνοιας για την μελλοντική αποφυγή επιδεινώσεων της κατάστασης στην περιβαλλοντική ισορροπία, επιλογή δηλαδή τέτοιας κατεύθυνσης που να οδηγεί σε άριστες ποιοτικά κατασκευές. Το κριτήριο της μη ουσιαστικής υποβάθμισης των περιβαλλοντικών στοιχείων είναι κριτήριο που συνδέεται άμεσα με το προηγούμενο. Τελευταία, αλλά σημαντική είναι αρχή του συνδυασμού των οικονομικών και των οικολογικών σχεδίων, κριτήριο που ουσιαστικά είναι αυτό που διαπερνά όλα τα παραπάνω κριτήρια. Για την υλοποίηση της τελευταίας αρχής - κριτηρίου σημαντικός είναι ο ρόλος δυο ειδών αμφισβητήσεων: αμφισβήτηση των ποσοτικών κριτηρίων ως καταλλήλων για την αξιολόγηση της προόδου και η πρόταξη των ποιοτικών κριτηρίων και η, συνεπαγόμενη από την πρώτη, αμφισβήτηση της παντοδυναμίας των οικονομίστικων - παραγωγίστικων δογμάτων και μοντέλων, σύμφωνα με τα οποία η μεγαλύτερη κατανάλωση συνεπάγεται μεγαλύτερη ικανοποίηση αναγκών, αύξηση της παραγωγικότητας συνεπάγεται αύξηση της κατανάλωσης. Η αμφισβήτηση μπορεί να αναδείξει και να επιβάλει την εισαγωγή των περιβαλλοντικών κριτηρίων στον επίσημο υπολογισμό του κόστους της παραγωγής, δηλαδή λήψη μέτρων για την ορθολογική διαχείριση των φυσικών πόρων. Ο αντικειμενικός στόχος της βελτίωσης του περιβάλλοντος εξυπηρετείται αποτελεσματικότερα στο βαθμό που προσδιορίζεται κάθε φορά με βάση την πλευρά των ιδιαίτερων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων και το στάδιο ανάπτυξης της κάθε κοινωνίας ξεχωριστά αλλά και σε διακρατική - διασυνοριακή βάση.
Η επίλυση του προβλήματος που παίρνει διλημματική μορφή, δηλαδή από τη μια πλευρά προτεραιότητα στη βραχυπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη και μεγέθυνση και από την άλλη παράλληλη και αλληλοσυνδεόμενη μακροπρόθεσμη οικονομική και οικολογική ανάπτυξη λαμβάνει τρεις διαστάσεις που πρέπει να συνυπολογιστούν. Η αξιολογική, δηλαδή η υποκατάσταση της αρχής της κεφαλαιακής αποδοτικότητας από την αρχή της κοινωνικής χρησιμότητας (αξία ανταλλαγής από αξία χρήσης). Η πολιτική, δηλαδή η αυτονομία και αυτοδιαχείριση που συνεπάγεται ουσιαστικά και τον εξανθρωπισμό της βιομηχανικής (αλλά και όχι μόνο βιομηχανικής) επιχείρησης και τη δημιουργία μονάδων παραγωγής φιλικών προς το φυσικό, ανθρωπογενές και πολιτισμικό περιβάλλον στις οποίες οι εργαζόμενοι θα έχουν άμεση γνώση και επαφή με το τελικό προϊόν της εργασίας τους και την κατανομή του. Η τεχνική διάσταση, δηλαδή η εξάλειψη των συνθηκών εκείνων που οδηγούν στα φαινόμενα της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης των εργαζομένων από την ίδια τους την εργασία.
Οι τρεις αυτές διαστάσεις στοιχειοθετούν το βασικό πλαίσιο που οριοθετεί την κεντρική για το οικολογικό κίνημα έννοια της βιώσιμης ή αειφόρου ανάπτυξης που ουσιαστικά σημαίνει ανάπτυξη συμβατή και φιλική με το περιβάλλον. Αυτή η βασική θέση συνδέεται άμεσα με την άλλη θέση που διέπει τη φιλοσοφία της διαχείρισης των πόρων τόσο σε τοπικό και εθνικό επίπεδο όσο και σε διεθνές, πλανητικό επίπεδο . Περιβαλλοντική υποβάθμιση, αντιθέτως, σημαίνει "μη βιώσιμη ανάπτυξη". Αν διαβάσουμε και μελετήσουμε σε βάθος τα διεθνή οικονομικά στοιχεία, τις οικολογικές αναλύσεις, ενδεχομένως να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι «υπάρχουν κοινές αιτίες περιβαλλοντικής υποβάθμισης, ανεξαρτήτως τόπου, κουλτούρας και ανάπτυξης» και να διαπιστώσουμε ότι «η οικονομική ανάπτυξη από μόνη της ούτε προκαλεί ούτε θεραπεύει την περιβαλλοντική υποβάθμιση».
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Το τρένο μου
Στίχοι: Γ. Αγγελάκας
Μουσική: Γ. Καρράς
Πρώτη Εκτέλεση: Τρύπες
Οταν θα 'ρθεις να με ξεθάψεις απ' τις στάχτες
και διώξεις από πάνω μου όλη τη σκουριά
και ξαναβάλεις τις ρόδες μου σε ράγες
και εγώ αρχίσω να κυλάω ξανά
Τότε οι λύπες θα με ψάχνουν
κι άνεργες θα θρηνούν
θα πέφτουν μανιασμένες οι βροχές
και θα ρωτούν
Τι έγινε 'κεινο το τρένο που έβλεπε
τα αλλά τρένα να περνούν.
ΤΟ ΒΗΜΑ
50ό ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Ενας γερμανός φίλος και ο Σέρβος Πασχάλης
Εν αναμονή του ζωντανού θρύλου Βέρνερ Χέρτσογκ ο σκηνοθέτης Γκόραν Πασκάλιεβιτς μονοπώλησε χθες το ενδιαφέρον
Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ Ενας ζωντανός θρύλος του γερμανικού κινηματογράφου, ο Βέρνερ Χέρτσογκ , του οποίου το έργο προβάλλεται εξ ολοκλήρου στο 50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, έρχεται σήμερα στη Θεσσαλονίκη όπου διά χειρός του φίλου του Θόδωρου Αγγελόπουλου θα τιμηθεί με έναν ειδικό Χρυσό Αλέξανδρο για τη συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο.
Ταινίες του Χέρτσογκ, όπως «Φιτζκαράλντο», «Βόιτσεκ», «Νοσφεράτου» και παλαιότερα το «Αγκίρε: η μάστιγα του Θεού» έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο των δεκαετιών του 1970 και του 1980, όταν το γερμανικό Νέο Κύμα (μαζί με τους Βιμ Βέντερς , Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και Φόλκερ Σλέντορφ ) βρισκόταν στην ακμή του. Ας σημειωθεί ότι και στην Αθήνα έχει αρχίσει από χθες ένα αφιέρωμα στο έργο του Χέρτσογκ- στο Ινστιτούτο Γκαίτε και στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης-, με το οποίο δίνεται η ευκαιρία στο αθηναϊκό κοινό να ανακαλύψει ξανά το έργο ενός πρωτοπόρου κινηματογραφιστή.
Ο Χέρτσογκ, βεβαίως, παραμένει ενεργός αφού δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που προβλήθηκε η τελευταία ταινία του «Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη», με πρωταγωνιστές τους Νίκολας Κέιτζ και Εύα Μέντες. Μετά τη Θεσσαλονίκη θα κατηφορίσει στην Αθήνα και θα παραστεί στις προβολές των ταινιών του. Την ερχόμενη Δευτέρα στις 21.00 στο Ινστιτούτο Γκαίτε Αθήνας θα προβληθεί η ταινία του «Ανίκητος» και την Τρίτη 24 του μηνός στις 20.00 ο Χέρτσογκ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης θα παρουσιάσει την ταινία του «Συναντήσεις στο τέλος του κόσμου» και θα δεχθεί ερωτήσεις από το κοινό. (Η τιμή του εισιτηρίου για κάθε προβολή στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης είναι 3 ευρώ ενώ για τις προβολές στο Ινστιτούτο Γκαίτε η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.) Ας σημειωθεί τέλος ότι, όπως ανακοινώθηκε χθες, ο Βέρνερ Χέρτσογκ θα είναι ο πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του 60ού (επετειακού) Φεστιβάλ του Βερολίνου (11-21.2.2010).
Πρεσβευτής των Βαλκανίων
Σκηνή από την τελευταία ταινία του Γκόραν Πασκάλιεβιτς «Ταξίδια του μέλιτος», η οποία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ
«Προσπαθώ να πω ό,τι δεν μπορούν να πουν οι άλλοι» ανέφερε εκτός των άλλων ο σέρβος κινηματογραφιστής Γκόραν Πασκάλιεβιτς , ένας από τους αρκετούς, και εφέτος, επισκέπτες του φεστιβάλ αλλά και παλιός γνώριμός του (έχει διατελέσει πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής). Αποποιούμενος και αυτός τον όρο «masterclass» (το έκανε και ο Φράνσις Φορντ Κόπολα στην Αθήνα πριν από λίγο καιρό), ο Πασκάλιεβιτς ο οποίος, όπως και οι ταινίες του, διακρίνεται για την ταπεινότητα και την απλότητά του, προτίμησε τον όρο «κουβέντα με τους θεατές»ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο πρόεδρος του φεστιβάλ Γιώργος Χωραφάς, ο οποίος παρατήρησε ότι «το χιούμορ είναι η ευγένεια των απελπισμένων και αυτό είναι ένα στοιχείο ολοφάνερο καθ΄ όλη την κινηματογραφική πορεία του Γκόραν Πασκάλιεβιτς». Γεννημένος στο Βελιγράδι το 1947 ο Πασκάλιεβιτς γαλουχήθηκε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον, με σημείο αναφοράς τη Cinematheque του Βελιγραδίου, την οποία ίδρυσε ο πατριός του. Στη συνέχεια σπούδασε σινεμά στη φημισμένη ακαδημία κινηματογράφου FΑΜU στην Πράγα, βιώνοντας το απόγειο του τσεχικού νέου κύματος. Με την εκπνοή της δεκαετίας του 1960 συστήνεται στο κοινό με την πρώτη μικρού μήκους ταινία του και σιγά σιγά κατακτά σημαντική θέση μεταξύ των σημαντικότερων βαλκάνιων δημιουργών των τελευταίων τριών δεκαετιών, με δεκαπέντε μεγάλου μήκους ταινίες μυθοπλασίας (τελευταία στη σειρά τα «Ταξίδια του μέλιτος», που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ) και 30 ντοκυμαντέρ. Μάλιστα χθες αποκάλυψε ότι ο παππούς του ήταν Ελληνας και δη Θεσσαλονικιός. Ονομαζόταν Πασχάλης, ο οποίος όμως μετονομάσθηκε σε Πασκάλιεβιτς στη Σερβία.
ΣΤΙΣ ΠΡΟΒΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ
▅ Συχνά την αποδοκιμάζουν λέγοντας ότι εκφράζει απόψεις εκ διαμέτρου αντίθετες από εκείνες του κοινού, η κινηματογραφική κριτική όμως έχει αποδείξει ότι είναι απαραίτητο εργαλείο για την ανάπτυξη διαλόγου σε σχέση με ένα έργο. Χθες οΓιώργος Χωραφάςτην τίμησε για την παρουσία της στα 50 χρόνια του φεστιβάλ σε μια μικρή αλλά άκρως ενδιαφέρουσα εκδήλωση όπου τρεις διαφρετικής γενιάς κριτικοί, οΝίνος Μικελίδης, οΑνδρέας Τύροςκαι οΔημοσθένης Ξιφιλίνος, μίλησαν για τρεις διαφορετικές περιόδους της στο φεστιβάλ: το 1966, μια σημαδιακή χρονιά για την ιστορία του θεσμού, το αντι-Φεστιβάλ του 1977, και τις αλλαγές της δεκαετίας του 1980. Οπως θα άρμοζε στην περίπτωση, ασκήθηκε κριτική και στο νυν φεστιβάλ από τον πρόεδρο της ΠΕΚΚ Ανδρέα Τύρο, ο οποίος είπε ότι ο«γιγαντισμός που χαρακτηρίζει τον θεσμό τα τελευταία χρόνιαπρέπει πια να σταματήσει».
▅ Παραγωγός μεγάλων κινηματογραφικών επιτυχιών, κορωνίδα των οποίων ήταν «Οι δρόμοι της φωτιάς» (Βραβείο Οσκαρ καλύτερης ταινίας 1981), ο ΒρετανόςΤζέρεμι Τόμας βρίσκεται από χθες στη Θεσσαλονίκη και σήμερα συνομιλεί με το κοινό στην αίθουσα «Τζον Κασσαβέτης», όπου θα παραχωρήσει masterclass.
▅ Η εικόνα είχε κάτι πολύ συγκινητικό: προχθές το βράδυ στο λόμπι του ξενοδοχείου «Εlectra Ρalace» ο πρόεδρος του ΣυνασπισμούΑλέξης Τσίπρας, με υπέρτατο σεβασμό καθόταν στο πλάι τουΘόδωρου Αγγελόπουλουσυζητώντας μαζί του. Για πολιτική, άραγε, ή για κινηματογράφο; Σινεφίλ, πάντως, ο κ. Τσίπρας είναι. Από την άλλη, ο κ. Αγγελόπουλος δεν υπήρξε ποτέ πολιτικός.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=300354&dt=20/11/2009
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Αλ. Τσίπρας: Αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων του ΠΑΣΟΚ
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_19/11/2009_308845 Για αθέτηση των προεκλογικών της υποσχέσεων» κατηγόρησε την κυβέρνηση ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, Αλέξης Τσίπρας, αναφερόμενος στην απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου να «παγώσουν» μισθοί δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεις άνω των 2.000 και κάλεσε σε μαζικούς αγώνες.
«Με το πάγωμα μισθών και συντάξεων η κυβέρνηση παγώνει οριστικά τις προεκλογικές της υποσχέσεις και υιοθετεί την ίδια ακριβώς πολιτική, την οποία μέχρι πριν μερικές εβδομάδες κατήγγειλε σε υψηλούς τόνους. Αυτή η πολιτική βουλιάζει την κοινωνία στην κρίση, για να διασφαλίσει τα κέρδη των ισχυρών. Η απάντηση τώρα πρέπει να είναι μαζικοί αγώνες για το αυτονόητο, για δουλειά και αξιοπρέπεια», δήλωσε ο κ. Τσίπρας στο περιθώριο της επίσκεψής του στο δέλτα του ποταμού Αξιού.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Εντυπωσιοθηρία και αυταπάτες
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=20/11/2009&id=11584&pageNo=4&direction=1
Η εντυπωσιοθηρία φαίνεται πως έχει γίνει συνήθεια της ηγεσίας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Και στο πλαίσιο αυτής, χτες ο ευρωβουλευτής του Ν. Χουντής απηύθυνε επιστολή στον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Με την οποία, αφού τον ενημερώνει για τη δεινή θέση στην οποία βρίσκονται εκατομμύρια παιδιά ανά την υφήλιο, αφού υποδεικνύει ως ανάγκη την «αποτελεσματική αντιμετώπιση της φτώχειας και δημιουργία συνθηκών κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης», ζητά «τις ενέργειές σας, ώστε να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην αντιμετώπιση της φτώχειας και του αποκλεισμού που βιώνουν τα παιδιά στην Ηπειρό μας αλλά και σε όλο τον κόσμο», συμπληρώνοντας «το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει και μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση πολιτικών και τη λήψη πρωτοβουλιών με τις οποίες να εξασφαλίζεται η αξιοπρεπής διαβίωση των παιδιών του κόσμου και είμαι πρόθυμος να σας προσφέρω τις δικές μου πιο συγκεκριμένες ιδέες και προτάσεις εφόσον μου ζητηθεί».
Αναρωτιόμαστε: Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ζει σε άλλον πλανήτη; Δεν γνωρίζει την κατάσταση; Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι οι «ιδέες» και οι «προτάσεις» είναι που λείπουν για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των παιδιών; Και τι είδους πρωτοβουλίες προσδοκά από εκείνους, που, εξαιτίας της πολιτικής που εφαρμόζουν, καταδικάζουν παιδιά και ενήλικες στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση; Ρητορικά τα ερωτήματα, γιατί οι απαντήσεις είναι παραπάνω από προφανείς. Οπως, άλλωστε, προφανές είναι, απ' τη συνολική στάση του, ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητεί το σύστημα της εκμετάλλευσης, απ' τα νύχια του οποίου δε γλιτώνουν ούτε τα παιδιά. Κι ακριβώς επειδή δεν έχει καμία διάθεση να το αμφισβητήσει αναπτύσσει τέτοιες παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες που ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου και καλλιεργούν ψεύτικες προσδοκίες ότι στο πλαίσιό του μπορεί ίσως κάτι να γίνει.
Οι ρητορείες των δημαγωγών
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=20/11/2009&id=11584&pageNo=5&direction=1
Στον αντεργατικό χαβά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του κεφαλαίου βαρούν η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ και ο ΣΥΡΙΖΑ, στηρίζοντας την πολιτική που χτυπά το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασίας για όλους. Όμως για να το κάνουν αυτό, χρησιμοποιούν κάθε γλωσσικό τέχνασμα που υπάρχει για να φανεί ότι λένε κάτι άλλο από αυτό που εννοούν, εννοώντας όμως κάτι άλλο. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τον τελευταίο καιρό δώσει ρεσιτάλ φραστικής αναδιατύπωσης των θέσεών του, προκειμένου να κρύψει αυτό που πραγματικά προτείνει. Και οι δύο διατρανώνουν τη δήθεν θέση τους για μόνιμη και σταθερή εργασία και κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Ομως όταν φθάνουν να μιλήσουν επί της ουσίας αναμασάνε - ο καθένας με το δικό του τρόπο - προτάσεις που χτυπάνε το δικαίωμα στη δουλειά. Μιλάνε για κάλυψη των θέσεων από όσους εξυπηρετούν τις «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» του αστικού κράτους και προτείνουν «μοριοδότηση για τους υπηρετούντες» που αποκλείει τη συντριπτική πλειοψηφία των συμβασιούχων από το δικαίωμα στη μόνιμη δουλειά. Σε αυτούς μένει να απαντήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Να δείξουν ότι δεν τσιμπάνε από τις ρητορείες των δημαγωγών και απορρίπτουν κατηγορηματικά και το κριτήριο των πάγιων και διαρκών αναγκών και τη μοριοδότηση. Και όπως κάνουν μέχρι τώρα να δείξουν ότι τη μόνη πάγια και διαρκή ανάγκη που αναγνωρίζουν είναι το αυτονόητο δικαίωμα όλων στη μόνιμη και σταθερή εργασία με πλήρη δικαιώματα, χωρίς όρους και προϋποθέσεις
ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Τι απαντάει ο Οργανισμός στις ερωτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ο ΟΛΠ ανοίγει τα χαρτιά του για τη σύμβαση με την Cosco
Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009 07:00
URL: http://www.naftemporiki.gr/news/redirstory.asp?id=1743950
Δεν επηρεάστηκε αρνητικά για τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιά Α.Ε. η σύμβαση παραχώρησης των προβλητών ΙΙ και ΙΙΙ του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων στην Cosco Pacific, που προέκυψε από τις πολύμηνες διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν.
Την επισήμανση αυτή έχει κάνει ο ΟΛΠ σε έγγραφό του προς το υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας σχετικά με τις 34 ερωτήσεις που κατέθεσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μετά τις ερωτήσεις ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΟΛΠ απαντά σε όλες τις ερωτήσεις που αφορούν τη σύμβαση παραχώρησης, και όχι στις ερωτήσεις που αφορούν τις προσθήκες στο νόμο που κυρώθηκε στη Βουλή και οι οποίες αφορούν τις φορολογικές ελαφρύνσεις προς την Cosco και οι οποίες έχουν να κάνουν με το υπουργείο Οικονομικών.
«Από τις διατάξεις 151-153 της Διακήρυξης καθίσταται σαφές, ότι το τελικό σχέδιο σύμβασης θα είναι αποτέλεσμα μακρών διαπραγματεύσεων των συμβαλλομένων, με αντικείμενο τις δεσμεύσεις και υποχρεώσεις του αναδόχου όπως προβλέπονται στη δεσμευτική προσφορά του, χωρίς βεβαίως από τις διαπραγματεύσεις και τις αλλαγές που θα επέλθουν στη σύμβαση να επηρεάζονται αρνητικά για τον ΟΛΠ, οι οικονομικοί όροι και το αντάλλαγμα της προσφοράς του προσωρινού αναδόχου στο σύνολό τους», αναφέρει ο ΟΛΠ και προσθέτει:
«Είναι βέβαιον ότι σε τόσο σύνθετες και μακροχρόνιες συμβάσεις στη Διακήρυξη και τα τεύχη δημοπράτησης προβλέπεται μόνο το βασικό σχέδιο της σύμβασης, και ο προσδιορισμός του οικονομικού ανταλλάγματος, ώστε να υπάρχει συγκρισιμότητα των προσφορών. Τα υπόλοιπα πολυπληθή τεχνικά, λειτουργικά και οικονομικά στοιχεία, θα προσδιορισθούν αναγκαστικά από τη διαπραγμάτευση στο βασικό πλαίσιο της Διακήρυξης, αλλά με όρους υλοποίησης και λειτουργίας της σύμβασης καθ' όλη την προβλεπόμενη διάρκειά της».
Οι παρατηρήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επί συγκεκριμένων αποκλίσεων είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων τονίζει ο ΟΛΠ «και στο σύνολό τους χωρίς οικονομικές επιπτώσεις που θα αλλοίωναν τους οικονομικούς όρους ή το αντάλλαγμα», και προσθέτει:
«Περαιτέρω θεωρούμε αναγκαίο να υπογραμμίσουμε ότι το συνολικό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης που απεικονίζεται στην κυρωθείσα με νόμο Σύμβαση, όχι μόνο δεν επηρέασε αρνητικά ουσιώδεις όρους, αλλά αντίθετα επέτυχε να τους βελτιώσει υπέρ του ΟΛΠ και κατ΄ επέκταση του Δημοσίου».
Το παράδειγμα
Ο ΟΛΠ μάλιστα καταθέτει σειρά παραδειγμάτων που αφορούν διατάξεις της Σύμβασης που επέφεραν τόσο ποιοτική όσο και οικονομική βελτίωση υπέρ του ΟΛΠ και οι οποίες δεν επισημάνθηκαν ως αποκλείσεις στο σχετικό ερωτηματολόγιο:
*Άρθρο 4.2. Επιπρόσθετη καταβολή 700.000 ευρώ, για κάλυψη του κόστους διαχειριστικής παρακολούθησης της Σύμβασης.
*Άρθρα 4.4 & 4.5 Η πληθωριστική αναπροσαρμογή της τιμής εκκίνησης των Σταθερών Ετησίων Ανταλλαγμάτων Ι & ΙΙ (ορίσθηκαν ως τιμές 2008) με αποτέλεσμα την αύξηση του συνολικού ανταλλάγματος για την περίοδο παραχώρησης κατά 22 εκατ. ευρώ
*Άρθρο 6. Επιμερισμός του οφέλους κατά 40% στον ΟΛΠ σε περίπτωση υλοποίησης νέας χρηματοδοτικής δομής ή αναχρηματοδότησης του έργου.
*Άρθρο 27.1 Μείωση του χρόνου λειτουργίας του Ν. Σ.ΕΜΠΟ με προσωπικό της ΟΛΠ ώστε να είναι δυνατή η θέση σε λειτουργία του Προβλήτα Ι, ο οποίος παραμένει στον ΟΛΠ αμέσως με το πέρας κατασκευής του και η δημιουργία εσόδων και κερδών για τον ΟΛΠ.
*Άρθρο 21.3 (β). Αποζημίωση του ΟΛΠ σε περίπτωση μη κατασκευής του προβλήτα ΙΙΙ από τον ανάδοχο, ύψους 111.400.000 ευρώ ενώ επιπλέον θα συνεχίσει την καταβολή του εγγυημένου ανταλλάγματος χωρίς απομείωση παρότι δεν θα λειτουργεί και συνεπώς δεν θα εισπράττει έσοδο από τον Προβλήτα ΙΙΙ.
*Άρθρο 23. Σε περίπτωση καταγγελίας της Σύμβασης, ακόμη και με υπαιτιότητα του ΟΛΠ, ο ανάδοχος επιστρέφει στον ΟΛΠ τους χώρους της παραχώρησης συμπεριλαμβανομένων εγκαταστάσεων, εξοπλισμού, μηχανογραφικών συστημάτων κ.λπ., με μόνη απαίτηση την επιστροφή των εγγυητικών επιστολών που έχει καταθέσει.
Διακοπή λειτουργίας Σ.ΕΜΠΟ
Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του ΟΛΠ στην παρατήρηση για τις δυνατότητες που έχει η Cosco μέσω της σύμβασης να διακόπτει τη λειτουργία του Σ.ΕΜΠΟ για συνεχή χρονικά διαστήματα 14 ημερών όσο συχνά επιθυμεί χωρίς να μπορεί ο ΟΛΠ να καταγγείλει τη σύμβαση. Ο ΟΛΠ επισημαίνει:
«H αναφερόμενη διαφορά μεταξύ διακήρυξης και σύμβασης υφίσταται αλλά πρέπει να υπογραμμισθεί ότι:
(α) Η αναφερόμενη διαφοροποίηση είναι άνευ ουσίας καθώς η συνεχής διακοπή λειτουργίας είτε σε διαστήματα 14 ημερών που προβλέπεται στη σύμβαση είτε σε διαστήματα 4 ημερών που προβλεπόταν στη διακήρυξη δεν αποτελεί πιθανή δράση διότι δημιουργεί κόστος για την Cosco και δεν συνάδει με τους επιχειρηματικούς στόχους του παραχωρησιούχου.
(β) Εσκεμμένη χρήση από την Cosco, η οποία δεν έχει επιχειρηματική λογική, της πιθανότητας επαναλαμβανόμενης διακοπής παρέχει το δικαίωμα στον ΟΛΠ (άρ. 21.1) να καταγγείλει τη σύμβαση καθώς η ΑΕΑΣ πραγματοποιεί "παράβαση των υποχρεώσεών της και η παράβαση δρα ουσιωδώς αρνητικά επί της λειτουργίας του Ν. Σ.ΕΜΠΟ…"
(γ) Σε κάθε περίπτωση η ανωτέρω πιθανότητα έχει οικονομικό πλεονέκτημα υπέρ του ΟΛΠ καθώς η Cosco συνεχίζει να καταβάλλει το σύνολο του σταθερού και εγγυημένου ανταλλάγματος. Πέραν αυτού, η επαναλαμβανόμενη διακοπή λειτουργίας του Ν. Σ.ΕΜΠΟ δεν θα επιτρέπει την επίτευξη της υποχρέωσης ελάχιστης διακίνησης ανά προβλήτα από την Cosco (αρ.18.3) δημιουργώντας υψηλό οικονομικό κόστος με τη μορφή ποινικής ρήτρας».
ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΣΙΜΠΛΑΚΗΣ
Αντώνης Σαμαράς: «Δεν θα γίνουν τηλεοπτικό θέαματα εσωτερικά μας»
Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009 07:00
http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1744013
Ενωτική και σε χαμηλότερους τόνους ήταν η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στην Πάτρα. Εξέφρασε την αντίθεσή του στην πραγματοποίηση τηλεμαχίας μεταξύ των υποψηφίων, σημειώνοντας ωστόσο ότι οι δημόσιες αντιπαραθέσεις γίνονται με τον πολιτικό αντίπαλο και όχι με το συμμαχητή. «Την Ντόρα και τον Παναγιώτη τους θεωρώ συμμαχητές», τόνισε.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο κ. Σαμαράς έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην ενότητα του κόμματος τονίζοντας ότι «την επόμενη μέρα από τις εκλογές για την ανάδειξη νέας ηγεσίας, θα είμαστε όλοι μια γροθιά». «Δεν έχω εσωκομματικό αντίπαλο», ανέφερε και πρόσθεσε: «Αντίπαλός μου είναι η ήττα. Το ΠΑΣΟΚ είναι ο ιδεολογικός πολέμιος».
Σε ό,τι αφορά την οργάνωση του κόμματος της Ν.Δ., εφόσον εκλεγεί πρόεδρος, ο κ. Σαμαράς υπογράμμισε ότι η οργανωμένη βάση θα έχει λόγο και ρόλο μετά την εκλογή νέας ηγεσίας, ενώ συμπλήρωσε ότι είναι αποφασισμένος να οδηγήσει τη Ν.Δ. σε προσυνεδριακό διάλογο και στη συνεχεία σε συνέδριο αρχών.
Για την ιδεολογία επεσήμανε ότι «σήμερα, ζούμε μια θολούρα, δεν μιλάμε για την ιδεολογία μας», ενώ πρόσθεσε ότι «πρέπει να διατηρηθούν και να προβληθούν οι βασικές αρχές της κεντροδεξιάς παράταξης».
Αναφερόμενος, τέλος, στην ανασυγκρότηση του κόμματος, σημείωσε ότι «πρέπει να φέρουμε τους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους που έμειναν στο σπίτι τους στις εκλογές του περασμένου Οκτωβρίου», επισημαίνοντας: «Αυτούς πρέπει να φέρουμε μαζί. Πρώτα την οικογένεια και μετά τον γείτονα».
Από το Αγρίνιο
«Δεν θα επιτρέψω να γίνουν τα εσωτερικά μας τηλεοπτικό θέαμα, όπου εμείς θα τσακωνόμαστε και θα χαίρονται μόνο οι αντίπαλοί μας», τόνισε από το Αγρίνιο ο Αντώνης Σαμαράς, απαντώντας με αυτόν τον τρόπο στην πρόταση της κας Μπακογιάννη για διάλογο εφ' όλης της ύλης.
«Ακούω και κάποιους να θέλουν debate. Καλά, τι θέλουν; Δεν ακούν τη φωνή της βάσης; Παράσταση για το ΠΑΣΟΚ θέλουν να δώσουμε; Χρειάζεται περισσότερη ευθύνη», ανέφερε, μεταξύ άλλων, χαρακτηριστικά ο κ. Σαμαράς.
Σε ό,τι αφορά τις αιχμές για golden boys και όσους πλήγωσαν την παράταξη, ο υποψήφιος για την ηγεσία της Ν.Δ. απάντησε σε υψηλούς τόνους: «oνοματεπώνυμα για 'golden boys', ακόμη περιμένω. Πάντως σίγουρα είναι απέναντί μου αυτοί που πλήγωσαν με τη συμπεριφορά τους την παράταξη. Και βέβαια δεν είμαι εγώ που πίεζα για πρόωρες εκλογές».
Αναφερόμενος στα περί ισχυρής και ανίσχυρης Ν.Δ., ο κ. Σαμαράς επεσήμανε ότι «ισχυρή Ν.Δ. είναι η Ν.Δ. που την εκλέγει η βάση της. Ανίσχυρη Ν.Δ. είναι η Ν.Δ. των μηχανισμών».
Τόνισε δε πως ασφαλώς και αποδοκιμάζει τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον συνυποψηφίου, γι' αυτό άλλωστε και μιλά, όπως είπε συνεχώς για ενότητα.
Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι όταν εκείνος χρόνια δέχεται σωρεία τέτοιων επιθέσεων, μία αντίστοιχη αποδοκιμασία δεν έγινε ποτέ. «Επαναλαμβάνω: ενότητα και πάλι ενότητα», τόνισε.
Ντόρα Μπακογιάννη: Να κάνουμε πάλι δυνατή την παράταξή μας
Πρόσκληση σε διάλογο προς τους δύο συνυποψηφίους της απηύθυνε η κα Ντόρα Μπακογιάννη, χθες, κατά τη διάρκεια συνέντευξής της σε ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι.
Επίσης η πρώην υπουργός και υποψήφια για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, μίλησε στη Σπάρτη και την Τρίπολη, όπου υπογράμμισε, μεταξύ άλλων: «Τη μεγάλη ήττα την προκάλεσε η απομάκρυνσή μας από την κοινωνία. Από τους φυσικούς μας συμμάχους. Τους αγρότες, τους μισθωτούς, τους νέους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους συνταξιούχους. Την προκάλεσε και το χαλάρωμα -και η ανυπαρξία ακόμα- των σχέσεων μεταξύ κόμματος και κυβέρνησης.
Τα κόμματα δεν υπάρχουν μόνο για να κερδίζουν εκλογές. Τα κόμματα πρέπει να είναι μια μεγάλη δεξαμενή, απ' την οποία να αντλούμε συνεχώς στελέχη, ιδέες, προτάσεις, παράπονα, διαμαρτυρίες και καταγγελίες. Δεν γίνεται να απευθυνόμαστε ως κόμμα στα μέλη και τους πιστούς οπαδούς μας κάθε φορά που είμαστε στην αντιπολίτευση και τα ξεχνάμε κάθε φορά που είμαστε κυβέρνηση.
Για να νικήσουμε πρέπει να κάνουμε δυνατή και ισχυρή την παράταξή μας. Και το πραγματικό ερώτημα σ' αυτές τις εσωκομματικές εκλογές έχει εξίσου ξεκάθαρα τεθεί: η μία πρόταση είναι μια πρόταση περιχαράκωσης και συρρίκνωσης. Να μαζευτούμε εμείς και εμείς, μεταξύ μας και μετά να δούμε πώς και αν θα ξανακερδίσουμε την κοινωνία. Με άλλα λόγια να κλειστούμε στο καβούκι μας. Και η άλλη, η δική μας πρόταση, πρότασή μου, είναι μια πρόταση δυναμική. Μια πρόταση προοπτικής και νίκης».
Επίσης η κα Ντόρα Μπακογιάννη τόνισε ότι «στη Νέα Δημοκρατία γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας. Και ένα πράγμα για το οποίο είμαι περήφανη, είναι ότι σε αυτό τον αγώνα έχω την τιμή να με στηρίζουν άνθρωποι από όλες τις επιμέρους τάσεις του κόμματός μας. Άνθρωποι με διαφορετικές αφετηρίες μέσα στη Νέα Δημοκρατία, τους οποίους όμως μας συνδέει μια κοινή διαδρομή αγώνων και προσφοράς στην παράταξή μας. Σε εύκολες και δύσκολες στιγμές».
Για την οικονομία
«Για μια ακόμα φορά η κυβέρνηση παραβίασε τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ανακοινώνοντας πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα, παρά το γεγονός ότι εξήγγειλε προεκλογικά ακριβώς το αντίθετο. Η κοινή γνώμη διαπιστώνει ταχύτερα απ' ό,τι οποιοσδήποτε ανέμενε ότι στα οικονομικά θέματα το ΠΑΣΟΚ δεν είχε ούτε σχέδιο, ούτε σοβαρή προετοιμασία.
Κινείται αλλοπρόσαλλα κάνοντας ταυτόχρονα παροχές και περικοπές και επιχειρώντας να μειώσει το έλλειμμα του 2010 φουσκώνοντας το έλλειμμα του 2009 με αλχημείες», υπογράμμισε χθες η βουλευτής και υποψήφια για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, Ντόρα Μπακογιάννη.
Η πρώην υπουργός είπε επίσης ότι «το ΠΑΣΟΚ πήρε την εξουσία με ψέματα και τώρα τα βρίσκει μπροστά του. Αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση. Με μηδενικά ανακλαστικά, καθυστερήσεις και ημίμετρα εξακολουθεί να επιλέγει τις εντυπώσεις έναντι της ουσίας. 50 ημέρες μετά, και δεν έχει στελεχώσει θέσεις-κλειδιά του Δημόσιου.
Η μόνη τους ελπίδα -και γι' αυτό το σύστημα ΠΑΣΟΚ τα έχει δώσει όλα εναντίον μου- είναι η Νέα Δημοκρατία να μπει σε εσωστρέφεια και περιχαράκωση και να μην ασκεί ισχυρή αντιπολίτευση. Γελάστηκαν. Η Νέα Δημοκρατία θα είναι εδώ».
Ψωμιάδης: Απόψε η κεντρική ομιλία
«Μπήκα για να μείνω και όχι για να φύγω. Δεν κάνω παζάρια με κανέναν. Υπηρετώ αξίες, που πήρα από το Θεό, από τους γονείς μου και τους δασκάλους μου. Στο κάτω-κάτω δεν μπήκα σ' αυτό τον αγώνα για να είμαι με τη μια ή με την άλλη πλευρά. Μπήκα για τη Ν.Δ., για την ενότητα, για την επόμενη μέρα», δήλωσε χθες ο κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης και στην ερώτηση ποιον υποψήφιο θα στηρίξει σε περίπτωση δεύτερου γύρου, αρκέστηκε να πει: «Θα στηρίξω τη Ν.Δ. και τον απλό, προδομένο Νεοδημοκράτη».
Σχολιάζοντας, τέλος, το κλίμα πόλωσης και αντιπαράθεσης για την εκλογή προέδρου της Ν.Δ., ο νομάρχης Θεσσαλονίκης τόνισε: «Σηκώνοντας τείχη διχασμού και πόλωσης, κυνηγώντας καρέκλες και αξιώματα, ξιφουλκώντας κάθε βράδυ στα τηλεοπτικά μέσα, απογοητεύουν και αηδιάζουν ακόμη περισσότερο τους Νεοδημοκράτες».
Μεταξύ άλλων πρόβλεψε ότι θα υπάρχει και δεύτερος γύρος. Σε ερώτηση για τη θέση θα τηρήσει απάντησε: «Εγώ στη ζωή μου, όταν έπαιζα ποδόσφαιρο και παίζω ακόμα μπάλα, μπαλαντέρ ποτέ δεν ήμουν. Ήμουν αμυντικός. Η μπάλα περνούσε, ο αντίπαλος δεν περνούσε. Άρα επιτρέψτε μου να πω, να αφήσω το λαό να αποφασίσει με τη δική του κρίση κατά συνείδηση. Ο λαός, το έχω τονίσει, το έχετε ακούσει δεν είναι πρόβατο. Νομίζω κατά συνείδηση πρέπει να ψηφίσουμε όλοι, για το καλό της παράταξης, της ενότητας, της πατρίδας μας, της βάσης της Ν.Δ., της τόσο προδομένης και ταλαιπωρημένης».
Τόνισε ακόμη ότι την επόμενη των εκλογών όλοι θα πρέπει να σταθούν στο πλευρό του νέου αρχηγού, ενώ αναφέρθηκε και στις εξελίξεις μετά την εκλογική ήττα της Ν.Δ.
«Χάσαμε και παραδώσαμε την εξουσία στο πιάτο. Για μένα δεν έπρεπε να φύγει ο Καραμανλής. Έπρεπε να μείνει γιατί αυτός εκφράζει την ενότητα, όσο κανείς άλλος, της Ν.Δ.», ανέφερε.
Thursday, November 19, 2009
Wednesday, November 18, 2009
Tsakthan Daily, 19 November 2009 -- Συνδικαλιστική δημοκρατία 2
Tsakthan Daily, 19 November 2009
Συνδικαλιστική δημοκρατία 2
Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των προηγούμενων θεωρήσεων για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και αυτών στις οποίες θα αναφερθούμε είναι η γραμμή «ατομικό-συλλογικό».
Στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης της συνδικαλιστικής δημοκρατίας από τη σκοπιά του «συλλογικού», ο P. Fairbrother θεωρεί ότι πρέπει πάντοτε να λαμβάνεται υπόψη ο δομικός ρόλος των συνδικάτων στο πλαίσιο της «ταξικής πάλης». Η συμμετοχή και η εμπλοκή των μελών σε όλες τις πλευρές της ζωής και δράσης των συνδικάτων καθώς και η κάθετη και οριζόντια ενεργή επικοινωνία μεταξύ αξιωματούχων και μελών είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες προώθησης της συνδικαλιστικής δημοκρατίας. Πρόκειται για μια διαδικασία μάθησης και κατανόησης των δημοκρατικών διαδικασιών, κάτι που άλλωστε είναι χαρακτηριστικό για τις περισσότερες ομάδες πίεσης και κινηματικούς φορείς της «κοινωνίας των πολιτών».
Κατά τον R. Hyman, στο μέτρο που, πράγματι, υπάρχει συνδικαλιστική δημοκρατία, αυτή θα πρέπει να προωθεί την ενεργό συμμετοχή των απλών μελών του συνδικάτου. Οι εκλογές για την ανάδειξη αιρετών οργάνων του συνδικάτου θα πρέπει να γίνονται συχνά ώστε να δίνεται δυνατότητα στα απλά μέλη να ελέγχουν τους εκλεγμένους αξιωματούχους, να προλαβαίνουν την ανάπτυξη συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και να αποτρέπουν τις καταχρήσεις εξουσίας εκ μέρους των εκλεγμένων και διορισμένων αξιωματούχων. Από την άλλη μεριά όμως ο Hyman επισημαίνει ότι τα συνδικάτα δεν λειτουργούν σε κοινωνικο-πολιτικό κενό. Περιβάλλονται και πιέζονται από τη μόνιμη δύναμη ισχυρών εξωτερικών θεσμών που υπαγορεύουν το πλαίσιο νομιμότητας των ενεργειών και δραστηριοτήτων των συνδικάτων. Άρα, συμπεραίνει ο Hyman, η συνδικαλιστική δημοκρατία παραμένει ακόμη στη φάση του οράματος και δεν είναι η καθημερινή πραγματικότητα για τα συνδικάτα.
Μια παρόμοια συγκροτημένη θέση για τη συνδικαλιστική δημοκρατία διατύπωσε o J. Hughes. Η συνδικαλιστική δημοκρατία μπορεί να επιτευχθεί όταν πληρούνται τρεις προϋποθέσεις. Πρώτον, η ενεργός συμμετοχή των μελών στη ζωή του συνδικάτου και στη διαδικασία λήψης αποφάσεων συμβάλλει στην άσκηση ελέγχου των συνθηκών εργασίας. Είτε άμεσα είτε έμμεσα δι’ εκπροσώπων, η άσκηση της συνδικαλιστικής δημοκρατίας σημαίνει ενίσχυση της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης έναντι του εργοδότη και προστασία των συμφερόντων των μελών. Οι διαφορετικές μορφές διακυβέρνησης των συνδικάτων και η ύπαρξη διαφορετικών εκλογικών συστημάτων επηρεάζουν το επίπεδο συμμετοχής των μελών στα συνδικάτα. Δεύτερον, η ύπαρξη συνδικαλιστικών εκπροσώπων στους χώρους εργασίας, είτε πρόκειται για τα Διοικητικά Συμβούλια σωματείων είτε για επιτροπές εκπροσώπησης με ανακλητότητα των μελών τους από το σώμα που τις εκλέγει κάθε φορά, που διαπραγματεύονται για λογαριασμό του προσωπικού με τον εργοδότη. Τέλος, είναι σημαντικότατος όρος για την ύπαρξη συνδικαλιστικής δημοκρατίας, η διενέργεια τακτικών εκλογών ανάδειξης ηγεσιών με ανταγωνιζόμενα ψηφοδέλτια και πλήρη ελευθερία λόγου για όλα τα μέλη σε όλα τα επίπεδα.
Σύμφωνα με τον R. Undy και τους συνεργάτες του, η διαδικασία λήψης των αποφάσεων στα συνδικάτα περνάει μέσα από κάθετους και οριζόντιους διαύλους επικοινωνίας. Στον κάθετο δίαυλο λαμβάνονται οι αποφάσεις και στον οριζόντιο διεξάγεται η διαδικασία διαλόγου και διαπραγμάτευσης μεταξύ των μελών του συνδικάτου. Ο βαθμός ανάπτυξης της συνδικαλιστικής δημοκρατίας εξαρτάται από την έκταση ελέγχου των αξιωματούχων και την συγκεντροποίηση μέσα στους διαύλους αυτούς.
Στην ίδια κατεύθυνση, ο W.Howard επικεντρώνει τους φακούς του στη συμμετοχή των μελών στη συνδικαλιστική δράση και στις διαδικασίες και τη ζωή του συνδικάτου ως δείκτη συνδικαλιστικής δημοκρατίας. Ένα σοβαρό πρόβλημα που εντοπίζει ο Howard στην προσπάθεια εμπέδωσης θεσμών συμμετοχικής συνδικαλιστικής δημοκρατίας είναι η απάθεια πολλών μελών που δεν συμμετέχουν στις διαδικασίες αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στην κατάχρηση της εξουσίας εκ μέρους αξιωματούχων των συνδικάτων και συνδικαλιστικών παρατάξεων. Για την αποφυγή τέτοιων καταστάσεων ο Howard επιφορτίζει τους συνδικαλιστές με το καθήκον της καθιέρωσης θεσμών, κανόνων και διαδικασιών που να προστατεύουν την πλειοψηφία των μελών από τις ανεξέλεγκτες μειοψηφίες.
Η κριτική της Α. Glenane και των συνεργατριών της τονίζει ότι τόσο οι οπαδοί της φιλελεύθερης όσο και οι οπαδοί της συμμετοχικής συνδικαλιστικής δημοκρατίας αγνοούν τις απόψεις και τις αντιλήψεις των μελών των συνδικάτων όσον αφορά τις μορφές συνδικαλιστικής δημοκρατίας που επιλέγουν. Αντιθέτως, αντλούν θεωρητικά επιχειρήματα κυρίως από το χώρο της πολιτικής επιστήμης και της κοινωνιολογίας με τυπικό τρόπο. Για να υπερβούν τα προβλήματα αυτά οι ερευνήτριες της ομάδας κατέβαλαν προσπάθεια να αναζητήσουν, να καταγράψουν και να αναλύσουν τις γνώμες των εργατών / τριών μελών ενός βιομηχανικού συνδικάτου της Αυστραλίας. Χρησιμοποιώντας ερευνητικά εργαλεία τόσο ποιοτικής όσο και ποσοτικής ανάλυσης κατάφεραν να συμπεράνουν, χωρίς όμως να γενικεύουν, ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση, και με όλους τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν από το χαρακτήρα της έρευνας , επικρατούσε η λογική της φιλελεύθερης αντίληψης για τη συνδικαλιστική δημοκρατίας χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα στοιχεία της συμμετοχικής αντίληψης αφήνονται στο περιθώριο, καθόσον από τις απαντήσεις έβγαινε το συμπέρασμα ότι τα μέλη του συνδικάτου επιθυμούσαν την ενίσχυση των διαύλων οριζόντιας επικοινωνίας.
Μια πολλαπλών αποδεκτών έρευνα αναλόγου περιεχομένου με αυτή της ομάδας Glenane et al αλλά με πανεθνικής εμβέλειας φιλοδοξίες διεξήχθη στις Η.Π.Α. από την ερευνητική ομάδα των R. Freeman και J. Rogers. Η έρευνα αυτή έπρεπε πρώτα απ’ όλα να αναμετρηθεί με τη δύναμη των «επιχειρημάτων» που προέβαλλαν οι αντίπαλοί της: «Γιατί να ασχοληθούμε με το τι επιθυμούν οι εργάτες στο χώρο εργασίας όταν οι θέσεις εργασίας αορίστου διαρκείας (πλήρους απασχόλησης) ανήκουν στο παρελθόν;», «Γιατί να ασχοληθούμε με το πότε είναι δυσαρεστημένοι οι εργάτες όταν ο χώρος εργασίας τους μπορεί πάντοτε να είναι κάποιος άλλος;», «Γιατί να ασχοληθούμε αφού η συνολική απασχόληση και τα εισοδήματα αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς;» και «Γιατί να ασχοληθούμε με το τι θέλουν οι απλοί εργάτες, όταν οι διοικήσεις των επιχειρήσεων και οι ειδικοί των συνδικάτων γνωρίζουν καλύτερα πώς να σχεδιάζουν συστήματα διακυβέρνησης του χώρου εργασίας και να νομοθετούν;». Στα ερωτήματα αυτά αποτυπώνονται με σαφή τρόπο τόσο τα προβλήματα που προκύπτουν από την ύπαρξη του εξωτερικού περιβάλλοντος των συνδικάτων, δηλαδή το πολιτικό-οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο, όσο και τα προβλήματα που προαναφέραμε εξετάζοντας τις κυριότερες απόψεις περί συνδικαλιστικής δημοκρατίας, ειδικά αυτών της φιλελεύθερης αντίληψης.
Είναι σαφές ότι η ολοένα και πιο ραγδαία μεταβαλλόμενη κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα και η αναδιάρθρωση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων επιβάλλουν την ανασυγκρότηση, ανασύνταξη και αντεπίθεση των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Είναι, επίσης, σαφές ότι χρειάζεται ταυτόχρονα ο εκδημοκρατισμός της οργάνωσής τους και το άνοιγμα των συνδικάτων στα νέα κοινωνικά στρώματα που αναπτύσσονται στο πλαίσιο της νέας καπιταλιστικής οικονομίας (νέοι, γυναίκες, μετανάστες, πρόσφυγες, εργαζόμενοι με πρόσκαιρη και μερική απασχόληση, τηλεργαζόμενοι κ.α.) και απαιτούν την συνδικαλιστική ένταξή τους. Η εισαγωγή της νέας τεχνολογίας στο χώρο της οικονομίας και των επιχειρήσεων δεν έχει αποκλειστικά αρνητικές συνέπειες (απολύσεις και αποειδίκευση) καθώς παρέχει τις αυξημένες δυνατότητες οριζόντιας επικοινωνίας και διασύνδεσης των εργαζομένων μέσω των ψηφιακών δικτύων και με τις κατάλληλες προϋποθέσεις μπορεί να συμβάλει στην ενεργοποίηση των μελών των συνδικάτων, τη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων και τον έλεγχο της υλοποίησής τους από τις εκλεγμένες ηγεσίες τους. Οι δυνατότητες κατοχύρωσης της συνδικαλιστικής δημοκρατίας και αυτοδιαχείρισης των συνδικάτων είναι σήμερα μεγαλύτερες από ό,τι στο παρελθόν και η αποτελεσματικότητα και η δημοκρατία μπορούν πλέον να συνυπάρχουν.
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Να 'ναι γλυκό το βόλι
Γιώργος Νταλάρας
Μουσική/Στίχοι: Μπαγιαντέρας
Δίσκος: "Τα ρεμπέτικα της Κατοχής"
Φόρεσε αντάρτη τ' άρματα
ζώσε και το σπαθί σου
και σύρε για τον πόλεμο
κι η λευτεριά μαζί σου
Σύρε και θέλω νικητής
παιδί μου να γυρίσεις
Για τη γλυκιά τη λευτεριά
το αίμα σου να χύσεις
Πολέμησε αντάρτη μου
πως πολεμάνε όλοι
και με τον Άρη αρχηγό
να 'ναι γλυκό το βόλι
ΑΠΟΨΕ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ «ΤΡΙΑΝΟΝ»Η ζωή στους βράχους
Η δεύτερη ταινία με τίτλο «η ζωή στους βράχους» είναι μεν αυτοτελής, αλλά οπωσδήποτε είναι συνέχεια της πρώτης Πουλια στο βάλτο.
Αναφέρεται στον Εμφύλιο – οι γυναίκες πάνε στο βουνό, στο Δημοκρατικό Στρατό - αλλά και στις εξορίες.
Όταν άρχισε το κυνηγητό, μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, άλλες πρόλαβαν και πήγαν στο βουνό και άλλες συνελήφτηκαν. Όλες γιατί ήταν αντιστασιακές. Για όσες από αυτές που συνέλαβαν δε μπόρεσαν τα στρατοδικεία να στοιχειοθετήσου κατηγορία (σε ισόβια ή εκτέλεση) τις έστειλαν εξορία: Χίος – Τρίκερι – Μακρόνησος.
Στην ταινία, τριαντατρείς Γυναίκες καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τις διώξεις που υπέστησαν αυτές και οι οικογένειες τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945, επειδή έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Άλλες από αυτές τις Γυναίκες για να διασωθούν πήγαν στο Δημοκρατικό Στρατό, ενώ άλλες συνελήφθηκαν και είτε φυλακίστηκαν είτε τις έστειλαν εξορία.
Πρόθεση της ταινίας είναι να αποκαλύψει το ρόλο μιας κοινωνικής ομάδας «χωρίς φωνή» ο οποίος αγνοείται από την επίσημη γραπτή ιστορία
Ο νεότερος κλάδος της «προφορικής ιστορίας» ερευνά τις ζωντανές μαρτυρίες των μη επωνύμων, μαζί και τις βιωματικές εμπειρίες τους για να φωτίσει πληρέστερα το
παρελθόν, και τις δυναμικές της ιστορίας που δε μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν.
Στην ταινία ομάδα «χωρίς φωνή» είναι οι Γυναίκες.
Σκιαγράφηση της ταινίας
Η ταινία αποτελείται από δύο μέρη.
Στο πρώτο μέρος οι Γυναίκες μιλάνε για το Δημοκρατικό Στρατό:
Γιατί πήγαν στο βουνό.
Τις συνθήκες διαβίωσης.
Πολέμησαν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους άνδρες.
Δεν το μετάνιωσαν.
Επαναλαμβάνω δυο-τρία λόγια που ακούγονται μέσα στην ταινία:
- Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν ένας άθλος.
- Το 30% του Δ.Σ. ήταν γυναίκες.
- Σάμπως είχαμε και παπούτσια; Δύσκολα, πολύ δύσκολα.
- Μίλησα για την παληκαριά τους. Τι πώς την είχαν; Στον ΕΛΑΣ πώς την είχαμε;
Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στις Γυναίκες που έστειλαν στην εξορία:
Χίος – Τρίκερι – Μακρόνησος
Στη Χίο και το Τρίκερι:
Συνθήκες σκληρής διαβίωσης.
Στέλνουν τα παιδιά σε στρατόπεδα αναμόρφωσης για να μη γίνουν «Βούλγαροι».
Στη Μακρόνησο:
Ψυχολογικά μαρτύρια.
Μέσο εκβιασμού τα παιδιά για να υπογράψουν δήλωση.
Ξύλο άγριο.
Επαναλαμβάνω δυο-τρία λόγια που ακούγονται μέσα στην ταινία:
- Τίποτα δεν καταλαβαίναμε γιατί όλα αυτά τα γράφαμε στα παλιά μας παπούτσια.
- Έπρεπε να το αντέξουμε γιατί εμείς είχαμε το δίκιο.
Στοιχεία της ταινίας:
Παραγωγή: Αλίντα Δημητρίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αφροδίτη Νικολαϊδου
Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας - Αφροδίτη Νικολαϊδου
Μοντάζ: Ηλέκτρα Βενάκη
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Αλίντα Δημητρίου
Έτος παραγωγής 2009
Digital Beta. Έγχρωμη. Διάρκεια 98 min.
Η ταινία δεν έχει χρηματοδοτηθεί από κανένα φορέα και η υλοποίησή της οφείλεται στους τρεις συνεργάτες μου.
ΤΑ ΝΕΑ
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546804&ct=1
[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Στα δίχτυα του Δικτύου
Ο Εμφύλιος και οι «μύθοι της Δεξιάς»
Του Βασίλη Κρεμμυδά
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009
Όλα εξηγούνται με τη φαντασία- φαντασία και φαντασίωση, δύο λέξεις που ερίζουν ποια θα παράγει την άλλη-, όλα πηγάζουν από κει· χωρίς αποδείξεις, χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς πηγές, όταν πρόκειται για το παρελθόν. Για τη γνωστή τάση μιλώ, αυτών που υπηρετούν φαντασιακές πλατείες, διακυβεύματα και αναστοχασμούς· τά ΄χουμε πει και άλλες φορές. Είχαμε και επέτειο γενεθλίων πρόσφατα: συμπληρώθηκαν, λέει, δέκα χρόνια από τότε που οργανώθηκε το Δίκτυο για τη Μελέτη των Εμφυλίων Πολέμων. Ωραία, να τα εκατοστίσει. Μόνο που πρέπει να υπενθυμίσω ότι ο ελληνικός Εμφύλιος είναι ιστορία και όπως είναι γνωστό, για να μελετήσουμε κάτι που συνέβη στο παρελθόν, χρειάζονται συγκεκριμένα και ορισμένα εργαλεία.
Τα εργαλεία είναι και αναλυτικά και εννοιολογικά· χρειάζεται όμως και κάτι άλλο, μια ικανότητα· μπορούμε να την πούμε «οδυνηρή» ικανότητα, επειδή είναι εξαιρετικά δύσκολη επιχείρηση. Ο λόγος είναι για την ικανότητα να μπορείς να βρεθείς, να βρεθεί η σκέψη σου στην εποχή του γεγονότος. Αυτήν την ικανότητα πιθανότητες να την διαθέτει έχει μόνον ο ιστορικός· με τις σπουδές του, με την πείρα του, με τη γνώση του. Ο Εμφύλιος, όπως και όποιο άλλο σημαντικό γεγονός της ελληνικής ιστορίας, δεν έγινε χθες, έγινε πριν από εξήντα χρόνια και περισσότερο.
Θέλω να πω, αν δε μπορούμε να γνωρίζουμε και να ερμηνεύουμε τις συνολικές εκφράσεις της εποχής του γεγονότος, από τους πολιτικούς συσχετισμούς, τις συγκεκριμένες πολιτικές σε όλα τα επίπεδα μέχρι την καθημερινότητα των ανθρώπων και από τις οικονομικές και κοινωνικές πραγματικότητες ατόμων, κοινωνικών κατηγοριών και συνόλων μέχρι τον ρόλο των μύθων και της προπαγάνδας στη διαμόρφωση των ιδεολογιών, τότε δεν πρέπει να ασκούμε το επάγγελμα του ιστορικού.
Η μελέτη του παρελθόντος δεν είναι το κύριο επάγγελμα ούτε του ανθρωπολόγου, ούτε του κοινωνιολόγου, ούτε του πολιτικού επιστήμονα· αυτές οι επιστήμες ασφαλώς έχουν να συμβάλουν- για την ιστοριογραφία όμως η συμβολή τους είναι βοηθητική. Χρειαζόμαστε ίσως ένα παράδειγμα. Ο γνωστός μας Ιωάννης Κωλέτης ήταν πολιτικός· αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι αρμοδιότητα του πολιτικού επιστήμονα να τον μελετήσει· το κοινωνικό υποκείμενο Ιωάννης Κωλέτης που έζησε και έδρασε 150 χρόνια πριν είναι αρμοδιότητα του ιστορικού να το μελετήσει· ο πολιτικός επιστήμονας θα μελετήσει τις πολιτικές του ιδέες και, ενδεχομένως, συμπεριφορές εν όψει της συγκρότησης ενός σχεδιάσματος της ιστορίας της πολιτικής σκέψης. Πρέπει, επιτέλους, να το καταλάβουμε, κάποιες επιστήμες δεν είναι για να ασχολούνται με το παρελθόν, με την Ιστορία. Πολύ χαρακτηριστικά, συνάδελφος και φίλη ανθρωπολόγος είχε πει σε επιστημονικό συνέδριο: «ο ανθρωπολόγος στην Ιστορία κοιτάζει προσεχτικά, δεν απλώνει το χέρι».
Ας επανέλθουμε τώρα στο «Δίκτυο», αυτήν την αναθεωρητική τάση, που απλώνει βαθιά το χέρι στην ιστοριογραφία, για να αναρωτηθούμε γιατί όλα αυτά και γιατί ειδικά ο Εμφύλιος, αφού διευκρινίσουμε ότι προς την κατεύθυνση αναθεώρησης των γνώσεών μας για το παρελθόν κινούνται και ιστορικοί και ότι η τάση δεν είναι μόνον ελληνική. Μιλούν λοιπόν για αναθεώρηση της ιστορικής γνώσης για τη δεκαετία του 1940. Σε πρόσφατο άρθρο- απολογισμό του τελευταίου συνεδρίου του Δικτύου, γραμμένο από πανεπιστημιακό, που μοιάζει να είναι το κυρίαρχο πρόσωπο, διαβάζουμε: «Καθώς οι μύθοι της Δεξιάς είχαν ήδη αποδομηθεί από το πρώτο κύμα της επιστημονικής έρευνας το 1970-1990, οι νέες έρευνες αναγκαστικά θα γκρέμιζαν τα είδωλα και μυθεύματα της Αριστεράς, που αν και όρθια ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα».
Πρέπει όμως να παρατηρήσω ότι οι «μύθοι της Δεξιάς είχαν αποδομηθεί» από ιστορικούς και άλλους επιστήμονες εκτός του Δικτύου, το οποίο άλλωστε δεν υπήρχε τότε και ότι όσα γνωρίζουμε για τον ρόλο της Αριστεράς στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο είναι γνώσεις στέρεες που μας πρόσφεραν με τις έρευνές τους ιστορικοί πάλι, εκτός του Δικτύου· είναι γνώσεις επαρκείς και καλά τεκμηριωμένες και δεν επιδέχονται αναθεωρήσεις και «αναστοχασμούς»! Εκτός και αν ενοχλεί που αυτοί που βρήκαν και μας είπαν ότι το ΚΚΕ μπήκε στον Εμφύλιο διακηρύσσοντας ότι δεν πάει για να πάρει την εξουσία είναι αριστεροί.
Στο άρθρο αυτό λοιδορούνται «ορισμένοι πανεπιστημιακοί» που «βίωσαν το γκρέμισμα των ειδώλων (της Αριστεράς) ως υπαρξιακή απειλή»· λέγεται μάλιστα ότι αυτοί οι «ορισμένοι πανεπιστημιακοί», «όντας διαπαιδαγωγημένοι σε ένα κλειστό σύστημα και με ιδιαίτερα φτωχή αντίληψη της διεθνούς επιστημονικής πραγματικότητας... δεν κατόρθωσαν να αντιληφθούν πως η έρευνα ξεπερνά τα στενά όρια του ελληνικού πανεπιστημίου και τα ακόμη στενότερα των κομμάτων και έτσι δεν ελέγχεται πελατειακά, ούτε χειραγωγείται κομματικά»! Ας θαυμάσουμε τον νηφάλιο, που λένε, επιστημονικό λόγο!!
Άλλοτε, αλλού και από άλλο στέλεχος του Δικτύου έχει διατυπωθεί η αντίληψη- είναι, άραγε, πόρισμα επιστημονικής έρευνας;ότι η Ιστορία που γράφουμε και διαβάζουμε σήμερα δεν είναι αυτό που πράγματι συνέβη στο παρελθόν, αλλά αυτό που φαντάστηκε κάθε ιστορικός ότι συνέβη. Πράγματι, έτσι είναι· μόνο που αυτή την ιστορία, που τη φαντάζονται, τη γράφουν οι άνθρωποι του Δικτύου, όχι οι άλλοι.
Ο Βασίλης Κρεμμυδάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ
Η ολική επαναφορά ενός ιδεολογήματος και ο μεταμοντέρνος μύθος της αναθεώρησης στην ιστοριογραφία
Ο έρωτας ποτέ δεν πεθαίνει
Γράφει ο Δημήτρης Δανίκας
Μετά τον Γούντι Άλεν, καλύτερη επιλογή το «Welcome» του Γάλλου Φιλίπ Λιορέ. Το πρώτο, η Οδύσσεια ενός 17χρονου Κούρδου λαθρομετανάστη. Το δεύτερο, το Καλέ, η κόλαση των λαθρομεταναστών. Μπροστά της το λιμάνι της Πάτρας μοιάζει σαν σαλόνι και καθιστικό. Το τρίτο, ο Γάλλος γυμναστής της κολύμβησης με καρδιά ποιητή. Το τέταρτο, παντού υπάρχουν καλοί, κακοί και άσχημοι, επομένως Α Few good men. Από Ιράκ μέχρι Αμερική. Και το πέμπτο Love never dies. Γιατί ο μικρός Μπιλάλ βουτάει στα νερά. Να διασχίσει τη Μάγχη μέχρι την άλλη όχθη, την αγγλική. Εκεί που τον περιμένει η Μίνα. Έτοιμη, από τον Κούρδο πατέρα της, κάποιον άλλον να παντρευτεί!
«Εγώ», ομολογεί ο Γάλλος κολυμβητής στη γυναίκα του που τον έχει εγκαταλείψει, «ούτε τον δρόμο δεν θα διέσχιζα για να σε διεκδικήσω ξανά». Ο άγνωστος σ΄ εμένα Φιλίπ Λιορέ, καταφέρνει να αναθερμάνει το ρομάντζο και το μελόδραμα, ώστε να συγκινήσει τον κυνικό και ακούνητο αμφιβληστροειδή των σημερινών θεατών. Το διαμάντι από τα σκουπίδια θα βγει. Μια σεναριακή σύνθεση εξαιρετική. Από εδώ ο μικρός, αποφασισμένος Κούρδος (Φιράτ Αϊβερδί). Αυθεντικός σαμουράι και δρομέας μεγάλων αποστάσεων της ψυχής. Από εκεί ο Σιμόν (Βενσάν Λιντόν). Ο ρομαντικός γυμναστής. Και στη μέση η Μίνα. Από οικογένεια που νομίμως είναι εγκαταστημένη στην Αγγλία την ποθητή. Τρεις παράνομοι δηλαδή.
Ο Μπιλάλ γιατί παρανόμως διέσχισε, με τα πόδια, τέσσερις χιλιάδες χιλιόμετρα για να φτάσει στη Γαλλία και από εκεί στο Λονδίνο. Ο Σιμόν γιατί «παρανόμως» εξακολουθεί ν΄ αγαπάει τη γυναίκα του αλλά και γιατί παρανόμως φιλοξενεί τον Μπιλάλ. Και η Μίνα γιατί δεν υπακούει στου πατέρα της την προσταγή. Με άλλα λόγια, είναι παρανομία η μετακίνηση πληθυσμών. Παρανομία και η αλληλεγγύη των λαών. Παρανομία ακόμα και η Αγάπη των φτωχών καρδιών. Οτιδήποτε σημαντικό συμβαίνει γύρω μας, στον κόσμο αυτό, περικλείεται σ΄ αυτήν την «κολυμβητική», λαθρομεταναστευτι- κή, πλατωνική ιστορία!
Κοντά σ΄ αυτά, τέσσερα «στοιχεία» αποκαλυπτικά. Εντελώς αληθινά. Το πρώτο, ο νόμος του Μέρφι Σαρκοζί. Τα τριτοκοσμικά ερείπια σε κατάσταση φρικτή. Και οι Γάλλοι του Καλαί σε τρομοκρατία αστυνομική. Ο Ψωμιάδης μπροστά τους, μοιάζει με κομμουνιστή. Το δεύτερο, ο εσωτερικός, γαλλικός, χαφιεδισμός. Όπως περίπου ο δωσιλογισμός. Περιθάλπεις Αλβανό; Να φωνάξω την Γκεστάπο στο λεπτό. Έτσι στη φυλακή ο Γάλλος γυμναστής. Αυτή η Γαλλία της Δημοκρατίας της δηθενικής. Το τρίτο, η Οδύσσεια των λαθρομεταναστών. Σκαρφαλώνουν στα φορτηγά. Στα κρυφά. Φοράνε πλαστικές σακούλες στα πρόσωπα μέχρι τον λαιμό. Για να μην εντοπίζουν τα αστυνομικά σκυλιά την αναπνοή των τριτοκοσμικών. Ασφυξία όπως στο Νταχάου το ναζιστικό. Το τέταρτο, η παράλληλη, αλλά ταυτόχρονα αντιθετική διαδρομή των αισθημάτων των δύο λαών. Ο κυνισμός της Γαλλίας. Ο ρομαντισμός των Κούρδων. Εξωτερικά, οι πρώτοι καθαροί και πολιτισμένοι. Εσωτερικά μολυσμένοι. Αυτό το γεγονός. Το συναντάμε και εν Ελλάδι αλλά το προσπερνάμε σαν τον τυφλό ποντικό.
Για να τελειώνω. Αν ο Φιλίπ Λιορέ ακολουθούσε μια πιο σκληρή, όπως του Κεν Λόουτς, σκηνοθεσία, θα είχε υπογράψει ένα αριστούργημα. Η ιστορία, οι χαρακτήρες, η δραματουργία και οι ερμηνείες σχεδόν στο ρετιρέ. Η σκηνοθεσία ολίγον χαλαρή, ακαδημαϊκή, αργή. Κι όμως. Αυτές οι παρατηρήσεις μόνο για ειδικούς και απαιτητικούς. Αν και όποτε το δεις, φρόντισε χαρτομάντιλα να έχεις προμηθευτεί. Δάκρυα για ένα ρομάντζο βγαλμένο από τα σπλάγχνα της Γης!
(…)
«Η ζωή στους βράχους» Ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου με πορτρέτα από ηλικιωμένες αντάρτισσες του Εμφυλίου. Ανυπότακτες, μάχιμες, ακατάβλητες. Γυναικάρες με τα όλα τους. Μνήμες από τις εξορίες, τα ξερονήσια, τους χαφιέδες, τις σφαγές, τα μαρτύρια και τα κολαστήρια. Χωρίς μουρμούρα, μοιρολόγια και οξυγονοκολλήσεις, δήθεν ουμανιστικές και αδελφικές. Τίμιο αλλά τηλεοπτικό!
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4546849
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Καταδικάζει ο ΣΥΡΙΖΑ την ποινική δίωξη στο ΕΜΠ
http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=103158
Ωμή παρέμβαση των εισαγγελικών αρχών στο πανεπιστημιακό άσυλο και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών χαρακτηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ την ποινική δίωξη εις βάρος των πρυτανικών αρχών του Πολυτεχνείου.
Η γραμματεία του κόμματος εκτιμά ότι πρόκειται για πολιτική δίωξη σε βάρος των ακαδημαϊκών ελευθεριών και καλεί την κυβέρνηση να πάρει σαφή θέση για την ενέργεια. "Η ενόχληση από τη διάδοση ιδεών και απόψεων, που δεν συνάδουν με τις κατεστημένες αντιλήψεις, δεν μπορούν να αποτελούν το πρόσχημα για την υλοποίηση προληπτικής λογοκρισίας και καταστολής, προσαρμοσμένης μας υποδείξεις και την κυρίαρχη ιδεολογία ακραίων πολιτικών κομμάτων", αναφέρει, σημειώνοντας ότι η διερεύνση της υπόθεσης -αφορά στη λειτουργία του indymedia μέσω του δικτύου του ΕΜΠ- ξεκίνησε μετά από ερωτήσεις των βουλευτών του ΛΑΟΣ Κυριάκου Βελόπουλου και Ηλία Πολατίδη.
ΤΟ ΒΗΜΑ
ΕΡΤ: Ζητούνται πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος
Αθήνα - Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009
Τη διαδικασία για τον ορισμό νέας διοίκησης στην ΕΡΤ ΑΕ κινεί το υπουργείο Πολιτισμού. Με απόφαση του υπουργού κ. Π. Γερουλάνου έχουν ήδη προκηρυχθεί οι θέσεις του προέδρου και του διευθύνοντος συμβούλου, με μια παράλληλη αλλαγή στο οργανόγραμμα της εταιρείας. Συγκεκριμένα, παύει να ισχύει η ως σήμερα διοικητική διάρθρωση, στην οποία πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος είναι το ίδιο πρόσωπο, και δημιουργούνται δύο ξεχωριστές θέσεις.
Με απόφαση του υπουργού Πολιτισμού, εντός των προσεχών ημερών θα οριστεί και ένα μεταβατικό διοικητικό συμβούλιο, το οποίο ενδέχεται να παραμείνει και μετά την τοποθέτηση του προέδρου και του διευθύνοντος συμβούλου. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Γερουλάνος έχει αποφασίσει να συντομεύσει τον χρόνο της διαδικασίας ορισμού νέας διοίκησης σε δύο εβδομάδες και όχι ένα μήνα που προβλεπόταν έως τώρα για την υποβολή υποψηφιοτήτων και την αξιολόγηση.
Εν τω μεταξύ, στις 31 Δεκεμβρίου 2009 λήγουν οι συμβάσεις έργου στην ΕΡΤ. Οπως επισημαίνουν σε ερώτησή τους προς τον υπουργό Εσωτερικών κ. Ι. Ραγκούση οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κκ. Φ. Κουβέλης και Β. Μουλόπουλος, οι συμβάσεις αυτές αφορούν περίπου 900 εργαζομένους. Στον αριθμό αυτόν προστίθενται επιπλέον 200 εργαζόμενοι, οι συμβάσεις των οποίων έληξαν στις 30 Ιουνίου 2009 με βάση την τρίμηνη υποχρεωτική διακοπή του ΠΔ 164. Στην πλειονότητά τους οι εργαζόμενοι αυτοί απασχολούνται από 2-7 χρόνια και άνω, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Οι δύο βουλευτές ερωτούν αν και πότε θα μετατραπούν οι συμβάσεις σε αορίστου χρόνου.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=300054&dt=19/11/2009
ΤΟ ΕΘΝΟΣ
Η... αποχή θα κρίνει τον αρχηγό
Δημοσκόπηση της Metron Analysis - «αιτία πολέμου» μεταξύ των δύο στρατοπέδων τα αποτελέσματα της έρευνας
19/11/2009
Του Δημήτρη Τσιούφου
http://www.imerisia.gr/general.asp?catid=15459&subid=20110&pubid=22007168
Το πλάνο της 29ης Νοεμβρίου σχεδιάζουν τα επιτελεία των δύο βασικών υποψηφίων για την προεδρία της ΝΔ, καθώς και οι δύο πλευρές συμφωνούν πως η μάχη της μεθεπόμενης Κυριακής θα κριθεί στην κυριολεξία «πόρτα- πόρτα» καθώς -όπως έλεγε χθες ένα εκ των οργανωτικών τους στελεχών- «θα πρέπει έστω και σηκωτούς να πάμε τους νεοδημοκράτες στις κάλπες».
Το γεγονός αυτό -δηλαδή ότι το τελικό αποτέλεσμα θα κριθεί από το εύρος της συμμετοχής και από τη δυνατότητα των δύο πλευρών να κινητοποιήσουν πολίτες που κινούνται στις παρυφές και εκτός του κομματικού πυρήνα- επιβεβαιώνεται και από τη χθεσινή δημοσκόπηση της Metron Analysis στην οποία ο Αντ. Σαμαράς προηγείται σε ένα ευρύτερο, πέραν της ΝΔ, εκλεκτορικό σώμα, ενώ η Ντ. Μπακογιάννη οριακά μπροστά (με 0,1%) μόνο μεταξύ των ψηφοφόρων του κόμματος που δηλώνουν ότι θα πάρουν μέρος στην εκλογική διαδικασία.
Διαξιφισμοί
Η δημοσκόπηση αυτή προκάλεσε μια ακόμη «αιτία πολέμου» μεταξύ των δύο στρατοπέδων, με στελέχη της πλευράς της κ. Μπακογιάννη να υποστηρίζουν- αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση της έρευνας χθες το πρωί- πως είναι εμφανές ότι «οι νεοδημοκράτες στηρίζουν την υποψηφιότητά της και είναι λογικό οι ψηφοφόροι των άλλων κομμάτων να στηρίζουν τον κ. Σαμαρά».
Από την άλλη πλευρά, συνεργάτες του Μεσσήνιου πολιτικού κάνοντας τη δική τους ανάγνωση στη δημοσκόπηση, τόνιζαν πως «ο κ. Σαμαράς έχει την απόλυτη στήριξη της βάσης και των ψηφοφόρων του κόμματος».
Λάδι στη φωτιά της αντιπαράθεσης έριξε αργά το απόγευμα η ίδια η κ. Μπακογιάννη υποστηρίζοντας -σε ομιλία της σε συγκέντρωση γυναικών- πως «δεν θα βγάλει αρχηγό στη Νέα Δημοκρατία το σύστημα ΠΑΣΟΚ, που αυτή την περίοδο δίνει ρέστα εναντίον μου! Θα τον βγάλουν οι νεοδημοκράτες».
Ταυτόχρονα προσπάθησε να αντιπαρέλθει τα σχόλια σε ό,τι αφορά την πολιτική της καταγωγή σημειώνοντας: «Είμαι περήφανη για την οικογένειά μου, αλλά είμαι και περήφανη που ακολούθησα μια δική μου, ανεξάρτητη, πολιτική σταδιοδρομία».
Η απάντηση ήταν άμεση, ήρθε από την Αλεξανδρούπολη όπου μίλησε χθες ο Αντ. Σαμαράς και ήταν υπαινικτική και δεικτική. «Είμαστε πολιτικοί ή λογιστές; Πολίτες ή πελάτες;», διερωτήθηκε και πρόσθεσε: «Σήμερα κάποιοι σύμβουλοι που έχουν μεγάλη ευθύνη για την πρόσφατη μεγάλη ήττα της ΝΔ μας κάνουν και μαθήματα. Μας εξηγούν γιατί εμείς η ΝΔ είμαστε φθαρμένο προϊόν. Γιατί οι ιδέες μας είναι ξεπερασμένες και πρέπει να τις κρύβουμε ή να τις αλλάξουμε. Λυπούμαστε, αλλά δεν θα τους κάνουμε τη χάρη».
Αποτελέσματα
Τα επίμαχα ευρήματα της έρευνας, της Metron Analysis για λογαριασμό του «Flash», αυτά που προκάλεσαν τον «πόλεμο» μεταξύ των δύο πλευρών ήταν τα εξής: Στο σύνολο των ψηφοφόρων της ΝΔ (367 άτομα στο δείγμα) ο Αντ. Σαμαράς προηγείται με 42,6%, έναντι 39,7% της Ντ. Μπακογιάννη και 14,6% του Π. Ψωμιάδη.
Μεταξύ, όμως των ψηφοφόρων της ΝΔ που λένε ότι θα πάνε σίγουρα να ψηφίσουν (150 στο δείγμα), προηγείται η κ. Μπακογιάννη με 43,7%, έναντι 43,6% του κ. Σαμαρά και 12,2% του κ. Ψωμιάδη.
Τα πράγματα ήταν ακόμη πιο «δυσανάγνωστα» στον τρίτο πίνακα, που αφορά αυτούς που λένε ότι θα πάνε σίγουρα να ψηφίσουν αλλά στο σύνολο των ψηφοφόρων (συνολικά 201 άτομα στο δείγμα, οι 150 ψηφοφόροι της ΝΔ + 51 που ψήφισαν άλλο κόμμα ή απείχαν στις τελευταίες εκλογές) καθώς σε αυτούς ο κ. Σαμαράς προηγείται με 45%, έναντι 39% της κ. Μπακογιάννη και 14,8% του κ. Ψωμιάδη.
Ανάλογα, τέλος, είναι και τα ευρήματα για το ενδεχόμενο δεύτερου γύρου, καθώς στους 150 ψηφοφόρους της η ΝΔ η Ντ. Μπακογιάννη προηγείται με 50% έναντι 49,2% του αντιπάλου της, ενώ στους 201 (νεοδημοκράτες και μη) ο Αντ. Σαμαράς έχει ισχυρό προβάδισμα καθώς αυτόν προτιμά το 54,1%, έναντι 43,9% της πρώην υπουργού Εξωτερικών.
Παρέμβαση
Στην αντιπαράθεση των δύο πλευρών παρενέβη και ο Δ. Αβραμόπουλος, ο οποίος μιλώντας στον Flash τόνισε πως «πρέπει να πείσουμε ότι το κόμμα άλλαξε, αλλά πρέπει πρώτα εμείς να αλλάξουμε νοοτροπία και αντιλήψεις. Και βλέπω κάποιους που πρόσκεινται στην άλλη πρόταση ηγεσίας να ενσπείρουν το διχασμό και τη διαίρεση. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε με διλήμματα του τύπου ?ή εμείς ή διαλυόμαστε?. Αυτό είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικό».
Θα πρέπει, τέλος, να σημειωθεί ότι χθες εξέφρασαν την υποστήριξή τους στον Αντ. Σαμαρά ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας Μ. Σαλμάς και ο πρώην βουλευτής Δωδεκανήσου Αν. Καραμάριος.
Ο τελευταίος μάλιστα, πέρα από την προτίμησή του στο πρόσωπο του πρώην υπουργού Πολιτισμού, επέρριψε ευθύνες στην κ. Μπακογιάννη για το εκλογικό αποτέλεσμα, υποστηρίζοντας ότι «παρέσυρε τον πρωθυπουργό να κάνει εκλογές, ενώ δεν έπρεπε» καταλογίζοντάς της και πρόθεση λέγοντας πως «είδαν και τον Καραμανλή τότε να θέλει να φύγει και βρήκαν την καλύτερη ευκαιρία αγνοώντας ότι δεν συνέφερε την παράταξη τότε να προκηρυχθούν εκλογές».
Το σύνολο των ψηφοφόρων
Στο σύνολο των ψηφοφόρων της ΝΔ ο Αντ. Σαμαράς προηγείται με 42,6%, έναντι 39,7% της Ντ. Μπακογιάννη και 14,6% του Π. Ψωμιάδη.
Αυτοί που θα πάνε
Μεταξύ, όμως των ψηφοφόρων της ΝΔ που λένε ότι θα πάνε σίγουρα να ψηφίσουν προηγείται η κ. Μπακογιάννη με 43,7%, έναντι 43,6% του κ. Σαμαρά και 12,2% του κ. Ψωμιάδη.
Δεύτερος γύρος
Για το ενδεχόμενο δεύτερου γύρου, η Ντ. Μπακογιάννη προηγείται με 50% έναντι 49,2% του αντιπάλου της.
Tsakthan Daily, 18 November 2009
Συνδικαλιστική δημοκρατία 1
Η μαζική συμμετοχή πολιτών στην χτεσινή πορεία προς την πρεσβεία των ΗΠΑ για την 36η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και στις αντίστοιχες εκδηλώσεις στις μεγάλες και μικρές πόλεις της Ελλάδας που φιλοξενούν ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είχε πολλαπλά αποτελέσματα. Πρώτο και καλύτερο, διασφάλισε την σχετικά ειρηνική εξέλιξη της πορείας. Δεύτερο και μεσοπρόθεσμα πιο σημαντικό, ενίσχυσε το ηθικό των αριστερών πολιτών που πήραν μαζικά μέρος στην πορεία και ακόμη πιο πολύ των νέων που έδωσαν τον τόνο και τον παλμό με τα συνθήματά τους, που ανταποκρίνονταν στις σημερινές συνθήκες κόντρα στην μουσειακή λογική που επικρατούσε τα προηγούμενα χρόνια. Ενδεικτικά, σημειώνουμε ότι, πέρα από τα μπλοκ του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που έτσι κι αλλιώς θα κάνανε αισθητή την παρουσία τους, τα μπλοκ της νεολαίας του ΣΥΝ και των νέων ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και των αντιεξουσιαστικών κινήσεων έσφυζαν από νέους και νέες. Όλα αυτά είναι δείγματα του ότι το πνεύμα του Δεκέμβρη του 2008 άλλαξε τα πράγματα.
Μορφές συνδικαλιστικής δημοκρατίας
Ας επανέλθουμε, όμως, στο θέμα που μας απασχολούσε τις προηγούμενες ημέρες, δηλαδή το συνδικαλιστικό κίνημα και τα προβλήματά του, ιδιαίτερα τη γραφειοκρατία που του έχει διαβρώσει την δημοκρατικότητά του αλλά και την αποτελεσματικότητά του να αλλάζει προς το θετικό τις εργασιακές σχέσεις. Το αντίδοτο στην γραφειοκρατία είναι η ίδια η Δημοκρατία.
Προτού προχωρήσουμε την ανάπτυξη του συγκεκριμένου θέματος θα χρειαστεί να επικεντρώσουμε για λίγο την προσοχή μας στην έννοια της «δημοκρατίας». Σύμφωνα με την κλασική φιλελεύθερη αντίληψη η (αντιπροσωπευτική) δημοκρατία ορίζεται ως ένα σύνολο ρητών και προεγκατεστημένων κανόνων για την πολιτική συμμετοχή, τον ανοιχτό ανταγωνισμό και την ειρηνική επίλυση των συγκρούσεων. Οι πολιτικές ρυθμίσεις είναι με την σειρά τους αποτέλεσμα συμβιβασμού, του οποίου η ουσιαστική έκβαση δεν είναι απόλυτα βέβαιη. Ως κύριοι φορείς αυτού του συμβιβασμού ορίζονται οι δομές πολιτικής διαμεσολάβησης που συνδέονται συχνά με τα ποικίλα συμφέροντα με ποικίλους τρόπους. Οι πολιτικοί διαμεσολαβητές είναι απαραίτητοι στο βαθμό που παίζουν καθοδηγητικό ρόλο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων και τη λειτουργία ενός δημοκρατικού καθεστώτος.[1]Ένα από τα βασικότερα εκ των ων ουκ άνευ χαρακτηριστικά της δημοκρατίας είναι η ύπαρξη μιας ελεύθερα εκλεγμένης κυβέρνησης που μπορεί να θεωρηθεί υπόλογη για τις πράξεις της. Κατά συνέπεια, οι εκλογές αποτελούν θεμελιώδη προϋπόθεση για το χαρακτηρισμό μιας πολιτείας ως δημοκρατικής. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί όσον αφορά το σχηματισμό των νομοθετικών σωμάτων και τη συγκρότηση και κατάργηση των κυβερνήσεων.[2] Όμως, η δημοκρατία ως έννοια είναι ευρύτερη από τη στοιχειώδη προϋπόθεση των εκλογικών διαδικασιών. Με την ευρύτερη έννοια είναι η κυριαρχία ή εξουσία του δήμου, λαϊκή κυριαρχία ή κυριαρχία των πολλών. Η δημοκρατία «προέρχεται από το λαό, ασκείται από το δήμο (ή τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του) και, κατά τεκμήριο, εξυπηρετεί τα συμφέροντά του».[3] Αυτός ο ορισμός δίνει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε τη διάκριση της άμεσης δημοκρατίας από την (έμμεση) αντιπροσωπευτική δημοκρατία της κλασικής φιλελεύθερης σκέψης. Η άμεση δημοκρατία εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία. Επί δύο αιώνες οι άρρενες πολίτες μέσω γενικών συνελεύσεων ασκούσαν τη διακυβέρνηση της πόλης και σπάνια εξέλεγαν δημόσιους αξιωματούχους.[4]Εκτός από την Αθήνα μια μορφή άμεσης δημοκρατίας εφαρμόστηκε στα πλαίσια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας μεταξύ 449 π.Χ. και 43 π.Χ. όταν καταργήθηκε με το νόμο Lex Titia. Η συγκεκριμένη μορφή άμεσης δημοκρατίας προέβλεπε τη «νομοθεσία των πολιτών» (citizen lawmaking), δηλαδή τη διατύπωση από τους πολίτες και την ψήφιση των νόμων καθώς και το δικαίωμα αρνησικυρίας (veto) των πολιτών επί των ψηφιζόμενων νόμων.[5] H σύγχρονη μορφή άμεσης δημοκρατίας πρωτοεφαρμόστηκε το 13 αιώνα στις πόλεις της Ελβετίας. Το 1847 ψηφίστηκε ο «Νόμος περί Δημοψηφισμάτων» που έδινε δικαίωμα στους πολίτες να ασκούν veto στις αποφάσεις του Κοινοβουλίου και το 1891 ψηφίστηκε ο νόμος για την «Πρωτοβουλία Συνταγματικών Αναθεωρητικών Τροποποιήσεων» που έδινε στους πολίτες το δικαίωμα να διατυπώνουν και να προτείνουν νομοσχέδια προς έγκριση δια δημοψηφίσματος.[6]
Όπως τονίσαμε, το κεντρικό επιχείρημα που επικαλούνται οι συνδικαλιστές εκείνοι που εγκαλούνται ως υπεύθυνοι για τη διαιώνιση στα συνδικάτα της λογικής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είναι η «αποτελεσματικότητα».
Οι S. and B. Webb έθεσαν πρώτοι το ζήτημα της δημοκρατίας στα εργατικά συνδικάτα, αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα των γραφειοκρατικών οργανώσεων και ιδιαίτερα σε μεταβαλλόμενα περιβάλλοντα. [7] Η θέση τους στηρίζεται σε δύο βασικές έννοιες: ανταποκρισιμότητα (responsiveness) και αντιπροσωπευτικότητα (representativeness). Η πρώτη προωθείται με την πλάγια επικοινωνία (lateral communication) και η δεύτερη διευκολύνεται από την ύπαρξη κάθετων διαύλων επικοινωνίας (vertical communication channels). Ο ρόλος του μεγέθους της συνδικαλιστικής οργάνωσης είναι σημαντικός, σύμφωνα με τους Webbs, καθόσον ότι στα μεν μικρά συνδικάτα είναι δυνατή η επικράτηση της αρχέγονης (άμεσης) δημοκρατίας (primitive democracy) με συνέπεια να ισχύει η έννοια της αντιπροσωπευτικότητας, στα δε μεγάλα συνδικάτα δίνεται περισσότερη σημασία στην ανταποκρισιμότητα των εκλεγμένων συνδικαλιστικών οργάνων απέναντι στις ανάγκες και τα συμφέροντα των μελών των συνδικάτων.[8]
Από την πλευρά του ο C. Summersθεωρεί ότι η αντιπροσωπευτικότητα και η ανταποκρισιμότητα αποτελούν ουσιαστικά τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Πρόκειται, δηλαδή, για αλληλένδετες έννοιες. [9] Η συνδικαλιστική δημοκρατία εμπεριέχει τόσο την αρχή της ανταποκρισιμότητας όσο και την αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων των μελών, όπως η ελευθερία του συνέρχεσθαι, η ίση μεταχείριση και οι δίκαιες διαδικασίες. Η ουσία του επιχειρήματος είναι ότι η αντιπροσωπευτικότητα είναι στοιχείο της ανταποκρισιμότητας. Οι δύο μορφές της αντιπροσωπευτικότητας είναι η ανακλαστική (reflective) αντιπροσώπευση και η προστακτική (authoritative) αντιπροσώπευση. Η πρώτη είναι η διαδικασία λήψης αποφάσεων με βάση τις επιθυμίες των μελών ενώ η δεύτερη είναι η διαδικασία λήψης αποφάσεων με βάση ποιες νομίζουν τα στελέχη των διοικήσεων των συνδικαλιστικών οργανώσεων ότι είναι οι επιθυμίες των μελών. Το δίδυμο των αρχών αυτών είναι, συνεπώς, η αποδοχή και η νομιμοποίηση των διοικητικών στελεχών των συνδικάτων από τα μέλη τους.
Το 1979 E. Davis μελέτησε οχτώ συνδικάτα με βάση τρία ερωτήματα στηριζόμενα στην υπάρχουσα τότε συνδικαλιστική βιβλιογραφία: τύποι αποφάσεων που παίρνουν τα ηγετικά στελέχη των συνδικάτων και κατά πόσο εκφράζουν τις επιθυμίες των μελών (τη «βάση του συνδικάτου»), τρόποι λήψης αποφάσεων και κατά πόσο μπορούν και συμμετέχουν τα μέλη σ’ αυτή, ποιοι λαμβάνουν τις αποφάσεις και κατά πόσο είναι αντιπροσωπευτικές των επιθυμιών των μελών. [10]
Οι S. Lipset, M. Crow και J. Coleman μελετώντας το συνδικάτο των τυπογράφων των Η.Π.Α. συμπέραναν ότι η συνδικαλιστική δημοκρατία αρχίζει από τη στιγμή που ένας απερχόμενος αξιωματούχος του συνδικάτου μπορεί να ηττηθεί σε μια εκλογική διαδικασία. [11] Την εποχή της έρευνας αυτής, στο συνδικάτο των τυπογράφων των Η.Π.Α. (ITU) ίσχυε εκλογικό σύστημα με δύο ψηφοδέλτια. Κατά τους εν λόγω ερευνητές, ο ανταγωνισμός αυτός για τις ανώτερες θέσεις εξουσίας στο μηχανισμό του συνδικάτου αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα που συντελεί στην ύπαρξη συνθηκών συνδικαλιστικής δημοκρατίας. Σε άλλη μελέτη του, ο Lipset αμφισβήτησε τη σχέση μεταξύ συνδικαλιστικής δημοκρατίας και ανταποκρισιμότητας με το αιτιολογικό ότι υπάρχει συνεχής σύγκρουση μεταξύ της ανάγκης για δράση υπέρ των βραχυπρόθεσμων (ανταποκρισιμότητα) συμφερόντων και της ανάγκης για δράση υπέρ των μακροπρόθεσμων (δημοκρατία) συμφερόντων των μελών. Στηρίχτηκε στη βάση μιας στενής αντίληψης για τη δημοκρατία υπονοώντας ότι η ανταποκρισιμότητα δεν αποτελεί σύγχρονη αρχή στο βαθμό που υπάρχουν συνθήκες για την εκδήλωση της πάλης για την εξουσία στο πλαίσιο των συνδικάτων.
Ένα βήμα παραπέρα, σε σχέση με την άποψη αυτή, κάνουν οι J. Edelstein και M. Warner,[12] οι οποίοι θεωρούν ότι στοιχείο που δείχνει την ύπαρξη συνθηκών συνδικαλιστικής δημοκρατίας είναι η εγγύτητα των αποτελεσμάτων των εκλογικών διαδικασιών, στο βαθμό, βέβαια, που αυτές έχουν διεξαχθεί επί ίσοις όροις. Η εμπειρία όμως δείχνει ότι οι απερχόμενοι αξιωματούχοι διαθέτουν τους μηχανισμούς, την πείρα και τα μέσα που τους δίνουν το πλεονέκτημα στην εκλογική μάχη και τους φέρνουν ένα βήμα πιο μπροστά από τους εκλογικούς ανταγωνιστές τους.[13]Τα κριτήρια που, κατ’ αυτούς, χρειάζονται ώστε να μπορεί κανείς να μιλήσει περί συνδικαλιστικής δημοκρατίας είναι συμμετοχή των μελών στην κατάρτιση και εφαρμογή της στρατηγικής, η ευθύνη λογοδοσίας των αξιωματούχων, η νομιμότητα των αντιπολιτευτικών ομάδων, η ύπαρξη διαδικασιών για την προστασία των δικαιωμάτων των ατόμων και των μειονοτήτων.
Κατά την C. Dickenson,[14] μέσω της εκλογικής διαδικασίας τα μέλη των συνδικάτων παρέχουν ενδείξεις για το βαθμό ικανοποίησής τους από την ανταπόκριση των ηγετικών στελεχών και των αξιωματούχων και την προώθηση των συμφερόντων τους. Ακούγεται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, η «φωνή» των μελών των συνδικάτων και για το λόγο αυτό προτείνει την εξασφάλιση μέσων και τρόπων για τη μαζική συμμετοχή τους στις εκλογικές διαδικασίες.[15]
Τέλος, κατά τον J. Anderson[16] τα επιθυμητά συστατικά στοιχεία της συνδικαλιστικής δημοκρατίας είναι η συμμετοχή των μελών στις διαδικασίες των συνδικάτων και η ανταπόκριση των αξιωματούχων στις επιθυμίες των μελών.[17]
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Όπως Παλιά
Βασίλης Καρράς
Δως μου ένα τσιγάρο δανεικό
βάλε ένα ποτό να ξεχαστούμε
Κλεισ' την πόρτα μη μας δει κανείς
κι έλα τα παλιά να θυμηθούμε ] 2x
Όπως παλιά το τσιγάρο στα δύο
Όπως παλιά την κουβέρτα στα δύο
Όπως παλιά το βιβλίο στα δύο
Εγώ Καμάρα κι εσύ Πολυτεχνείο ] 2x
Δως μου ένα τσιγάρο και φωτιά
πιες ένα ποτήρι στην υγειά μου
όπως στην παλιά τη γειτονιά
θύμισε μου πάλι τα όνειρά μου ] 2x
Όπως παλιά το τσιγάρο στα δύο
Όπως παλιά την κουβέρτα στα δύο
Όπως παλιά το βιβλίο στα δύο
Εγώ Καμάρα κι εσύ Πολυτεχνείο
ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Υπό το «άγρυπνο βλέμμα» έξι χιλιάδων αστυνομικών
Με πλήθος κόσμου η καθιερωμένη πορεία προς την πρεσβεία των ΗΠΑ
Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009 07:00
URL: http://www.naftemporiki.gr/news/redirstory.asp?id=1742831
Με την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου την οποία κρατούσαν μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ΕΦΕΕ επικεφαλής και με το σύνθημα «Το Πολυτεχνείο δεν ήταν γιορτή, ήταν εξέγερση και πάλη λαϊκή» αλλά και υπό το «άγρυπνο βλέμμα» 6.000 αστυνομικών, πραγματοποιήθηκε, χθες, το απόγευμα η καθιερωμένη πορεία προς την πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής με την οποία ολοκληρώθηκαν οι φετινές εορταστικές εκδηλώσεις της 36ης επετείου εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ακολουθούσαν ο Σύνδεσμος Εξορισθέντων-Φυλακισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974, και οι φοιτητικοί σύλλογοι με επικεφαλής το πανό του ΕΜΠ, όπου αναγράφονται τα βασικά αιτήματα των φοιτητών και η παρότρυνση «Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία». Ολιγόλεπτη στάση των διαδηλωτών έγινε στο Σύνταγμα, όπου το Νοέμβριο του 1980 σκοτώθηκαν οι Κουμής και Κανελλοπούλου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας και ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Φίλιππος Πετσάλνικος, απέτισαν φόρο τιμής στο μνημείο του Πολυτεχνείου. Ο κ. Παπούλιας στο μήνυμα του για την 36η επέτειο, χαρακτήρισε σημείο αναφοράς για όλους το Πολυτεχνείο ενώ ο κ. Πετσάλνικος χαρακτήρισε τον αγώνα και τα ιδανικά του Πολυτεχνείου ως αφετηρία κάθε κοινωνίας.
O πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΝ κ. Αλέξης Τσίπρας κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο του Πολυτεχνείου και σε δηλώσεις του τόνισε ότι το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι πάντα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας.
«Ολα μπορούν να αλλάξουν και τίποτα δεν είναι ανίκητο. Ο κόσμος γίνεται καλύτερος μέσα από τους αγώνες των νέων», είπε ο κ. Τσίπρας. Ακολούθως, στεφάνι στο μνημείο του Πολυτεχνείου κατέθεσε αντιπροσωπεία των Οικολόγων-Πράσινων, ενώ η εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Ιωάννα Κοντούλη αναφέρθηκε σε ένα πρότυπο σχέσεων των ανθρώπων μεταξύ τους, αλλά και με το περιβάλλον.
Οι πύλες του Πολυτεχνείου άνοιξαν, χθες, νωρίς το πρωί και έκλεισαν μετά τις 2 το μεσημέρι. Από το πρωί, πλήθος κόσμου όλων των ηλικιών κατέθετε λουλούδια στο μνημείο του Πολυτεχνείου, περιηγήθηκε στα περίπτερα πολιτικών οργανώσεων και σε εκθέσεις φωτογραφίας, ενώ από τα μεγάφωνα ακούγονταν τραγούδια που έχουν συνδεθεί με την περίοδο του αντιδικτατορικού αγώνα. Στις 2 μ.μ. οι επισκέπτες αποχώρησαν από το χώρο του Πολυτεχνείου, εκφωνήθηκαν ομιλίες από τον πρύτανη του Ε.Μ.Π. κ. Κ. Μουτζούρη, τον Πρύτανη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών κ. Τ. Παρασκίδη και τον πρόεδρο της Συντονιστικής Επιτροπής Εορτασμού του Πολυτεχνείου και του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 κ. Ν. Τριανταφύλλου. Η κα. Κ. Κούκου, μέλος του προεδρείου του ΣΦΕΑ ανάγνωσε τα ονόματα των θυμάτων της 17ης Νοεμβρίου 1973 και ακολούθησε ενός λεπτού σιγή.
Εντυπωσιακή ήταν καθ΄ όλο το τριήμερο η παρουσία των νέων, ακόμη και μικρών παιδιών, στο χώρο του Πολυτεχνείου. Πολλά από τα παιδιά επισκέφθηκαν το Ιδρυμα και άκουσαν τους γονείς τους να τους παρουσιάζουν τα γεγονότα της εξέγερσης του 1973. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλούν πάντα οι ηλικιωμένοι, που έζησαν τα συγκεκριμένα γεγονότα και πολλοί από αυτούς, ακουμπώντας ένα λουλούδι στο μνημείο, δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.
Εκδήλωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ
Εκδήλωση με αφορμή την εξέγερση του Πολυτεχνείου και με θέμα «Το άσυλο αρχίζει εκεί που σταματά» πραγματοποίησε χθες η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.
Μικρής έκτασης επεισόδια, προσαγωγές και συλλήψεις
Επεισόδια μικρής έκτασηςς σημειώθηκαν, χθες, κατά τη διάρκεια της πορείας προς την αμερικανική πρεσβεία. Από πλευράς αστυνομίας πάντως έγιναν πάνω από 200 προσαγωγές και συλλήψεις. Τα επεισόδια ξεκίνησαν από την οδό Σταδίου, στο ύψος της οδού Αμερικής, όταν άτομα από το μπλοκ των αναρχικών πέταξαν μπογιές σε καταστήματα. Ακολούθησαν νέα επεισόδια στο ύψος του Χίλτον, όταν άτομα του συγκεκριμένου χώρου πέταξαν πέτρες και άλλα αντικείμενα σε διμοιρίες των ΜΑΤ, με αποτέλεσμα να γίνει περιορισμένη χρήση δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης από την πλευρά της αστυνομίας. Στον κόμβο των Αμπελοκήπων οι ταραξίες έκαναν νέα επίθεση κατά αστυνομικών δυνάμεων, με αποτέλεσμα να γίνει εκ νέου χρήση δακρυγόνων. Στη Λ. Αλεξάνδρας στο ύψος της ΓΑΔΑ απειλήθηκαν νέα επεισόδια, όταν αστυνομικός των ΜΑΤ συνέλαβε νεαρό, που πέταγε προηγουμένως πέτρες. Οι ομοϊδεάτες του όμως κατάφεραν να τον απελευθερώσουν. Στο ύψος του Αρείου Πάγου στη Λ. Αλεξάνδρας, άτομα από το μπλοκ των αναρχικών επιτέθηκαν σε αστυνομικούς της ομάδας ΔΕΛΤΑ και ακολούθησε νέα επίθεση με δακρυγόνα. Στη συνέχεια οι ταραξίες έβαλαν φωτιές σε κάδους απορριμμάτων στο ύψος τη οδού Μουστοξύδη και κατευθύνθηκαν προς το Πεδίον του Άρεως όπου οι δυνάμεις της Αστυνομίας κατάφεραν να μπλοκάρουν μια μεγάλη ομάδα και να τους κάνουν έλεγχο. Αρκετοί από αυτούς προσήχθησαν στη συνέχεια στη ΓΑΔΑ. Δώδεκα προσαγωγές είχαν γίνει προληπτικά πριν από την έναρξη της πορείας, ενώ είχε γίνει και μία σύλληψη νεαρού για κατοχή βόμβας μολότοφ.
Θεσσαλονίκη: Πέτρες εναντίον αστυνομικών
Mικροεπεισόδια ξέσπασαν μετά την ολοκλήρωση του συλλαλητηρίου για την επέτειο του Πολυτεχνείου έξω από το ΑΠΘ, όταν περίπου 50 νεαρά άτομα άρχισαν να εκτοξεύουν πέτρες και άλλα αντικείμενα εναντίον των αστυνομικών. Οι νεαροί φορώντας κράνη και κουκούλες έστησαν οδοφράγματα μετακινώντας κάδους απορριμμάτων στην Εγνατία, απέναντι από την Πολυτεχνική Σχολή, και στη συνέχεια άρχισαν να εκτοξεύουν πέτρες, ξύλα και άλλα αντικείμενα στους χώρους της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης όπου έχουν συγκεντρωθεί από το μεσημέρι δυνάμεις της αστυνομίας. Οι αστυνομικοί απάντησαν με βολές κρότου - λάμψης και οι νεαροί υποχώρησαν στους χώρους του πανεπιστημίου, ενώ κατά διαστήματα βγαίνουν στον κεντρικό δρόμο και συνεχίζουν τις ρίψεις αντικειμένων.
ΕΘΝΟΣ
Χάσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ
http://www.ethnos.gr/general.asp?catid=11378&subid=20110&pubid=8378822
Διαφορετικές απόψεις και σοβαρές ενστάσεις από συνιστώσες του σχήματος για την πρόταση του ΣΥΝ. Ανοιχτό θέμα παραμένει και το μητρώο μελών
17/11/2009
Τη σαφή δέσμευση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτείται ως μία πολιτική συνεργασία κομμάτων, κινήσεων και ανένταχτων πολιτών, καθώς και ότι όλα τα μέλη των συνιστωσών είναι αυτομάτως και μέλη, πρότεινε χθες η αντιπροσωπεία του ΣΥΝ στη χθεσινή συνεδρίαση της Γραμματεία του σχήματος. Ταυτόχρονα εισηγήθηκε τη συγκρότηση επιτροπής που θα συζητήσει τη διεύρυνση με δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό και ευρύτερο οικολογικό χώρο, αλλά και τη διερεύνηση της προοπτικής για την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς. Ωστόσο, στη χθεσινή συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφηκαν οι διαφορετικές απόψεις, κάποιοι μίλησαν για μεγάλες διαφορές -συνιστώσες του σχήματος εξέφρασαν σοβαρές ενστάσεις για την πρόταση του ΣΥΝ- με αποτέλεσμα να παραπεμφθούν σε νέα συνεδρίαση οι τελικές αποφάσεις. Είναι ενδεικτικό ότι το κλίμα πόλωσης και των επιθέσεων που κυριάρχησε προ των εκλογών, αλλά και τα σημάδια αντιπαράθεσης που καταγράφηκαν αμέσως μετά την 6η Οκτωβρίου, με συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ να βάλλουν κατά του ΣΥΝ, αποτυπώνονται και στην απόφαση του ΣΥΝ, καθώς επισημαίνεται ότι «η πολεμική, η υπονόμευση και ο στείρος ανταγωνισμός οδηγούν σε αποδυνάμωση έως και την παράλυση του εγχειρήματος». Σημειώνεται, μεταξύ άλλων, πως σημείο τριβής αποτελεί και το μητρώο μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με την απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ, πολίτες που δεν συμμετέχουν σε καμία συνιστώσα καταγράφονται στα μητρώα ανένταχτων και αποκτούν κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ και έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους άλλους. Απόφαση - σταθμό χαρακτήρισε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΝ τη δημιουργία μητρώου μελών προσθέτοντας ότι οι ανένταχτοι διεκδικούν τη δημοκρατική λειτουργία στον τρόπο αποφάσεων και πως αυτό θα πρέπει να γίνει ώστε να μην αλλάζει τα χαρακτηριστικά της η πολιτική συμμαχία. Σε ό,τι αφορά τη δημοκρατική και πλουραλιστική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΝ προτείνει τη συγκρότηση τοπικών επιτροπών, σώματα της παράταξης να είναι η Πανελλαδική Σύσκεψη και η Γραμματεία, ενώ για τις αποφάσεις πρέπει να ισχύει ο κανόνας της ομοφωνίας ή της συναίνεσης. Αιχμές για την επανεμφάνιση του Αλέκου Αλαβάνου άφησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Φώτης Κουβέλης -συνέντευξη στον «Αγγελιοφόρο της Θεσσαλονίκης»- λέγοντας ότι «το θέμα της δυαρχίας ή των πολλαπλών κέντρων αποφάσεων στον ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει».Ο κ. Κουβέλης επεσήμανε ότι «οι προσωποποιημένες αντιπαραθέσεις δεν εξυπηρετούν την αντιμετώπιση των πολιτικών ζητημάτων» και ζήτησε να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ μια πολιτική συμμαχία της Αριστεράς. Παράλληλα, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκε υπέρ των συνεργασιών με τις δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας και τον κόσμο του δημοκρατικού σοσιαλισμού στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΟΥΤΣΙΑΣ
ΤΑ ΝΕΑ
ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ
Αιχμές κατά Αλαβάνου για την κινητικότητα εν όψει της συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Βούλα Κεχαγιά
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009
Ο ΡΟΛΟΣ που θα διεκδικήσει ο Αλέκος Αλαβάνος για τον εαυτό του εντός του ΣΥΡΙΖΑ απασχολεί ολοένα και περισσότερο την Κουμουνδούρου εν όψει της πανελλαδικής συνδιάσκεψης στα τέλη Νοεμβρίου. Στα ηγετικά κλιμάκια του Συνασπισμού θεωρούν ότι ο πρώην πρόεδρος του κόμματος βρίσκεται σε ευθεία συνεννόηση με ορισμένες εκ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ τόσο για το θέμα της οργανωτικής δομής του σχήματος όσο και για την επιρροή που θα επιδιώξει να έχει μετά τη συνδιάσκεψη στα εσωτερικά του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Φόβοι για πόλεμο
Στην Κουμουνδούρου, μετά το αδιέξοδο στο οποίο κατέληξε η συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ αφού δεν βρέθηκε η συνισταμένη των ξεχωριστών κειμένων που παρουσιάστηκαν για τη νέα δομή της συμμαχίας, φοβούνται ότι ενδεχομένως το κλίμα στη συνδιάσκεψη ανάμεσα στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι πολεμικό και να φέρει και πάλι στην επιφάνεια τη σύγκρουση Αλέξη Τσίπρα και Αλέκου Αλαβάνου. Ο πρόεδρος του Συνασπισμού που ρωτήθηκε χθες σε σχέση με ενδεχόμενη επαναδραστηριοποίηση του κ. Αλαβάνου στα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ σχολίασε «μακάρι», για να προσθέσει πως «στην προσπάθεια που κάνουμε δεν περισσεύει κανείς, μονάχα όποιος θέλει να περισσεύει, περισσεύει». Αιχμές για τη στάση του πρώην προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ άφηναν δύο κορυφαία στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού. Ο Φώτης Κουβέλης (Κανάλι 1) σχολίασε ότι ο Αλ. Αλαβάνος θα πρέπει, όπως και όλοι μας, να αντιμετωπίζει την πολιτική του παρουσία μέσα στη συλλογικότητα του κόμματος και βεβαίως διά του κόμματος και του συμμαχικού σχήματος που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, ενώ πιο καυστικός ο Δημήτρης Παπαδημούλης είπε (9,84) ότι τον ξάφνιασε δυσάρεστα το γεγονός ότι ύστερα από μία πολύμηνη σιωπή και πλήρη απουσία του συντρόφου Αλέκου από την εκλογική μάχη, εμφανίστηκε ένα μήνα μετά τις εκλογές και είπε ότι ήταν πολύ μεγάλη ήττα το εκλογικό αποτέλεσμα.
Θα «πυροβολήσει»
Η επόμενη δημόσια τοποθέτηση του κ. Αλαβάνου αναμένεται σε δύο εβδομάδες από σήμερα στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο ίδιος έχει προαναγγείλει στους συνεργάτες του ότι «θα μιλήσω και θα μιλήσω ανοιχτά», αν και ορισμένοι εκτιμούν ότι ο πρώην επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ θα «πυροβολήσει» για μία ακόμη φορά την ηγεσία του ΣΥΝ στη νέα παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Ν. Βαλαβάνη που θα γίνει την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη.
«Δεν έχουμε ενοχές με τα φλερτ»
«ΕΙΜΑΣΤΕ ανοιχτοί στα φλερτ, δεν έχουμε ενοχές, ούτε προβλήματα με τα φλερτ». Με τη φράση αυτή απάντησε χθες ο Αλέξης Τσίπρας όταν ρωτήθηκε (Θέμα) σε ποιο βαθμό προτίθεται ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στο φλερτ που τού κάνει το ΠΑΣΟΚ. Πρόσθεσε όμως ότι «εμείς ξέρουμε τι θέλουμε και τι διεκδικούμε γιατί έχουμε προγραμματικές προτάσεις», επομένως «αν το ΠΑΣΟΚ φλερτάρει πρέπει να μας πει τις προτάσεις του». Σε ό,τι αφορά τον διάλογο για το Ασφαλιστικό, ο κ. Τσίπρας κάλεσε την κυβέρνηση εάν επιθυμεί να είναι ουσιαστικός να τον κάνει δημόσια με τον πιο ανοιχτό τρόπο και στη Βουλή και τηλεοπτικά.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546570&ct=1
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=18/11/2009&id=11582&pageNo=6&direction=1
ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Διαγκωνισμοί και έντονες διαφωνίες
Τα όσα διαρρέουν μπροστά στην πανελλαδική συνδιάσκεψη για το οργανωτικό, δείχνουν και την ποιότητα της «συμμαχίας»
Εξαιρετικά δύσκολο χαρακτηρίζουν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ το ενδεχόμενο να επιτευχθεί μια κοινά συμφωνημένη εισήγηση στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ για την οργανωτική του ανασυγκρότηση, που αρχίζει στις 27/11. Κι αυτό καθώς έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια παραπέρα διαβούλευσης, με τον ΣΥΝ να επιμένει στη δική του πρόταση και όλες τις άλλες συνιστώσες να την απορρίπτουν, προκρίνοντας την πρόταση που επεξεργάστηκαν οι Γ. Μπανιάς και Γ. Σαπουνάς.
Κατά την προχτεσινή συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ - όπου αποφασίστηκε και οι δύο προτάσεις να προωθηθούν για συζήτηση στις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ - δεν έλειψε η ένταση. Ο Γ. Θεωνάς αντέδρασε στη διαρκή επίκληση της ανάγκης να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ «προγραμματική φυσιογνωμία», λέγοντας: «Τι κάναμε τόσο καιρό, τις κουμπάρες παίζαμε; Την άνοιξη δεν εγκρίναμε πρόγραμμα; Τις κουμπάρες παίζαμε; Είμαστε μεγάλα παιδιά»... Σε ό,τι αφορά στην απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ να συστηθεί επιτροπή που θα εξετάσει το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ και την ανασύνθεσή του, σχολίασε πως «όταν δε θες να λύσεις ένα θέμα φτιάξε μια επιτροπή κι άστη να ασχολείται».
Στελέχη της ΚΟΕ και της ΔΕΑ επέκριναν στη συνεδρίαση έντονα την πρόταση του Αλ. Τσίπρα να γίνει ένα τηλεοπτικό ντιμπέιτ ανάμεσα στους πολιτικούς αρχηγούς για το Ασφαλιστικό, με εκφράσεις όπως «το ντιμπέιτ είναι η πρότασή μας στα όσα λέει η κυβέρνηση ότι θα κάνει με το Ασφαλιστικό;». Στις παρεμβάσεις των εκπροσώπων του ΣΥΝ ότι αυτή ήταν μια πρόταση ανάμεσα σε άλλες, αντέτειναν πως «ήταν ένα αυτογκόλ τεράστιας κλίμακας, δημιουργεί ζήτημα φυσιογνωμίας».
Ως προς τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, ο εκπρόσωπος της ΔΕΑ ανέφερε «είμαστε ΣΥΡΙΖΑ, δεν είμαστε ΣΥΡΙΖΑΝΑ», καταγγέλλοντας ότι πλέον μόνιμα οι αναφορές στον ΣΥΡΙΖΑ γίνονται με την έννοια «ριζοσπαστική ανανεωτική αριστερά». Αλλο μέλος της Γραμματείας, ο Δ. Τσακνιάς, επέκρινε τη στάση των συνιστωσών, παρομοιάζοντάς την με τη συνήθεια των σκύλων να «μαρκάρουν» την περιοχή όπου κάνουν την ανάγκη τους για να μην την πλησιάσει κανένας άλλος.
Με στόχο την εξουσία...
Στο μεταξύ χτες, ο Αλ. Τσίπρας μιλώντας στον ρ/σ «Θέμα» επανέλαβε την ανάγκη να συγκροτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ «την προγραμματική του ταυτότητα» και τη δυναμική του, ώστε να μπορέσει κάποια στιγμή να «διεκδικήσει και τον απώτερο στόχο της εξουσίας». Ενώ ευχήθηκε να επιστρέψει ο Αλ. Αλαβάνος ακόμα και ως διεκδικητής ρόλου στον ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας «μονάχα όποιος θέλει περισσεύει». Ο Δ. Παπαδημούλης (ρ/σ Αθήνα 9.84) επέκρινε «την προσπάθεια να μετατραπεί βιαστικά και με επιλογές κορυφής ο ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα» και δήλωσε «δυσάρεστα ξαφνιασμένος» απ' την παρέμβαση του Αλ. Αλαβάνου, ο οποίος χαρακτήρισε το εκλογικό ποσοστό του κόμματος «μεγάλη ήττα».
Ο Φ. Κουβέλης (ρ/σ «Κανάλι 1») χαρακτήρισε «κόκκινη γραμμή» για την «Ανανεωτική Πτέρυγα» τις διαδικασίες μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα ή σε σχήμα που θα μοιάζει με κόμμα, προειδοποίησε ξανά για τον κίνδυνο διάσπασης του ΣΥΝ, έβαλε κατά του Αλ. Αλαβάνου, καλώντας τον να αντιμετωπίσει την πολιτική του παρουσία μέσα στη συλλογικότητα του κόμματος. Τέλος, ο Φ. Κουβέλης σε ερώτηση για το αν ο ΣΥΝ πρέπει να πάρει μέρος στο διάλογο για το Ασφαλιστικό είπε: «Βεβαίως. Αλλωστε, ο Αλέξης Τσίπρας κάλεσε και σε δημόσια συζήτηση (debate) τον κ. Παπανδρέου».
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ
Στο πλευρό της Ντόρας ο Αρης
http://www.apogevmatini.gr/?p=52866
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΤΣΙΟΣ
Νέα δεδομένα στην κούρσα της διαδοχής για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας δημιουργεί η δημόσια στήριξη που παρέσχε στην Ντόρα Μπακογιάννη ο τέως υπουργός Παιδείας Άρης Σπηλιωτόπουλος. Μία εβδομάδα, μάλιστα, μετά τη δημόσια τοποθέτηση Αβραμόπουλου υπέρ του Αντώνη Σαμαρά, το «στρατόπεδο» της πρώην υπουργού Εξωτερικών επιστρέφει με δυνατή «ρελάνς» στο «στρατόπεδο» του Μεσσήνιου πολιτικού, δύο μόλις εβδομάδες πριν από την κρίσιμη 29η Νοέμβρη.
Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος, άλλωστε, σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές αποτελεί πρόσωπο-«κλειδί» μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Χαίρει υψηλής δημοφιλίας, βγήκε «ατσαλάκωτος» από την εκλογική ήττα της 4ης Οκτωβρίου, αφού εκλέχτηκε πρώτος σε σταυρούς προτίμησης στην «αρένα» της Β΄ Αθηνών και -το κυριότερο ίσως- παρουσιάζει αυξημένη διεισδυτικότητα στη νέα γενιά. Οι απόψεις του, εξάλλου, ταυτίζονται με τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες ενός σημαντικού αριθμού νέων ψηφοφόρων της παράταξης, η παρουσία των οποίων στην κάλπη της 29ης Νοεμβρίου θα παίξει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση του αποτελέσματος.
Η συστράτευση του κ. Σπηλιωτόπουλου με την Ντόρα Μπακογιάννη οριστικοποιήθηκε νωρίς χθες το πρωί, αν και, σύμφωνα με πληροφορίες, οι επιτελείς της τέως υπουργού Εξωτερικών γνώριζαν ήδη από την Παρασκευή ότι πρώην υπουργός Παιδείας θα προσχωρούσε, με δημόσια δήλωσή του, στο «στρατόπεδό» τους. Τήρησαν ωστόσο σιγήν ιχθύος.
Το τηλεφώνημα
Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος, λοιπόν, στις 8.30 επικοινώνησε με την υποψήφια πρόεδρο και της ανέφερε ότι θα τη στηρίξει και θα συνταχθεί μαζί της για πολιτικούς λόγους. Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες των δύο κορυφαίων στελεχών της παράταξης ήταν συνεχείς μέσα στο Σαββατοκύριακο, ενώ ανάλογη επικοινωνία υπήρχε και με τον Αντώνη Σαμαρά και τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ο οποίος είχε αναλάβει να βολιδοσκοπήσει τις προθέσεις του βουλευτή της Β΄ Αθηνών για το ενδεχόμενο στήριξής του Μεσσήνιου πολιτικού. Πριν ανακοινώσει, μάλιστα, τη στήριξή του στην Ντόρα Μπακογιάννη, ο κ. Σπηλιωτόπουλος επικοινώνησε, σύμφωνα με πληροφορίες, τόσο με τον κ. Σαμαρά όσο και με τον κ. Αβραμόπουλο, προκειμένου να τους ενημερώσει για την κίνησή του. «Παρά το γεγονός ότι έχω πολύ φιλικά αισθήματα, τους είπα πως υπάρχει πολιτική δυσκολία να συνεργαστούμε», ανέφερε ο πρώην υπουργός Παιδείας, σε φιλικό διάλογο που είχε με δημοσιογράφους, μεταφέροντας το κλίμα της επικοινωνίας με το «στρατόπεδο» Σαμαρά.
Τρεις είναι οι κυριότεροι λόγοι για τους οποίους ο Άρης Σπηλιωτόπουλος αποφάσισε να ταχθεί στο πλευρό της Ντόρας Μπακογιάννη. Πρώτον, η πολιτική πρόταση που κατέθεσε στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας η υποψήφια πρόεδρος και η οποία, όπως σημειώνουν στενοί συνεργάτες του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, δίνει προοπτική διακυβέρνησης και υιοθετεί σειρά προτάσεων που είχε κάνει ο κ. Σπηλιωτόπουλος από τον Οκτώβριο και στους τέσσερις -τότε- υποψηφίους. Δεύτερον, η δέσμευση της κ. Μπακογιάννη ότι το κόμμα θα είναι ανοιχτό σε όλες τις τάσεις, «γεγονός για το οποίο δεν δεσμεύτηκε η άλλη πλευρά», όπως τόνισε ο κ. Σπηλιωτόπουλος, μιλώντας με δημοσιογράφους. Τρίτον, η πεποίθηση του τέως υπουργού ότι η πολιτική πρόταση της Ντόρας Μπακογιάννη εγγυάται, πέρα όλων των άλλων, την ενότητα της Νέας Δημοκρατίας και την επόμενη μέρα.
Το ραντεβού και οι δηλώσεις
«Στη δική μου πολιτική αντίληψη σε κάθε βήμα που κάνουμε, πρέπει να προτάσσουμε το παρόν και το μέλλον του τόπου και της παράταξής μας. Να οραματιζόμαστε για το σήμερα, αλλά κυρίως για το αύριο. Να μιλάμε και να πράττουμε πολιτικά. Στην πορεία μας προς την εκλογή του νέου αρχηγού της παράταξής μας, είμαι βέβαιος πως ένα δημοκρατικό κόμμα όπως η Ν.Δ., που ως τώρα στην ιστορία της έχει εκλέξει πέντε φορές αρχηγό, θα το κάνει για άλλη μια φορά με όρους πολιτικούς και αναδεικνύοντας τον πολιτικό πολιτισμό που τη χαρακτηρίζει», τόνισε χαρακτηριστικά ο Άρης Σπηλιωτόπουλος, αμέσως μετά το τέλος της μισάωρης συνάντησης που είχε με την Ντόρα Μπακογιάννη στις 12.30 χθες το πρωί στο καφέ του «Ιδρύματος Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Θεοχαράκη» στο κέντρο της Αθήνας. Παράλληλα, υπενθύμισε πως αμέσως μετά τη «βαριά», όπως τη χαρακτήρισε, ήττα της Νέας Δημοκρατίας μίλησε πολιτικά και με ειλικρίνεια για τα αίτια του «οδυνηρού» αποτελέσματος και ζήτησε να γίνει αυτοκριτική, να προχωρήσει το κόμμα μπροστά με γενναιότητα και να αναζητηθούν εκείνες οι πολιτικές που θα επιτρέψουν την ανασυγκρότηση και την αναγέννηση της παράταξης. «Ήμουν ο πρώτος ο οποίος κατέθεσε πολιτικές προτάσεις και συγκεκριμένα οκτώ αρχές που πρέπει να διέπουν τη σχέση μας με την κοινωνία, αλλά και 18 προτάσεις για την ανασυγκρότηση της παράταξής μας. Γιατί μόνον έτσι είναι ζωντανή, επίκαιρη, ισχυρή, χρήσιμη. Δηλαδή παράταξη-θεσμός. Μίλησα για ιδεολογία και όραμα. Για άνοιγμα στην κοινωνία και κοινωνική συμμετοχή στις αποφάσεις μας. Για τις αρχές της αξιοσύνης και της αλληλεγγύης. Αρχές που λησμονήσαμε. Αλλά μόνο με αυτές υπάρχουμε ως κόμμα αρχών. Γι’ αυτό και από την πρώτη στιγμή ζήτησα με επιμονή να μιλήσουμε πολιτικά», τόνισε ο πρώην υπουργός Παιδείας. Για να καταστήσει σαφές πως κρίσιμο ερώτημα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο είναι τι κόμμα επιθυμούν τα στελέχη. «Θέλουμε ένα κόμμα ιδεολογικής καθαρότητας, που όμως θα περιορίζει τη δύναμή μας ή ένα κόμμα πολυσυλλεκτικό και υπερβατικό, το οποίο με αναφορά στο φιλελευθερισμό, να μπορεί να διατυπώσει πειστική, ρεαλιστική και εφαρμόσιμη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Δυνατή Νέα Δημοκρατία είναι η μεγάλη Νέα Δημοκρατία», πρόσθεσε και συμπλήρωσε πως η παράταξη έχει ξεκάθαρη ιδεολογική ταυτότητα, αυτή του κοινωνικού φιλελευθερισμού.
[1] Για τη συζήτηση αυτή, βλ. Morlino L. (1998) Democracy between Consolidation and Crisis: Parties, Groups, and Citizens in Southern Europe. Oxford: Oxford University Press, σελ. 9-49.
[2] Βλ. Keman H. (2002) “Comparing Democracies: Theories and Evidence” στο Keman H. (ed) Comparative Democratic Politics. London UK, Thousand Oaks CA, and New Delhi: Sage Publications, σελ. 32-64˙ Dahl R. (1971) Polyarchy. Participation and Opposition. New Haven and London: Yale University Press και του ιδίου (1985) A Preface to Economic Democracy. New Haven: Yale University Press˙ Przeworski Α. (1985) Capitalism and Social Democracy. Paris: Cambridge University Press και του ιδίου (1991) Democracy and the Market. Cambridge: Cambridge University Press˙ Schumpeter J. (1942) Capitalism, Sosialism, and Democracy. London, New York: Routledge. (ελλ. Έκδοση 1972, Καπιταλισμός, σοσιαλισμός και δημοκρατία. Αθήνα: Παπαζήσης.) Sartori G. (1968) “Democracy” στο Sills D. (ed). International Encyclopedia of the Social Sciences. New York: The Macmillan Company, σελ.112-121.
[3] Βλ. Schmidt M. (2004) Θεωρίες της δημοκρατίας. Αθήνα: Σαββάλας, σελ. 19.
[4] Βασική αρχή η ανακλητότητα των όσων διορίζονταν δια κληρώσεως σε δημόσια αξιώματα. Μόνο ο στρατηγός διοικητής του στρατού της πόλης εκλεγόταν ως αντιπρόσωπος.
[5] Cary M. (1967) A History of Rome: Down To The Reign Of Constantine. N.Y.: St. Martin’s Press.
[6] Kobach Kr. (1993) The Referendum: Direct Democracy in Switzerland. Aldershot, UK: Dartmouth Publishing Company.
[7] Webb S. & Webb B. (1911) Industrial Democracy, London: Longman.
[8] Εδώ θα ήθελα να παραθέσω ένα απόσπασμα από άρθρο του Άγγλου ιστορικού Eric Hobsbawm («Democracy can be bad for you», περ. New Statesman, 5/3/2001, http://www.newstatesman.com, «Η δημοκρατία στην εποχή της παγκοσμιοποίησης», εφ. ΑΥΓΗ, 14/4/2001, http://www.avgi.org μτφ. Μ. Τρίκκας) που εκφράζει ακριβώς το νόημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και την εφαρμογή της στο χώρο των συνδικάτων: «Εν συντομία, η ‘λαϊκή βούληση’, όπως και αν εκφράζεται, δεν μπορεί να καθορίζει τους ειδικούς σκοπούς της διακυβέρνησης. Όπως παρατήρησαν οι S. and B. Webb εξετάζοντας την περίπτωση των συνδικάτων, η λαϊκή βούληση δεν μπορεί να κρίνει σχέδια παρά μόνο αποτελέσματα. Είναι κατά πολύ καλύτερη όταν ψηφίζει κατά παρά όταν ψηφίζει υπέρ».
[9] Summers. C. (1988) “Trade Union Democracy and Industrial Relations”, Bulletin of Comparative Labour Relations, No.17, σσ 146-148.
[10] Βλ. Davis E. (1979) “A Decision-Making Approach to Trade Union Democracy”, New Zealand Journal of Industrial Relations, Vol.4, No.2, σελ. 26-39. Βλ. επίσης Davis E. (1986) “Unions and Industrial Democracy” στο E. Davis and R. Lansbury (eds), Democracy and Control in the Workplace, Melbourne: Longman Chesire, σελ. 133-145 καθώς και Davis E.M. (1987), Democracy in Australian Unions: A Comparative Study of Six Unions, Sydney, Allen and Unwin.
[11] Lipset S.M., Trow M.A. & Coleman J.S. (1956), Union Democracy: The Internal Politics of the International Typographical Union, Glencoe, Free Press. Βλ. επίσης Lipset S. (1960), «The Political Process in Trade Unions: A Theoretical Statement», στο W. Galenson and Lipset S. (eds), Labor and Trade Unionism: An Interdisciplinary Reader, NY and London: John Wiley and Sons Ltd, σελ. 216-242.
[12] Edelstein J.D. & Warner M. (1975) Comparative Union Democracy: Organization and Opposition in British and American Unions, London, Allen and Unwin.
[13] Σε ορισμένες διαστάσεις του ζητήματος της έντασης της σχέσης μεταξύ δημοκρατίας και ανταποκρισιμότητας αναφέρεται (χωρίς να κάνει χρήση του όρου αυτού) ο Μαυρογορδάτος Γ. (2001), Ομάδες πίεσης και Δημοκρατία, Αθήνα: Πατάκη, σελ 195-224.
[14] Dickenson C. (1982), Democracy in Trade Unions, St. Lucia, University of Queensland Press.
[15] Αυτός ο κανόνας δεν αφορά μόνο τα ενιαία συνδικάτα αλλά και τις ομοσπονδίες και συνομοσποδίες συνδικάτων που δεν απαρτίζονται από ομοιογενείς αλλά από ετερογενείς μονάδες με διαφορετικές κουλτούρες, ιδέες και εμπειρίες. Βλ. O’Brien J. (1999), «The ‘Strategic Legitimacy’ of Union Democracy in a Fragmented Bargaining Environment: The NTEU and Enterprise Bargaining in Universities», Current Research in Industrial Relations, Volume 1, Adelaide, University of South Wales Press σελ. 169-180. (http://www.mngt.waikato.ac.nz/depts/sml/airaanz/conferce/adelaide1999/fullrefabstracts.htm#o'brien).
[16] Anderson J.C. (1978), «A Comparative Analysis of Local Union Democracy», Industrial Relations, Vol. 17 No.3, σελ. 278-295.
[17] Οι παραπάνω αναλύσεις περί συνδικαλιστικής δημοκρατίας θεωρείται ότι εντάσσονται στο θεωρητικό πλαίσιο του φιλελευθερισμού. Βλ. Glenane A., Hanley G. and Teicher J. (2000), «Union Democracy: Competing Theories And Members’ Opinions», AIRAANZ – Conference Newcastle 2000, Vol.III, Non-refereed papers, http://www.mngt.waikato.ac.nz/depts/sml/airaanz/conferce/newscastle2000/volumeIII.htm
Tuesday, November 17, 2009
Tsakthan Daily, 17 November 2009--Όψεις του φοιτητικού κινήματος που οδήγησε στην «εξέγερση του Πολυτεχνείου»
Tsakthan Daily, 17 November 2009
Όψεις του φοιτητικού κινήματος που οδήγησε στην «εξέγερση του Πολυτεχνείου»
Τα άτομα διακρίνουν τις μικρορωγμές και τις μικρομετατοπίσεις των
στοιχείων της δομής των πολιτικών ευκαιριών και διαθέτουν την ιστορική μνήμη των ρεπερτορίων δράσης και μπορούν να αξιολογήσουν ποιες μορφές αγώνα φέρνουν ορισμένα αποτελέσματα. Ωραία. Εμφανίζονται οι μεταβολές και γίνονται αντιληπτές οι ευκαιρίες. Πώς, όμως, μπορούν και διαδίδονται και συντονίζονται οι συλλογικές ενέργειες και η δράση; Πώς διατηρούνται τα επίπεδα κινητοποίησης και πώς εκ νέου αναπτύσσονται τα «επεισόδια» του συλλογικού αγώνα; Ποιες είναι οι λεγόμενες «δομές κινητοποίησης»; Πώς φτάσαμε από το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα στην «εξέγερση του Πολυτεχνείου»;
Μολονότι είναι τα άτομα αυτά τα οποία αποφασίζουν για το αν θα δράσουν από κοινού ή όχι, οι αποφάσεις τους αυτές λαμβάνονται στο γενικότερο πλαίσιο διαδικασιών που οργανώνονται με την πρόσωπο με πρόσωπο επαφή των ατόμων μέσα σε ομάδες, κοινωνικά δίκτυα και θεσμικές οντότητες, που ενεργοποιούνται για αυτό το σκοπό.
Πρώτος σε αυτή τη συζήτηση ήταν ο Mancur Olson καθώς μελετούσε τους
προσοδοθήρες («τζαμπατζήδες»), που απέχουν από τη συλλογική δράση και προσδοκούν οφέλη ως αποτέλεσμα της κινητοποίησης των μεγάλων κοινωνικών οργανώσεων˙οι μεγάλες οργανώσεις αντιμετωπίζουν εξορισμού αυτό το πρόβλημα ενώ οι μικρές ομάδες μπορούν να προσφέρουν επιλεκτικά κίνητρα στα μέλη τους και προσδοκούν την πλήρη συμμετοχή τους στη δράση. Όμως, οι άνθρωποι δεν είναι απολύτως ιδιοτελή όντα. Η λογική του homo economicus στην πολιτική και γενικότερα τις κοινωνικές επιστήμες ως αναλυτική μέθοδος δεν μπορεί να εξηγήσει τις κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος, καθώς δεν μπορεί να αντιληφθεί τις έννοιες της «εμπιστοσύνης» και της ανιδιοτελούς «αμοιβαιότητας» που είναι απαραίτητες. Αυτό δεν το έχει καταλάβει καμία νεοφιλελεύθερη (ακραιφνής ή σοσιαλίζουσα) κυβέρνηση από αυτές που πέρασαν από την Ελλάδα την τελευταία εικοσαετία, πλασάροντας τις πάσης φύσεως πολιτικές τύπου Μπολόνια-ΕΕ κι έτσι όλοι οι κονδυλοφόροι τους πιάνονται στον ύπνο με την καταπληκτική αίσθηση αλληλεγγύης που είχαν όχι μόνο οι φοιτητές αλλά και οι ακόμη πιο σκληρά (εκ) παιδευόμενοι μαθητές.
Η μετατόπιση της ανάλυσης από το ατομικιστικό επίπεδο έδειξε ότι οι
συμμετέχοντες στο κίνημα επηρεάζονται πολύ από τη συμμετοχή τους στα
«κοινωνικά δίκτυα» παρά από την μεσοαστική κοινωνική προέλευσή τους ή
την ιδεολογική τοποθέτησή τους και που δεν προσδοκούσαν κάποια οφέλη.
Στην ελληνική περίπτωση, τέτοιο ρόλο έπαιξαν παλιότερα οι «εθνικοτοπικοί σύλλογοι» φοιτητών και, ιδιαίτερα κατά την κατάληψη του Πολυτεχνείου, οι «ανώνυμες παρέες» που δημιουργούνται και καθίστανται «υποκείμενα της ιστορικής διαδικασίας». Η παρέα είναι μια βασική ανεπίσημη μονάδα «μικρο-κινητοποίησης». Οι παρέες λειτουργούν ως πρόσκαιρα άτυπα «κοινωνικά δίκτυα» που δίχως άλλη κεντρική ή περιφερειακή πολιτική-κομματική καθοδήγηση καταφέρνουν να εμπνεύσουν τα «μέλη» τους και να προσδώσουν νόημα στις καθημερινές δραστηριότητές τους στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης «συλλογικής δράσης». Έτσι,
λοιπόν, μέσω των μικρών άτυπων ομάδων που συνδέονται σε μορφή δικτύου με ακτιβίστικες ομάδες τα άτομα προθυμοποιούνται πιο εύκολα να πάρουν μέρος στις δράσεις διαμαρτυρίας και διεκδίκησης. Η συζήτηση αυτή μας φέρνει σε μια επιπλέον διάσταση, αυτή των «κοινωνικών κινήτρων» για τη συμπεριφορά των ατόμων που συνεργάζονται στη συλλογική δράση. Ένα απαραίτητο υποστηρικτικό ομαδικό πλαίσιο είναι όρος για την ανάπτυξη της βούλησης των ατόμων για να μπορέσουν να εξεγερθούν εναντίον αυτής που αντιλαμβάνονται ως «άδικη, παράνομη εξουσία». Η θέληση των ανθρώπων να αγωνιστούν ανιδιοτελώς για χάρη των συνανθρώπων τους μέσω ομάδων ομοίων τους είναι σημαντικότατος παράγοντας κινητοποίησης. Αυτή
είναι η περίπτωση ανθρώπων που ενδεχομένως δημιουργούν παρόμοιες ομάδες ώστε να αποκτήσουν δύναμη κινητοποίησης σε μη φιλικά ή, έστω, ουδέτερα περιβάλλοντα που δεν τρέφουν αισθήματα συλλογικότητας ή ανήκουν σε στρώματα των αρχουσών ελίτ.
Ένας εξίσου βασικός παράγοντας που βοηθάει την ανάπτυξη κινημάτων είναι ο θεσμικός. Οι τοπικές εκκλησίες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην υποστήριξη και επώαση του κινήματος των Αφροαμερικανών για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματά τους στις ΗΠΑ καλύπτοντας το κενό πανεθνικού πολιτικού φορέα εκπροσώπησης και προβολέα των διεκδικήσεων της μειονότητας αυτής. Τον ίδιο ρόλο έπαιξαν και οι περισσότερες Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής που, υπό την πίεση και του θρησκευτικού ρεύματος της «Θεολογίας της Απελευθέρωσης», πρόσφεραν υποστήριξη και άσυλο στο εργατικό και στο αντιδικτατορικό κίνημα. Το Πανεπιστημιακό Άσυλο χρησιμοποιήθηκε
επίσης ως θεσμική εγγύηση που συνεισφέρει στην ανάπτυξη ευκαιριών για αξιοποίηση από το αναδυόμενο φοιτητικό κίνημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του φοιτητικού κινήματος για την κατοχύρωση του δικαιώματος του λόγου και για την ανάπτυξη αντιπολεμικών αγώνων στις ΗΠΑ Στην ελληνική περίπτωση ο ίδιος αυτός ρόλος παίζεται από τα ίδια τα ΑΕΙ και τη νομοθεσία περί ασύλου που σε γενικές γραμμές, παρά τις παραβιάσεις του έμμεσες και άμεσες όπως στην περίπτωση της καταστολής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, διατηρήθηκε. Αυτή την ευκαιρία το φοιτητικό κίνημα την αξιοποίησε άριστα στα τελευταία χρόνια της δικτατορίας και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Σημαντικός είναι, όμως, ο ρόλος της οργάνωσης του φοιτητικού κινήματος στην ανάπτυξή του. Μπορούμε να ξεχωρίσουμε τρεις τύπους οργάνωσης του
κοινωνικού κινήματος: το πρώτο είναι το μοντέλο της οργάνωσης στη βάση, που χαρακτηρίζεται από μια σχετικά χαλαρή, ανεπίσημη και αποκεντρωμένη δομή, η διατήρηση της οποίας επαφίεται στη δέσμευση και στράτευση των συμμετεχόντων και η έμφαση δίνεται στην «πολιτική της διαμαρτυρίας», συχνά συγκρουσιακής και εξωθεσμικής˙ το δεύτερο, το μοντέλο της «ομάδας συμφερόντων», διακρίνεται για την έμφαση που δίνεται στην προσπάθεια επηρεασμού της χαρασσόμενης πολιτικής με μορφές «πίεσης» και στην ύπαρξη επίσημης οργανωτικής δομής˙ και το τρίτο, το «κομματικού προσανατολισμού μοντέλο», χαρακτηρίζεται από την έμφαση στην παρέμβαση στις εκλογικές διαδικασίες, την κομματική πολιτική και την επίσημη οργανωτική δομή. Για παράδειγμα, στη δικτατορία οι Φοιτητικές Επιτροπές Αγώνα εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις γενικές συνελεύσεις που συγκλήθηκαν από τα διορισμένα από το δικτατορικό καθεστώς Διοικητικά Συμβούλια των συλλόγων για να εγκρίνουν τον «απολογισμό» της «δράσης» τους. Πώς συντόνιζαν, όμως, τη
δράση τους όταν, μάλιστα δεν υπήρχε κάποιος οργανωμένος κομματικός φορέας που θα «καθοδηγούσε» τα μέλη του κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σε θέση να διαθέτει οργανωτικό δίκτυο κινητοποίησης σε όλες τις σχολές και να ελέγχει την πορεία των πραγμάτων; Η πρωτοβουλία για την ίδρυση των ΦΕΑ ήταν στα χέρια των ανένταχτων αριστερού προσανατολισμού που, όπως, αναφέραμε ήταν «μέλη» απλών φοιτητικών «παρεών», άλλοι φοιτητές, που ήταν μέλη του ΚΚΕ(εσωτερικού) ήταν αυτοί που ίδρυσαν τις ΦΕΑ στην Ιατρική και την Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθήνας χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του κομματικού φορέα τους. Μέσα από τη διαδικασία των προσφυγών στα δικαστήρια για την ακύρωση του διορισμού
των χουντικών φοιτητών από την κυβέρνηση ήλθαν σε επαφή και αντάλλαξαν γνώμες και προτάσεις επί του πρακτέου ΦΕΑ από τις περισσότερες σχολές με αποτέλεσμα τη δημιουργία του Διασχολικού συντονιστικού οργάνου την άνοιξη του 1972. Στο σημείο αυτό τα κόμματα και οι προσκείμενες σε αυτά παρατάξεις αντιλήφθηκαν, ιδίως τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς και του μαοϊκού πολιτικού χώρου, ότι δημιουργήθηκε δεξαμενή άντλησης μελλοντικών μελών και στελεχών ώστε στην περίπτωση της αλλαγής του καθεστώτος προς το δημοκρατικότερο. Όμως, μέχρι να
αντεπιτεθεί το καθεστώς με τις συλλήψεις και τις στρατεύσεις φοιτητών που πρωτοστατούσαν στην οργάνωση του κινήματος και των αντιδικτατορικών, οι ανένταχτοι φοιτητές/τριες ήταν που έπαιζαν καθοριστικό ρόλο σε σχέση με τα κόμματα και έτσι κατάφεραν να στερεώσουν τις (παράνομες) οργανωτικές δομές από τις ΦΕΑ σε κάθε έτος ξεχωριστά ως το Διασχολικό. Όταν έγιναν οι πρώτες φοιτητικές εκλογές το φθινόπωρο του 1973, έγινε η πρώτη οργανωτική διάσπαση με
πρωτοβουλία του ΚΚΕ και των προσκείμενων σ’ αυτό φοιτητών/τριών μέσω της δημιουργίας νέων επιτροπών ελεγχόμενων από την παράταξη ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ. Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε στις διαστάσεις της διεθνούς διάδοσης της λογικής του κοινωνικού κινήματος. Παρά τη λογοκρισία που είχε επιβάλει το στρατιωτικό καθεστώς οι ειδήσεις από το εξωτερικό έφθαναν στη χώρα. Η χαλάρωση της λογοκρισίας δημιούργησε και μια άλλη ρωγμή. Αρκετοί εκδοτικοί οίκοι επαναλειτούργησαν ή προσθέσανε το πολιτικό βιβλίο στις σειρές τους και νέοι οίκοι άνοιξαν. Έτσι η φοιτητική, κυρίως, νεολαία ήρθε σε επαφή με έναν ολόκληρο κόσμο
του πνεύματος που η λογοκρισία έκλεινε έξω από τα σύνορα της χώρας.
(απόσπασμα από:
Θανάσης Τσακίρης, «Θεωρίες για τα φοιτητικά κινήματα», περιοδικό Στίγμα, Νο. 29, Ιαν-Μαρ.2009, http://to-stigma.snn.gr/vol29periex010309.html )
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Στο Πολυτεχνείο
Ζερβουδάκης Δημήτρης
Μουσική/Στίχοι: Μαρκόπουλος Γιάννης/Βάρος Δημήτρης
Όσο δε δίνεις μία για μένα
κι όσο δε δίνω μία για σένα
Τ' όμορφο τ' όνειρο σβήνει, βουλιάζει
Σύντροφε, σύντροφε ποιος μας διχάζει
Στο Πολυτεχνείο έλα να σε δω
Έχω δυο κουβέντες, πάλι να σου πω
Έχω δυο κουβέντες, πάλι να σου πω
Στο Πολυτεχνείο έλα να σε δω
Όσο θα χάνομαι μες στα κανάλια
κι όσο θα χάνεσαι μες στα μπαράκια
Ο κάθε όρκος μας θα ξεθωριάζει
Σύντροφε, σύντροφε ποιος μας διχάζει
Στο Πολυτεχνείο έλα να σε δω...
ANA
ΣΥΝ - Πολιτική Απόφαση της ΚΠΕ για το ΣΥΡΙΖΑ
Συγγραφέας Σιδέρης Σ. (ANA) – 13 ώρες πριν
http://www.google.com/hostednews/epa/article/ALeqM5jhPyw61JTZ-3V1e3zf_qwyevQCNQ
Τη διαμόρφωση "μιας πλατιάς επιτροπής στην οποία να συμμετέχουν μέλη συνιστωσών και μη ενταγμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες, αλλά και άλλοι εκτός ΣΥΡΙΖΑ που ενδιαφέρονται για την ενότητα και τη συνεργασία της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας, η οποία θα ανοίξει ένα πλατύ διάλογο"προτείνει στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και την Πανελλαδική Σύσκεψη η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ,με την Πολιτική της Απόφαση, το πλήρες κείμενο της οποίας δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Ειδικότερα η ΚΠΕ προτείνει : Α)Συγκεκριμένα βήματα, μέτρα και πρωτοβουλίες που θα συμβάλλουν στη περαιτέρω διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά και οργανωτικά με δυνάμεις : 1) του σοσιαλιστικού χώρου που αποδεσμεύονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. 2) με άλλες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς που δεν συμμετέχουν μέχρι σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ . 3) με δυνάμεις που κινούνται στον ευρύτερο οικολογικό χώρο. Β) Την ανάγκη να υπάρξει και στη πράξη εκτός του πλουραλισμού των απόψεων και ο πλουραλισμός στη παρουσία στα ΜΜΕ και στις πολιτικές πρωτοβουλίες των δυνάμεων που συγκροτούν το ΣΥΡΙΖΑ ( Γραφείο Τύπου, περιοδικό κ.λ.π. ). Γ) Τη σε βάθος διερεύνηση των προοπτικών και των δυνατοτήτων - χωρίς στενά χρονικά όρια - της ανασύνθεσης της Ριζοσπαστικής Ανανεωτικής Αριστεράς και της Οικολογίας. Η Επιτροπή αυτή προτείνεται να είναι απαλλαγμένη από τις ευθύνες της καθημερινής δουλειάς της Γραμματείας, έτσι ώστε να μην δημιουργεί εμπόδια στη σημερινή λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Η Πολιτική Απόφαση τονίζει ότι η επιλογή της συνεργασίας των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας εντάσσεται στη στρατηγική της ενότητας όλων των δυνάμεων της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας, συγκροτείται δε ως μία πολιτική συνεργασία κομμάτων, κινήσεων και ανένταχτων πολιτών όπου ο καθένας, συλλογικότητα ή μέλος διατηρεί την αυτονομία του. Η απόφαση επισημαίνει ότι προκειμένου ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες,πρέπει με ειλικρίνεια να αναζητήσει την πολιτική, οργανωτική και κινηματική του φυσιογνωμία,να αλλάξει ριζικά να γίνει πιο δημοκρατικός, πιο συμμετοχικός, πιο ευέλικτος, πιο ανοιχτός, όπου όλοι οι συμμετέχοντες θα έχουν πληροφόρηση, γνώση και συμμετοχή στις αποφάσεις. Αναγκαία προϋπόθεση για την περαιτέρω δημοκρατική εμβάθυνση αλλά και την αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος είναι η ανασυγκρότηση και η ουσιαστική λειτουργία του. Δηλαδή: o Τοπικές Συνελεύσεις με Συντονιστικές Επιτροπές (Γραμματείες) σε επίπεδο Νομών, πόλεων, κωμοπόλεων, χωριών. o Σε όλους τους κλάδους εργαζομένων και στους χώρους δουλειάς. o Εκεί που δουλεύει, σπουδάζει και ζει η Νεολαία. o Στον αγροτικό πληθυσμό. Σύμφωνα με την απόφαση, ολα τα μέλη των συνιστωσών είναι αυτομάτως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Η κάρτα μέλους κάθε συνιστώσας είναι ταυτόχρονα και του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τα σώματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι:η Πανελλαδική Σύσκεψη και η Γραμματεία.
© 2009 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΤΟ ΒΗΜΑ
Προς «βελούδινο» συμβιβασμό φαίνεται να οδεύουν σε ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΙΤΣΙΚΑ | Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009
Αποσοβήθηκε προσώρας ο κίνδυνος ρήγματος στις σχέσεις του ΣΥΝ και των υπόλοιπων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, παρά το ότι οι αποφάσεις της Κουμουνδούρου για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ έρχονται σε αντίθεση με τις τοποθετήσεις των άλλων συμμάχων του σχήματος. Αργά χθες το βράδυ, ύστερα από τετράωρη συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, αποφασίστηκε να γίνουν προσπάθειες ώστε να υπάρξει κοινή εισήγηση προς την πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ- θα πραγματοποιηθεί στις 27, 28 και 29 Νοεμβρίου-, αν και στις νομαρχιακές οργανώσεις θα φτάσουν προς συζήτηση δύο κείμενα.
Το ερώτημα είναι πώς θα συγκερασθούν οι διαφορές, όπως στο ζήτημα της κάρτας μέλους και της εκλογής οργάνων. Η Κουμουνδούρου προτείνει «όλα τα μέλη των συνιστωσών να είναι αυτομάτως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-η κάρτα μέλους κάθε συνιστώσας είναι ταυτόχρονα και του ΣΥΡΙΖΑ», ενώ όσοι δεν συμμετέχουν σε καμία συνιστώσα καταγράφονται σε μητρώα ανένταχτων και αποκτούν κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ.
Στον αντίποδα, το κείμενο των 10 συνιστωσών αναφέρεται στη δημιουργία ενιαίου μητρώου μελών (μέλη συνιστωσών και ανένταχτων μαζί) με την ευθύνη των τοπικών επιτροπών, ενώ σημειώνει ότι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ «είναι όποιος συμφωνεί με τις αρχές και την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ,θέλει να είναι μέλος του και να συμμετέχει στις δραστηριότητές του. Το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ παίρνει την ενιαία κάρτα μέλους».
Παράλληλα εντός της Κουμουνδούρου υπάρχει κινητικότητα, με δεδομένο ότι ο πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Αλ.Τσίπρας αναγκάστηκε να μη θέσει σε ψηφοφορία την πρότασή του σχετικά με τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα κατά τη συνεδρίαση της ΚΠΕ βλέποντας ότι θα απορριπτόταν. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το «Αριστερό Ρεύμα» ο κ. Π.Λαφαζάνης χαρακτήρισε «λάθος» τη συζήτηση για μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα, ενώ από την «Ανανεωτική Πτέρυγα» ΣΥΝ ο κ. Φ. Κουβέλης ξεκαθάρισε πως, αν προχωρήσει έστω και ένα βήμα η πρόταση για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα, τότε θα τεθεί ζήτημα για την ενότητα του ΣΥΝ. Τελικά, σε έναν «βελούδινο συμβιβασμό» μεταξύ Τσίπρα και «Αριστερού Ρεύματος», η πλειοψηφία του ΣΥΝ αποδέχθηκε να δημιουργηθεί επιτροπή που θα ανοίξει τη συζήτηση για τη διερεύνηση «των δυνατοτήτων της ανασύνθεσης της Ριζοσπαστικής Ανανεωτικής Αριστεράς και της Οικολογίας».
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=299620&dt=17/11/2009
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Διεργασίες και διαφωνίες για τα οργανωτικά
Με διαφορετικές και αντικρουόμενες προτάσεις φτάνουν στην πανελλαδική συνδιάσκεψη οι συνιστώσες
http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5360930&publDate=17/11/2009
Το «μπαλάκι» στις τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ πέταξε η Γραμματεία του, αφού ούτε κατά τη χθεσινοβραδινή της συνεδρίαση στάθηκε δυνατό να καταλήξει σε συμφωνία για τις οργανωτικές αλλαγές που θα εισηγηθεί στην πανελλαδική συνδιάσκεψη (ξεκινάει στις 27/11). Ετσι, οι τοπικές του ΣΥΡΙΖΑ καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στην πρόταση του ΣΥΝ και σ' αυτή όλων των άλλων συνιστωσών, ενώ στο μεταξύ η Γραμματεία θα συνεχίσει να αναζητά κοινό τόπο. Η εξέλιξη αυτή ήταν αναμενόμενη, καθώς το ενδεχόμενο να υπάρξει συμφωνία είχε απομακρυνθεί ήδη από την Κυριακή, οπότε η ΚΠΕ του ΣΥΝ ενέκρινε πρόταση με την οποία είχαν ήδη διαφωνήσει οι άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Η πρόταση του προέδρου του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρα να προχωρήσει μια διαδικασία μετεξέλιξης του σχήματος σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό, με προϋπόθεση την αποδοχή του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» και του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού με συμμετοχή στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς», απορρίφθηκε από την ΚΠΕ, καθώς προσέκρουσε στην αντίδραση τόσο της «Ανανεωτικής Πτέρυγας», όσο και τμήματος του «Αριστερού Ρεύματος». Μάλιστα, ο Π. Λαφαζάνης χαρακτήρισε λάθος αυτήν τη συζήτηση, ενώ ο Φ. Κουβέλης προειδοποίησε ότι μια τέτοια πρόταση θέτει σε σοβαρή δοκιμασία την ενότητα του ΣΥΝ.
Υπέρ της πρότασης Τσίπρα τοποθετήθηκαν μικρότερες τάσεις του ΣΥΝ («Κοκκινοπράσινο Δίκτυο», «Αριστερή Ανασύνθεση»), για τις οποίες χτες δημοσιεύτηκαν στον Τύπο πληροφορίες πως εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο αποχώρησής τους απ' τον ΣΥΝ και προσχώρησής τους στον ΣΥΡΙΖΑ σαν ξεχωριστές συνιστώσες.
Κατέληξαν στη συγκρότηση επιτροπής
Η ΚΠΕ, για να σώσει τα προσχήματα, αφού για πολλοστή φορά απέρριπτε πρόταση του προέδρου του ΣΥΝ, αποφάσισε να συγκροτηθεί επιτροπή που θα εξετάσει το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ και τη συγκεκριμένη πρόταση του προέδρου του ΣΥΝ, αλλά και τη διερεύνηση προς άλλους πολιτικούς χώρους (σε ό,τι αφορά στο ΠΑΣΟΚ γίνεται λόγος για δυνάμεις που αποστασιοποιούνται απ' αυτό).
Ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, αιτιολογώντας την πρότασή του, έκανε λόγο για «διαρκή και παρατεταμένη κρίση» στο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου «ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του έχει πια φτάσει στα όριά του». Κι αυτό γιατί - όπως είπε - απουσιάζει «ένα κοινά αποδεκτό πλαίσιο δημοκρατικής νομιμοποίησης και λήψης των αποφάσεων, φτάσαμε σε ένα σημείο που τα πάντα ήταν σε διαρκή αμφισβήτηση και σε διαρκή διαπραγμάτευση συνάμα».
Επέκρινε την αμφισβήτηση από μέρους των άλλων συνιστωσών των «δημοκρατικά ειλημμένων αποφάσεων», αλλά και την άποψη ότι «ο ΣΥΝ πρέπει να διαλυθεί», λέγοντας ότι «φτάσαμε στο σημείο, σε μια συμμαχία που εμείς συγκροτήσαμε για να υπερβούμε τον κατακερματισμό της αριστεράς, να τίθεται ως προαπαιτούμενο ο δικός μας κατακερματισμός».
Κάλεσε την ΚΠΕ να συμφωνήσει ότι «η αριστερά χρειάζεται μια πλατιά ανοιχτή δημοκρατική συμμαχία από τα αριστερά της αριστεράς ως τα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας», μια «ανασύνθεση πάνω στις βασικές αρχές του δημοκρατικού δρόμου για το σοσιαλισμό, του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, διότι πιστεύουμε ότι η Ευρώπη είναι η ελάχιστη γεωγραφική περιοχή στην οποία οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν ένα εναλλακτικό μοντέλο πολιτικής και το πέρασμα στο σοσιαλισμό».
Οι δυο βασικές προτάσεις
Η πρόταση που ενέκρινε η ΚΠΕ του ΣΥΝ για τις οργανωτικές αλλαγές στον ΣΥΡΙΖΑ, την οποία επεξεργάστηκε ο Αλ. Φλαμπουράρης, προβλέπει μεταξύ άλλων:
• Ο χαρακτήρας του σχήματος παραμένει αυτός της πολιτικής συνεργασίας.
• Παραμένει η τακτική της «προγραμματικής αντιπολίτευσης» στο ΠΑΣΟΚ.
• Δημιουργία ενιαίου μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ, όλα τα μέλη των συνιστωσών είναι αυτομάτως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, η κάρτα μέλους κάθε συνιστώσας είναι ταυτόχρονα και του ΣΥΡΙΖΑ.
• Οι ανένταχτοι καταγράφονται σε ειδικά μητρώα και αποκτούν κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ.
• Πανελλαδική του συγκρότηση στους τόπους δουλειάς και στους δήμους.
• Οργανα του σχήματος είναι η Γραμματεία και η Πανελλαδική Σύσκεψη, στην οποία συμμετέχουν αντιπρόσωποι που έχουν επιλεγεί με δημοκρατικές διαδικασίες. Η Γραμματεία απαρτίζεται από έναν εκπρόσωπο κάθε συνιστώσας και σ' αυτήν εκπροσωπούνται οι ανένταχτοι οι οποίοι επιλέγονται απ' το μητρώο ανένταχτων με τρόπο και μέθοδο που οι ίδιοι θα προκρίνουν.
• Λήψη αποφάσεων με ομοφωνία ή συναίνεση, εκτός από ειδικές περιπτώσεις όπου προβλέπονται διαδικασίες προσφυγής στη γνώμη των μελών είτε με κάλπη και καθολική ψηφοφορία (για θέματα όπως συνεργασίες, επικεφαλής ψηφοδελτίου, κατάρτιση ψηφοδελτίων, στήριξη ή συμμετοχή σε κυβέρνηση) είτε με έκτακτη σύγκληση της Πανελλαδικής Σύσκεψης όπου η απόφαση λαμβάνεται με αυξημένη πλειοψηφία.
Από την άλλη πλευρά, όλες οι άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ως και την περασμένη Παρασκευή είχαν διαπιστώσει τη συμφωνία τους στο κείμενο που επεξεργάστηκαν οι Γ. Μπανιάς και Γ. Σαπουνάς. Σ' αυτό προβλέπονται μεταξύ άλλων:
• Επικαιροποίηση της «πολιτικής συμφωνίας».
• Η γραμμή της αντιπολίτευσης στο ΠΑΣΟΚ να είναι αυτή της «αριστερής πολιτικής και κοινωνικής αντιπολίτευσης».
• Αποφασιστική ενίσχυση του πανελλαδικού δικτύου τοπικών και νομαρχιακών επιτροπών με συγκρότηση νέων όπου δεν υπάρχουν, ώστε να αποτελεί τον κυρίαρχο οργανωτικό ιστό του ενωτικού εγχειρήματος.
• Θέσπιση της έννοιας «μέλος ΣΥΡΙΖΑ» με άμεση σύνδεση με τις τοπικές και νομαρχιακές επιτροπές. Δημιουργία ενιαίου μητρώου μελών (με τη συμμετοχή μελών των συνιστωσών και ανένταχτων μαζί) με την ευθύνη των τοπικών επιτροπών. Το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ παίρνει την ενιαία κάρτα μέλους.
• Οργανα του ΣΥΡΙΖΑ να είναι η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, οι Γραμματείες των Τοπικών, Νομαρχιακών και Κλαδικών Επιτροπών, η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή και η Κεντρική Γραμματεία.
• Τα μέλη της Τοπικής και Νομαρχιακής Επιτροπής ψηφίζουν τη Γραμματεία τους με θητεία ενός έτους, τους αντιπροσώπους για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη και αποφασίζουν για τα τοπικά ζητήματα. Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη έχει 2ετή θητεία, συγκαλείται μια φορά το χρόνο και είναι το κυρίαρχο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ. Η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή προκύπτει από εκλογή με ποσόστωση εκπροσώπων συνιστωσών και ανένταχτων ή με συναίνεση. Συνεδριάζει ανά 2μηνο και η θητεία της είναι 2ετής.
• Η Κεντρική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη με ποσόστωση εκπροσώπων συνιστωσών και ανένταχτων ή συγκροτείται συναινετικά. Θητεία Γραμματείας 2ετής.
• Οι αποφάσεις επιδιώκεται να παίρνονται με συναίνεση. Οταν αυτό δεν είναι εφικτό, προτείνεται η πλειοψηφία των 2/3.
• Αποφασιστική ενίσχυση του «ταμείου ΣΥΡΙΖΑ», με συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να υπάρξει η δυνατότητα αυτόνομης πολιτικής και οργανωτικής λειτουργίας του, κεντρικά και τοπικά. Το υπόλοιπο ποσό της κρατικής χρηματοδότησης θα κατανέμεται μεταξύ των συνιστωσών, ανάλογα με τη συμφωνία που θα υπάρξει
ΤΑ ΝΕΑ
Σαμαράς: «Κάποιοι ίσως θέλουν να μην μιλάμε για ιδεολογία»
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Τελευταία ενημέρωση: 16/11/2009 20:44
Web-Only
Ο Αντώνης Σαμαράς απάντησε στην κριτική που δέχεται από την πλευρά της Ντόρας Μπακογιάννη, λέγοντας ότι «κάποιοι ίσως θέλουν να μην μιλάμε για ιδεολογία και να μιλάμε για διαχείριση» και ότι «το χθες ήταν οι μηχανισμοί».
Ο Αντώνης Σαμαράς, κατά διάρκεια της περιοδείας του σε Θήβα και Λιβαδειά απέκρουσε την κριτική που δέχεται, αναφέροντας κάποια παραδείγματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο:
«Όταν ακούω την κριτική που μας κάνουν κάποιοι, μου θυμίζει όλο και περισσότερο την κριτική που κάνει το μικρό Φιλελεύθερο Κόμμα της Γερμανίας στην Αγκελα Μέρκελ. Την κριτική που κάνει το μικρό Κεντρώο Κόμμα του κ. Μπαϊρού στον Νικολά Σαρκοζί. Την κριτική που κάνει το μικρό Φιλελεύθερο Κόμμα Βρετανίας στον Ντέιβιντ Κάμερον.Την κριτική που κάνουν σε όλη την Ευρώπη, τα μικρά κόμματα του 5% του 7% στα μεγάλα Κεντροδεξιά κόμματα του 45%» είπε.
«Η κριτική αυτή ήταν πάντα άσφαιρη και ποτέ δεν δικαιώθηκε. Μόνο με τις ιδέες μας μπορούμε να πείσουμε την κοινωνία. Δεν θα τις κρύψουμε» είπε ο κ. Σαμαράς και πρόσθεσε: «Χρειάζεται πρώτα πίστη στις ιδέες της παράταξης, ώστε να δείξουμε και τις διαφορές μας με το άλλο μεγάλο κόμμα».
Τη στήριξη που προσέφερε ο Αρης Σπηλιωτόπουλος στη Ντόρα Μπακογιάννη σχολίασε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος με ανακοίνωσή του, σημειώνοντας: «Κάθε στέλεχος της παράταξής μας έχει το δημοκρατικό δικαίωμα της επιλογής και την επόμενη μέρα όλοι ενωμένοι και αλληλέγγυοι, μπροστά στους νέους κοινούς μας αγώνες».
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546350&ct=1
Μπακογιάννη: Όχι στην περιχαράκωση
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Τελευταία ενημέρωση: 16/11/2009 19:22
Συνεχίζεται η κόντρα κορυφής στη Νέα Δημοκρατία, καθώς η Ντόρα Μπακογιάννη άφησε εκ νέου αιχμές σε βάρος του κ. Αντώνη Σαμαρά, κάνοντας λόγο για κόμμα ανοικτό, δημοκρατικό και δυνατό στη βάση. «Θέλουμε ένα Κόμμα ανοικτό, δημοκρατικό, δυνατό στην βάση του, στην κοινωνία, και όχι ένα κόμμα περιχαρακωμένο και εσωστρεφές... Όχι ένα κόμμα, επιρρεπές στον λαϊκισμό, το οποίο θα αντιμετωπίζει τα σύγχρονα προβλήματα με παλαιοκομματικές συνταγές» σημείωσε.
Μιλώντας σε συγκέντρωση στο Βόλο, έθεσε το ερώτημα αν «στις 29 Νοεμβρίου η Νέα Δημοκρατία θα είναι κόμμα εξουσίας ή διαμαρτυρίας» και προσέθεσε πως η πολιτική της πρόταση για τη νέα φυσιογνωμία του κόμματος «βρίσκει απήχηση σε πολιτικούς της νέας γενιάς οι οποίοι έχουν κατακτήσει την αναγνώριση και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας».
Απορρίπτοντας θέσεις που έχει εκφράσει ο κ. Σαμαράς συνέχισε: «Τις μέρες αυτές ακούω διάφορες θεωρίες και διάφορα ψευτοδιλήμματα. Επιτρέψτε μου να πω ότι για ένα κόμμα αξιόπιστο και σοβαρό, οι πολίτες δεν είναι δεδομένοι. Δεν βρίσκονται στη μία ή στην άλλη κομματική στάνη. Δεν είναι λογική κόμματος και μάλιστα ευρωπαϊκού η θεωρία ότι πρέπει να ξαναμαντρώσουμε τους ψηφοφόρους μας. Ο πολίτης μας ψηφίζει, όταν και διότι εγκρίνει την πολιτική μας, την αξιοπιστία μας, όταν πιστεύει στην απόφασή μας να οδηγήσουμε τη χώρα μπροστά».
Αναφερόμενη στα αίτια της εκλογικής συντριβής της ΝΔ, σημείωσε πως «γυρίσαμε την πλάτη μας στη βάση της μεγάλης μας παράταξης ... Εμπιστευθήκαμε όχι τα στελέχη και τον κορμό της παράταξης, αλλά διάφορα golden boys που τότε κοίταξαν το δικό τους συμφέρον και σήμερα κοιτάζουν τη δική τους επιβίωση».
Κάνοντας αναφορά και στις προτάσεις που έχει καταθέσει «για τον ριζικό εκσυγχρονισμό» της ΝΔ τόνισε πως «τους μηχανισμούς δεν τους καταργούμε με εύκολα λόγια, αλλά με συγκεκριμένες προτάσεις που διασφαλίζουν την εσωκομματική δημοκρατία και τη συμμετοχή της βάσης στις αποφάσεις μας».
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546348&ct=1
Όψεις του φοιτητικού κινήματος που οδήγησε στην «εξέγερση του Πολυτεχνείου»
Τα άτομα διακρίνουν τις μικρορωγμές και τις μικρομετατοπίσεις των
στοιχείων της δομής των πολιτικών ευκαιριών και διαθέτουν την ιστορική μνήμη των ρεπερτορίων δράσης και μπορούν να αξιολογήσουν ποιες μορφές αγώνα φέρνουν ορισμένα αποτελέσματα. Ωραία. Εμφανίζονται οι μεταβολές και γίνονται αντιληπτές οι ευκαιρίες. Πώς, όμως, μπορούν και διαδίδονται και συντονίζονται οι συλλογικές ενέργειες και η δράση; Πώς διατηρούνται τα επίπεδα κινητοποίησης και πώς εκ νέου αναπτύσσονται τα «επεισόδια» του συλλογικού αγώνα; Ποιες είναι οι λεγόμενες «δομές κινητοποίησης»; Πώς φτάσαμε από το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα στην «εξέγερση του Πολυτεχνείου»;
Μολονότι είναι τα άτομα αυτά τα οποία αποφασίζουν για το αν θα δράσουν από κοινού ή όχι, οι αποφάσεις τους αυτές λαμβάνονται στο γενικότερο πλαίσιο διαδικασιών που οργανώνονται με την πρόσωπο με πρόσωπο επαφή των ατόμων μέσα σε ομάδες, κοινωνικά δίκτυα και θεσμικές οντότητες, που ενεργοποιούνται για αυτό το σκοπό.
Πρώτος σε αυτή τη συζήτηση ήταν ο Mancur Olson καθώς μελετούσε τους
προσοδοθήρες («τζαμπατζήδες»), που απέχουν από τη συλλογική δράση και προσδοκούν οφέλη ως αποτέλεσμα της κινητοποίησης των μεγάλων κοινωνικών οργανώσεων˙οι μεγάλες οργανώσεις αντιμετωπίζουν εξορισμού αυτό το πρόβλημα ενώ οι μικρές ομάδες μπορούν να προσφέρουν επιλεκτικά κίνητρα στα μέλη τους και προσδοκούν την πλήρη συμμετοχή τους στη δράση. Όμως, οι άνθρωποι δεν είναι απολύτως ιδιοτελή όντα. Η λογική του homo economicus στην πολιτική και γενικότερα τις κοινωνικές επιστήμες ως αναλυτική μέθοδος δεν μπορεί να εξηγήσει τις κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος, καθώς δεν μπορεί να αντιληφθεί τις έννοιες της «εμπιστοσύνης» και της ανιδιοτελούς «αμοιβαιότητας» που είναι απαραίτητες. Αυτό δεν το έχει καταλάβει καμία νεοφιλελεύθερη (ακραιφνής ή σοσιαλίζουσα) κυβέρνηση από αυτές που πέρασαν από την Ελλάδα την τελευταία εικοσαετία, πλασάροντας τις πάσης φύσεως πολιτικές τύπου Μπολόνια-ΕΕ κι έτσι όλοι οι κονδυλοφόροι τους πιάνονται στον ύπνο με την καταπληκτική αίσθηση αλληλεγγύης που είχαν όχι μόνο οι φοιτητές αλλά και οι ακόμη πιο σκληρά (εκ) παιδευόμενοι μαθητές.
Η μετατόπιση της ανάλυσης από το ατομικιστικό επίπεδο έδειξε ότι οι
συμμετέχοντες στο κίνημα επηρεάζονται πολύ από τη συμμετοχή τους στα
«κοινωνικά δίκτυα» παρά από την μεσοαστική κοινωνική προέλευσή τους ή
την ιδεολογική τοποθέτησή τους και που δεν προσδοκούσαν κάποια οφέλη.
Στην ελληνική περίπτωση, τέτοιο ρόλο έπαιξαν παλιότερα οι «εθνικοτοπικοί σύλλογοι» φοιτητών και, ιδιαίτερα κατά την κατάληψη του Πολυτεχνείου, οι «ανώνυμες παρέες» που δημιουργούνται και καθίστανται «υποκείμενα της ιστορικής διαδικασίας». Η παρέα είναι μια βασική ανεπίσημη μονάδα «μικρο-κινητοποίησης». Οι παρέες λειτουργούν ως πρόσκαιρα άτυπα «κοινωνικά δίκτυα» που δίχως άλλη κεντρική ή περιφερειακή πολιτική-κομματική καθοδήγηση καταφέρνουν να εμπνεύσουν τα «μέλη» τους και να προσδώσουν νόημα στις καθημερινές δραστηριότητές τους στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης «συλλογικής δράσης». Έτσι,
λοιπόν, μέσω των μικρών άτυπων ομάδων που συνδέονται σε μορφή δικτύου με ακτιβίστικες ομάδες τα άτομα προθυμοποιούνται πιο εύκολα να πάρουν μέρος στις δράσεις διαμαρτυρίας και διεκδίκησης. Η συζήτηση αυτή μας φέρνει σε μια επιπλέον διάσταση, αυτή των «κοινωνικών κινήτρων» για τη συμπεριφορά των ατόμων που συνεργάζονται στη συλλογική δράση. Ένα απαραίτητο υποστηρικτικό ομαδικό πλαίσιο είναι όρος για την ανάπτυξη της βούλησης των ατόμων για να μπορέσουν να εξεγερθούν εναντίον αυτής που αντιλαμβάνονται ως «άδικη, παράνομη εξουσία». Η θέληση των ανθρώπων να αγωνιστούν ανιδιοτελώς για χάρη των συνανθρώπων τους μέσω ομάδων ομοίων τους είναι σημαντικότατος παράγοντας κινητοποίησης. Αυτή
είναι η περίπτωση ανθρώπων που ενδεχομένως δημιουργούν παρόμοιες ομάδες ώστε να αποκτήσουν δύναμη κινητοποίησης σε μη φιλικά ή, έστω, ουδέτερα περιβάλλοντα που δεν τρέφουν αισθήματα συλλογικότητας ή ανήκουν σε στρώματα των αρχουσών ελίτ.
Ένας εξίσου βασικός παράγοντας που βοηθάει την ανάπτυξη κινημάτων είναι ο θεσμικός. Οι τοπικές εκκλησίες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην υποστήριξη και επώαση του κινήματος των Αφροαμερικανών για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματά τους στις ΗΠΑ καλύπτοντας το κενό πανεθνικού πολιτικού φορέα εκπροσώπησης και προβολέα των διεκδικήσεων της μειονότητας αυτής. Τον ίδιο ρόλο έπαιξαν και οι περισσότερες Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής που, υπό την πίεση και του θρησκευτικού ρεύματος της «Θεολογίας της Απελευθέρωσης», πρόσφεραν υποστήριξη και άσυλο στο εργατικό και στο αντιδικτατορικό κίνημα. Το Πανεπιστημιακό Άσυλο χρησιμοποιήθηκε
επίσης ως θεσμική εγγύηση που συνεισφέρει στην ανάπτυξη ευκαιριών για αξιοποίηση από το αναδυόμενο φοιτητικό κίνημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του φοιτητικού κινήματος για την κατοχύρωση του δικαιώματος του λόγου και για την ανάπτυξη αντιπολεμικών αγώνων στις ΗΠΑ Στην ελληνική περίπτωση ο ίδιος αυτός ρόλος παίζεται από τα ίδια τα ΑΕΙ και τη νομοθεσία περί ασύλου που σε γενικές γραμμές, παρά τις παραβιάσεις του έμμεσες και άμεσες όπως στην περίπτωση της καταστολής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, διατηρήθηκε. Αυτή την ευκαιρία το φοιτητικό κίνημα την αξιοποίησε άριστα στα τελευταία χρόνια της δικτατορίας και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Σημαντικός είναι, όμως, ο ρόλος της οργάνωσης του φοιτητικού κινήματος στην ανάπτυξή του. Μπορούμε να ξεχωρίσουμε τρεις τύπους οργάνωσης του
κοινωνικού κινήματος: το πρώτο είναι το μοντέλο της οργάνωσης στη βάση, που χαρακτηρίζεται από μια σχετικά χαλαρή, ανεπίσημη και αποκεντρωμένη δομή, η διατήρηση της οποίας επαφίεται στη δέσμευση και στράτευση των συμμετεχόντων και η έμφαση δίνεται στην «πολιτική της διαμαρτυρίας», συχνά συγκρουσιακής και εξωθεσμικής˙ το δεύτερο, το μοντέλο της «ομάδας συμφερόντων», διακρίνεται για την έμφαση που δίνεται στην προσπάθεια επηρεασμού της χαρασσόμενης πολιτικής με μορφές «πίεσης» και στην ύπαρξη επίσημης οργανωτικής δομής˙ και το τρίτο, το «κομματικού προσανατολισμού μοντέλο», χαρακτηρίζεται από την έμφαση στην παρέμβαση στις εκλογικές διαδικασίες, την κομματική πολιτική και την επίσημη οργανωτική δομή. Για παράδειγμα, στη δικτατορία οι Φοιτητικές Επιτροπές Αγώνα εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις γενικές συνελεύσεις που συγκλήθηκαν από τα διορισμένα από το δικτατορικό καθεστώς Διοικητικά Συμβούλια των συλλόγων για να εγκρίνουν τον «απολογισμό» της «δράσης» τους. Πώς συντόνιζαν, όμως, τη
δράση τους όταν, μάλιστα δεν υπήρχε κάποιος οργανωμένος κομματικός φορέας που θα «καθοδηγούσε» τα μέλη του κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σε θέση να διαθέτει οργανωτικό δίκτυο κινητοποίησης σε όλες τις σχολές και να ελέγχει την πορεία των πραγμάτων; Η πρωτοβουλία για την ίδρυση των ΦΕΑ ήταν στα χέρια των ανένταχτων αριστερού προσανατολισμού που, όπως, αναφέραμε ήταν «μέλη» απλών φοιτητικών «παρεών», άλλοι φοιτητές, που ήταν μέλη του ΚΚΕ(εσωτερικού) ήταν αυτοί που ίδρυσαν τις ΦΕΑ στην Ιατρική και την Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθήνας χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του κομματικού φορέα τους. Μέσα από τη διαδικασία των προσφυγών στα δικαστήρια για την ακύρωση του διορισμού
των χουντικών φοιτητών από την κυβέρνηση ήλθαν σε επαφή και αντάλλαξαν γνώμες και προτάσεις επί του πρακτέου ΦΕΑ από τις περισσότερες σχολές με αποτέλεσμα τη δημιουργία του Διασχολικού συντονιστικού οργάνου την άνοιξη του 1972. Στο σημείο αυτό τα κόμματα και οι προσκείμενες σε αυτά παρατάξεις αντιλήφθηκαν, ιδίως τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς και του μαοϊκού πολιτικού χώρου, ότι δημιουργήθηκε δεξαμενή άντλησης μελλοντικών μελών και στελεχών ώστε στην περίπτωση της αλλαγής του καθεστώτος προς το δημοκρατικότερο. Όμως, μέχρι να
αντεπιτεθεί το καθεστώς με τις συλλήψεις και τις στρατεύσεις φοιτητών που πρωτοστατούσαν στην οργάνωση του κινήματος και των αντιδικτατορικών, οι ανένταχτοι φοιτητές/τριες ήταν που έπαιζαν καθοριστικό ρόλο σε σχέση με τα κόμματα και έτσι κατάφεραν να στερεώσουν τις (παράνομες) οργανωτικές δομές από τις ΦΕΑ σε κάθε έτος ξεχωριστά ως το Διασχολικό. Όταν έγιναν οι πρώτες φοιτητικές εκλογές το φθινόπωρο του 1973, έγινε η πρώτη οργανωτική διάσπαση με
πρωτοβουλία του ΚΚΕ και των προσκείμενων σ’ αυτό φοιτητών/τριών μέσω της δημιουργίας νέων επιτροπών ελεγχόμενων από την παράταξη ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ. Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε στις διαστάσεις της διεθνούς διάδοσης της λογικής του κοινωνικού κινήματος. Παρά τη λογοκρισία που είχε επιβάλει το στρατιωτικό καθεστώς οι ειδήσεις από το εξωτερικό έφθαναν στη χώρα. Η χαλάρωση της λογοκρισίας δημιούργησε και μια άλλη ρωγμή. Αρκετοί εκδοτικοί οίκοι επαναλειτούργησαν ή προσθέσανε το πολιτικό βιβλίο στις σειρές τους και νέοι οίκοι άνοιξαν. Έτσι η φοιτητική, κυρίως, νεολαία ήρθε σε επαφή με έναν ολόκληρο κόσμο
του πνεύματος που η λογοκρισία έκλεινε έξω από τα σύνορα της χώρας.
(απόσπασμα από:
Θανάσης Τσακίρης, «Θεωρίες για τα φοιτητικά κινήματα», περιοδικό Στίγμα, Νο. 29, Ιαν-Μαρ.2009, http://to-stigma.snn.gr/vol29periex010309.html )
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Στο Πολυτεχνείο
Ζερβουδάκης Δημήτρης
Μουσική/Στίχοι: Μαρκόπουλος Γιάννης/Βάρος Δημήτρης
Όσο δε δίνεις μία για μένα
κι όσο δε δίνω μία για σένα
Τ' όμορφο τ' όνειρο σβήνει, βουλιάζει
Σύντροφε, σύντροφε ποιος μας διχάζει
Στο Πολυτεχνείο έλα να σε δω
Έχω δυο κουβέντες, πάλι να σου πω
Έχω δυο κουβέντες, πάλι να σου πω
Στο Πολυτεχνείο έλα να σε δω
Όσο θα χάνομαι μες στα κανάλια
κι όσο θα χάνεσαι μες στα μπαράκια
Ο κάθε όρκος μας θα ξεθωριάζει
Σύντροφε, σύντροφε ποιος μας διχάζει
Στο Πολυτεχνείο έλα να σε δω...
ANA
ΣΥΝ - Πολιτική Απόφαση της ΚΠΕ για το ΣΥΡΙΖΑ
Συγγραφέας Σιδέρης Σ. (ANA) – 13 ώρες πριν
http://www.google.com/hostednews/epa/article/ALeqM5jhPyw61JTZ-3V1e3zf_qwyevQCNQ
Τη διαμόρφωση "μιας πλατιάς επιτροπής στην οποία να συμμετέχουν μέλη συνιστωσών και μη ενταγμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες, αλλά και άλλοι εκτός ΣΥΡΙΖΑ που ενδιαφέρονται για την ενότητα και τη συνεργασία της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας, η οποία θα ανοίξει ένα πλατύ διάλογο"προτείνει στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και την Πανελλαδική Σύσκεψη η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ,με την Πολιτική της Απόφαση, το πλήρες κείμενο της οποίας δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Ειδικότερα η ΚΠΕ προτείνει : Α)Συγκεκριμένα βήματα, μέτρα και πρωτοβουλίες που θα συμβάλλουν στη περαιτέρω διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά και οργανωτικά με δυνάμεις : 1) του σοσιαλιστικού χώρου που αποδεσμεύονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. 2) με άλλες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς που δεν συμμετέχουν μέχρι σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ . 3) με δυνάμεις που κινούνται στον ευρύτερο οικολογικό χώρο. Β) Την ανάγκη να υπάρξει και στη πράξη εκτός του πλουραλισμού των απόψεων και ο πλουραλισμός στη παρουσία στα ΜΜΕ και στις πολιτικές πρωτοβουλίες των δυνάμεων που συγκροτούν το ΣΥΡΙΖΑ ( Γραφείο Τύπου, περιοδικό κ.λ.π. ). Γ) Τη σε βάθος διερεύνηση των προοπτικών και των δυνατοτήτων - χωρίς στενά χρονικά όρια - της ανασύνθεσης της Ριζοσπαστικής Ανανεωτικής Αριστεράς και της Οικολογίας. Η Επιτροπή αυτή προτείνεται να είναι απαλλαγμένη από τις ευθύνες της καθημερινής δουλειάς της Γραμματείας, έτσι ώστε να μην δημιουργεί εμπόδια στη σημερινή λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Η Πολιτική Απόφαση τονίζει ότι η επιλογή της συνεργασίας των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας εντάσσεται στη στρατηγική της ενότητας όλων των δυνάμεων της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας, συγκροτείται δε ως μία πολιτική συνεργασία κομμάτων, κινήσεων και ανένταχτων πολιτών όπου ο καθένας, συλλογικότητα ή μέλος διατηρεί την αυτονομία του. Η απόφαση επισημαίνει ότι προκειμένου ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες,πρέπει με ειλικρίνεια να αναζητήσει την πολιτική, οργανωτική και κινηματική του φυσιογνωμία,να αλλάξει ριζικά να γίνει πιο δημοκρατικός, πιο συμμετοχικός, πιο ευέλικτος, πιο ανοιχτός, όπου όλοι οι συμμετέχοντες θα έχουν πληροφόρηση, γνώση και συμμετοχή στις αποφάσεις. Αναγκαία προϋπόθεση για την περαιτέρω δημοκρατική εμβάθυνση αλλά και την αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος είναι η ανασυγκρότηση και η ουσιαστική λειτουργία του. Δηλαδή: o Τοπικές Συνελεύσεις με Συντονιστικές Επιτροπές (Γραμματείες) σε επίπεδο Νομών, πόλεων, κωμοπόλεων, χωριών. o Σε όλους τους κλάδους εργαζομένων και στους χώρους δουλειάς. o Εκεί που δουλεύει, σπουδάζει και ζει η Νεολαία. o Στον αγροτικό πληθυσμό. Σύμφωνα με την απόφαση, ολα τα μέλη των συνιστωσών είναι αυτομάτως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Η κάρτα μέλους κάθε συνιστώσας είναι ταυτόχρονα και του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τα σώματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι:η Πανελλαδική Σύσκεψη και η Γραμματεία.
© 2009 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΤΟ ΒΗΜΑ
Προς «βελούδινο» συμβιβασμό φαίνεται να οδεύουν σε ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΙΤΣΙΚΑ | Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009
Αποσοβήθηκε προσώρας ο κίνδυνος ρήγματος στις σχέσεις του ΣΥΝ και των υπόλοιπων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, παρά το ότι οι αποφάσεις της Κουμουνδούρου για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ έρχονται σε αντίθεση με τις τοποθετήσεις των άλλων συμμάχων του σχήματος. Αργά χθες το βράδυ, ύστερα από τετράωρη συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, αποφασίστηκε να γίνουν προσπάθειες ώστε να υπάρξει κοινή εισήγηση προς την πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ- θα πραγματοποιηθεί στις 27, 28 και 29 Νοεμβρίου-, αν και στις νομαρχιακές οργανώσεις θα φτάσουν προς συζήτηση δύο κείμενα.
Το ερώτημα είναι πώς θα συγκερασθούν οι διαφορές, όπως στο ζήτημα της κάρτας μέλους και της εκλογής οργάνων. Η Κουμουνδούρου προτείνει «όλα τα μέλη των συνιστωσών να είναι αυτομάτως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-η κάρτα μέλους κάθε συνιστώσας είναι ταυτόχρονα και του ΣΥΡΙΖΑ», ενώ όσοι δεν συμμετέχουν σε καμία συνιστώσα καταγράφονται σε μητρώα ανένταχτων και αποκτούν κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ.
Στον αντίποδα, το κείμενο των 10 συνιστωσών αναφέρεται στη δημιουργία ενιαίου μητρώου μελών (μέλη συνιστωσών και ανένταχτων μαζί) με την ευθύνη των τοπικών επιτροπών, ενώ σημειώνει ότι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ «είναι όποιος συμφωνεί με τις αρχές και την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ,θέλει να είναι μέλος του και να συμμετέχει στις δραστηριότητές του. Το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ παίρνει την ενιαία κάρτα μέλους».
Παράλληλα εντός της Κουμουνδούρου υπάρχει κινητικότητα, με δεδομένο ότι ο πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Αλ.Τσίπρας αναγκάστηκε να μη θέσει σε ψηφοφορία την πρότασή του σχετικά με τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα κατά τη συνεδρίαση της ΚΠΕ βλέποντας ότι θα απορριπτόταν. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το «Αριστερό Ρεύμα» ο κ. Π.Λαφαζάνης χαρακτήρισε «λάθος» τη συζήτηση για μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα, ενώ από την «Ανανεωτική Πτέρυγα» ΣΥΝ ο κ. Φ. Κουβέλης ξεκαθάρισε πως, αν προχωρήσει έστω και ένα βήμα η πρόταση για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα, τότε θα τεθεί ζήτημα για την ενότητα του ΣΥΝ. Τελικά, σε έναν «βελούδινο συμβιβασμό» μεταξύ Τσίπρα και «Αριστερού Ρεύματος», η πλειοψηφία του ΣΥΝ αποδέχθηκε να δημιουργηθεί επιτροπή που θα ανοίξει τη συζήτηση για τη διερεύνηση «των δυνατοτήτων της ανασύνθεσης της Ριζοσπαστικής Ανανεωτικής Αριστεράς και της Οικολογίας».
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=299620&dt=17/11/2009
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Διεργασίες και διαφωνίες για τα οργανωτικά
Με διαφορετικές και αντικρουόμενες προτάσεις φτάνουν στην πανελλαδική συνδιάσκεψη οι συνιστώσες
http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5360930&publDate=17/11/2009
Το «μπαλάκι» στις τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ πέταξε η Γραμματεία του, αφού ούτε κατά τη χθεσινοβραδινή της συνεδρίαση στάθηκε δυνατό να καταλήξει σε συμφωνία για τις οργανωτικές αλλαγές που θα εισηγηθεί στην πανελλαδική συνδιάσκεψη (ξεκινάει στις 27/11). Ετσι, οι τοπικές του ΣΥΡΙΖΑ καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στην πρόταση του ΣΥΝ και σ' αυτή όλων των άλλων συνιστωσών, ενώ στο μεταξύ η Γραμματεία θα συνεχίσει να αναζητά κοινό τόπο. Η εξέλιξη αυτή ήταν αναμενόμενη, καθώς το ενδεχόμενο να υπάρξει συμφωνία είχε απομακρυνθεί ήδη από την Κυριακή, οπότε η ΚΠΕ του ΣΥΝ ενέκρινε πρόταση με την οποία είχαν ήδη διαφωνήσει οι άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Η πρόταση του προέδρου του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρα να προχωρήσει μια διαδικασία μετεξέλιξης του σχήματος σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό, με προϋπόθεση την αποδοχή του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» και του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού με συμμετοχή στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς», απορρίφθηκε από την ΚΠΕ, καθώς προσέκρουσε στην αντίδραση τόσο της «Ανανεωτικής Πτέρυγας», όσο και τμήματος του «Αριστερού Ρεύματος». Μάλιστα, ο Π. Λαφαζάνης χαρακτήρισε λάθος αυτήν τη συζήτηση, ενώ ο Φ. Κουβέλης προειδοποίησε ότι μια τέτοια πρόταση θέτει σε σοβαρή δοκιμασία την ενότητα του ΣΥΝ.
Υπέρ της πρότασης Τσίπρα τοποθετήθηκαν μικρότερες τάσεις του ΣΥΝ («Κοκκινοπράσινο Δίκτυο», «Αριστερή Ανασύνθεση»), για τις οποίες χτες δημοσιεύτηκαν στον Τύπο πληροφορίες πως εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο αποχώρησής τους απ' τον ΣΥΝ και προσχώρησής τους στον ΣΥΡΙΖΑ σαν ξεχωριστές συνιστώσες.
Κατέληξαν στη συγκρότηση επιτροπής
Η ΚΠΕ, για να σώσει τα προσχήματα, αφού για πολλοστή φορά απέρριπτε πρόταση του προέδρου του ΣΥΝ, αποφάσισε να συγκροτηθεί επιτροπή που θα εξετάσει το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ και τη συγκεκριμένη πρόταση του προέδρου του ΣΥΝ, αλλά και τη διερεύνηση προς άλλους πολιτικούς χώρους (σε ό,τι αφορά στο ΠΑΣΟΚ γίνεται λόγος για δυνάμεις που αποστασιοποιούνται απ' αυτό).
Ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, αιτιολογώντας την πρότασή του, έκανε λόγο για «διαρκή και παρατεταμένη κρίση» στο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου «ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του έχει πια φτάσει στα όριά του». Κι αυτό γιατί - όπως είπε - απουσιάζει «ένα κοινά αποδεκτό πλαίσιο δημοκρατικής νομιμοποίησης και λήψης των αποφάσεων, φτάσαμε σε ένα σημείο που τα πάντα ήταν σε διαρκή αμφισβήτηση και σε διαρκή διαπραγμάτευση συνάμα».
Επέκρινε την αμφισβήτηση από μέρους των άλλων συνιστωσών των «δημοκρατικά ειλημμένων αποφάσεων», αλλά και την άποψη ότι «ο ΣΥΝ πρέπει να διαλυθεί», λέγοντας ότι «φτάσαμε στο σημείο, σε μια συμμαχία που εμείς συγκροτήσαμε για να υπερβούμε τον κατακερματισμό της αριστεράς, να τίθεται ως προαπαιτούμενο ο δικός μας κατακερματισμός».
Κάλεσε την ΚΠΕ να συμφωνήσει ότι «η αριστερά χρειάζεται μια πλατιά ανοιχτή δημοκρατική συμμαχία από τα αριστερά της αριστεράς ως τα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας», μια «ανασύνθεση πάνω στις βασικές αρχές του δημοκρατικού δρόμου για το σοσιαλισμό, του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, διότι πιστεύουμε ότι η Ευρώπη είναι η ελάχιστη γεωγραφική περιοχή στην οποία οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν ένα εναλλακτικό μοντέλο πολιτικής και το πέρασμα στο σοσιαλισμό».
Οι δυο βασικές προτάσεις
Η πρόταση που ενέκρινε η ΚΠΕ του ΣΥΝ για τις οργανωτικές αλλαγές στον ΣΥΡΙΖΑ, την οποία επεξεργάστηκε ο Αλ. Φλαμπουράρης, προβλέπει μεταξύ άλλων:
• Ο χαρακτήρας του σχήματος παραμένει αυτός της πολιτικής συνεργασίας.
• Παραμένει η τακτική της «προγραμματικής αντιπολίτευσης» στο ΠΑΣΟΚ.
• Δημιουργία ενιαίου μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ, όλα τα μέλη των συνιστωσών είναι αυτομάτως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, η κάρτα μέλους κάθε συνιστώσας είναι ταυτόχρονα και του ΣΥΡΙΖΑ.
• Οι ανένταχτοι καταγράφονται σε ειδικά μητρώα και αποκτούν κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ.
• Πανελλαδική του συγκρότηση στους τόπους δουλειάς και στους δήμους.
• Οργανα του σχήματος είναι η Γραμματεία και η Πανελλαδική Σύσκεψη, στην οποία συμμετέχουν αντιπρόσωποι που έχουν επιλεγεί με δημοκρατικές διαδικασίες. Η Γραμματεία απαρτίζεται από έναν εκπρόσωπο κάθε συνιστώσας και σ' αυτήν εκπροσωπούνται οι ανένταχτοι οι οποίοι επιλέγονται απ' το μητρώο ανένταχτων με τρόπο και μέθοδο που οι ίδιοι θα προκρίνουν.
• Λήψη αποφάσεων με ομοφωνία ή συναίνεση, εκτός από ειδικές περιπτώσεις όπου προβλέπονται διαδικασίες προσφυγής στη γνώμη των μελών είτε με κάλπη και καθολική ψηφοφορία (για θέματα όπως συνεργασίες, επικεφαλής ψηφοδελτίου, κατάρτιση ψηφοδελτίων, στήριξη ή συμμετοχή σε κυβέρνηση) είτε με έκτακτη σύγκληση της Πανελλαδικής Σύσκεψης όπου η απόφαση λαμβάνεται με αυξημένη πλειοψηφία.
Από την άλλη πλευρά, όλες οι άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ως και την περασμένη Παρασκευή είχαν διαπιστώσει τη συμφωνία τους στο κείμενο που επεξεργάστηκαν οι Γ. Μπανιάς και Γ. Σαπουνάς. Σ' αυτό προβλέπονται μεταξύ άλλων:
• Επικαιροποίηση της «πολιτικής συμφωνίας».
• Η γραμμή της αντιπολίτευσης στο ΠΑΣΟΚ να είναι αυτή της «αριστερής πολιτικής και κοινωνικής αντιπολίτευσης».
• Αποφασιστική ενίσχυση του πανελλαδικού δικτύου τοπικών και νομαρχιακών επιτροπών με συγκρότηση νέων όπου δεν υπάρχουν, ώστε να αποτελεί τον κυρίαρχο οργανωτικό ιστό του ενωτικού εγχειρήματος.
• Θέσπιση της έννοιας «μέλος ΣΥΡΙΖΑ» με άμεση σύνδεση με τις τοπικές και νομαρχιακές επιτροπές. Δημιουργία ενιαίου μητρώου μελών (με τη συμμετοχή μελών των συνιστωσών και ανένταχτων μαζί) με την ευθύνη των τοπικών επιτροπών. Το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ παίρνει την ενιαία κάρτα μέλους.
• Οργανα του ΣΥΡΙΖΑ να είναι η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, οι Γραμματείες των Τοπικών, Νομαρχιακών και Κλαδικών Επιτροπών, η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή και η Κεντρική Γραμματεία.
• Τα μέλη της Τοπικής και Νομαρχιακής Επιτροπής ψηφίζουν τη Γραμματεία τους με θητεία ενός έτους, τους αντιπροσώπους για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη και αποφασίζουν για τα τοπικά ζητήματα. Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη έχει 2ετή θητεία, συγκαλείται μια φορά το χρόνο και είναι το κυρίαρχο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ. Η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή προκύπτει από εκλογή με ποσόστωση εκπροσώπων συνιστωσών και ανένταχτων ή με συναίνεση. Συνεδριάζει ανά 2μηνο και η θητεία της είναι 2ετής.
• Η Κεντρική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη με ποσόστωση εκπροσώπων συνιστωσών και ανένταχτων ή συγκροτείται συναινετικά. Θητεία Γραμματείας 2ετής.
• Οι αποφάσεις επιδιώκεται να παίρνονται με συναίνεση. Οταν αυτό δεν είναι εφικτό, προτείνεται η πλειοψηφία των 2/3.
• Αποφασιστική ενίσχυση του «ταμείου ΣΥΡΙΖΑ», με συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να υπάρξει η δυνατότητα αυτόνομης πολιτικής και οργανωτικής λειτουργίας του, κεντρικά και τοπικά. Το υπόλοιπο ποσό της κρατικής χρηματοδότησης θα κατανέμεται μεταξύ των συνιστωσών, ανάλογα με τη συμφωνία που θα υπάρξει
ΤΑ ΝΕΑ
Σαμαράς: «Κάποιοι ίσως θέλουν να μην μιλάμε για ιδεολογία»
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Τελευταία ενημέρωση: 16/11/2009 20:44
Web-Only
Ο Αντώνης Σαμαράς απάντησε στην κριτική που δέχεται από την πλευρά της Ντόρας Μπακογιάννη, λέγοντας ότι «κάποιοι ίσως θέλουν να μην μιλάμε για ιδεολογία και να μιλάμε για διαχείριση» και ότι «το χθες ήταν οι μηχανισμοί».
Ο Αντώνης Σαμαράς, κατά διάρκεια της περιοδείας του σε Θήβα και Λιβαδειά απέκρουσε την κριτική που δέχεται, αναφέροντας κάποια παραδείγματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο:
«Όταν ακούω την κριτική που μας κάνουν κάποιοι, μου θυμίζει όλο και περισσότερο την κριτική που κάνει το μικρό Φιλελεύθερο Κόμμα της Γερμανίας στην Αγκελα Μέρκελ. Την κριτική που κάνει το μικρό Κεντρώο Κόμμα του κ. Μπαϊρού στον Νικολά Σαρκοζί. Την κριτική που κάνει το μικρό Φιλελεύθερο Κόμμα Βρετανίας στον Ντέιβιντ Κάμερον.Την κριτική που κάνουν σε όλη την Ευρώπη, τα μικρά κόμματα του 5% του 7% στα μεγάλα Κεντροδεξιά κόμματα του 45%» είπε.
«Η κριτική αυτή ήταν πάντα άσφαιρη και ποτέ δεν δικαιώθηκε. Μόνο με τις ιδέες μας μπορούμε να πείσουμε την κοινωνία. Δεν θα τις κρύψουμε» είπε ο κ. Σαμαράς και πρόσθεσε: «Χρειάζεται πρώτα πίστη στις ιδέες της παράταξης, ώστε να δείξουμε και τις διαφορές μας με το άλλο μεγάλο κόμμα».
Τη στήριξη που προσέφερε ο Αρης Σπηλιωτόπουλος στη Ντόρα Μπακογιάννη σχολίασε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος με ανακοίνωσή του, σημειώνοντας: «Κάθε στέλεχος της παράταξής μας έχει το δημοκρατικό δικαίωμα της επιλογής και την επόμενη μέρα όλοι ενωμένοι και αλληλέγγυοι, μπροστά στους νέους κοινούς μας αγώνες».
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546350&ct=1
Μπακογιάννη: Όχι στην περιχαράκωση
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Τελευταία ενημέρωση: 16/11/2009 19:22
Συνεχίζεται η κόντρα κορυφής στη Νέα Δημοκρατία, καθώς η Ντόρα Μπακογιάννη άφησε εκ νέου αιχμές σε βάρος του κ. Αντώνη Σαμαρά, κάνοντας λόγο για κόμμα ανοικτό, δημοκρατικό και δυνατό στη βάση. «Θέλουμε ένα Κόμμα ανοικτό, δημοκρατικό, δυνατό στην βάση του, στην κοινωνία, και όχι ένα κόμμα περιχαρακωμένο και εσωστρεφές... Όχι ένα κόμμα, επιρρεπές στον λαϊκισμό, το οποίο θα αντιμετωπίζει τα σύγχρονα προβλήματα με παλαιοκομματικές συνταγές» σημείωσε.
Μιλώντας σε συγκέντρωση στο Βόλο, έθεσε το ερώτημα αν «στις 29 Νοεμβρίου η Νέα Δημοκρατία θα είναι κόμμα εξουσίας ή διαμαρτυρίας» και προσέθεσε πως η πολιτική της πρόταση για τη νέα φυσιογνωμία του κόμματος «βρίσκει απήχηση σε πολιτικούς της νέας γενιάς οι οποίοι έχουν κατακτήσει την αναγνώριση και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας».
Απορρίπτοντας θέσεις που έχει εκφράσει ο κ. Σαμαράς συνέχισε: «Τις μέρες αυτές ακούω διάφορες θεωρίες και διάφορα ψευτοδιλήμματα. Επιτρέψτε μου να πω ότι για ένα κόμμα αξιόπιστο και σοβαρό, οι πολίτες δεν είναι δεδομένοι. Δεν βρίσκονται στη μία ή στην άλλη κομματική στάνη. Δεν είναι λογική κόμματος και μάλιστα ευρωπαϊκού η θεωρία ότι πρέπει να ξαναμαντρώσουμε τους ψηφοφόρους μας. Ο πολίτης μας ψηφίζει, όταν και διότι εγκρίνει την πολιτική μας, την αξιοπιστία μας, όταν πιστεύει στην απόφασή μας να οδηγήσουμε τη χώρα μπροστά».
Αναφερόμενη στα αίτια της εκλογικής συντριβής της ΝΔ, σημείωσε πως «γυρίσαμε την πλάτη μας στη βάση της μεγάλης μας παράταξης ... Εμπιστευθήκαμε όχι τα στελέχη και τον κορμό της παράταξης, αλλά διάφορα golden boys που τότε κοίταξαν το δικό τους συμφέρον και σήμερα κοιτάζουν τη δική τους επιβίωση».
Κάνοντας αναφορά και στις προτάσεις που έχει καταθέσει «για τον ριζικό εκσυγχρονισμό» της ΝΔ τόνισε πως «τους μηχανισμούς δεν τους καταργούμε με εύκολα λόγια, αλλά με συγκεκριμένες προτάσεις που διασφαλίζουν την εσωκομματική δημοκρατία και τη συμμετοχή της βάσης στις αποφάσεις μας».
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546348&ct=1
Sunday, November 15, 2009
Tsakthan Daily, 16 November 2009 - ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
Tsakthan Daily, 16 November 2009
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
Οι φεμινιστικές κριτικές επικεντρώνουν και αυτές τα βέλη τους στο θέμα της απόκλισης συμφερόντων μεταξύ συνδικάτου και μελών, ιδιαίτερα των γυναικών. Το κύριο στοιχείο είναι ότι η αναγνώριση της ανάγκης οργάνωσης για την κατάκτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων γυναικών δεν προέρχεται τόσο από την ιδιότητά τους ως εργαζομένων σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των εργοδοτών όσο από το γεγονός ότι είναι γυναίκες. Έτσι, διαπιστώνονται διαφορετικά συμφέροντα μεταξύ ανδρών και γυναικών στο πλαίσιο του συνδικάτου, που οι πρώτοι έχουν φτιάξει με τα δικά τους μέτρα και σταθμά συμβάλλοντας παράλληλα στην ανάλογη διαμόρφωση της αγοράς εργασίας. Η φεμινιστική κριτική εστιάζεται στον αποκλεισμό που επιβάλλεται στις άνεργες γυναίκες αλλά και στις εργαζόμενες που είναι μέλη των συνδικάτων.
Η συλλογική διαπραγμάτευση συχνά έχει ως κύριο χαρακτηριστικό τη δόμηση τόσο του χώρου εργασίας όσο και της αγοράς εργασίας με βάση τη λογική της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των «ειδικευμένων» ανδρών που εργάζονται με πλήρη απασχόληση σε βάρος των «ανειδίκευτων» γυναικών που εργάζονται με μερική απασχόληση. Μόνο μετά από τους σκληρούς φεμινιστικούς αγώνες τα συνδικάτα έθεσαν στην ημερήσια διάταξη των συλλογικών διαπραγματεύσεων τις συγκεκριμένες ανάγκες των γυναικών εργαζομένων (φροντίδα των παιδιών, άδεια μητρότητας, ίση αμοιβή, ευκαιρίες κατάρτισης και εκπαίδευσης, προώθηση αιτημάτων των εργαζομένων με μερική απασχόληση, πάλη κατά των σεξουαλικών παρενοχλήσεων, θέματα υγείας των γυναικών κλπ). Παράλληλα η φεμινιστική κριτική τονίζει ότι η στρατηγική των συνδικάτα αυτής της αντίληψης εστιάζεται στη διεκδίκηση του «οικογενειακού μισθού» που ενισχύει τη λογική του υφιστάμενου οικιακού καταμερισμού εργασίας και την υποταγή των γυναικών στην ιδιωτική σφαίρα.
Δύο είναι οι βασικές φεμινιστικές κριτικές τάσεις.. Η πρώτη τονίζει τη διαιωνιζόμενη κυριαρχία των ανδρών στο πλαίσιο του συνδικαλιστικού κινήματος και την αναπόφευκτη ύπαρξη ορίων στις διεκδικήσεις των γυναικών όσο οι άνδρες κατέχουν τις θέσεις – κλειδιά των συνδικάτων και η κυριαρχία αυτή δεν ανατρέπεται. Η δεύτερη αποδέχεται την έννοια της «σχετικής αυτονομίας» της γραφειοκρατίας ως σε σχέση με το κυρίαρχο σύστημα σχέσεων των φύλων και υποστηρίζει ότι υπάρχουν πεδία πρόσφορα για μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις. Όμως και οι δύο απόψεις προϋποθέτουν την ύπαρξη κοινωνικού κινήματος που να στηρίζει την ανατροπή ή τις μεταρρυθμίσεις.
Κριτική των θεωριών για τη «συνδικαλιστική γραφειοκρατία»
Η γραφειοκρατικοποίηση των συνδικάτων δεν είναι ούτε αναπόφευκτη ούτε αιώνια. Η πεσιμιστική άποψη του Michels εκφράστηκε σε μια εποχή που ο κρατισμός, σε όλες τις μορφές του, κέρδιζε γρήγορα έδαφος υποβοηθούμενος από τη μεσοπολεμική οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση. Η ήττα των δυνάμεων της διεθνιστικής επαναστατικής αριστεράς υποβοήθησε τη νίκη των δυνάμεων του φασισμού και του ναζισμού από τη μια μεριά και των διάφορων μορφών σοσιαλδημοκρατίας και κεϋνσιανισμού από την άλλη. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, οι εργατικοί αγώνες από τα κάτω, οι εξεγέρσεις της δεκαετίας του ’60 σε Δύση και Ανατολή, τα νέα κοινωνικά κινήματα αμφισβήτησαν, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, το «σιδερένιο νόμο της ολιγαρχίας», την «κορπορατιστική διευθέτηση» και, εσχάτως, τη νέο-φιλελεύθερη αντεπανάσταση. Δεν είναι, συνεπώς, τυχαία η αναζωπύρωση της συζήτησης για τις δυνατότητες ανατροπής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και του εκδημοκρατισμού των συνδικάτων.
Στις κοινωνίες που έχουν τις δυνατότητες δυναμικής αλλαγής των θεσμών τους τίποτα δεν μένει για πάντα σταθερό. Συνεπώς, κανένας θεσμός δεν είναι ασφυκτικά αποκλεισμένος από τον κοινωνικό περίγυρό του και τόσο αποστειρωμένος ώστε να μην επηρεάζεται από τις εξελίξεις. Κάθε εξουσιαστικός θεσμός αποτελεί σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή την συμπύκνωση ενός κοινωνικού συσχετισμού δυνάμεων. Τα συνδικάτα είτε είναι εκ φύσεως δημοκρατικοί θεσμοί είτε μπορούν να εκδημοκρατιστούν με τη μεταρρύθμιση των εσωτερικών διαδικασιών τους ανταποκρινόμενα στις κοινωνικές επιταγές μέσα από πολιτικές συγκρούσεις.
Από τις θεωρίες στις οποίες αναφερθήκαμε μπορούμε να αντλήσουμε κάποια κριτικά συμπεράσματα που θα μας βοηθήσουν στη συγκρότηση μιας πιο ολοκληρωμένης θεωρίας σε στενή συνάφεια με την πραγματικότητα. Στη θεωρία των πλουραλιστών μπορούμε να ασκήσουμε κριτική για την αμέλεια που δείχνουν σχετικά με τη συμμετοχή των μελών των συνδικάτων στη λήψη των αποφάσεων και για την αδιαφορία τους για την ευθύνη των συνδικαλιστικών ηγεσιών να απολογούνται ενώπιον των μελών της βάσης των συνδικάτων. Το επιχείρημά τους ότι, έτσι κι αλλιώς, προέχει το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης που είναι αναπόφευκτα προς το συμφέρον των μελών και, κατά συνέπεια, ότι πρέπει να πειθαρχούν τα μέλη προς τις ισχυρές ηγεσίες τους καταρρίπτεται στην πράξη από την ίδια την εμπειρία των Βρετανικών συνδικάτων στη διάρκεια της θατσερικής διακυβέρνησης της χώρας και της εμπειρίας των συνδικάτων των Η.Π.Α. που προέβησαν σε τέτοιες υποχωρήσεις προς την εργοδοσία κατά τη διάρκεια της Ρεηγκανικής διακυβέρνησης ώστε να οδηγήσουν τα συνδικάτα στην παρακμή από την οποία προσπαθούν σήμερα να βγουν εκδημοκρατιζόμενα και φεμινιστικοποιούμενα.
Στη θεωρία της πολιτικής οικονομίας και του «κορπορατισμού», που εστιάζεται κυρίως στην ικανότητα της συνδικαλιστικής ηγεσίας να συναλλάσσεται πολιτικά με την κυβέρνηση και τους εργοδότες σε εθνικό επίπεδο, προκαλώντας τη λήψη μέτρων για την πλήρη απασχόληση και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου, μπορεί να αντιτάξει κανείς την εμπειρία των κορπορατιστικών διευθετήσεων της δεκαετίας του ’70 στη Βρετανία, που οδήγησαν σε ταυτόχρονη αύξηση της ανεργίας και του πληθωρισμού, με αποτέλεσμα τη γενική δυσαρέσκεια, την κινητοποίηση των κλαδικών και τοπικών συνδικάτων και την τελική εξόρμηση του Συντηρητικού Κόμματος και των θατσερικών στην κυβερνητική εξουσία. Μια από τις σοβαρότερες συνέπειες της «κορπορατιστικής διευθέτησης» ήταν ο ιδεολογικός και πολιτικός αφοπλισμός μεγάλου μέρους της συνδικαλιστικής βάσης μπροστά στην επέλαση του θατσερισμού.
Οι θεωρίες των σύγχρονων Μαρξιστών θεωρητικών του συνδικαλισμού, αν και πιο κοντά στην πραγματικότητα, αντιμετωπίζουν και αυτές προβλήματα. Οι θέσεις τους, βέβαια, περί δημοκρατικής μεταρρύθμισης των συνδικάτων ώστε να είναι υποχρεωμένες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες να απολογούνται ενώπιον των μελών των συνδικάτων, περί του δικαιώματος των μελών να εκλέγουν και να ανακαλούν τους αντιπροσώπους τους και τους ηγέτες τους καθώς και περί του δικαιώματος των μελών να συμμετέχουν άμεσα στην εκπόνηση στρατηγικών και τακτικών των συνδικάτων και στην εφαρμογή των αποφάσεών τους, είναι, πέρα για πέρα, σωστές. Το πρόβλημα τίθεται κυρίως όταν υπερεκτιμούν τις δυνατότητες των ίδιων των μελών της βάσης και τις μυθοποιούν. Τόσο στη χώρα μας όσο και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης έχουμε ζήσει περιπτώσεις που η βάση αρνήθηκε να ακολουθήσει τις ηγεσίες των συνδικάτων σε απεργίες που θεωρούσε εκ των προτέρων χαμένες ή που θεωρούσε υπερβολικές ως μορφή αντίστασης.
Η συντηρητική θεωρία για το συνδικαλισμό, που υποστηρίζει τα δικαιώματα των μελών ως ατόμων απέναντι στο συνδικάτο, βρήκε την πολιτική της έκφραση στη Θατσερική διακυβέρνηση και το νομοθετικό έργο της. Στα μέλη των συνδικάτων χορηγήθηκαν νέα δικαιώματα ώστε να είναι σε θέση να αρνούνται να υπακούουν στις πιέσεις των συνδικάτων και των ηγετών τους. Επιβλήθηκε η μυστική ψηφοφορία των μελών των συνδικάτων προκειμένου για τις περιπτώσεις της έναρξης απεργιακής δράσης, της εκλογής με πενταετή θητεία των συνδικαλιστικών στελεχών, γενικών γραμματέων και προέδρων. Χτυπήθηκε η λογική του closed shop συνδικάτου , που σήμαινε ότι τα μέλη τους δεν θα είχαν πλέον προτεραιότητα στις προσλήψεις σε θέσεις εργασίας. Τέλος, δημιουργήθηκε ο θεσμός του Επιτρόπου για τα Δικαιώματα των Μελών των Συνδικάτων. Οι Συντηρητικοί, όμως, είδαν τις νομοθετικές παρεμβάσεις τους να αχρηστεύονται πολιτικά με την μαζική προσκόλληση των εργαζομένων στην «παραδοσιακή» συνδικαλιστική πρακτική υπερψηφίζοντας προτάσεις απεργιακών κινητοποιήσεων στις δεκαετίες του ’80 και του ’90.
Τα κύρια συστατικά των προτάσεων της φεμινιστικής θεωρίας για τα συνδικάτα ήταν τα εξής: α) αλλαγή στα συστήματα διοίκησης των συνδικάτων ώστε να μπορούν οι γυναίκες να ανέλθουν στις θέσεις εξουσίας, β) λήψη μέτρων ώστε να υποστηριχτεί η άνοδος του γενικού επιπέδου συμμετοχής των γυναικών στις συνδικαλιστικές δραστηριότητες, και γ) συλλογική οργάνωση των γυναικών μέσω δικτύων γυναικών σε εθνικό και τοπικό επίπεδο ώστε να αγωνιστούν για τα συμφέροντά τους μέσα στα συνδικάτα. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι υπάρχει μια κοινή γραμμή που διατρέχει τόσο τις φεμινιστικές όσο και τις σύγχρονες μαρξιστικές θεωρίες για το συνδικαλισμό, δηλαδή η προτίμηση για τις άτυπες οργανώσεις, την άμεση δράση των μελών της βάσης των συνδικάτων και την αποδοχή ενός συμμετοχικού μοντέλου συνδικαλιστικής δημοκρατίας αντί του αντιπροσωπευτικού. Η φεμινιστική κριτική τόσο προς τα παραδοσιακά όσο και προς τα σοσιαλδημοκρατικής ή αριστερής μαρξιστικής επιρροής συνδικάτα εστιάζεται στο ότι δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία στο γεγονός ότι η πλειονότητα των γυναικών κινητοποιούνται μέσω των συνδικάτων κυρίως όταν αυτά προβάλλουν νέα αιτήματα που σχετίζονται με τα συμφέροντα και ενδιαφέροντα των γυναικών τόσο ως εργαζομένων όσο και ως μελών της οικογένειας και της ευρύτερης κοινότητας. Βέβαια, εκείνο που φαίνεται να υποτιμά μια ορισμένη φεμινιστική οπτική γωνία είναι το γεγονός ότι η ίδια η φεμινιστική κριτική και δράση αλλά και ορισμένα προοδευτικά συνδικαλιστικά στελέχη αρσενικού φύλου – προσκείμενα πάντα στην ευρύτερη αριστερά – έχουν καταφέρει να εντάξουν γυναικεία αιτήματα στην ημερήσια διάταξη των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων.
Θανάσης Τσακίρηςhttp://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Εξαρτημένα ανακλαστικά
Στίχοι: Δανάη Παναγιωτοπούλου
Μουσική: Δανάη Παναγιωτοπούλου
Πρώτη εκτέλεση: Δανάη Παναγιωτοπούλου
Συμπόνια και θλίψη για τους κολασμένους
όσο κρατάει ένα ποτ πουρί
κανένα απ' τα δράματα δεν πιάνει μία
άμα ο γιος σου σου βγει αδερφή (2)
Τι κι αν μετράς ξανά την παράδοση
στα εννιά στα εφτά και στα τέσσερα
το ξέρουν κι οι πέτρες απάνω στη πίστα
πάντα ήταν και πάντα θα είναι καθίκια
ο Καίσαρας και η γυναίκα του Καίσαρα(3)
Μέσα απ' την πίσσα και την καραμέλα
ψήλωσε η μούσα της V.P.R.C.
κανένα όμως θέαμα δεν πιάνει μία
αν το σκυλί σου σου φάει το λουρί (2)
Τι κι αν μετράς ξανά τα υπάρχοντα
κάνουν 20 πόντους λογαριασμό
το λένε κι οι φούσκες απάνω στο δείκτη
έχει πάρει ο φονιάς τα χούγια του χρήστη
ανάθεμα σ' όλους τους σκύλους και τους Παβλόφ(3)
ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
«Πόλη φάντασμα» η Βενετία
Πένθιμη ήταν χθες η ατμόσφαιρα στη Βενετία, όπου δεκάδες κάτοικοι κουβαλώντας ένα άδειο φέρετρο πάνω σε μία γόνδολα έως το Δημαρχείο, «κήδεψαν» συμβολικά την πόλη τους, που υφίσταται συνεχή πληθυσμιακή μείωση.
Οι διοργανωτές της «κηδείας» λένε ότι η Βενετία πλέον, μετρά μόλις 60.000 κατοίκους.
Ωστόσο, οι τοπικές Αρχές αρνούνται ότι είναι μια «πόλη-φάντασμα», που κατακλύζεται μόνο από τουρίστες. Σύμφωνα πάντως με τους αριθμούς, από το 1950 ο πληθυσμός της έχει μειωθεί κατά τα 2/3.
http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1741751
ΤΑ ΝΕΑ
Γύρισαν την πλάτη στην πρόταση Τσίπρα για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Βούλα Κεχαγιά
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ της γύρισε στην πρόταση Τσίπρα για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα και η Κεντρική Επιτροπή του Συνασπισμού, η πλειοψηφία των μελών της οποίας απέρριψε κατηγορηματικά μία τέτοια προοπτική. Η σχετική εισήγηση πάντως του προέδρου του ΣΥΝ δεν μπήκε καν σε ψηφοφορία, ενώ για να τηρηθούν τα προσχήματα και να μην αντιμετωπιστεί το όλο ζήτημα ως αδυναμία του Αλ. Τσίπρα να περάσει μία ακόμη πρότασή του αποφασίστηκε να συγκροτηθεί επιτροπή διαλόγου για το μέλλον της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής η πρόταση Τσίπρα για επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ και μετασχηματισμό του σε ενιαίο πολιτικό φορέα δέχτηκε σφοδρή κριτική ακόμη και από στελέχη της πλειοψηφίας που κινούνται κοντά στον επικεφαλής της Κουμουνδούρου. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης για μία ακόμη φορά αντιτάχθηκε σε μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα χαρακτηρίζοντας «λάθος την όλη συζήτηση», ενώ ο Νίκος Βούτσης ανέφερε χαρακτηριστικά πως «εάν βάλουμε ένα ερωτηματικό δίπλα στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για όσο καιρό χρειαστεί στο τέλος θα μείνει μόνο το ερωτηματικό που θα αποσταθεροποιεί όλον τον χώρο». Επίσης, ο Φώτης Κουβέλης σχολίασε στην παρέμβασή του πως αν προχωρήσει έστω και ένα βήμα η πρόταση για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα τότε θα τεθεί ζήτημα για την ενότητα του Συνασπισμού. Επιπλέον, ο Θόδωρος Μαργαρίτης παρατήρησε πως «πρέπει πρώτα να δούμε τα συμπεράσματα από την πρωτοφανή κρίση που περάσαμε και μετά όλα τ΄ άλλα».
Ψηφοφορία για τη νέα δομή
Στο τέλος της συνεδρίασης τέθηκαν σε ψηφοφορία τα κείμενα της πλειοψηφίας (κείμενο Φλαμπουράρη), της μειοψηφίας (κείμενο Λυκούδη) και του Κοκκινοπράσινου Δικτύου σε σχέση με τη νέα οργανωτική δομή του και εγκρίθηκε το πρώτο με την προσθήκη μίας τροπολογίας του Θανάση Πετράκου (Ρεύμα) που ανέφερε ότι δεν απαιτείται ποσοστό 75% για τη λήψη μίας σημαντικής απόφασης στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά απλώς πλειοψηφία. Με την προσθήκη αυτής της τροπολογίας ορισμένοι από την Κουμουνδούρου σχολίαζαν πως το Ρεύμα «ήρθε πιο κοντά στο κείμενο της Ανανεωτικής Πτέρυγας» ενώ το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο άσκησε κριτική λέγοντας πως οι δύο κυρίαρχες τάσεις του ΣΥΝ συμπλέουν κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως ολοένα και περισσότερο το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι πληροφορίες που θέλουν τα στελέχη του Κοκκινοπράσινου Δικτύου αλλά και της Αριστερής Ανασύνθεσης του ΣΥΝ να σκέφτονται σοβαρά να αποχωρήσουν από την Κουμουνδούρου και να ενταχθούν ως ανεξάρτητες συνιστώσες στον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόταση που εγκρίθηκε προβλέπει μεταξύ άλλων τη δημιουργία μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ την πανελλαδική του συγκρότηση στους τόπους δουλειάς και στους δήμους καθώς επίσης και δημιουργία των οργάνων του, όπως της Γραμματείας και του σώματος της Πανελλαδικής Σύσκεψης.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546180&ct=1
ΗΜΕΡΗΣΙΑ
«Oχι» στη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ
16/11/2009
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15459&subid=2&pubid=21705172#
Του Πάνου Τσούτσια
Με ένα «όχι» στην πρόταση για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα απάντησε η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ εμμένοντας στη θέση ότι πρέπει το σχήμα να παραμείνει πολιτική συμμαχία. Η πλειοψηφία των μελών της ΚΠΕ του ΣΥΝ ενέκρινε την πρόταση για την δημιουργία μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ -με βάση το σχέδιο του Αλέκου Φλαμπουράρη- ενώ υιοθέτησε και την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για την συγκρότηση επιτροπής η οποία θα εξετάσει την διερεύνηση της ανασύνθεσης του χώρου.
Κρίσιμη
Η απόφαση του ΣΥΝ ωστόσο, ήδη έχει απορριφθεί από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ κρίσιμη θεωρείται η σημερινή συνεδρίαση της Γραμματείας της παράταξης στην οποία θα διαπιστωθεί εάν θα υπάρξει κλίμα συναίνεσης ή ρήξης. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Τσίπρας στη χθεσινή συνεδρίαση της ΚΠΕ πρότεινε ως μόνη διέξοδο την επανίδρυση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς ζητώντας να ανοίξει η συζήτηση για την ενίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα που θα είναι ανοικτός και πολυτασικός. Η πρόταση αυτή ωστόσο συνάντησε ισχυρές αντιστάσεις όχι μόνο από τα μέλη της Ανανεωτικής Πτέρυγας αλλά και από στελέχη του «Αριστερού Ρεύματος».
Η πρόταση που έγινε δεκτή από την πλειοψηφία των μελών της ΚΠΕ αναφέρει μεταξύ άλλων την δημιουργία μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ, την πανελλαδική του συγκρότηση. Η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ κατέθεσε ξεχωριστό κείμενο το οποίο μειοψήφησε.
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ
Διεύρυνση ή περιχαράκωση;
http://www.apogevmatini.gr/?p=52755
Η «Α», η μεγάλη παραταξιακή εφημερίδα, που δεν έχει εξαρτήσεις και δεν εξυπηρετεί συμφέροντα, σέβεται και στηρίζει τον αγώνα όλων των υποψηφίων της Ν.Δ. για την ηγεσία του κόμματος, εφόσον, βεβαίως, αυτός διεξάγεται με όρους που διασφαλίζουν την ενότητα, τη συνοχή και τη συντεταγμένη πορεία του κόμματος προς την εξουσία. Δυστυχώς, σενάρια όπως αυτά που διακινήθηκαν μέσα στο Σαββατοκύριακο από στελέχη του κόμματος, για δήθεν «αποχώρηση» από την κούρσα της διαδοχής κάποιου-ας υποψηφίου-, δεν βοηθούν προς την κατεύθυνση της ενότητας και της απρόσκοπτης συνεργασίας όλων των δυνάμεων της Ν.Δ. την επόμενη μέρα, και μόνο ως προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων και, ίσως, ως χτυπήματα κάτω από τη ζώνη μπορούν να εκληφθούν.
Ως εφημερίδα, εξάλλου, η οποία πάντα εξέφραζε τη φωνή των ψηφοφόρων της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης, η «Α» αντιμετωπίζει με αρκετή επιφύλαξη και όλο αυτό το διάλογο που αναπτύσσεται μετά το Συνέδριο σχετικά με το εάν πρέπει ή δεν πρέπει ο επόμενος αρχηγός άμεσα να επιδιώξει τη διεύρυνση του κόμματος προς τα δεξιά και προς το κέντρο. Αλήθεια, πιστεύει κανείς σοβαρά πως αυτό δεν πρέπει να γίνει; Πως δεν πρέπει η διεύρυνση να αποτελεί άμεση προτεραιότητα για το νέο αρχηγό; Μα, στην αντίθετη περίπτωση, η Ν.Δ. είναι καταδικασμένη να παραμείνει σε εκλογικά ποσοστά που δεν της εξασφαλίζουν προοπτική επανόδου στην εξουσία.
Είναι πράγματι, αληθές πως υπάρχει ένα μέρος των ψηφοφόρων της Ν.Δ. που δεν ψήφισε κανένα κόμμα στις προηγούμενες εκλογές . Αυτοί που πήγαν σπίτι τους, όπως χαρακτηριστικά λέγεται. Ουδείς διαφωνεί πως αυτό το κομμάτι των ψηφοφόρων θα πρέπει να το «αγκαλιάσει» η νέα ηγεσία και να του προσφέρει κίνητρο και διάθεση, προκειμένου να επανακάμψει στους αγώνες της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης . Η «Α» μιλούσε και αγωνιούσε γι’ αυτό το κομμάτι των ψηφοφόρων πριν από την εκλογική συντριβή, κι έκρουε εγκαίρως το καμπανάκι του κινδύνου προς τους επιτελείς της τότε κυβέρνησης και του κόμματος. Υπάρχουν, όμως, δύο ερωτήματα που πρέπει σήμερα να απαντηθούν: Πρώτον, ποιος από τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους θα είχε διάθεση να επανέλθει σε ένα κόμμα συρρικνούμενο; Και δεύτερον, οι ψηφοφόροι που πήγαν σπίτι τους αποτελούν το 10,5 % του εκλογικού σώματος; Γιατί τόση είναι η διαφορά που κατέγραψε στις 4 Οκτωβρίου το ΠΑΣΟΚ από τη Ν.Δ. Στο ερώτημα αυτό, απάντηση δεν θα δώσουμε εμείς. Απάντηση δίνουν όλες οι αναλύσεις των ειδικών για τις μετακινήσεις των ψηφοφόρων στις προηγούμενες εκλογές. Από τις αναλύσεις αυτές προκύπτει καθαρά πως η διαφορά των 10,5 μονάδων δεν προέκυψε μόνον από τους ψηφοφόρους που πήγαν σπίτι τους. Χάθηκαν κι από εκείνους που ένιωσαν πως δεν καλύπτονται πλέον ιδεολογικά από τη Ν.Δ. Και κυρίως χάθηκαν από τους μετακινούμενους ψηφοφόρους, οι οποίοι, άλλωστε, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, και πολύ διακριτά από το 93 και εντεύθεν, κρίνουν όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις. Αυτοί οι τελευταίοι είναι εκλογείς που δεν διακρίνονται από ιδεολογικά αλλά από κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά.
Αν η Ν.Δ. δεν προσεγγίσει αυτούς τους ψηφοφόρους είναι καταδικασμένη να παραμείνει σε ποσοστά τα οποία πιθανώς θα είναι υψηλότερα από τα σημερινά, αλλά όχι επαρκή για να της εξασφαλίσουν επάνοδο στην εξουσία…
Όμως, το ζητούμενο για τη μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη δεν είναι να είναι ισχυρό κόμμα διαμαρτυρίας, αλλά κόμμα εξουσίας.
Δημοσκοπήσεις και πραγματικοί κίνδυνοι
http://www.apogevmatini.gr/?p=52753
Της Σοφίας Βούλτεψη
Οι δημοσκοπήσεις όσον αφορά στο νεοδημοκρατικό εσωκομματικό μέτωπο διεξάγονται πάνω σε κινούμενη άμμο. Ούτε συγκεκριμένο εκλογικό σώμα υπάρχει ούτε είναι βέβαιο ότι αυτοί που απαντούν θα πάνε στις κάλπες της 29ης Νοεμβρίου. Βυθισμένη, όμως, στη μελέτη τους η Ν.Δ. δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για τις πραγματικές δημοσκοπήσεις. Αυτές δηλαδή που τη μετρούν σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ, που ανενόχλητο αναπτύσσει τις πολιτικές του, έστω και σε επικοινωνιακό επίπεδο. Μία από αυτές δημοσιεύθηκε χθες στη «Real News» και δείχνει ότι η διαφορά των δέκα και πλέον μονάδων έχει ήδη φθάσει στις είκοσι!
Η συζήτηση για τη διαδικασία κράτησε τόσο πολύ, ώστε η φακή έφαγε το λάδι και ουσιαστικά μόνο οι τρεις τελευταίες, πριν από την εκλογική αναμέτρηση, εβδομάδες αφιερώνονται στην επί της ουσίας συζήτηση. Αυτό σημαίνει ότι οι δύο εβδομάδες που απομένουν είναι και οι πιο κρίσιμες ως προς το αποτέλεσμα. Οσα θα συμβούν και όσα θα ειπωθούν –αλλά και όσα ενδεχομένως δεν θα συμβούν και δεν θα ειπωθούν– στο χρονικό διάστημα που απομένει, θα παίξουν αποφασιστικό ρόλο σε όλα τα επίπεδα.
Ετσι όπως έγιναν τα πράγματα, όσοι προσέλθουν στις κάλπες θα το πράξουν όχι για να εγγραφούν στο κόμμα, αλλά για να ενισχύσουν το πρόσωπο της αρεσκείας τους. Και αυτό σημαίνει ότι για τους ίδιους λόγους θα εγκαταλείψουν το κόμμα την επομένη της διαδικασίας, αν το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι της αρεσκείας τους. Πολλοί μιλούν για σοβαρό ενδεχόμενο διάσπασης, κάτι που θα επηρεάσει και το αντίπαλο στρατόπεδο, λειτουργώντας ουσιαστικά ως ντόμινο.
Φυσικά, όλα αυτά δείχνουν να μην απασχολούν αυτούς που ενδιαφέρονται μόνο για τη σφραγίδα του κόμματος. Όπως δεν τους απασχολεί το γεγονός ότι κατρακυλούν τα ποσοστά του. Επίσης, δεν βλέπω καμιά ανησυχία για τον κίνδυνο να στηθεί εξεταστική επιτροπή για την κατάσταση στην οικονομία. Με βάση το πόρισμα επιτροπής καταγραφής που έχει ήδη συσταθεί και με την σύνθεση και τη μεθοδολογία της οποίας επίσης δεν έχει ασχοληθεί η Νέα Δημοκρατία. Η καρέκλα μπορεί να εξελιχθεί σε εδώλιο κατηγορουμένου…
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
Οι φεμινιστικές κριτικές επικεντρώνουν και αυτές τα βέλη τους στο θέμα της απόκλισης συμφερόντων μεταξύ συνδικάτου και μελών, ιδιαίτερα των γυναικών. Το κύριο στοιχείο είναι ότι η αναγνώριση της ανάγκης οργάνωσης για την κατάκτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων γυναικών δεν προέρχεται τόσο από την ιδιότητά τους ως εργαζομένων σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των εργοδοτών όσο από το γεγονός ότι είναι γυναίκες. Έτσι, διαπιστώνονται διαφορετικά συμφέροντα μεταξύ ανδρών και γυναικών στο πλαίσιο του συνδικάτου, που οι πρώτοι έχουν φτιάξει με τα δικά τους μέτρα και σταθμά συμβάλλοντας παράλληλα στην ανάλογη διαμόρφωση της αγοράς εργασίας. Η φεμινιστική κριτική εστιάζεται στον αποκλεισμό που επιβάλλεται στις άνεργες γυναίκες αλλά και στις εργαζόμενες που είναι μέλη των συνδικάτων.
Η συλλογική διαπραγμάτευση συχνά έχει ως κύριο χαρακτηριστικό τη δόμηση τόσο του χώρου εργασίας όσο και της αγοράς εργασίας με βάση τη λογική της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των «ειδικευμένων» ανδρών που εργάζονται με πλήρη απασχόληση σε βάρος των «ανειδίκευτων» γυναικών που εργάζονται με μερική απασχόληση. Μόνο μετά από τους σκληρούς φεμινιστικούς αγώνες τα συνδικάτα έθεσαν στην ημερήσια διάταξη των συλλογικών διαπραγματεύσεων τις συγκεκριμένες ανάγκες των γυναικών εργαζομένων (φροντίδα των παιδιών, άδεια μητρότητας, ίση αμοιβή, ευκαιρίες κατάρτισης και εκπαίδευσης, προώθηση αιτημάτων των εργαζομένων με μερική απασχόληση, πάλη κατά των σεξουαλικών παρενοχλήσεων, θέματα υγείας των γυναικών κλπ). Παράλληλα η φεμινιστική κριτική τονίζει ότι η στρατηγική των συνδικάτα αυτής της αντίληψης εστιάζεται στη διεκδίκηση του «οικογενειακού μισθού» που ενισχύει τη λογική του υφιστάμενου οικιακού καταμερισμού εργασίας και την υποταγή των γυναικών στην ιδιωτική σφαίρα.
Δύο είναι οι βασικές φεμινιστικές κριτικές τάσεις.. Η πρώτη τονίζει τη διαιωνιζόμενη κυριαρχία των ανδρών στο πλαίσιο του συνδικαλιστικού κινήματος και την αναπόφευκτη ύπαρξη ορίων στις διεκδικήσεις των γυναικών όσο οι άνδρες κατέχουν τις θέσεις – κλειδιά των συνδικάτων και η κυριαρχία αυτή δεν ανατρέπεται. Η δεύτερη αποδέχεται την έννοια της «σχετικής αυτονομίας» της γραφειοκρατίας ως σε σχέση με το κυρίαρχο σύστημα σχέσεων των φύλων και υποστηρίζει ότι υπάρχουν πεδία πρόσφορα για μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις. Όμως και οι δύο απόψεις προϋποθέτουν την ύπαρξη κοινωνικού κινήματος που να στηρίζει την ανατροπή ή τις μεταρρυθμίσεις.
Κριτική των θεωριών για τη «συνδικαλιστική γραφειοκρατία»
Η γραφειοκρατικοποίηση των συνδικάτων δεν είναι ούτε αναπόφευκτη ούτε αιώνια. Η πεσιμιστική άποψη του Michels εκφράστηκε σε μια εποχή που ο κρατισμός, σε όλες τις μορφές του, κέρδιζε γρήγορα έδαφος υποβοηθούμενος από τη μεσοπολεμική οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση. Η ήττα των δυνάμεων της διεθνιστικής επαναστατικής αριστεράς υποβοήθησε τη νίκη των δυνάμεων του φασισμού και του ναζισμού από τη μια μεριά και των διάφορων μορφών σοσιαλδημοκρατίας και κεϋνσιανισμού από την άλλη. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, οι εργατικοί αγώνες από τα κάτω, οι εξεγέρσεις της δεκαετίας του ’60 σε Δύση και Ανατολή, τα νέα κοινωνικά κινήματα αμφισβήτησαν, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, το «σιδερένιο νόμο της ολιγαρχίας», την «κορπορατιστική διευθέτηση» και, εσχάτως, τη νέο-φιλελεύθερη αντεπανάσταση. Δεν είναι, συνεπώς, τυχαία η αναζωπύρωση της συζήτησης για τις δυνατότητες ανατροπής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και του εκδημοκρατισμού των συνδικάτων.
Στις κοινωνίες που έχουν τις δυνατότητες δυναμικής αλλαγής των θεσμών τους τίποτα δεν μένει για πάντα σταθερό. Συνεπώς, κανένας θεσμός δεν είναι ασφυκτικά αποκλεισμένος από τον κοινωνικό περίγυρό του και τόσο αποστειρωμένος ώστε να μην επηρεάζεται από τις εξελίξεις. Κάθε εξουσιαστικός θεσμός αποτελεί σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή την συμπύκνωση ενός κοινωνικού συσχετισμού δυνάμεων. Τα συνδικάτα είτε είναι εκ φύσεως δημοκρατικοί θεσμοί είτε μπορούν να εκδημοκρατιστούν με τη μεταρρύθμιση των εσωτερικών διαδικασιών τους ανταποκρινόμενα στις κοινωνικές επιταγές μέσα από πολιτικές συγκρούσεις.
Από τις θεωρίες στις οποίες αναφερθήκαμε μπορούμε να αντλήσουμε κάποια κριτικά συμπεράσματα που θα μας βοηθήσουν στη συγκρότηση μιας πιο ολοκληρωμένης θεωρίας σε στενή συνάφεια με την πραγματικότητα. Στη θεωρία των πλουραλιστών μπορούμε να ασκήσουμε κριτική για την αμέλεια που δείχνουν σχετικά με τη συμμετοχή των μελών των συνδικάτων στη λήψη των αποφάσεων και για την αδιαφορία τους για την ευθύνη των συνδικαλιστικών ηγεσιών να απολογούνται ενώπιον των μελών της βάσης των συνδικάτων. Το επιχείρημά τους ότι, έτσι κι αλλιώς, προέχει το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης που είναι αναπόφευκτα προς το συμφέρον των μελών και, κατά συνέπεια, ότι πρέπει να πειθαρχούν τα μέλη προς τις ισχυρές ηγεσίες τους καταρρίπτεται στην πράξη από την ίδια την εμπειρία των Βρετανικών συνδικάτων στη διάρκεια της θατσερικής διακυβέρνησης της χώρας και της εμπειρίας των συνδικάτων των Η.Π.Α. που προέβησαν σε τέτοιες υποχωρήσεις προς την εργοδοσία κατά τη διάρκεια της Ρεηγκανικής διακυβέρνησης ώστε να οδηγήσουν τα συνδικάτα στην παρακμή από την οποία προσπαθούν σήμερα να βγουν εκδημοκρατιζόμενα και φεμινιστικοποιούμενα.
Στη θεωρία της πολιτικής οικονομίας και του «κορπορατισμού», που εστιάζεται κυρίως στην ικανότητα της συνδικαλιστικής ηγεσίας να συναλλάσσεται πολιτικά με την κυβέρνηση και τους εργοδότες σε εθνικό επίπεδο, προκαλώντας τη λήψη μέτρων για την πλήρη απασχόληση και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου, μπορεί να αντιτάξει κανείς την εμπειρία των κορπορατιστικών διευθετήσεων της δεκαετίας του ’70 στη Βρετανία, που οδήγησαν σε ταυτόχρονη αύξηση της ανεργίας και του πληθωρισμού, με αποτέλεσμα τη γενική δυσαρέσκεια, την κινητοποίηση των κλαδικών και τοπικών συνδικάτων και την τελική εξόρμηση του Συντηρητικού Κόμματος και των θατσερικών στην κυβερνητική εξουσία. Μια από τις σοβαρότερες συνέπειες της «κορπορατιστικής διευθέτησης» ήταν ο ιδεολογικός και πολιτικός αφοπλισμός μεγάλου μέρους της συνδικαλιστικής βάσης μπροστά στην επέλαση του θατσερισμού.
Οι θεωρίες των σύγχρονων Μαρξιστών θεωρητικών του συνδικαλισμού, αν και πιο κοντά στην πραγματικότητα, αντιμετωπίζουν και αυτές προβλήματα. Οι θέσεις τους, βέβαια, περί δημοκρατικής μεταρρύθμισης των συνδικάτων ώστε να είναι υποχρεωμένες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες να απολογούνται ενώπιον των μελών των συνδικάτων, περί του δικαιώματος των μελών να εκλέγουν και να ανακαλούν τους αντιπροσώπους τους και τους ηγέτες τους καθώς και περί του δικαιώματος των μελών να συμμετέχουν άμεσα στην εκπόνηση στρατηγικών και τακτικών των συνδικάτων και στην εφαρμογή των αποφάσεών τους, είναι, πέρα για πέρα, σωστές. Το πρόβλημα τίθεται κυρίως όταν υπερεκτιμούν τις δυνατότητες των ίδιων των μελών της βάσης και τις μυθοποιούν. Τόσο στη χώρα μας όσο και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης έχουμε ζήσει περιπτώσεις που η βάση αρνήθηκε να ακολουθήσει τις ηγεσίες των συνδικάτων σε απεργίες που θεωρούσε εκ των προτέρων χαμένες ή που θεωρούσε υπερβολικές ως μορφή αντίστασης.
Η συντηρητική θεωρία για το συνδικαλισμό, που υποστηρίζει τα δικαιώματα των μελών ως ατόμων απέναντι στο συνδικάτο, βρήκε την πολιτική της έκφραση στη Θατσερική διακυβέρνηση και το νομοθετικό έργο της. Στα μέλη των συνδικάτων χορηγήθηκαν νέα δικαιώματα ώστε να είναι σε θέση να αρνούνται να υπακούουν στις πιέσεις των συνδικάτων και των ηγετών τους. Επιβλήθηκε η μυστική ψηφοφορία των μελών των συνδικάτων προκειμένου για τις περιπτώσεις της έναρξης απεργιακής δράσης, της εκλογής με πενταετή θητεία των συνδικαλιστικών στελεχών, γενικών γραμματέων και προέδρων. Χτυπήθηκε η λογική του closed shop συνδικάτου , που σήμαινε ότι τα μέλη τους δεν θα είχαν πλέον προτεραιότητα στις προσλήψεις σε θέσεις εργασίας. Τέλος, δημιουργήθηκε ο θεσμός του Επιτρόπου για τα Δικαιώματα των Μελών των Συνδικάτων. Οι Συντηρητικοί, όμως, είδαν τις νομοθετικές παρεμβάσεις τους να αχρηστεύονται πολιτικά με την μαζική προσκόλληση των εργαζομένων στην «παραδοσιακή» συνδικαλιστική πρακτική υπερψηφίζοντας προτάσεις απεργιακών κινητοποιήσεων στις δεκαετίες του ’80 και του ’90.
Τα κύρια συστατικά των προτάσεων της φεμινιστικής θεωρίας για τα συνδικάτα ήταν τα εξής: α) αλλαγή στα συστήματα διοίκησης των συνδικάτων ώστε να μπορούν οι γυναίκες να ανέλθουν στις θέσεις εξουσίας, β) λήψη μέτρων ώστε να υποστηριχτεί η άνοδος του γενικού επιπέδου συμμετοχής των γυναικών στις συνδικαλιστικές δραστηριότητες, και γ) συλλογική οργάνωση των γυναικών μέσω δικτύων γυναικών σε εθνικό και τοπικό επίπεδο ώστε να αγωνιστούν για τα συμφέροντά τους μέσα στα συνδικάτα. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι υπάρχει μια κοινή γραμμή που διατρέχει τόσο τις φεμινιστικές όσο και τις σύγχρονες μαρξιστικές θεωρίες για το συνδικαλισμό, δηλαδή η προτίμηση για τις άτυπες οργανώσεις, την άμεση δράση των μελών της βάσης των συνδικάτων και την αποδοχή ενός συμμετοχικού μοντέλου συνδικαλιστικής δημοκρατίας αντί του αντιπροσωπευτικού. Η φεμινιστική κριτική τόσο προς τα παραδοσιακά όσο και προς τα σοσιαλδημοκρατικής ή αριστερής μαρξιστικής επιρροής συνδικάτα εστιάζεται στο ότι δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία στο γεγονός ότι η πλειονότητα των γυναικών κινητοποιούνται μέσω των συνδικάτων κυρίως όταν αυτά προβάλλουν νέα αιτήματα που σχετίζονται με τα συμφέροντα και ενδιαφέροντα των γυναικών τόσο ως εργαζομένων όσο και ως μελών της οικογένειας και της ευρύτερης κοινότητας. Βέβαια, εκείνο που φαίνεται να υποτιμά μια ορισμένη φεμινιστική οπτική γωνία είναι το γεγονός ότι η ίδια η φεμινιστική κριτική και δράση αλλά και ορισμένα προοδευτικά συνδικαλιστικά στελέχη αρσενικού φύλου – προσκείμενα πάντα στην ευρύτερη αριστερά – έχουν καταφέρει να εντάξουν γυναικεία αιτήματα στην ημερήσια διάταξη των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων.
Θανάσης Τσακίρηςhttp://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Εξαρτημένα ανακλαστικά
Στίχοι: Δανάη Παναγιωτοπούλου
Μουσική: Δανάη Παναγιωτοπούλου
Πρώτη εκτέλεση: Δανάη Παναγιωτοπούλου
Συμπόνια και θλίψη για τους κολασμένους
όσο κρατάει ένα ποτ πουρί
κανένα απ' τα δράματα δεν πιάνει μία
άμα ο γιος σου σου βγει αδερφή (2)
Τι κι αν μετράς ξανά την παράδοση
στα εννιά στα εφτά και στα τέσσερα
το ξέρουν κι οι πέτρες απάνω στη πίστα
πάντα ήταν και πάντα θα είναι καθίκια
ο Καίσαρας και η γυναίκα του Καίσαρα(3)
Μέσα απ' την πίσσα και την καραμέλα
ψήλωσε η μούσα της V.P.R.C.
κανένα όμως θέαμα δεν πιάνει μία
αν το σκυλί σου σου φάει το λουρί (2)
Τι κι αν μετράς ξανά τα υπάρχοντα
κάνουν 20 πόντους λογαριασμό
το λένε κι οι φούσκες απάνω στο δείκτη
έχει πάρει ο φονιάς τα χούγια του χρήστη
ανάθεμα σ' όλους τους σκύλους και τους Παβλόφ(3)
ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
«Πόλη φάντασμα» η Βενετία
Πένθιμη ήταν χθες η ατμόσφαιρα στη Βενετία, όπου δεκάδες κάτοικοι κουβαλώντας ένα άδειο φέρετρο πάνω σε μία γόνδολα έως το Δημαρχείο, «κήδεψαν» συμβολικά την πόλη τους, που υφίσταται συνεχή πληθυσμιακή μείωση.
Οι διοργανωτές της «κηδείας» λένε ότι η Βενετία πλέον, μετρά μόλις 60.000 κατοίκους.
Ωστόσο, οι τοπικές Αρχές αρνούνται ότι είναι μια «πόλη-φάντασμα», που κατακλύζεται μόνο από τουρίστες. Σύμφωνα πάντως με τους αριθμούς, από το 1950 ο πληθυσμός της έχει μειωθεί κατά τα 2/3.
http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1741751
ΤΑ ΝΕΑ
Γύρισαν την πλάτη στην πρόταση Τσίπρα για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Βούλα Κεχαγιά
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ της γύρισε στην πρόταση Τσίπρα για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα και η Κεντρική Επιτροπή του Συνασπισμού, η πλειοψηφία των μελών της οποίας απέρριψε κατηγορηματικά μία τέτοια προοπτική. Η σχετική εισήγηση πάντως του προέδρου του ΣΥΝ δεν μπήκε καν σε ψηφοφορία, ενώ για να τηρηθούν τα προσχήματα και να μην αντιμετωπιστεί το όλο ζήτημα ως αδυναμία του Αλ. Τσίπρα να περάσει μία ακόμη πρότασή του αποφασίστηκε να συγκροτηθεί επιτροπή διαλόγου για το μέλλον της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής η πρόταση Τσίπρα για επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ και μετασχηματισμό του σε ενιαίο πολιτικό φορέα δέχτηκε σφοδρή κριτική ακόμη και από στελέχη της πλειοψηφίας που κινούνται κοντά στον επικεφαλής της Κουμουνδούρου. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης για μία ακόμη φορά αντιτάχθηκε σε μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα χαρακτηρίζοντας «λάθος την όλη συζήτηση», ενώ ο Νίκος Βούτσης ανέφερε χαρακτηριστικά πως «εάν βάλουμε ένα ερωτηματικό δίπλα στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για όσο καιρό χρειαστεί στο τέλος θα μείνει μόνο το ερωτηματικό που θα αποσταθεροποιεί όλον τον χώρο». Επίσης, ο Φώτης Κουβέλης σχολίασε στην παρέμβασή του πως αν προχωρήσει έστω και ένα βήμα η πρόταση για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα τότε θα τεθεί ζήτημα για την ενότητα του Συνασπισμού. Επιπλέον, ο Θόδωρος Μαργαρίτης παρατήρησε πως «πρέπει πρώτα να δούμε τα συμπεράσματα από την πρωτοφανή κρίση που περάσαμε και μετά όλα τ΄ άλλα».
Ψηφοφορία για τη νέα δομή
Στο τέλος της συνεδρίασης τέθηκαν σε ψηφοφορία τα κείμενα της πλειοψηφίας (κείμενο Φλαμπουράρη), της μειοψηφίας (κείμενο Λυκούδη) και του Κοκκινοπράσινου Δικτύου σε σχέση με τη νέα οργανωτική δομή του και εγκρίθηκε το πρώτο με την προσθήκη μίας τροπολογίας του Θανάση Πετράκου (Ρεύμα) που ανέφερε ότι δεν απαιτείται ποσοστό 75% για τη λήψη μίας σημαντικής απόφασης στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά απλώς πλειοψηφία. Με την προσθήκη αυτής της τροπολογίας ορισμένοι από την Κουμουνδούρου σχολίαζαν πως το Ρεύμα «ήρθε πιο κοντά στο κείμενο της Ανανεωτικής Πτέρυγας» ενώ το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο άσκησε κριτική λέγοντας πως οι δύο κυρίαρχες τάσεις του ΣΥΝ συμπλέουν κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως ολοένα και περισσότερο το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι πληροφορίες που θέλουν τα στελέχη του Κοκκινοπράσινου Δικτύου αλλά και της Αριστερής Ανασύνθεσης του ΣΥΝ να σκέφτονται σοβαρά να αποχωρήσουν από την Κουμουνδούρου και να ενταχθούν ως ανεξάρτητες συνιστώσες στον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόταση που εγκρίθηκε προβλέπει μεταξύ άλλων τη δημιουργία μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ την πανελλαδική του συγκρότηση στους τόπους δουλειάς και στους δήμους καθώς επίσης και δημιουργία των οργάνων του, όπως της Γραμματείας και του σώματος της Πανελλαδικής Σύσκεψης.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546180&ct=1
ΗΜΕΡΗΣΙΑ
«Oχι» στη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ
16/11/2009
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15459&subid=2&pubid=21705172#
Του Πάνου Τσούτσια
Με ένα «όχι» στην πρόταση για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα απάντησε η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ εμμένοντας στη θέση ότι πρέπει το σχήμα να παραμείνει πολιτική συμμαχία. Η πλειοψηφία των μελών της ΚΠΕ του ΣΥΝ ενέκρινε την πρόταση για την δημιουργία μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ -με βάση το σχέδιο του Αλέκου Φλαμπουράρη- ενώ υιοθέτησε και την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για την συγκρότηση επιτροπής η οποία θα εξετάσει την διερεύνηση της ανασύνθεσης του χώρου.
Κρίσιμη
Η απόφαση του ΣΥΝ ωστόσο, ήδη έχει απορριφθεί από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ κρίσιμη θεωρείται η σημερινή συνεδρίαση της Γραμματείας της παράταξης στην οποία θα διαπιστωθεί εάν θα υπάρξει κλίμα συναίνεσης ή ρήξης. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Τσίπρας στη χθεσινή συνεδρίαση της ΚΠΕ πρότεινε ως μόνη διέξοδο την επανίδρυση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς ζητώντας να ανοίξει η συζήτηση για την ενίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα που θα είναι ανοικτός και πολυτασικός. Η πρόταση αυτή ωστόσο συνάντησε ισχυρές αντιστάσεις όχι μόνο από τα μέλη της Ανανεωτικής Πτέρυγας αλλά και από στελέχη του «Αριστερού Ρεύματος».
Η πρόταση που έγινε δεκτή από την πλειοψηφία των μελών της ΚΠΕ αναφέρει μεταξύ άλλων την δημιουργία μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ, την πανελλαδική του συγκρότηση. Η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ κατέθεσε ξεχωριστό κείμενο το οποίο μειοψήφησε.
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ
Διεύρυνση ή περιχαράκωση;
http://www.apogevmatini.gr/?p=52755
Η «Α», η μεγάλη παραταξιακή εφημερίδα, που δεν έχει εξαρτήσεις και δεν εξυπηρετεί συμφέροντα, σέβεται και στηρίζει τον αγώνα όλων των υποψηφίων της Ν.Δ. για την ηγεσία του κόμματος, εφόσον, βεβαίως, αυτός διεξάγεται με όρους που διασφαλίζουν την ενότητα, τη συνοχή και τη συντεταγμένη πορεία του κόμματος προς την εξουσία. Δυστυχώς, σενάρια όπως αυτά που διακινήθηκαν μέσα στο Σαββατοκύριακο από στελέχη του κόμματος, για δήθεν «αποχώρηση» από την κούρσα της διαδοχής κάποιου-ας υποψηφίου-, δεν βοηθούν προς την κατεύθυνση της ενότητας και της απρόσκοπτης συνεργασίας όλων των δυνάμεων της Ν.Δ. την επόμενη μέρα, και μόνο ως προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων και, ίσως, ως χτυπήματα κάτω από τη ζώνη μπορούν να εκληφθούν.
Ως εφημερίδα, εξάλλου, η οποία πάντα εξέφραζε τη φωνή των ψηφοφόρων της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης, η «Α» αντιμετωπίζει με αρκετή επιφύλαξη και όλο αυτό το διάλογο που αναπτύσσεται μετά το Συνέδριο σχετικά με το εάν πρέπει ή δεν πρέπει ο επόμενος αρχηγός άμεσα να επιδιώξει τη διεύρυνση του κόμματος προς τα δεξιά και προς το κέντρο. Αλήθεια, πιστεύει κανείς σοβαρά πως αυτό δεν πρέπει να γίνει; Πως δεν πρέπει η διεύρυνση να αποτελεί άμεση προτεραιότητα για το νέο αρχηγό; Μα, στην αντίθετη περίπτωση, η Ν.Δ. είναι καταδικασμένη να παραμείνει σε εκλογικά ποσοστά που δεν της εξασφαλίζουν προοπτική επανόδου στην εξουσία.
Είναι πράγματι, αληθές πως υπάρχει ένα μέρος των ψηφοφόρων της Ν.Δ. που δεν ψήφισε κανένα κόμμα στις προηγούμενες εκλογές . Αυτοί που πήγαν σπίτι τους, όπως χαρακτηριστικά λέγεται. Ουδείς διαφωνεί πως αυτό το κομμάτι των ψηφοφόρων θα πρέπει να το «αγκαλιάσει» η νέα ηγεσία και να του προσφέρει κίνητρο και διάθεση, προκειμένου να επανακάμψει στους αγώνες της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης . Η «Α» μιλούσε και αγωνιούσε γι’ αυτό το κομμάτι των ψηφοφόρων πριν από την εκλογική συντριβή, κι έκρουε εγκαίρως το καμπανάκι του κινδύνου προς τους επιτελείς της τότε κυβέρνησης και του κόμματος. Υπάρχουν, όμως, δύο ερωτήματα που πρέπει σήμερα να απαντηθούν: Πρώτον, ποιος από τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους θα είχε διάθεση να επανέλθει σε ένα κόμμα συρρικνούμενο; Και δεύτερον, οι ψηφοφόροι που πήγαν σπίτι τους αποτελούν το 10,5 % του εκλογικού σώματος; Γιατί τόση είναι η διαφορά που κατέγραψε στις 4 Οκτωβρίου το ΠΑΣΟΚ από τη Ν.Δ. Στο ερώτημα αυτό, απάντηση δεν θα δώσουμε εμείς. Απάντηση δίνουν όλες οι αναλύσεις των ειδικών για τις μετακινήσεις των ψηφοφόρων στις προηγούμενες εκλογές. Από τις αναλύσεις αυτές προκύπτει καθαρά πως η διαφορά των 10,5 μονάδων δεν προέκυψε μόνον από τους ψηφοφόρους που πήγαν σπίτι τους. Χάθηκαν κι από εκείνους που ένιωσαν πως δεν καλύπτονται πλέον ιδεολογικά από τη Ν.Δ. Και κυρίως χάθηκαν από τους μετακινούμενους ψηφοφόρους, οι οποίοι, άλλωστε, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, και πολύ διακριτά από το 93 και εντεύθεν, κρίνουν όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις. Αυτοί οι τελευταίοι είναι εκλογείς που δεν διακρίνονται από ιδεολογικά αλλά από κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά.
Αν η Ν.Δ. δεν προσεγγίσει αυτούς τους ψηφοφόρους είναι καταδικασμένη να παραμείνει σε ποσοστά τα οποία πιθανώς θα είναι υψηλότερα από τα σημερινά, αλλά όχι επαρκή για να της εξασφαλίσουν επάνοδο στην εξουσία…
Όμως, το ζητούμενο για τη μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη δεν είναι να είναι ισχυρό κόμμα διαμαρτυρίας, αλλά κόμμα εξουσίας.
Δημοσκοπήσεις και πραγματικοί κίνδυνοι
http://www.apogevmatini.gr/?p=52753
Της Σοφίας Βούλτεψη
Οι δημοσκοπήσεις όσον αφορά στο νεοδημοκρατικό εσωκομματικό μέτωπο διεξάγονται πάνω σε κινούμενη άμμο. Ούτε συγκεκριμένο εκλογικό σώμα υπάρχει ούτε είναι βέβαιο ότι αυτοί που απαντούν θα πάνε στις κάλπες της 29ης Νοεμβρίου. Βυθισμένη, όμως, στη μελέτη τους η Ν.Δ. δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για τις πραγματικές δημοσκοπήσεις. Αυτές δηλαδή που τη μετρούν σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ, που ανενόχλητο αναπτύσσει τις πολιτικές του, έστω και σε επικοινωνιακό επίπεδο. Μία από αυτές δημοσιεύθηκε χθες στη «Real News» και δείχνει ότι η διαφορά των δέκα και πλέον μονάδων έχει ήδη φθάσει στις είκοσι!
Η συζήτηση για τη διαδικασία κράτησε τόσο πολύ, ώστε η φακή έφαγε το λάδι και ουσιαστικά μόνο οι τρεις τελευταίες, πριν από την εκλογική αναμέτρηση, εβδομάδες αφιερώνονται στην επί της ουσίας συζήτηση. Αυτό σημαίνει ότι οι δύο εβδομάδες που απομένουν είναι και οι πιο κρίσιμες ως προς το αποτέλεσμα. Οσα θα συμβούν και όσα θα ειπωθούν –αλλά και όσα ενδεχομένως δεν θα συμβούν και δεν θα ειπωθούν– στο χρονικό διάστημα που απομένει, θα παίξουν αποφασιστικό ρόλο σε όλα τα επίπεδα.
Ετσι όπως έγιναν τα πράγματα, όσοι προσέλθουν στις κάλπες θα το πράξουν όχι για να εγγραφούν στο κόμμα, αλλά για να ενισχύσουν το πρόσωπο της αρεσκείας τους. Και αυτό σημαίνει ότι για τους ίδιους λόγους θα εγκαταλείψουν το κόμμα την επομένη της διαδικασίας, αν το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι της αρεσκείας τους. Πολλοί μιλούν για σοβαρό ενδεχόμενο διάσπασης, κάτι που θα επηρεάσει και το αντίπαλο στρατόπεδο, λειτουργώντας ουσιαστικά ως ντόμινο.
Φυσικά, όλα αυτά δείχνουν να μην απασχολούν αυτούς που ενδιαφέρονται μόνο για τη σφραγίδα του κόμματος. Όπως δεν τους απασχολεί το γεγονός ότι κατρακυλούν τα ποσοστά του. Επίσης, δεν βλέπω καμιά ανησυχία για τον κίνδυνο να στηθεί εξεταστική επιτροπή για την κατάσταση στην οικονομία. Με βάση το πόρισμα επιτροπής καταγραφής που έχει ήδη συσταθεί και με την σύνθεση και τη μεθοδολογία της οποίας επίσης δεν έχει ασχοληθεί η Νέα Δημοκρατία. Η καρέκλα μπορεί να εξελιχθεί σε εδώλιο κατηγορουμένου…
Thursday, November 12, 2009
Tsakthan Daily, 13 November 2009 --- ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ 3
Tsakthan Daily, 13 November 2009
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ 3
Μαρξισμός
Οι περισσότεροι σύγχρονοι Μαρξιστές μελετητές του συνδικαλισμού, όπως ο R. Hyman και ο L. Panitsch, παρ’ όλο που δέχονται πως οι θεωρίες περί πλουραλισμού και περί κορπορατισμού ανέδειξαν ορισμένα στοιχεία της πραγματικότητας γύρω από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τους όρους εμφάνισης και ανάδειξής της σε κεντρικό παράγοντα ρυθμιστικής λειτουργίας, υποστηρίζουν ότι οι θεωρίες αυτές «δεν αποδίδουν παρά μέτρια ουσιαστικά αποτελέσματα» Επιπλέον, το κύριο στοιχείο των θεωριών αυτών είναι ότι προωθούν την ενσωμάτωση των συνδικάτων στην καπιταλιστική κοινωνία και διευκολύνουν τη σταθεροποίηση της υπάρχουσας εκμεταλλευτικής κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Η συλλογική διαπραγμάτευση «εξαφάνισε ορισμένα από τα καταφανώς κτηνώδη μέσα που χρησιμοποιούσαν οι διευθυντές για τον έλεγχο των εργατών», όμως «σταθεροποίησε τη βασική δομή» της καπιταλιστικής κοινωνίας. Ο δε κορπορατισμός αποδείχτηκε για τις φιλελεύθερες δημοκρατίες ως ένα «πανίσχυρο μέσο για την ενίσχυση της ταξικής κυριαρχίας» .
Έτσι ερμηνεύεται από τους σύγχρονους Μαρξιστές η διάσταση μεταξύ των στόχων των ηγετικών συνδικαλιστικών οργάνων και των «αντικειμενικών συμφερόντων» των εργαζομένων. Θεωρούν ότι με τον αγώνα των εργαζομένων της βάσης των συνδικάτων, που αρνούνται τη δίχως όρους εμπλοκή στη συλλογική διαπραγμάτευση προβαίνοντας σε απεργιακές και άλλων μορφών κινητοποιήσεις, μπορούν να κατακτηθούν δικαιώματα και να αποσπαστούν ευνοϊκές γι’ αυτούς παραχωρήσεις από τους εργοδότες και τους διευθυντές. Με την «αυθόρμητη οργάνωση των εργαζομένων στους χώρους εργασίας» που ασκούν έλεγχο πάνω στη δουλειά τους και συνήθως «έρχονται σε ρήξη με τους επίσημους θεσμούς συλλογικής διαπραγμάτευσης» διευρύνονται και διασφαλίζονται οι κατακτήσεις». Επομένως, στο εσωτερικό των συνδικάτων υπάρχει μια διαρκής σύγκρουση μεταξύ της ηγετικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (που περιλαμβάνει τόσο τους ανώτερους ιεραρχικά συνδικαλιστές και τους πλήρους απασχόλησης επαγγελματίες συμβούλους και υπαλλήλους των συνδικάτων) από τη μια πλευρά και τμημάτων της εργατικής τάξης από την άλλη. Οι μεν παραμένουν δεσμευμένοι στην υπόθεση της κανονικής και συνεχούς συνδιαλλαγής με τους εργοδότες και το κράτος μέσω της διαδικασίας συλλογικής και οι δε αρνούνται τη συνέχιση της εκμετάλλευσής τους είτε με άμεσους είτε με έμμεσους τρόπους.
Γιατί όμως η γραφειοκρατία καταφέρνει να κυριαρχεί; Έχουν διατυπωθεί τρεις απαντήσεις. Η πρώτη τονίζει την απομόνωση των αξιωματούχων των συνδικάτων από τα μέλη τους, την απομάκρυνσή τους από τις εκμεταλλευτικές συνθήκες της καθημερινής εργασίας και την ύπαρξη ενός συνόλου συμφερόντων διαφορετικών από αυτά των απλών εργαζομένων. Η δεύτερη τονίζει την αποδοχή, εκ μέρους των αξιωματούχων των συνδικάτων, της ιδεολογίας της σοσιαλδημοκρατίας που, απορρίπτοντας το Μαρξισμό και την πάλη των τάξεων, υιοθετεί την άποψη της ουδετερότητας του κράτους και αντιλαμβάνεται ως πανάκεια τον κεντρικό σχεδιασμό προδιαθέτοντας το συνδικαλιστικό κίνημα να δεχτεί τον κορπορατισμό ως το ανώτατο στάδιο της συνδικαλιστικής πάλης. Η τρίτη απάντηση θεωρεί ότι τα συνδικάτα είναι σε δυσμενή θέση απέναντι στους εργοδότες και το κράτος, που είναι σε θέση να τους υπαγορεύσουν τη μείωση των επιδιώξεων, τον καθορισμό των στόχων του συνδικαλιστικού κινήματος και την αποδοχή της συλλογικής διαπραγμάτευσης σε αντάλλαγμα για την ασφάλεια και επιβίωση των οργανώσεων και των ηγεσιών τους.
Συντηρητισμός
Την κεντρική ιδέα της διάστασης συμφερόντων υιοθετούν και οι συντηρητικοί αλλά οι προτεινόμενες λύσεις είναι άκρως διαφορετικές από αυτές των σύγχρονων Μαρξιστών. Η ερμηνεία της νεο-συντηρητικής τάσης που στήριξε τις κυβερνήσεις Thatcher και Reagan στις επιθετικές πολιτικές τους κατά των συνδικάτων έχει τρεις βάσεις. Πρώτα απ’ όλα, υποστηρίζεται ότι δεν είναι αποκλειστικά το συνδικάτο που θα προστατέψει τα συμφέροντα του μεμονωμένου εργαζόμενου και ότι ο εργαζόμενος δεν είναι σε τόσο μειονεκτική θέση απέναντι στον εργοδότη όταν συναντώνται στην αγορά εργασίας. Υπάρχουν εξελίξεις στην αγορά εργασίας και αλλαγές στη δομή των επιχειρήσεων και της κοινωνίας που, κατά τους νέο-συντηρητικούς θεωρητικούς, στηρίζουν αυτή τη θέση: αύξηση επιπέδων εργασιακών δεξιοτήτων, αυτο-απασχόληση, προσωρινή εργασία και δεύτερη δουλειά στην πρώτη περίπτωση, διασπορά ιδιοκτησίας και διανομή μετοχών με ευνοϊκούς όρους (stock option plans) στους εργαζόμενους που τους καθιστούν ως ένα βαθμό «καπιταλιστές» στη δεύτερη περίπτωση. Επιπλέον, δεν υφίσταται πλέον ζήτημα μειονεκτικότητας στην πώληση της εργατικής δύναμης σε κάποιον ισχυρότερο αγοραστή χωρίς εναλλακτικές επιλογές και χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Υποστηρίζεται επίσης ότι η μονοπωλιακή θέση των συνδικάτων στην αγορά εργασίας μπορεί να επιφέρει βραχυπρόθεσμα οφέλη υπέρ των εργαζομένων αλλά σε μακροπρόθεσμη βάση το αποτέλεσμα είναι αρνητικό επειδή η συλλογική διαπραγμάτευση συμπιέζει τις επενδύσεις συμβάλλοντας στη δημιουργία άσχημων οικονομικών αποτελεσμάτων και στη διατήρηση οικονομίας χαμηλόμισθων υπαλλήλων και εργαζομένων. Το ίδιο υποτίθεται ότι συμβαίνει και στην περίπτωση που τα συνδικάτα πιέζουν για την προστασία των υπαρχουσών θέσεων εργασίας αρνούμενα να βοηθήσουν στην εξέλιξη της τεχνολογίας και επιβάλλοντας περιορισμούς στο διευθυντικό δικαίωμα.
Επίσης εκτός από τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των μελών των συνδικάτων θίγονται και τα συμφέροντα όσων δεν είναι μέλη τους και ιδιαίτερα των ανέργων. Αποτέλεσμα θεωρείται η αύξηση της ανεργίας και η διεύρυνση του κοινωνικού χάσματος και των ανισοτήτων εντός και εκτός αγοράς εργασίας. Τέλος αμφισβητείται ο συγκρουσιακός χαρακτήρας που αποδίδουν όλες οι προηγούμενες τάσεις στη σχέση απασχόλησης. Η εργασιακή ειρήνη μπορεί να υπάρξει εφόσον υιοθετηθούν νέες διευθυντικές πρακτικές «διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων»: νέα συστήματα αμοιβής (συμμετοχή στα κέρδη, σύνδεση μισθού με την απόδοση), τονισμός της ανάγκης ένταξης του εργαζόμενου στη λειτουργία της επιχείρησης και έμφαση στις ατομικές ανάγκες και ικανότητες, ανταγωνισμός των επιχειρήσεων με βάση την ποιότητα αντί με βάση τις τιμές. Στις περιπτώσεις αυτές τα συνδικάτα έχουν μικρές δυνατότητες παρέμβασης στο βαθμό που δεν συσσωρεύονται πολλά παράπονα που να την δικαιολογούν. Υποχρεώνονται τα συνδικάτα να «αλλάξουν νοοτροπία» μεταβαλλόμενα σε παροχείς υπηρεσιών και πληροφόρησης σχετικά με την μετεκπαίδευση και την αγορά εργασίας. Επιπλέον, αμφισβητείται ανοιχτά η ύπαρξη βούλησης των εργαζομένων περί συμμετοχής τους στα συνδικάτα και όπου βρέθηκαν στην εξουσία (κυρίως σε Η.Π.Α. και Βρετανία) είτε επιτέθηκαν στα συνδικάτα με το πρόσχημα της «απελευθέρωσης» των εργαζομένων από την υποχρέωση συμμετοχής τους σ’ αυτά είτε δημιούργησαν ζώνες δίχως συνδικάτα. Ουσιαστικά, τα συνδικάτα ανακηρύχθηκαν σε «εσωτερικούς εχθρούς».
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Στη διαδήλωση
Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Μπάμπης Αντωνίου
Στη διαδήλωση κοιτούσες
του σωματείου τα πλακάτ.
Δεν ζύγωνες, δεν προχωρούσες
και πίσω σου ήτανε τα ΜΑΤ.
Ένας ξεχωριστός διαβάτης,
δεν ήσουν, αδελφέ μου εσύ.
Ήσουν υπάλληλος κι εργάτης
σαν όλους μες στην πόλη αυτή.
Στη διαδήλωση σε είδα
μ' απόφαση να προχωράς.
Ανοίξαμε την αλυσίδα
κι έγινες ένας από μας.
Κι όπως ερχόσουν βήμα-βήμα
- κι όπως ζυγώναμε κι εμείς -
του φόβου έσπασες το νήμα
και τη μιζέρια μιας ζωής.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Εκστρατεία ΣΥΝ για συμφωνία στην Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_12/11/2009_307481
Το πρόβλημα των κλιματικών αλλαγών και η αντιμετώπισή του είναι από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ανθρωπότητας, τονίζει σε ανακοίνωσή της η Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού, αναφερόμενη στην Παγκόσμια Διάσκεψη για το κλίμα του ΟΗΕ που θα πραγματοποιηθεί στην Κοπεγχάγη από 7-18 Δεκεμβρίου.
Η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ υπογραμμίζει ότι ο Συνασπισμός, η Αριστερά, οφείλει να βρίσκεται και θα βρίσκεται παρούσα στον αγώνα για την προστασία του περιβάλλοντος, που θα βελτιώσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη, κυρίως των οικονομικά και κοινωνικά αδύναμων που πρώτοι από όλους πλήττονται από την κλιματική αλλαγή.
Σύμφωνα με την Πολιτική Γραμματεία, ο Συνασπισμός μαζί με το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, συμμετέχοντας στο παγκόσμιο κίνημα, ξεκίνησε πολιτική εκστρατεία για να καταλήξει σε συμφωνία η διάσκεψη του ΟΗΕ.
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής εκστρατείας, ως πρώτο βήμα η Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού στη χθεσινή συνεδρίασή της «αποφάσισε να προσθέσει στο λογότυπο του κόμματος μέχρι τη λήξη της διάσκεψης του ΟΗΕ, το παγκόσμιο αίτημα για επίτευξη συμφωνίας».
ΗΜΕΡΗΣΙΑ
ΣΥΝ: Μαγειρεμένα τα στοιχεία της ανεργίας
13/11/2009
Για "μαγειρεμένα και αναξιόπιστα" ποσοστά της ΕΣΥΕ για την ανεργία κάνει λόγο ο Δημήτρης Στρατούλης, μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ και της Επιτροπής Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, τονίζει ότι "η πραγματική ανεργία στη χώρα μας είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που ανακοινώθηκε, ξεπερνά το 15%" και εκτιμά ότι "Θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα αφενός λόγω των κυβερνητικών αποφάσεων για απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων και εργαζομένων με stage και αφετέρου λόγω της εφαρμογής των κυβερνητικών δεσμεύσεων προς την ΕΕ για περιοριστικές πολιτικές που θα βαθύνουν την ύφεση".
Η ανεργία, τονίζει, η οποία αναμένεται να φτάσει το 2010 κοντά στο 1.000.000 ανέργους δεν αντιμετωπίζεται ούτε με ευχολόγια ούτε με πολιτικές συμπληρωματικές με αυτές που εφάρμοσε η κυβέρνηση της ΝΔ.
Ο κ. Στρατούλης αναφέρει ότι "ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τη δημιουργία χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας με τη δραστική αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, τις μαζικές προσλήψεις στην παιδεία, υγεία, κοινωνική προστασία, διαφύλαξη του περιβάλλοντος, με την καθιέρωση ρήτρας απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, όπου η χρησιμοποίηση δημόσιων πόρων πρέπει να συνοδεύεται από την υποχρέωση δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Με την ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με την θέσπιση μέτρων για παρεμπόδιση των απολύσεων και με την δραστική μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών".
Τόσο διαφορετικοί, τόσο ξένοι, αλλά και τόσο ίδιοι με τους Ελληνες!..
H δέσμευση του Γ. Παπανδρέου για απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες δεύτερης γενιάς και ψήφο στους επί μακρόν διαμένοντες, θεωρούνται ακόμη και σήμερα ως «κατάκτηση»
7/11/2009 3:55:22 μμ
http://www.imerisia.gr/general.asp?catid=12333&subid=20110&pubid=20821155
Του Ηλία Mπενέκου
«H μετανάστευση δεν είναι απλώς ένα ταξίδι ανθρώπων, είναι ένα ταξίδι πολιτικής. O προορισμός αυτού του ταξιδιού είναι ένα παγκόσμιο σύστημα που θα επιτρέπει στους ανθρώπους να μετακινούνται με ασφάλεια, με νομιμότητα και με τάξη». H διαπίστωση ανήκει στο γενικό γραμματέα του OHE Mπαν Kι Mουν, όπως την παρουσίασε στη διάρκεια της ομιλίας του στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Mετανάστευση που πραγματοποιήθηκε στην Aθήνα, και όσο και αν φαίνεται αυτονόητη, απέχει παρασάγγας από την ελληνική φιλοσοφία.
H δέσμευση του Γ. Παπανδρέου για απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες δεύτερης γενιάς και ψήφο στους επί μακρόν διαμένοντες, θεωρούνται ακόμη και σήμερα ως «κατάκτηση», με δεδομένο ότι επί χρόνια η ελληνική μεταναστευτική πολιτική κινήθηκε με ατολμία σε λιμνάζοντα ύδατα, καταδικάζοντας στο περιθώριο, την ανομία και την εκμετάλλευση χιλιάδες μετανάστες, που στην πραγματικότητα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης κοινωνίας και της οικονομίας, ενεργό εργατικό δυναμικό και γερά στηρίγματα των ασφαλιστικών ταμείων. H απροθυμία της χώρας μας να αντιμετωπίσει το ζήτημα δεν αποτυπώνεται μόνο στην απουσία μιας ουσιαστικής και τολμηρής μεταναστευτικής πολιτικής, αλλά ακόμη και στην αδυναμία να προσδιορισθεί με απόλυτη ακρίβεια ο αριθμός των μεταναστών που διαβιούν σε ελληνικό έδαφος. Mια κατά προσέγγιση εκτίμηση τον ανεβάζει σε πάνω από ένα εκατομμύριο, με τους μισούς να είναι παράνομοι.
Δικαίωμα ψήφου
H αλλαγή στην αντιμετώπιση των μεταναστών που προανήγγειλε η κυβέρνηση προϋποθέτει εν πρώτοις, όπως είναι φυσικό, μία ακριβέστερη αποτύπωση της κατάστασης. Όταν για παράδειγμα, ο κυβερνητικός σχεδιασμός στοχεύει στην απόδοση δικαιώματος ψήφου από τις επόμενες δημοτικές εκλογές είναι αυτονόητο ότι πρέπει να εξακριβωθεί πόσοι μετανάστες διαβιούν σε κάθε δήμο, ώστε να συνταχθούν και οι νέοι ειδικοί εκλογικοί κατάλογοι.
Eπιχειρώντας, πάντως, μια πρώτη αποτύπωση, με βάση τα στοιχεία του Iνστιτούτου Mεταναστευτικής Πολιτικής, αναφορικά με τις περιοχές συγκέντρωσης αλλοδαπών στη χώρα μας, προκύπτουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία.
Όπως καταγράφεται και στο σχετικό χάρτη που δημοσιεύει η «HτΣ», τα μεγαλύτερα ποσοστά (13%-25%) επί του συνολικού πληθυσμού εμφανίζονται στην Aττική, στα νησιά (Mύκονος, Kέα, Σκιάθος, Zάκυνθος) και στα νοτιοδυτικά της χώρας. Aπό άποψη δήμων, η Aθήνα έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση, με τους μετανάστες να αποτελούν το 17%. Tα χαμηλότερα ποσοστά (0%-1,7%) βρίσκονται γύρω από την Aλεξανδρούπολη.
Εργασία
Σε κάθε περίπτωση βασικός λόγος που οι μετανάστες έρχονται στη χώρα μας παραμένει η εξεύρεση εργασίας, αποτελώντας μάλιστα και τη σημαντικότερη αιτία για την έκδοση αδειών παραμονής. Σημειώστε δε ότι γύρω στο 80% των μεταναστών βρίσκονται σε εργάσιμη ηλικία (15-64), ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των Eλλήνων είναι 68%.
Tο ποσοστό αυτών που εργάζονται φθάνει το 93,8% και στη συντριπτική τους πλειοψηφία (89%) είναι μισθωτοί. Ως ιδιαίτερα σημαντική κρίνεται η συμβολή τους στον κλάδο των ιδιωτικών νοικοκυριών (20,5%), τους κλάδους των κατασκευών (31,7%), ενώ προσφέρουν περίπου το 1/5 της συνολικής εργασίας που απορροφά ο αγροτικός τομέας. Aνάλογη είναι και η συμμετοχή τους στην ασφάλιση, αφού το 66,3% είναι ασφαλισμένο σε κάποιο ασφαλιστικό ταμείο της χώρας, με τη συντριπτική πλειονότητά τους (76,9%) να είναι εγγεγραμμένη στο IKA.
Aποτελούν, μάλιστα, σωσίβιο για τα ταμεία, αφού στην παρούσα φάση «τροφοδοτούν» με τις εισφορές τους χωρίς να «αξιώνουν» αντίστοιχες παροχές, αν και η έλλειψη μιας οργανωμένης διαχείρισης αυτού του εργατικού δυναμικού θα μπορούσε σε βάθος χρόνου να δημιουργήσει προβλήματα, όταν η συμμετοχή τους στις δημόσιες δαπάνες θα είναι μεγαλύτερη (π.χ. μέσω των συντάξεων που θα εισπράττουν). Ήδη υπολογίζεται ότι από το 2013, λόγω εκείνων που θα βγουν στη σύνταξη, ο λόγος των εισφορών προς τις αναμενόμενες παροχές θα γείρει για πρώτη φορά προς όφελος των μεταναστών.
H συμμετοχή τους στις ασφαλιστικές εισφορές δεν είναι ο μόνος λόγος που θεωρούνται «μοχλός» για την οικονομία. Eνδεικτικά αναφέρουμε πως σε ποσοστό 64,8% έχουν καταθέσεις σε πιστωτικά ιδρύματα και μάλιστα το 90,5% αυτών σε ελληνικές τράπεζες. Ένα ποσοστό της τάξης του 8,8% έχει δανειοδοτηθεί και από αυτούς το 45,8% έχει πάρει στεγαστικό δάνειο και το 54,2% καταναλωτικό.
Aυξημένο είναι το ενδιαφέρον των μεταναστών και για επενδύσεις (19,4%). Mάλιστα, ένα 21,2% δηλώνει ότι επενδύει στην αγορά ομολόγων, ένα 11,6% στη Xρηματαγορά, αλλά η συντριπτική πλειονότητα (92,3%) στην αγορά κατοικίας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ένα 12,8% των μεταναστών έχει ήδη αγοράσει δικό του σπίτι, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμάται ότι θα κάνουν το ίδιο τα επόμενα χρόνια, δίνοντας νέα ισχυρή ώθηση στον τομέα της κτηματαγοράς.
«Τώρα μπορώ να ελπίζω σε ταξίδια»
Eλπίδα για ένα καλύτερο αύριο αλλά και εύλογες επιφυλάξεις προκαλεί στους τουλάχιστον 250.000 μετανάστες δεύτερης γενιάς η πρωθυπουργική δέσμευση για απόδοση ιθαγένειας.
«Ωραίες είναι οι εξαγγελίες, δίνουν έναν αισιόδοξο τόνο, το θέμα είναι, όμως, πότε χρονικά θα εφαρμοσθούν. Aν είναι να υλοποιηθούν σε πέντε ή σε δέκα χρόνια, τότε είναι μάταιο. Tο θέμα είναι να γίνουν άμεσα σε λίγους μήνες», μας λέει ο Mιχάλης Aφολαγιάν. Eίναι 29 ετών και αν και γεννήθηκε στην Eλλάδα παραμένει ξένος στην ίδια τη χώρα του.
Mέχρι σήμερα, παρά τις προσπάθειες και τις δράσεις που έχει αναλάβει μαζί με άλλα παιδιά που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, η πολιτεία ποτέ δεν είχε μια σαφή απάντηση να τους δώσει. «Aλλά έτσι είναι, ο καθένας τραβάει το σταυρό του», όπως λέει ο ίδιος. Tι πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει αν υλοποιηθούν όσα εξαγγέλθηκαν; «Tώρα θα μπορώ να ελπίζω σε ταξίδια» απαντά και εξηγεί: «Eχω κατά καιρούς χάσει μεγάλες ευκαιρίες για σπουδές στο εξωτερικό. Όταν τελείωσα το σχολείο παρότι πέρασα σε σχολή εδώ, ήθελα να πάω για σπουδές στην Aγγλία. Όμως, δεν μπόρεσα. Aναγκάσθηκα να περιορίσω το όραμά μου». Σήμερα εργάζεται στο Eθνικό Θέατρο και όπως μας λέει πολλές φορές θα μπορούσε να έχει πάει σε ευρωπαϊκά κράτη που θα του άνοιγαν δρόμους στον τομέα του θεάτρου και της μουσικής που τον ενδιαφέρει.
Το αυτοκόλλητο
O Mιχάλης κατάγεται από τη Nιγηρία, αλλά ούτε εκεί δεν μπορεί να πάει. «Mου επιτρέπεται να το κάνω Xριστούγεννα ή καλοκαίρι, όμως τότε δουλεύω. Tον υπόλοιπο καιρό, αν το τολμήσω δεν θα μπορέσω να επιστρέψω, αν δεν έχω το απαραίτητο αυτοκόλλητο». Όσο γι’ αυτό, παρότι πληρώνει κανονικά και στην ώρα του η ελληνική γραφειοκρατία φροντίζει να του το προμηθεύει ακόμη και μετά τη λήξη της άδειας παραμονής!
Mια παρόμοια ιστορία ακούμε από τον 28χρονο Nίκο Oντουμπιτάν, που γεννήθηκε στην Eλλάδα από γονείς Nιγηριανούς. Aν και βλέπει θετικά την κυβερνητική πρόθεση να λυθεί το πρόβλημα, ωστόσο σημειώνει: «Σίγουρα έχουμε επιφυλάξεις γιατί δεν ξέρουμε για πότε μιλάνε. Kαι μέχρι τότε σε ποιο καθεστώς θα είμαστε».
O Nίκος εργάζεται στη MKO «ASANTE», μαζί με άλλα παιδιά της δεύτερης γενιάς και ασχολείται με μεταναστευτικά θέματα για την αφρικανική κοινότητα στην Eλλάδα.
Mας υπενθυμίζει πως ήδη υπάρχει και η «τρίτη γενιά», που είναι και αυτοί παράνομοι. Όπως μας αναφέρει, έχουν ήδη ζητήσει επαφή με τον υπουργό Eσωτερικών Γ. Pαγκούση, ενώ ήδη υπήρξε επαφή και με το γραφείο του M. Xρυσοχοΐδη, «από όπου τα μηνύματα ήταν θετικά».
Αγωνία
H αγωνία του είναι εύλογη, καθώς μας περιγράφει τη δύσκολη ζωή αυτών των ανθρώπων: «Eίναι πολλά τα παιδιά που βρίσκονται σε ένα συνεχές κυνήγι ενσήμων για να μην μείνουν έστω και μια μέρα παράνομοι. Παιδιά που εξαπατούνται καθώς τους ζητούν χρήματα κάτω από το τραπέζι για τις άδειες παραμονής, που καταφεύγουν στη μαύρη εργασία τελικά».
«Zούμε και εμείς στην ελληνική πραγματικότητα και αν για έναν Eλληνα είναι δύσκολη η αγορά εργασίας για εμάς είναι πολύ περισσότερο», μας λέει και προσθέτει με νόημα: «Παντού οι μετανάστες γίνονται θύματα ρατσιστικής αντιμετώπισης, όταν, όμως, το ίδιο το κράτος σε αντιμετωπίζει ρατσιστικά τότε νιώθεις δέκα φορές μετανάστης»!
80% των μεταναστών βρίσκεται σε εργάσιμη ηλικία (15-64), ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των Eλλήνων είναι 68%.
Tο ποσοστό αυτών που εργάζονται φθάνει το 93,8% 64,8% έχει καταθέσεις σε πιστωτικά ιδρύματα και μάλιστα το 90,5% αυτών σε ελληνικές τράπεζες
8,8% έχει δανειοδοτηθεί και από αυτούς το 45,8% έχει πάρει στεγαστικό δάνειο
21,2% δηλώνει ότι επενδύει στην αγορά ομολόγων, ένα 11,6% στη Xρηματαγορά, αλλά η συντριπτική πλειονότητα (92,3%) στην αγορά κατοικίας.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Υπέρ των stage οι «Οικολόγοι - Πράσινοι»
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=13/11/2009&id=11548&pageNo=4&direction=1
Υπέρ του «θεσμού» των stage τάσσονται οι «Οικολόγοι - Πράσινοι», αποδεικνύοντας, για μια ακόμα φορά, ότι αυτό το κόμμα στηρίζει και υπηρετεί τις αντεργατικές πολιτικές της άρχουσας τάξης και της ΕΕ. Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στα Τρίκαλα, ο Ν. Χρυσόγελος, μέλος της Γραμματείας των «Οικολόγων - Πράσινων», αναφερόμενος σ' αυτό το ζήτημα, είπε: «Ως ιδέα πολύ χρήσιμη. Ειδικά σε μια εποχή μεγάλης ανεργίας. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, με ευθύνη και των δύο κομμάτων εξουσίας, τα προγράμματα αυτά μετατράπηκαν σε εργαλεία πελατειακών σχέσεων. Λέμε να συνεχιστούν, μα ν' αλλάξει το καθεστώς. Οι stagers να είναι ασφαλισμένοι, να έχουν μια δίκαιη αμοιβή και να αποκτούν εργασιακή εμπειρία. Ο τομέας, στον οποίο μπορούν ν' αναπτυχθούν είναι αυτός των "πράσινων επαγγελμάτων"».
Ο «προπονητής» Χίτλερ (!)...
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=13/11/2009&id=11548&pageNo=39&direction=-1
Ενα στα 20 παιδιά της Μεγάλης Βρετανίας νομίζει ότι ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ...ο προπονητής της Εθνικής Γερμανίας στο ποδόσφαιρο!
Αυτό προκύπτει από έρευνα στην οποία 2.000 παιδιά στη Βρετανία, ηλικίας από 9 έως 15 ετών, εξετάστηκαν για τις γνώσεις τους στους Παγκόσμιους Πολέμους.
Στα συμπεράσματα της έρευνας συμπεριλαμβάνεται ακόμα το εύρημα πως εκτός από τον «προπονητή» Χίτλερ, ένα στα έξι παιδιά θεωρούν πως το Αουσβιτς είναι θεματικό Πάρκο!!!
Ακολουθούν και άλλα δύο:
α) Το 12% πιστεύει ότι το σήμα των McDonalds ήταν το σύμβολο της Ημέρας των Βετεράνων, όπου μνημονεύονται όσοι έπεσαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
β) Ενα στα 20 παιδιά θεωρούν πως το Ολοκαύτωμα ήταν ο εορτασμός που έγινε για τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου...
ΤΟ ΒΗΜΑ
Επιστρατεύουν ελεύθερους σκοπευτές
Σε επιφυλακή βρίσκεται η Αστυνομία για τον φόβο νέου τρομοκρατικού χτυπήματος
ΡΕΠΟΡΤΑΖ Β.Γ. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ | Αθήνα - Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009
Ελεύθερους σκοπευτές σε πιθανούς στόχους της πρωτεύουσας έχει τοποθετήσει η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. για τον φόβο νέου τρομοκρατικού χτυπήματος. Επιπλέον δόθηκε εντολή στους διοικητές των αστυνομικών υπηρεσιών να διανυκτερεύουν τα τελευταία 24ωρα στα γραφεία τους και να υπάρχει γενική επιφυλακή του αστυνομικού προσωπικού. Η κατάσταση συναγερμού αναμένεται να συνεχισθεί ως τις αρχές Δεκεμβρίου, αφού θεωρείται ότι η επέτειος του Πολυτεχνείου αλλά και η συμπλήρωση ενός χρόνου από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για μπαράζ ένοπλων επιθέσεων κατά αστυνομικών στόχων και όχι μόνο.
Στην ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. και του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη έχουν περιέλθει τις τελευταίες ημέρες πληροφορίες ότι επίκειται νέα αιματηρή επιδρομή εναντίον αστυνομικού τμήματος από τους ίδιους πιθανόν δράστες οι οποίοι στις 27 Οκτωβρίου είχαν τραυματίσει έξι αστυνομικούς στο Τμήμα Αγίας Παρασκευής. Μάλιστα έχουν δοθεί πληροφορίες για ενδεχόμενα χτυπήματα εναντίον αστυνομικών τμημάτων της Αττικής, καθώς και εναντίον άλλων στόχων. Στα περισσότερα από αυτά τα σημεία έχουν ληφθεί έκτακτα μέτρα. Σημειώνεται ότι η τοποθέτηση «ελεύθερων σκοπευτών» είχε αποφασισθεί και έπειτα από προηγούμενες επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων εναντίον διαφόρων στόχων, το μέτρο αυτό όμως είχε ατονήσει τους τελευταίους μήνες.
Η ανησυχία των αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. εντείνεται τις τελευταίες ημέρες μετά τη διαπίστωση ότι δεν έχει υπάρξει ανάληψη της ευθύνης για την επίθεση της Αγίας Παρασκευής ούτε αποστολή προκήρυξης, παρ΄ ότι έχουν παρέλθει 17 ημέρες από τότε. Υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. εκφράζουν φόβους ότι «ίσως οι δράστες της επίθεσης ετοιμάζουν νέο χτύπημα με στόχο αυτή τη φορά να υπάρχει νεκρός αστυνομικός». Επιπλέον πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η επίθεση αυτή είναι έργο μιας νέας ένοπλης ομάδας που σχεδιάζει να προχωρήσει σε σειρά δολοφονικών επιθέσεων.
Τις σχετικές έρευνες πραγματοποιούν από κοινού η νέα ηγεσία της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας αλλά και η ΕΥΠ, που εξετάζουν εκ νέου τους φακέλους που έχουν σχηματισθεί για τη δράση των οργανώσεων «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς», «Σέχτα Επαναστατών», «Λαϊκή Θέληση» και «Επαναστατικός Αγώνας».
Στο Εφετείο η δικογραφία των «Πυρήνων»
Στο Εφετείο Αθηνών διαβιβάζεται η δικογραφία για την οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» μετά το ομόφωνο «ναι» της Ολομέλειας για τη διενέργεια της ανάκρισης από εφέτη-ανακριτή. Συγκεκριμένα οι 125 πρόεδροι Εφετών και εφέτεςαπό τους συνολικά 244 που υπηρετούν στο Εφετείο της πρωτεύουσας- που ήταν παρόντες κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της Ολομέλειας του Εφετείου Αθηνών συντάχθηκαν με την άποψη του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ιωάννη Τέντε, ο οποίος επικαλούμενος την «εξαιρετική φύση και τη σοβαρότητα της υπόθεσης» είχε ζητήσει να διενεργηθεί η ανάκριση από ανώτερο δικαστικό λειτουργό. Τα μέλη της Ολομέλειας, αφού έκαναν αποδεκτή την πρόταση του κ. Τέντε, όρισαν ως ανακριτή της υπόθεσης τον εφέτη κ. Δημήτρη Φλέγκα και ως αναπληρωτή του τον εφέτη κ. Κωνσταντίνο Μπαλτά.
ΕΘΝΟΣ
Προβάδισμα Σαμαρά
Με πέντε μονάδες διαφορά προηγείται ο Αντ.Σαμαράς, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση που διενεργήθηκε μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας με τον Δ.Αβραμόπουλο. Με πλαίσιο αρχών 16 σημείων για τη ΝΔ του αύριο απάντησε η υποψήφια
12/11/2009
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=8256815#
Με πέντε μονάδες διαφορά προηγείται ο Αντώνης Σαμαράς και όχι η Ντ.Μπακογιάννη, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση που διενεργήθηκε μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας Σαμαρά-Αβραμόπουλου. Με ένα πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο 16 αρχών για τη ΝΔ του αύριο απάντησε η υποψήφια στον συνυποψήφιό της.
Η δημοσκόπηση που διενεργήθηκε από την εταιρεία Metron Analysis, για λογαριασμό του NewsIt, μετά την ανακοίνωση της συμπόρευσης Σαμαρά-Αβραμόπουλου, δείχνει ότι ο κ.Σαμαράς προηγείται στις προτιμήσεις με 43,9% έναντι 38,7% της Ντόρας Μπακογιάννη και ακολουθεί ο Παναγιώτης Ψωμιάδης με 11,1%.
Στο ερώτημα αν χρειαστεί δεύτερος γύρος ποιόν υποψήφιο θα επιλέξετε, οι ψηφοφόροι της ΝΔ απάντησαν: Σαμαράς 48,5%, Μπακογιάννη 44,6%.
* Το EthnosOnline, κατά τη μεταφορά των στοιχείων από τον πίνακα της δημοσκόπησης, εκ παραδρομής δημοσίευσε πιο νωρίς αντίστροφα τα ποσοστά των δύο υποψηφίων που προηγούνται.
Κάποιοι ενοχλήθηκαν
Στο μεταξύ ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε τη χθεσινή του ομιλία στο Νέο Ηράκλειο για να δώσει απάντηση στην αιχμηρή δήλωση της κ.Μπακογιάννη περί "ευκαιριακής συμμαχίας" του με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο.
«Όσο προσπαθούν να τραυματίσουν την προσπάθειά μας με προσωπικούς υπαινιγμούς δεν ενοχλούν εμάς, θυμώνουν τον απλό κόσμο της παράταξης», τόνισε. "Δεν μειώνουν την απήχηση των προτάσεων μας. Την ενισχύουν», πρόσθεσε και επεσήμανε ότι ο κόσμος ζητάει μόνο ενότητα.
Ανέφερε δε πως σχεδιάζει «τη μεγαλύτερη και καλύτερη ΝΔ, στην οποία χωράνε όλοι. Όποιον κι αν ψήφισαν», τονίζοντας ότι δεν αισθάνεται ότι έχει εσωκομματικό αντίπαλο, αλλά αντίπαλός του είναι η ήττα.
Σε ό,τι αφορά την ιδεολογική ταυτότητα, ο κ. Σαμαράς υπογράμμισε ότι δεν προωθεί την περιχαράκωση, αλλά την επέκταση της επιρροής της ΝΔ παντού. «Δεν θα αφήσουμε να μετακινηθεί η Ν.Δ. Δεν θα γίνουμε το κόμμα των μεταλλαγμένων», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Ο στείρος κυβερνητισμός μας χαντάκωσε. Πρέπει να αποφύγουμε τη διαχειριστική μιζέρια. Δεν πρέπει να αφοπλιστούμε ιδεολογικά, αλλιώς θα συρρικνωθούμε. Η σιωπή των ιδεών είναι ουσιαστικά η σιωπή των αμνών. Λέμε όχι στη σιωπή των ιδεών! Η ιδεολογική ηγεμονία είναι εφαρμοσμένη συνταγή σε όλα τα σύγχρονα κεντροδεξιά κόμματα», σημείωσε.
Απηύθυνε τέλος κάλεσμα συμμετοχής στις εκλογές, τονίζοντας: «Το ποτάμι, η βάση μας, πρέπει να πάει στις κάλπες. Πρέπει να ψηφίσει».
Πλαίσιο αρχών
Η κ.Μπακογιάννη, από την πλευρά της, ανακοίνωσε πλαίσιο αρχών για τη ΝΔ του αύριο. «Είναι ένα πλαίσιο αρχών συνεπές με την ιδεολογία μας τον κοινωνικό φιλελευθερισμού», σημείωσε στη δήλωσή της, καλώντας παράλληλα «όλους να καταθέσουν τις δικές τους θέσεις και να συζητήσουμε το πως θα ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών».
Ανέφερε εξάλλου με νόημα ότι «η μάχη για τη ηγεσία είναι καθαρά πολιτική και η βάση της ΝΔ θα πρέπει να ξέρει ποιος εγγυάται την προοπτική του κόμματος και ποιος την περιχαράκωση του».
Σε γενικές γραμμές το "σύγχρονο πατριωτικό όραμα για μια δυνατή Νέα Δημοκρατία, για μια δυνατή Ελλάδα" όπως το χαρακτηρίζει η Ντ.Μπακογιάννη, συνίσταται στα εξής:
• Ενίσχυση του ρόλου της Ελλάδας, ως δύναμης ειρήνης και σταθερότητας
• Καταπολέμηση της διαφθοράς, της αδιαφάνειας και των πελατειακών σχέσεων ώστε να ανακτήσει η ΝΔ το ηθικό πλεονέκτημα
• Ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, με πίστη στην ατομική ελευθερία που συνοδεύεται από ατομική ευθύνη
• Ενίσχυση του κοινωνικού κράτους αλλά και ίσες ευκαιρίες για όλους
• Σύγχρονο μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία, την εξωστρέφεια και την παραγωγή
• Υποστηρίζουμε μια δραστική πολιτική μείωσης των κρατικών δαπανών σε αντίθεση με τη σοσιαλιστική εμμονή στην υψηλή φορολόγηση
• Δίκαιο και αποτελεσματικό κράτος που πολεμά τα καρτέλ και τα μονοπώλια και εξασφαλίζει ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες
• Ρήξη με τα οργανωμένα συμφέροντα
• Στήριξη της νέας γενιάς, διαρκής ποιοτική αξιολόγηση στην Παιδεία, κατάργηση του ασύλου και του κρατικού μονοπωλίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
• Ενίσχυση της αστυνόμευσης για την αποτελεσματικότερη πρόληψη του κοινού εγκλήματος
• Ενισχυση του θεσμού της οικογένειας
• Προστασία του περιβάλλοντος μέσω μιας συμμαχίας κράτους, αγοράς, καταναλωτών και της κοινωνίας των πολιτών
• Απελευθέρωση των κρυμμένων δυνατοτήτων της περιφέρειας και της υπαίθρου
• Ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς σε πηγή ισχύος για την Ελλάδα
• Ουσιαστική ενίσχυση της ανεξαρτησίας και της αποτελεσματικότητας της δικαιοσύνης
• Θα αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε είδος δημαγωγίας, λαϊκισμού και κολακείας, με στόχο το πρόσκαιρο κομματικό ή άλλο όφελος
Καταλήγοντας η κ. Μπακογιάννη υπογραμμίζει ότι «η Νέα Δημοκρατία χρειάζεται ανανέωση παντού. Διαρκή ανανέωση και προσαρμογή στα δεδομένα της εποχής, μέσα από την καλλιέργεια μιας κουλτούρας διαλόγου, τη σύναψη ενός ''Συμβολαίου Τιμής'' με την κοινωνία».
Εξηγεί δε πως «η ανανέωση δεν είναι μόνο θέμα προσώπων. Η Νέα Δημοκρατία, άλλωστε, δεν είναι ένα μωσαϊκό προσωπικοτήτων. Η ανανέωση είναι πάνω από όλα θέμα νοοτροπίας, νέων ιδεών, νέου περιεχομένου. Μια Νέα Δημοκρατία με νέο Πρόεδρο και παλιά νοοτροπία, δεν έχει μέλλον».
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ 3
Μαρξισμός
Οι περισσότεροι σύγχρονοι Μαρξιστές μελετητές του συνδικαλισμού, όπως ο R. Hyman και ο L. Panitsch, παρ’ όλο που δέχονται πως οι θεωρίες περί πλουραλισμού και περί κορπορατισμού ανέδειξαν ορισμένα στοιχεία της πραγματικότητας γύρω από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τους όρους εμφάνισης και ανάδειξής της σε κεντρικό παράγοντα ρυθμιστικής λειτουργίας, υποστηρίζουν ότι οι θεωρίες αυτές «δεν αποδίδουν παρά μέτρια ουσιαστικά αποτελέσματα» Επιπλέον, το κύριο στοιχείο των θεωριών αυτών είναι ότι προωθούν την ενσωμάτωση των συνδικάτων στην καπιταλιστική κοινωνία και διευκολύνουν τη σταθεροποίηση της υπάρχουσας εκμεταλλευτικής κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Η συλλογική διαπραγμάτευση «εξαφάνισε ορισμένα από τα καταφανώς κτηνώδη μέσα που χρησιμοποιούσαν οι διευθυντές για τον έλεγχο των εργατών», όμως «σταθεροποίησε τη βασική δομή» της καπιταλιστικής κοινωνίας. Ο δε κορπορατισμός αποδείχτηκε για τις φιλελεύθερες δημοκρατίες ως ένα «πανίσχυρο μέσο για την ενίσχυση της ταξικής κυριαρχίας» .
Έτσι ερμηνεύεται από τους σύγχρονους Μαρξιστές η διάσταση μεταξύ των στόχων των ηγετικών συνδικαλιστικών οργάνων και των «αντικειμενικών συμφερόντων» των εργαζομένων. Θεωρούν ότι με τον αγώνα των εργαζομένων της βάσης των συνδικάτων, που αρνούνται τη δίχως όρους εμπλοκή στη συλλογική διαπραγμάτευση προβαίνοντας σε απεργιακές και άλλων μορφών κινητοποιήσεις, μπορούν να κατακτηθούν δικαιώματα και να αποσπαστούν ευνοϊκές γι’ αυτούς παραχωρήσεις από τους εργοδότες και τους διευθυντές. Με την «αυθόρμητη οργάνωση των εργαζομένων στους χώρους εργασίας» που ασκούν έλεγχο πάνω στη δουλειά τους και συνήθως «έρχονται σε ρήξη με τους επίσημους θεσμούς συλλογικής διαπραγμάτευσης» διευρύνονται και διασφαλίζονται οι κατακτήσεις». Επομένως, στο εσωτερικό των συνδικάτων υπάρχει μια διαρκής σύγκρουση μεταξύ της ηγετικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (που περιλαμβάνει τόσο τους ανώτερους ιεραρχικά συνδικαλιστές και τους πλήρους απασχόλησης επαγγελματίες συμβούλους και υπαλλήλους των συνδικάτων) από τη μια πλευρά και τμημάτων της εργατικής τάξης από την άλλη. Οι μεν παραμένουν δεσμευμένοι στην υπόθεση της κανονικής και συνεχούς συνδιαλλαγής με τους εργοδότες και το κράτος μέσω της διαδικασίας συλλογικής και οι δε αρνούνται τη συνέχιση της εκμετάλλευσής τους είτε με άμεσους είτε με έμμεσους τρόπους.
Γιατί όμως η γραφειοκρατία καταφέρνει να κυριαρχεί; Έχουν διατυπωθεί τρεις απαντήσεις. Η πρώτη τονίζει την απομόνωση των αξιωματούχων των συνδικάτων από τα μέλη τους, την απομάκρυνσή τους από τις εκμεταλλευτικές συνθήκες της καθημερινής εργασίας και την ύπαρξη ενός συνόλου συμφερόντων διαφορετικών από αυτά των απλών εργαζομένων. Η δεύτερη τονίζει την αποδοχή, εκ μέρους των αξιωματούχων των συνδικάτων, της ιδεολογίας της σοσιαλδημοκρατίας που, απορρίπτοντας το Μαρξισμό και την πάλη των τάξεων, υιοθετεί την άποψη της ουδετερότητας του κράτους και αντιλαμβάνεται ως πανάκεια τον κεντρικό σχεδιασμό προδιαθέτοντας το συνδικαλιστικό κίνημα να δεχτεί τον κορπορατισμό ως το ανώτατο στάδιο της συνδικαλιστικής πάλης. Η τρίτη απάντηση θεωρεί ότι τα συνδικάτα είναι σε δυσμενή θέση απέναντι στους εργοδότες και το κράτος, που είναι σε θέση να τους υπαγορεύσουν τη μείωση των επιδιώξεων, τον καθορισμό των στόχων του συνδικαλιστικού κινήματος και την αποδοχή της συλλογικής διαπραγμάτευσης σε αντάλλαγμα για την ασφάλεια και επιβίωση των οργανώσεων και των ηγεσιών τους.
Συντηρητισμός
Την κεντρική ιδέα της διάστασης συμφερόντων υιοθετούν και οι συντηρητικοί αλλά οι προτεινόμενες λύσεις είναι άκρως διαφορετικές από αυτές των σύγχρονων Μαρξιστών. Η ερμηνεία της νεο-συντηρητικής τάσης που στήριξε τις κυβερνήσεις Thatcher και Reagan στις επιθετικές πολιτικές τους κατά των συνδικάτων έχει τρεις βάσεις. Πρώτα απ’ όλα, υποστηρίζεται ότι δεν είναι αποκλειστικά το συνδικάτο που θα προστατέψει τα συμφέροντα του μεμονωμένου εργαζόμενου και ότι ο εργαζόμενος δεν είναι σε τόσο μειονεκτική θέση απέναντι στον εργοδότη όταν συναντώνται στην αγορά εργασίας. Υπάρχουν εξελίξεις στην αγορά εργασίας και αλλαγές στη δομή των επιχειρήσεων και της κοινωνίας που, κατά τους νέο-συντηρητικούς θεωρητικούς, στηρίζουν αυτή τη θέση: αύξηση επιπέδων εργασιακών δεξιοτήτων, αυτο-απασχόληση, προσωρινή εργασία και δεύτερη δουλειά στην πρώτη περίπτωση, διασπορά ιδιοκτησίας και διανομή μετοχών με ευνοϊκούς όρους (stock option plans) στους εργαζόμενους που τους καθιστούν ως ένα βαθμό «καπιταλιστές» στη δεύτερη περίπτωση. Επιπλέον, δεν υφίσταται πλέον ζήτημα μειονεκτικότητας στην πώληση της εργατικής δύναμης σε κάποιον ισχυρότερο αγοραστή χωρίς εναλλακτικές επιλογές και χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Υποστηρίζεται επίσης ότι η μονοπωλιακή θέση των συνδικάτων στην αγορά εργασίας μπορεί να επιφέρει βραχυπρόθεσμα οφέλη υπέρ των εργαζομένων αλλά σε μακροπρόθεσμη βάση το αποτέλεσμα είναι αρνητικό επειδή η συλλογική διαπραγμάτευση συμπιέζει τις επενδύσεις συμβάλλοντας στη δημιουργία άσχημων οικονομικών αποτελεσμάτων και στη διατήρηση οικονομίας χαμηλόμισθων υπαλλήλων και εργαζομένων. Το ίδιο υποτίθεται ότι συμβαίνει και στην περίπτωση που τα συνδικάτα πιέζουν για την προστασία των υπαρχουσών θέσεων εργασίας αρνούμενα να βοηθήσουν στην εξέλιξη της τεχνολογίας και επιβάλλοντας περιορισμούς στο διευθυντικό δικαίωμα.
Επίσης εκτός από τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των μελών των συνδικάτων θίγονται και τα συμφέροντα όσων δεν είναι μέλη τους και ιδιαίτερα των ανέργων. Αποτέλεσμα θεωρείται η αύξηση της ανεργίας και η διεύρυνση του κοινωνικού χάσματος και των ανισοτήτων εντός και εκτός αγοράς εργασίας. Τέλος αμφισβητείται ο συγκρουσιακός χαρακτήρας που αποδίδουν όλες οι προηγούμενες τάσεις στη σχέση απασχόλησης. Η εργασιακή ειρήνη μπορεί να υπάρξει εφόσον υιοθετηθούν νέες διευθυντικές πρακτικές «διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων»: νέα συστήματα αμοιβής (συμμετοχή στα κέρδη, σύνδεση μισθού με την απόδοση), τονισμός της ανάγκης ένταξης του εργαζόμενου στη λειτουργία της επιχείρησης και έμφαση στις ατομικές ανάγκες και ικανότητες, ανταγωνισμός των επιχειρήσεων με βάση την ποιότητα αντί με βάση τις τιμές. Στις περιπτώσεις αυτές τα συνδικάτα έχουν μικρές δυνατότητες παρέμβασης στο βαθμό που δεν συσσωρεύονται πολλά παράπονα που να την δικαιολογούν. Υποχρεώνονται τα συνδικάτα να «αλλάξουν νοοτροπία» μεταβαλλόμενα σε παροχείς υπηρεσιών και πληροφόρησης σχετικά με την μετεκπαίδευση και την αγορά εργασίας. Επιπλέον, αμφισβητείται ανοιχτά η ύπαρξη βούλησης των εργαζομένων περί συμμετοχής τους στα συνδικάτα και όπου βρέθηκαν στην εξουσία (κυρίως σε Η.Π.Α. και Βρετανία) είτε επιτέθηκαν στα συνδικάτα με το πρόσχημα της «απελευθέρωσης» των εργαζομένων από την υποχρέωση συμμετοχής τους σ’ αυτά είτε δημιούργησαν ζώνες δίχως συνδικάτα. Ουσιαστικά, τα συνδικάτα ανακηρύχθηκαν σε «εσωτερικούς εχθρούς».
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Στη διαδήλωση
Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Μπάμπης Αντωνίου
Στη διαδήλωση κοιτούσες
του σωματείου τα πλακάτ.
Δεν ζύγωνες, δεν προχωρούσες
και πίσω σου ήτανε τα ΜΑΤ.
Ένας ξεχωριστός διαβάτης,
δεν ήσουν, αδελφέ μου εσύ.
Ήσουν υπάλληλος κι εργάτης
σαν όλους μες στην πόλη αυτή.
Στη διαδήλωση σε είδα
μ' απόφαση να προχωράς.
Ανοίξαμε την αλυσίδα
κι έγινες ένας από μας.
Κι όπως ερχόσουν βήμα-βήμα
- κι όπως ζυγώναμε κι εμείς -
του φόβου έσπασες το νήμα
και τη μιζέρια μιας ζωής.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Εκστρατεία ΣΥΝ για συμφωνία στην Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_12/11/2009_307481
Το πρόβλημα των κλιματικών αλλαγών και η αντιμετώπισή του είναι από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ανθρωπότητας, τονίζει σε ανακοίνωσή της η Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού, αναφερόμενη στην Παγκόσμια Διάσκεψη για το κλίμα του ΟΗΕ που θα πραγματοποιηθεί στην Κοπεγχάγη από 7-18 Δεκεμβρίου.
Η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ υπογραμμίζει ότι ο Συνασπισμός, η Αριστερά, οφείλει να βρίσκεται και θα βρίσκεται παρούσα στον αγώνα για την προστασία του περιβάλλοντος, που θα βελτιώσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη, κυρίως των οικονομικά και κοινωνικά αδύναμων που πρώτοι από όλους πλήττονται από την κλιματική αλλαγή.
Σύμφωνα με την Πολιτική Γραμματεία, ο Συνασπισμός μαζί με το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, συμμετέχοντας στο παγκόσμιο κίνημα, ξεκίνησε πολιτική εκστρατεία για να καταλήξει σε συμφωνία η διάσκεψη του ΟΗΕ.
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής εκστρατείας, ως πρώτο βήμα η Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού στη χθεσινή συνεδρίασή της «αποφάσισε να προσθέσει στο λογότυπο του κόμματος μέχρι τη λήξη της διάσκεψης του ΟΗΕ, το παγκόσμιο αίτημα για επίτευξη συμφωνίας».
ΗΜΕΡΗΣΙΑ
ΣΥΝ: Μαγειρεμένα τα στοιχεία της ανεργίας
13/11/2009
Για "μαγειρεμένα και αναξιόπιστα" ποσοστά της ΕΣΥΕ για την ανεργία κάνει λόγο ο Δημήτρης Στρατούλης, μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ και της Επιτροπής Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, τονίζει ότι "η πραγματική ανεργία στη χώρα μας είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που ανακοινώθηκε, ξεπερνά το 15%" και εκτιμά ότι "Θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα αφενός λόγω των κυβερνητικών αποφάσεων για απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων και εργαζομένων με stage και αφετέρου λόγω της εφαρμογής των κυβερνητικών δεσμεύσεων προς την ΕΕ για περιοριστικές πολιτικές που θα βαθύνουν την ύφεση".
Η ανεργία, τονίζει, η οποία αναμένεται να φτάσει το 2010 κοντά στο 1.000.000 ανέργους δεν αντιμετωπίζεται ούτε με ευχολόγια ούτε με πολιτικές συμπληρωματικές με αυτές που εφάρμοσε η κυβέρνηση της ΝΔ.
Ο κ. Στρατούλης αναφέρει ότι "ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τη δημιουργία χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας με τη δραστική αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, τις μαζικές προσλήψεις στην παιδεία, υγεία, κοινωνική προστασία, διαφύλαξη του περιβάλλοντος, με την καθιέρωση ρήτρας απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, όπου η χρησιμοποίηση δημόσιων πόρων πρέπει να συνοδεύεται από την υποχρέωση δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Με την ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με την θέσπιση μέτρων για παρεμπόδιση των απολύσεων και με την δραστική μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών".
Τόσο διαφορετικοί, τόσο ξένοι, αλλά και τόσο ίδιοι με τους Ελληνες!..
H δέσμευση του Γ. Παπανδρέου για απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες δεύτερης γενιάς και ψήφο στους επί μακρόν διαμένοντες, θεωρούνται ακόμη και σήμερα ως «κατάκτηση»
7/11/2009 3:55:22 μμ
http://www.imerisia.gr/general.asp?catid=12333&subid=20110&pubid=20821155
Του Ηλία Mπενέκου
«H μετανάστευση δεν είναι απλώς ένα ταξίδι ανθρώπων, είναι ένα ταξίδι πολιτικής. O προορισμός αυτού του ταξιδιού είναι ένα παγκόσμιο σύστημα που θα επιτρέπει στους ανθρώπους να μετακινούνται με ασφάλεια, με νομιμότητα και με τάξη». H διαπίστωση ανήκει στο γενικό γραμματέα του OHE Mπαν Kι Mουν, όπως την παρουσίασε στη διάρκεια της ομιλίας του στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Mετανάστευση που πραγματοποιήθηκε στην Aθήνα, και όσο και αν φαίνεται αυτονόητη, απέχει παρασάγγας από την ελληνική φιλοσοφία.
H δέσμευση του Γ. Παπανδρέου για απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες δεύτερης γενιάς και ψήφο στους επί μακρόν διαμένοντες, θεωρούνται ακόμη και σήμερα ως «κατάκτηση», με δεδομένο ότι επί χρόνια η ελληνική μεταναστευτική πολιτική κινήθηκε με ατολμία σε λιμνάζοντα ύδατα, καταδικάζοντας στο περιθώριο, την ανομία και την εκμετάλλευση χιλιάδες μετανάστες, που στην πραγματικότητα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης κοινωνίας και της οικονομίας, ενεργό εργατικό δυναμικό και γερά στηρίγματα των ασφαλιστικών ταμείων. H απροθυμία της χώρας μας να αντιμετωπίσει το ζήτημα δεν αποτυπώνεται μόνο στην απουσία μιας ουσιαστικής και τολμηρής μεταναστευτικής πολιτικής, αλλά ακόμη και στην αδυναμία να προσδιορισθεί με απόλυτη ακρίβεια ο αριθμός των μεταναστών που διαβιούν σε ελληνικό έδαφος. Mια κατά προσέγγιση εκτίμηση τον ανεβάζει σε πάνω από ένα εκατομμύριο, με τους μισούς να είναι παράνομοι.
Δικαίωμα ψήφου
H αλλαγή στην αντιμετώπιση των μεταναστών που προανήγγειλε η κυβέρνηση προϋποθέτει εν πρώτοις, όπως είναι φυσικό, μία ακριβέστερη αποτύπωση της κατάστασης. Όταν για παράδειγμα, ο κυβερνητικός σχεδιασμός στοχεύει στην απόδοση δικαιώματος ψήφου από τις επόμενες δημοτικές εκλογές είναι αυτονόητο ότι πρέπει να εξακριβωθεί πόσοι μετανάστες διαβιούν σε κάθε δήμο, ώστε να συνταχθούν και οι νέοι ειδικοί εκλογικοί κατάλογοι.
Eπιχειρώντας, πάντως, μια πρώτη αποτύπωση, με βάση τα στοιχεία του Iνστιτούτου Mεταναστευτικής Πολιτικής, αναφορικά με τις περιοχές συγκέντρωσης αλλοδαπών στη χώρα μας, προκύπτουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία.
Όπως καταγράφεται και στο σχετικό χάρτη που δημοσιεύει η «HτΣ», τα μεγαλύτερα ποσοστά (13%-25%) επί του συνολικού πληθυσμού εμφανίζονται στην Aττική, στα νησιά (Mύκονος, Kέα, Σκιάθος, Zάκυνθος) και στα νοτιοδυτικά της χώρας. Aπό άποψη δήμων, η Aθήνα έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση, με τους μετανάστες να αποτελούν το 17%. Tα χαμηλότερα ποσοστά (0%-1,7%) βρίσκονται γύρω από την Aλεξανδρούπολη.
Εργασία
Σε κάθε περίπτωση βασικός λόγος που οι μετανάστες έρχονται στη χώρα μας παραμένει η εξεύρεση εργασίας, αποτελώντας μάλιστα και τη σημαντικότερη αιτία για την έκδοση αδειών παραμονής. Σημειώστε δε ότι γύρω στο 80% των μεταναστών βρίσκονται σε εργάσιμη ηλικία (15-64), ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των Eλλήνων είναι 68%.
Tο ποσοστό αυτών που εργάζονται φθάνει το 93,8% και στη συντριπτική τους πλειοψηφία (89%) είναι μισθωτοί. Ως ιδιαίτερα σημαντική κρίνεται η συμβολή τους στον κλάδο των ιδιωτικών νοικοκυριών (20,5%), τους κλάδους των κατασκευών (31,7%), ενώ προσφέρουν περίπου το 1/5 της συνολικής εργασίας που απορροφά ο αγροτικός τομέας. Aνάλογη είναι και η συμμετοχή τους στην ασφάλιση, αφού το 66,3% είναι ασφαλισμένο σε κάποιο ασφαλιστικό ταμείο της χώρας, με τη συντριπτική πλειονότητά τους (76,9%) να είναι εγγεγραμμένη στο IKA.
Aποτελούν, μάλιστα, σωσίβιο για τα ταμεία, αφού στην παρούσα φάση «τροφοδοτούν» με τις εισφορές τους χωρίς να «αξιώνουν» αντίστοιχες παροχές, αν και η έλλειψη μιας οργανωμένης διαχείρισης αυτού του εργατικού δυναμικού θα μπορούσε σε βάθος χρόνου να δημιουργήσει προβλήματα, όταν η συμμετοχή τους στις δημόσιες δαπάνες θα είναι μεγαλύτερη (π.χ. μέσω των συντάξεων που θα εισπράττουν). Ήδη υπολογίζεται ότι από το 2013, λόγω εκείνων που θα βγουν στη σύνταξη, ο λόγος των εισφορών προς τις αναμενόμενες παροχές θα γείρει για πρώτη φορά προς όφελος των μεταναστών.
H συμμετοχή τους στις ασφαλιστικές εισφορές δεν είναι ο μόνος λόγος που θεωρούνται «μοχλός» για την οικονομία. Eνδεικτικά αναφέρουμε πως σε ποσοστό 64,8% έχουν καταθέσεις σε πιστωτικά ιδρύματα και μάλιστα το 90,5% αυτών σε ελληνικές τράπεζες. Ένα ποσοστό της τάξης του 8,8% έχει δανειοδοτηθεί και από αυτούς το 45,8% έχει πάρει στεγαστικό δάνειο και το 54,2% καταναλωτικό.
Aυξημένο είναι το ενδιαφέρον των μεταναστών και για επενδύσεις (19,4%). Mάλιστα, ένα 21,2% δηλώνει ότι επενδύει στην αγορά ομολόγων, ένα 11,6% στη Xρηματαγορά, αλλά η συντριπτική πλειονότητα (92,3%) στην αγορά κατοικίας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ένα 12,8% των μεταναστών έχει ήδη αγοράσει δικό του σπίτι, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμάται ότι θα κάνουν το ίδιο τα επόμενα χρόνια, δίνοντας νέα ισχυρή ώθηση στον τομέα της κτηματαγοράς.
«Τώρα μπορώ να ελπίζω σε ταξίδια»
Eλπίδα για ένα καλύτερο αύριο αλλά και εύλογες επιφυλάξεις προκαλεί στους τουλάχιστον 250.000 μετανάστες δεύτερης γενιάς η πρωθυπουργική δέσμευση για απόδοση ιθαγένειας.
«Ωραίες είναι οι εξαγγελίες, δίνουν έναν αισιόδοξο τόνο, το θέμα είναι, όμως, πότε χρονικά θα εφαρμοσθούν. Aν είναι να υλοποιηθούν σε πέντε ή σε δέκα χρόνια, τότε είναι μάταιο. Tο θέμα είναι να γίνουν άμεσα σε λίγους μήνες», μας λέει ο Mιχάλης Aφολαγιάν. Eίναι 29 ετών και αν και γεννήθηκε στην Eλλάδα παραμένει ξένος στην ίδια τη χώρα του.
Mέχρι σήμερα, παρά τις προσπάθειες και τις δράσεις που έχει αναλάβει μαζί με άλλα παιδιά που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, η πολιτεία ποτέ δεν είχε μια σαφή απάντηση να τους δώσει. «Aλλά έτσι είναι, ο καθένας τραβάει το σταυρό του», όπως λέει ο ίδιος. Tι πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει αν υλοποιηθούν όσα εξαγγέλθηκαν; «Tώρα θα μπορώ να ελπίζω σε ταξίδια» απαντά και εξηγεί: «Eχω κατά καιρούς χάσει μεγάλες ευκαιρίες για σπουδές στο εξωτερικό. Όταν τελείωσα το σχολείο παρότι πέρασα σε σχολή εδώ, ήθελα να πάω για σπουδές στην Aγγλία. Όμως, δεν μπόρεσα. Aναγκάσθηκα να περιορίσω το όραμά μου». Σήμερα εργάζεται στο Eθνικό Θέατρο και όπως μας λέει πολλές φορές θα μπορούσε να έχει πάει σε ευρωπαϊκά κράτη που θα του άνοιγαν δρόμους στον τομέα του θεάτρου και της μουσικής που τον ενδιαφέρει.
Το αυτοκόλλητο
O Mιχάλης κατάγεται από τη Nιγηρία, αλλά ούτε εκεί δεν μπορεί να πάει. «Mου επιτρέπεται να το κάνω Xριστούγεννα ή καλοκαίρι, όμως τότε δουλεύω. Tον υπόλοιπο καιρό, αν το τολμήσω δεν θα μπορέσω να επιστρέψω, αν δεν έχω το απαραίτητο αυτοκόλλητο». Όσο γι’ αυτό, παρότι πληρώνει κανονικά και στην ώρα του η ελληνική γραφειοκρατία φροντίζει να του το προμηθεύει ακόμη και μετά τη λήξη της άδειας παραμονής!
Mια παρόμοια ιστορία ακούμε από τον 28χρονο Nίκο Oντουμπιτάν, που γεννήθηκε στην Eλλάδα από γονείς Nιγηριανούς. Aν και βλέπει θετικά την κυβερνητική πρόθεση να λυθεί το πρόβλημα, ωστόσο σημειώνει: «Σίγουρα έχουμε επιφυλάξεις γιατί δεν ξέρουμε για πότε μιλάνε. Kαι μέχρι τότε σε ποιο καθεστώς θα είμαστε».
O Nίκος εργάζεται στη MKO «ASANTE», μαζί με άλλα παιδιά της δεύτερης γενιάς και ασχολείται με μεταναστευτικά θέματα για την αφρικανική κοινότητα στην Eλλάδα.
Mας υπενθυμίζει πως ήδη υπάρχει και η «τρίτη γενιά», που είναι και αυτοί παράνομοι. Όπως μας αναφέρει, έχουν ήδη ζητήσει επαφή με τον υπουργό Eσωτερικών Γ. Pαγκούση, ενώ ήδη υπήρξε επαφή και με το γραφείο του M. Xρυσοχοΐδη, «από όπου τα μηνύματα ήταν θετικά».
Αγωνία
H αγωνία του είναι εύλογη, καθώς μας περιγράφει τη δύσκολη ζωή αυτών των ανθρώπων: «Eίναι πολλά τα παιδιά που βρίσκονται σε ένα συνεχές κυνήγι ενσήμων για να μην μείνουν έστω και μια μέρα παράνομοι. Παιδιά που εξαπατούνται καθώς τους ζητούν χρήματα κάτω από το τραπέζι για τις άδειες παραμονής, που καταφεύγουν στη μαύρη εργασία τελικά».
«Zούμε και εμείς στην ελληνική πραγματικότητα και αν για έναν Eλληνα είναι δύσκολη η αγορά εργασίας για εμάς είναι πολύ περισσότερο», μας λέει και προσθέτει με νόημα: «Παντού οι μετανάστες γίνονται θύματα ρατσιστικής αντιμετώπισης, όταν, όμως, το ίδιο το κράτος σε αντιμετωπίζει ρατσιστικά τότε νιώθεις δέκα φορές μετανάστης»!
80% των μεταναστών βρίσκεται σε εργάσιμη ηλικία (15-64), ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των Eλλήνων είναι 68%.
Tο ποσοστό αυτών που εργάζονται φθάνει το 93,8% 64,8% έχει καταθέσεις σε πιστωτικά ιδρύματα και μάλιστα το 90,5% αυτών σε ελληνικές τράπεζες
8,8% έχει δανειοδοτηθεί και από αυτούς το 45,8% έχει πάρει στεγαστικό δάνειο
21,2% δηλώνει ότι επενδύει στην αγορά ομολόγων, ένα 11,6% στη Xρηματαγορά, αλλά η συντριπτική πλειονότητα (92,3%) στην αγορά κατοικίας.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Υπέρ των stage οι «Οικολόγοι - Πράσινοι»
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=13/11/2009&id=11548&pageNo=4&direction=1
Υπέρ του «θεσμού» των stage τάσσονται οι «Οικολόγοι - Πράσινοι», αποδεικνύοντας, για μια ακόμα φορά, ότι αυτό το κόμμα στηρίζει και υπηρετεί τις αντεργατικές πολιτικές της άρχουσας τάξης και της ΕΕ. Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στα Τρίκαλα, ο Ν. Χρυσόγελος, μέλος της Γραμματείας των «Οικολόγων - Πράσινων», αναφερόμενος σ' αυτό το ζήτημα, είπε: «Ως ιδέα πολύ χρήσιμη. Ειδικά σε μια εποχή μεγάλης ανεργίας. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, με ευθύνη και των δύο κομμάτων εξουσίας, τα προγράμματα αυτά μετατράπηκαν σε εργαλεία πελατειακών σχέσεων. Λέμε να συνεχιστούν, μα ν' αλλάξει το καθεστώς. Οι stagers να είναι ασφαλισμένοι, να έχουν μια δίκαιη αμοιβή και να αποκτούν εργασιακή εμπειρία. Ο τομέας, στον οποίο μπορούν ν' αναπτυχθούν είναι αυτός των "πράσινων επαγγελμάτων"».
Ο «προπονητής» Χίτλερ (!)...
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=13/11/2009&id=11548&pageNo=39&direction=-1
Ενα στα 20 παιδιά της Μεγάλης Βρετανίας νομίζει ότι ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ...ο προπονητής της Εθνικής Γερμανίας στο ποδόσφαιρο!
Αυτό προκύπτει από έρευνα στην οποία 2.000 παιδιά στη Βρετανία, ηλικίας από 9 έως 15 ετών, εξετάστηκαν για τις γνώσεις τους στους Παγκόσμιους Πολέμους.
Στα συμπεράσματα της έρευνας συμπεριλαμβάνεται ακόμα το εύρημα πως εκτός από τον «προπονητή» Χίτλερ, ένα στα έξι παιδιά θεωρούν πως το Αουσβιτς είναι θεματικό Πάρκο!!!
Ακολουθούν και άλλα δύο:
α) Το 12% πιστεύει ότι το σήμα των McDonalds ήταν το σύμβολο της Ημέρας των Βετεράνων, όπου μνημονεύονται όσοι έπεσαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
β) Ενα στα 20 παιδιά θεωρούν πως το Ολοκαύτωμα ήταν ο εορτασμός που έγινε για τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου...
ΤΟ ΒΗΜΑ
Επιστρατεύουν ελεύθερους σκοπευτές
Σε επιφυλακή βρίσκεται η Αστυνομία για τον φόβο νέου τρομοκρατικού χτυπήματος
ΡΕΠΟΡΤΑΖ Β.Γ. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ | Αθήνα - Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009
Ελεύθερους σκοπευτές σε πιθανούς στόχους της πρωτεύουσας έχει τοποθετήσει η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. για τον φόβο νέου τρομοκρατικού χτυπήματος. Επιπλέον δόθηκε εντολή στους διοικητές των αστυνομικών υπηρεσιών να διανυκτερεύουν τα τελευταία 24ωρα στα γραφεία τους και να υπάρχει γενική επιφυλακή του αστυνομικού προσωπικού. Η κατάσταση συναγερμού αναμένεται να συνεχισθεί ως τις αρχές Δεκεμβρίου, αφού θεωρείται ότι η επέτειος του Πολυτεχνείου αλλά και η συμπλήρωση ενός χρόνου από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για μπαράζ ένοπλων επιθέσεων κατά αστυνομικών στόχων και όχι μόνο.
Στην ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. και του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη έχουν περιέλθει τις τελευταίες ημέρες πληροφορίες ότι επίκειται νέα αιματηρή επιδρομή εναντίον αστυνομικού τμήματος από τους ίδιους πιθανόν δράστες οι οποίοι στις 27 Οκτωβρίου είχαν τραυματίσει έξι αστυνομικούς στο Τμήμα Αγίας Παρασκευής. Μάλιστα έχουν δοθεί πληροφορίες για ενδεχόμενα χτυπήματα εναντίον αστυνομικών τμημάτων της Αττικής, καθώς και εναντίον άλλων στόχων. Στα περισσότερα από αυτά τα σημεία έχουν ληφθεί έκτακτα μέτρα. Σημειώνεται ότι η τοποθέτηση «ελεύθερων σκοπευτών» είχε αποφασισθεί και έπειτα από προηγούμενες επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων εναντίον διαφόρων στόχων, το μέτρο αυτό όμως είχε ατονήσει τους τελευταίους μήνες.
Η ανησυχία των αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. εντείνεται τις τελευταίες ημέρες μετά τη διαπίστωση ότι δεν έχει υπάρξει ανάληψη της ευθύνης για την επίθεση της Αγίας Παρασκευής ούτε αποστολή προκήρυξης, παρ΄ ότι έχουν παρέλθει 17 ημέρες από τότε. Υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. εκφράζουν φόβους ότι «ίσως οι δράστες της επίθεσης ετοιμάζουν νέο χτύπημα με στόχο αυτή τη φορά να υπάρχει νεκρός αστυνομικός». Επιπλέον πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η επίθεση αυτή είναι έργο μιας νέας ένοπλης ομάδας που σχεδιάζει να προχωρήσει σε σειρά δολοφονικών επιθέσεων.
Τις σχετικές έρευνες πραγματοποιούν από κοινού η νέα ηγεσία της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας αλλά και η ΕΥΠ, που εξετάζουν εκ νέου τους φακέλους που έχουν σχηματισθεί για τη δράση των οργανώσεων «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς», «Σέχτα Επαναστατών», «Λαϊκή Θέληση» και «Επαναστατικός Αγώνας».
Στο Εφετείο η δικογραφία των «Πυρήνων»
Στο Εφετείο Αθηνών διαβιβάζεται η δικογραφία για την οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» μετά το ομόφωνο «ναι» της Ολομέλειας για τη διενέργεια της ανάκρισης από εφέτη-ανακριτή. Συγκεκριμένα οι 125 πρόεδροι Εφετών και εφέτεςαπό τους συνολικά 244 που υπηρετούν στο Εφετείο της πρωτεύουσας- που ήταν παρόντες κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της Ολομέλειας του Εφετείου Αθηνών συντάχθηκαν με την άποψη του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ιωάννη Τέντε, ο οποίος επικαλούμενος την «εξαιρετική φύση και τη σοβαρότητα της υπόθεσης» είχε ζητήσει να διενεργηθεί η ανάκριση από ανώτερο δικαστικό λειτουργό. Τα μέλη της Ολομέλειας, αφού έκαναν αποδεκτή την πρόταση του κ. Τέντε, όρισαν ως ανακριτή της υπόθεσης τον εφέτη κ. Δημήτρη Φλέγκα και ως αναπληρωτή του τον εφέτη κ. Κωνσταντίνο Μπαλτά.
ΕΘΝΟΣ
Προβάδισμα Σαμαρά
Με πέντε μονάδες διαφορά προηγείται ο Αντ.Σαμαράς, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση που διενεργήθηκε μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας με τον Δ.Αβραμόπουλο. Με πλαίσιο αρχών 16 σημείων για τη ΝΔ του αύριο απάντησε η υποψήφια
12/11/2009
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=8256815#
Με πέντε μονάδες διαφορά προηγείται ο Αντώνης Σαμαράς και όχι η Ντ.Μπακογιάννη, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση που διενεργήθηκε μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας Σαμαρά-Αβραμόπουλου. Με ένα πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο 16 αρχών για τη ΝΔ του αύριο απάντησε η υποψήφια στον συνυποψήφιό της.
Η δημοσκόπηση που διενεργήθηκε από την εταιρεία Metron Analysis, για λογαριασμό του NewsIt, μετά την ανακοίνωση της συμπόρευσης Σαμαρά-Αβραμόπουλου, δείχνει ότι ο κ.Σαμαράς προηγείται στις προτιμήσεις με 43,9% έναντι 38,7% της Ντόρας Μπακογιάννη και ακολουθεί ο Παναγιώτης Ψωμιάδης με 11,1%.
Στο ερώτημα αν χρειαστεί δεύτερος γύρος ποιόν υποψήφιο θα επιλέξετε, οι ψηφοφόροι της ΝΔ απάντησαν: Σαμαράς 48,5%, Μπακογιάννη 44,6%.
* Το EthnosOnline, κατά τη μεταφορά των στοιχείων από τον πίνακα της δημοσκόπησης, εκ παραδρομής δημοσίευσε πιο νωρίς αντίστροφα τα ποσοστά των δύο υποψηφίων που προηγούνται.
Κάποιοι ενοχλήθηκαν
Στο μεταξύ ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε τη χθεσινή του ομιλία στο Νέο Ηράκλειο για να δώσει απάντηση στην αιχμηρή δήλωση της κ.Μπακογιάννη περί "ευκαιριακής συμμαχίας" του με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο.
«Όσο προσπαθούν να τραυματίσουν την προσπάθειά μας με προσωπικούς υπαινιγμούς δεν ενοχλούν εμάς, θυμώνουν τον απλό κόσμο της παράταξης», τόνισε. "Δεν μειώνουν την απήχηση των προτάσεων μας. Την ενισχύουν», πρόσθεσε και επεσήμανε ότι ο κόσμος ζητάει μόνο ενότητα.
Ανέφερε δε πως σχεδιάζει «τη μεγαλύτερη και καλύτερη ΝΔ, στην οποία χωράνε όλοι. Όποιον κι αν ψήφισαν», τονίζοντας ότι δεν αισθάνεται ότι έχει εσωκομματικό αντίπαλο, αλλά αντίπαλός του είναι η ήττα.
Σε ό,τι αφορά την ιδεολογική ταυτότητα, ο κ. Σαμαράς υπογράμμισε ότι δεν προωθεί την περιχαράκωση, αλλά την επέκταση της επιρροής της ΝΔ παντού. «Δεν θα αφήσουμε να μετακινηθεί η Ν.Δ. Δεν θα γίνουμε το κόμμα των μεταλλαγμένων», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Ο στείρος κυβερνητισμός μας χαντάκωσε. Πρέπει να αποφύγουμε τη διαχειριστική μιζέρια. Δεν πρέπει να αφοπλιστούμε ιδεολογικά, αλλιώς θα συρρικνωθούμε. Η σιωπή των ιδεών είναι ουσιαστικά η σιωπή των αμνών. Λέμε όχι στη σιωπή των ιδεών! Η ιδεολογική ηγεμονία είναι εφαρμοσμένη συνταγή σε όλα τα σύγχρονα κεντροδεξιά κόμματα», σημείωσε.
Απηύθυνε τέλος κάλεσμα συμμετοχής στις εκλογές, τονίζοντας: «Το ποτάμι, η βάση μας, πρέπει να πάει στις κάλπες. Πρέπει να ψηφίσει».
Πλαίσιο αρχών
Η κ.Μπακογιάννη, από την πλευρά της, ανακοίνωσε πλαίσιο αρχών για τη ΝΔ του αύριο. «Είναι ένα πλαίσιο αρχών συνεπές με την ιδεολογία μας τον κοινωνικό φιλελευθερισμού», σημείωσε στη δήλωσή της, καλώντας παράλληλα «όλους να καταθέσουν τις δικές τους θέσεις και να συζητήσουμε το πως θα ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών».
Ανέφερε εξάλλου με νόημα ότι «η μάχη για τη ηγεσία είναι καθαρά πολιτική και η βάση της ΝΔ θα πρέπει να ξέρει ποιος εγγυάται την προοπτική του κόμματος και ποιος την περιχαράκωση του».
Σε γενικές γραμμές το "σύγχρονο πατριωτικό όραμα για μια δυνατή Νέα Δημοκρατία, για μια δυνατή Ελλάδα" όπως το χαρακτηρίζει η Ντ.Μπακογιάννη, συνίσταται στα εξής:
• Ενίσχυση του ρόλου της Ελλάδας, ως δύναμης ειρήνης και σταθερότητας
• Καταπολέμηση της διαφθοράς, της αδιαφάνειας και των πελατειακών σχέσεων ώστε να ανακτήσει η ΝΔ το ηθικό πλεονέκτημα
• Ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, με πίστη στην ατομική ελευθερία που συνοδεύεται από ατομική ευθύνη
• Ενίσχυση του κοινωνικού κράτους αλλά και ίσες ευκαιρίες για όλους
• Σύγχρονο μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία, την εξωστρέφεια και την παραγωγή
• Υποστηρίζουμε μια δραστική πολιτική μείωσης των κρατικών δαπανών σε αντίθεση με τη σοσιαλιστική εμμονή στην υψηλή φορολόγηση
• Δίκαιο και αποτελεσματικό κράτος που πολεμά τα καρτέλ και τα μονοπώλια και εξασφαλίζει ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες
• Ρήξη με τα οργανωμένα συμφέροντα
• Στήριξη της νέας γενιάς, διαρκής ποιοτική αξιολόγηση στην Παιδεία, κατάργηση του ασύλου και του κρατικού μονοπωλίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
• Ενίσχυση της αστυνόμευσης για την αποτελεσματικότερη πρόληψη του κοινού εγκλήματος
• Ενισχυση του θεσμού της οικογένειας
• Προστασία του περιβάλλοντος μέσω μιας συμμαχίας κράτους, αγοράς, καταναλωτών και της κοινωνίας των πολιτών
• Απελευθέρωση των κρυμμένων δυνατοτήτων της περιφέρειας και της υπαίθρου
• Ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς σε πηγή ισχύος για την Ελλάδα
• Ουσιαστική ενίσχυση της ανεξαρτησίας και της αποτελεσματικότητας της δικαιοσύνης
• Θα αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε είδος δημαγωγίας, λαϊκισμού και κολακείας, με στόχο το πρόσκαιρο κομματικό ή άλλο όφελος
Καταλήγοντας η κ. Μπακογιάννη υπογραμμίζει ότι «η Νέα Δημοκρατία χρειάζεται ανανέωση παντού. Διαρκή ανανέωση και προσαρμογή στα δεδομένα της εποχής, μέσα από την καλλιέργεια μιας κουλτούρας διαλόγου, τη σύναψη ενός ''Συμβολαίου Τιμής'' με την κοινωνία».
Εξηγεί δε πως «η ανανέωση δεν είναι μόνο θέμα προσώπων. Η Νέα Δημοκρατία, άλλωστε, δεν είναι ένα μωσαϊκό προσωπικοτήτων. Η ανανέωση είναι πάνω από όλα θέμα νοοτροπίας, νέων ιδεών, νέου περιεχομένου. Μια Νέα Δημοκρατία με νέο Πρόεδρο και παλιά νοοτροπία, δεν έχει μέλλον».
Wednesday, November 11, 2009
Tsakthan Daily, 12 November 2009 - - ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ 2
Tsakthan Daily, 12 November 2009
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ 2
Το πλουραλιστικό μοντέλο
Η χαρακτηριστικότερη ανάλυση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είναι αυτή των S. & B. Webb. Σε σχέση με τους άλλους θεωρητικούς, οι Webb, παρά την αποδοχή της θεωρίας περί της απόκλισης των σκοπών, είναι πιο πρόθυμοι να αναγνωρίσουν ότι τα συνδικάτα και οι αξιωματούχοι τους είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα και να καλύψουν τις ανάγκες των μελών των οργανώσεών τους. Αυτή η άποψή τους στηρίζεται σε δύο παραδοχές: πρώτον, ότι υπάρχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα μεταξύ των εργοδοτών και των εργατών και, συνεπώς, οι δεύτεροι χρειάζονται την ανεξάρτητη οργάνωσή τους σε συνδικάτα και, δεύτερον, ότι η συλλογική οργάνωση των εργαζομένων αντισταθμίζει την αδυναμία του μεμονωμένου εργαζόμενου απέναντι στον εργοδότη. Υποστηρίζουν, επίσης, ότι η συλλογική διαπραγμάτευση αποτελεί την κύρια δραστηριότητα των συνδικάτων και τη βασική μέθοδο προώθησης των συμφερόντων των εργαζομένων, χωρίς να παραγνωρίζουν την ενδεχόμενη σύγκρουση συμφερόντων ηγεσίας – μελών κατά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις ή ακόμη και μετά τη συμφωνία των διαπραγματευτών των δύο πλευρών για σύναψη συλλογικής σύμβασης.
Από τη σύγκρουση αυτή διαφαίνεται το ξεχωριστό ενδιαφέρον των δύο ομάδων του συνδικάτου: η βάση ενδιαφέρεται κυρίως για το άμεσο αποτέλεσμα της συλλογικής διαπραγμάτευσης ενώ η ηγεσία προσπαθεί να μετριάσει τις απαιτήσεις της βάσης για να σιγουρέψει τη θέση του συνδικάτου μέσα στην επιχείρηση ως βασικού διαπραγματευτή με τον εργοδότη. Τα «θεσμικά συμφέροντα» της συνδικαλιστικής οργάνωσης πρέπει, σύμφωνα με τους συγκεκριμένους θεωρητικούς, να υπερασπίζονται μαζί με τα άμεσα συμφέροντα των μελών της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Είναι στη φύση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, τονίζουν, να υπάρχουν αυτές οι εσωτερικές συγκρούσεις που αφορούν τη σχέση της συλλογικής διαπραγμάτευσης και τη βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη εξυπηρέτηση των μελών.
Το μοντέλο της πολιτικής οικονομίας
Οι θεωρητικοί που ανέπτυξαν αυτό το μοντέλο με βάση τη μελέτη των περιπτώσεων της Αυστρίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας εξηγούν το γεγονός της συνύπαρξης χαμηλού πληθωρισμού και σχετικά πλήρους απασχόλησης κατά τη μεταπολεμική περίοδο εισάγοντας την έννοια του «κορπορατισμού» που δηλώνει την ένταξη – ενσωμάτωση της οργανωμένης εργασίας στο σύστημα της τριμερούς συνεργασίας συνδικάτων – εργοδοτών - κράτους. Η διαπραγματευτική δυνατότητα των συνδικαλιστικών οργανώσεων μειώνεται προς όφελος της δυνατότητάς τους να ασκούν επιρροή στις κρατικές οικονομικές, δημοσιονομικές και κοινωνικές πολιτικές. Μελετώνται, ως εκ τούτου, οι συνθήκες που συμβάλλουν στην κατεύθυνση επίτευξης ενός σταθερού «ιστορικού συμβιβασμού» μεταξύ της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων τάξεων και ομάδων των καπιταλιστικών αυτών κοινωνιών. Η εστίαση των θεωρητικών φακών κατευθύνεται στα είδη των εντάσεων που προκαλούνται στις σχέσης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και μελών των συνδικάτων.
Σε σχέση με τους πλουραλιστές, οι θεωρητικοί του μοντέλου της πολιτικής οικονομίας ασχολούνται αποκλειστικά με τις κεντρικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και ομοσπονδίες ενώ οι ίδιοι πλουραλιστές δίνουν έμφαση στο μεμονωμένο συνδικάτο και τις σχέσεις της ηγεσίας με τα μέλη του. Γι’ αυτό και οι πρώτοι έχουν την τάση να ασκούν κριτική στις μεμονωμένες συνδικαλιστικές οργανώσεις και στα συνδικάτα που αποσπούν ξεχωριστές παραχωρήσεις από τους εργοδότες μέσω των συλλογικών διαπραγματεύσεων με τους εργοδότες τους και τα κατηγορούν ότι συμβάλλουν στην αύξηση των πληθωριστικών πιέσεων επιφέροντας ανεργία και συνολική υποβάθμιση της εργατικής τάξης και επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων. Υποστηρίζουν ότι μέσω της συμμετοχής στη διαμόρφωση των κρατικών πολιτικών τα συνδικάτα είναι σε θέση μεσομακροπρόθεσμα να βελτιώσουν τη θέση των μελών τους (κοινωνικός μισθός, φορολογικές ελαφρύνσεις κλπ). Εξάλλου, υποστηρίζουν, η συμμετοχή στη διαμόρφωση των κρατικών πολιτικών έχει θετικές επιπτώσεις τόσο στη θέση της εργατικής τάξης ως συνόλου (λιγότερη ανεργία, χαμηλότερος πληθωρισμός κλπ) όσο και στη θέση των λιγότερο ευνοημένων εργατικών στρωμάτων (ανειδίκευτοι, γυναίκες, νέοι) και των αποκλεισμένων από τα συνδικάτα (άνεργοι, συνταξιούχοι, νοικοκυρές κλπ.). Η κεντρική παρέμβαση των συνδικαλιστικών οργανώσεων μέσω της κορπορατιστικής συμμετοχής αναδεικνύει ολοένα και περισσότερο το ρόλο των κεντρικών γραφειοκρατιών των εθνικών συνδικάτων και ομοσπονδιών. Θεσμοποιείται και υποστηρίζεται με νομικές μορφές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες η ύπαρξη, δραστηριοποίηση και ανάπτυξη των αξιωματούχων των συνδικάτων και προωθούνται οι «θεσμικές ανάγκες» τους μέσω της παραχώρησης κρατικών πόρων.
Όμως, όπως τονίσαμε πιο πάνω, εγείρονται αμφισβητήσεις και εντάσεις μεταξύ ηγεσίας και μελών και στην περίπτωση της κορπορατιστικής διευθέτησης. Πρώτα απ’ όλα, λόγω της διαφορετικής εκτίμησης σχετικά με το χρόνο όσον αφορά την αξιολόγηση του κόστους και του κέρδους που συνεπάγεται μια τέτοια συμμετοχή στη διαμόρφωση των κρατικών πολιτικών. Η μακροπρόθεσμη απόδοση των μέτρων που προσδοκούν οι συνδικαλιστές ηγέτες των εθνικών συνδικάτων δεν γίνεται άμεσα και εύκολα αποδεκτή από μεγάλο αριθμό μελών που γίνεται προσπάθεια να πειστούν για να συμφωνήσουν στην επιβράδυνση των άμεσων μισθολογικών αυξήσεων, ή ακόμη και στη μείωση των μισθών, προκειμένου να απολαύσουν στο μέλλον τις όποιες θετικές συνέπειες της κρατικής πολιτικής. Η αβεβαιότητα μπροστά σε ένα απροσδιόριστο και χαοτικό μέλλον έρχεται σε άμεση και έντονη αντίθεση με τη γραμμική αντίληψη των κρατικών τεχνοκρατών και των συνδικαλιστών ηγετών που βλέπουν την κοινωνία μέσα από τα κεντρικά γραφεία των υπουργείων και των συνδικάτων. Επίσης, είναι δυνατόν να προκύπτουν νέα προβλήματα σχετιζόμενα με την «οικουμενική» φύση των παροχών που κερδίζονται λόγω της κορπορατιστικής συναλλαγής, όπως το φαινόμενο των «τσαμπατζήδων» (free-riders) ή προβλήματα σχετικά με την απόδοση προτεραιότητας στην πλήρη εκμετάλλευση της διαδικασίας των συλλογικών διαπραγματεύσεων αντί της συμμετοχής στην κορπορατιστική συναλλαγή . Τέλος, πολλές φορές είναι δυνατό να διακυβεύεται η ταξική αλληλεγγύη όταν υπάρχει είτε στενά ιεραρχημένη εσωτερική αγορά εργασίας στο χώρο των επιχειρήσεων είτε μεγάλη ανισότητα στη γενικότερη αγορά εργασίας με αποτέλεσμα την ύπαρξη σχετικά προνομιούχων στρωμάτων που θυσιάζουν τη στρατηγική της συμπαράστασης προς τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα μπροστά στην κατοχύρωση των στενών βραχυπρόθεσμων συντεχνιακών συμφερόντων τους.
Η ερμηνεία αυτή περί κορπορατισμού έχει θετικά στοιχεία στο βαθμό που επισημαίνει τις συνέπειες της ενσωμάτωσης του συνδικαλιστικού κινήματος στους κόλπους του κράτους δεν παύει όμως να αποτελεί μια ερμηνεία που αδυνατεί να ξεφύγει από τη στενά εννοούμενη οικονομική ορθολογική ανάλυση και να λάβει υπόψη της και άλλους κοινωνικούς παράγοντες που ενδεχομένως να επηρεάζουν τις πολιτικές συμπεριφορές της ηγεσίας και των μελών των συνδικάτων. Επομένως δεν επαρκεί για την ερμηνεία του φαινομένου της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Τα μαχαίρια
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Μακεδόνας & Νατάσα Μακρυνικόλα ( Ντουέτο )
Άιντε τα μαχαίρια, τα πιστόλια
τα φορούσες για βραχιόλια
και διαμάντια δακτυλίδια
τα φορούσες για στολίδια
Με το αχ λιποθυμούσες
με το βαχ θαυματουργούσες
κι άρχιζες ακροβασίες
μ΄ επικίνδυνες ουσίες.
Άιντε κι επειδή οι ειδωλολάτρες
έμαθες φορούσαν χάντρες
ντύθηκες μέσα στη χάντρα
και κουνιόσουνα σαν βάρκα.
Με το αχ λιποθυμούσες
με το βαχ θαυματουργούσες
κι άρχιζες ακροβασίες
μ' επικίνδυνες ουσίες.
TO BHMA
«Στην Αθήνα να γίνει η δίκη του Κορκονέα»
Η μητέρα του Αλέξη Γρηγορόπουλου τονίζει ότι η δίκη στην Αμφισσα της στερεί το δικαίωμα να υπερασπιστεί τη μνήμη του γιου της
ΡΕΠΟΡΤΑΖ Π. ΤΣΙΜΠΟΥΚΗΣ | Αθήνα - Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009
Να διεξαχθεί στην Αθήνα η δίκη των δύο ειδικών φρουρών Επ. Κορκονέα και Β. Σαραλιώτη για τον θάνατο του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια πριν από έναν χρόνο ζητεί με χθεσινή δήλωσή της η μητέρα του ανηλίκου κυρία Τζίνα Τσαλικιάν.
Η κυρία Τσαλικιάν σημειώνει ότι η μεταφορά της έδρας του δικαστηρίου «αποδυναμώνει το δικαίωμά της να υπερασπιστεί τη μνήμη του αθώου νεκρού γιου της, ο οποίος υπήρξε και θύμα μιας πρωτοφανούς εκστρατείας κατασυκοφάντησής του από τους δράστες, το οικογενειακό τους περιβάλλον και τον δικηγόρο».
Με την αλλαγή του τόπου διεξαγωγής της δίκης, σημειώνει η μητέρα του 15χρονου μαθητή, παρακωλύεται ουσιαστικά η ομαλή διεξαγωγή της δίκης και περιορίζεται κατά πολύ η δημοσιότητά της. Ακόμη, κάνει έκκληση στην πολιτεία να αποκαταστήσει την αδικία και να γίνει η δίκη στην Αθήνα.
Σήμερα οι συνήγοροι της οικογενείας του μαθητή θα καταθέσουν στην ηγεσία του Αρείου Πάγου αίτημα για να μη γίνει η δίκη στην Αμφισσα αλλά στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, εκεί όπου έγινε η δίκη των μελών της 17Ν και του ΕΛΑ. Αρχικά η δίκη είχε οριστεί να γίνει στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χαλκίδας στις 15 Δεκεμβρίου. Ακολούθησαν όμως διαμαρτυρίες τοπικών φορέων και σχετικό έγγραφο της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ευβοίας που εξέφρασαν φόβους επεισοδίων και ζημιών στα καταστήματα της Χαλκίδας καθώς τα δικαστήρια είναι στο κέντρο της πόλης.
Κατόπιν αυτών το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, έπειτα από εισήγηση του Εισαγγελέα κ. Ιωάννη Τέντε, αποφάσισε η δίκη να γίνει στο ΜΟΔ Αμφισσας. Μόλις όμως αυτό έγινε γνωστό άρχισαν οι αντιδράσεις των τοπικών φορέων του Νομού Φωκίδας προκειμένου να μη γίνει η δίκη στην Αμφισσα.
Σε σύσκεψη που έγινε στη Νομαρχία Φωκίδας και στην οποία μετείχαν εκπρόσωποι των τοπικών φορέων ο νομάρχης κ. Νικόλαος Φουσέκης τόνισε ότι «δεν είναι δυνατόν να δεχθεί η Αμφισσα και η Φωκίδα την πραγματοποίηση της δίκης».
Ο κ. Φουσέκης χαρακτήρισε την απόφαση του Αρείου Πάγου για μεταφορά του τόπου διεξαγωγής της δίκης «έκπληξη » και υπογράμμισε ότι μεταξύ των λόγων που συνηγορούν αρνητικά σε αυτή την απόφαση είναι ότι «πρόκειται για μικρή πόλη, σε μικρή απόσταση από την Αθήνα, με το Δικαστικό Μέγαρο στο κέντρο της, όπως επίσης με μικρή και ταλαιπωρημένη αγορά». Ανάλογες ήταν και οι θέσεις που εξέφρασαν ο δήμαρχος της Αμφισσας κ. Ασημάκης Ασημακόπουλος αλλά και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου κ. Ευάγγελος Μυταράς.
Η ηγεσία του Αρείου Πάγου αναμένει το αίτημα των συνηγόρων της οικογενείας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και θα αποφασίσει εκ νέου.
Η ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΤΖΙΝΑΣ ΤΣΑΛΙΚΙΑΝ
«Δήλωση Με έκπληξη και πικρία πληροφορούμαι ότι η Δικαιοσύνη έκανε δεκτό το αίτημα του συνηγόρου των δολοφόνων του παιδιού μου να διεξαχθεί η δίκη εκτός Αθηνών, αρχικά στη Χαλκίδα και μετέπειτα στην Αμφισσα.
Με τη μεταφορά της έδρας αποδυναμώνεται το δικαίωμά μου να υπερασπίσω τη μνήμη του αθώου 15χρονου νεκρού γιου μου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο οποίος υπήρξε και θύμα μιας πρωτοφανούς εκστρατείας κατασυκοφάντησής του από τους δράστες, το οικογενειακό τους περιβάλλον και τον κ. Κούγια, διότι:
1. Παρακωλύεται ουσιαστικά η ομαλή διεξαγωγή της δίκης με το να παρεμποδίζεται η προσέλευση μαρτύρων (μεταξύ των οποίων υπάρχουν και μαθητές), οι οποίοι καλούνται να διανύσουν μεγάλη απόσταση ως το δικαστήριο της Αμφισσας.
2. Αντικαθίστανται ένορκοι οι οποίοι τελούν σε άμεση τοπική σχέση με τα περιστατικά με άλλους που δεν έχουν αυτό το προσόν.
3. Περιορίζεται κατά πολύ η αρχή της δημοσιότητας της δίκης. Κάνω λοιπόν έκκληση στη συντεταγμένη πολιτεία να αποκαταστήσει αυτή την αδικία και να διεξαχθεί η δίκη στην Αθήνα.
Τζίνα Τσαλικιάν»
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=298782&dt=12/11/2009
Ανοίγει ξανά η συζήτηση για τις σχέσεις ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΙΤΣΙΚΑ | Αθήνα - Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009
Ανω-κάτω είναι η Κουμουνδούρου, στην οποία αναπτύσσεται διαμάχη απόψεων για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει πολιτική συμμαχία ή θα μετεξελιχθεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα. Τριβές προκάλεσε στη χθεσινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ η τοποθέτηση του προέδρου του ΣΥΝ κ. Αλ.Τσίπρα, ο οποίος πρότεινε να διερευνηθεί η δυνατότητα μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα, το οποίο- όπως είπε - είτε με ομοσπονδιακό χαρακτήρα είτε όχι θα μπορούσε να συγκροτηθεί υπό αυτή τη μορφή τον Ιούλιο, σε επανιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό από τη μια για να μη θεωρηθεί ότι για την «αποσταθεροποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται ο ΣΥΝ και από την άλλη γιατί ένα τέτοιο εγχείρημα μπορεί να είναι θελκτικό και για ανένταχτους της Αριστεράς.
Εντονη υπήρξε η αντίδραση από στελέχη της πλειοψηφούσας τάσης του ΣΥΝ, το Αριστερό Ρεύμα, το οποίο ωστόσο εμφανίστηκε διχασμένο. Οι κκ. Δ. Βίτσας, Δ. Κορωνάκης , Αν. Καρίτζης και Β. Αποστόλου συντάχθηκαν με την άποψη Τσίπρα, που προτείνει να ανοίξει η συζήτηση για τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι κκ. Στ.Λεουτσάκος και Αλ. Φλαμπουράρης, όπωςκαι η κυρία Σόφη Παπαδόγιαννη, τοποθετήθηκαν αρνητικά.
Οπως λένε στελέχη του Ρεύματος, δεν είναι ώριμο αίτημα η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε συμπαγές πολιτικό σχήμα, ενώ σημειώνουν ότι θα μπορούσε αυτό να οδηγήσει στη «ρευστοποίηση» του ΣΥΝ στο σχήμα. Από την άλλη, οι προϋποθέσεις που θέτει η ηγεσία της Κουμουνδούρου μιλώντας για ενιαίο πολιτικό οργανισμό με βάση τον «δημοκρατικό δρόμο για τον Σοσιαλισμό» και «τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό με συμμετοχή στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ)» κάνουν στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας να μην ανησυχούν με την πρόταση του κ. Τσίπρα. Ωστόσο, η Πτέρυγα διά του κειμένου του κ. Σπ. Λυκούδη επιμένει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει με τη μορφή που γεννήθηκε, δηλαδή ως πολιτική συμμαχία στη βάση συναίνεσης και ομοφωνιών.
Οι αντιδράσεις οι οποίες υπήρξαν οδήγησαν τον κ. Τσίπρα να θέσει ως πλαίσιο εισήγησης προς την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή τρία σημεία: σήμερα με τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συζητηθεί η πολιτική κατεύθυνση, να τεθεί ως «κόκκινη γραμμή» το κείμενο Φλαμπουράρη (μητρώο ανένταχτων, οι οποίοι θα συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ, με τα μέλη των συνιστωσών) και να ανοίξει μια συζήτηση επί της διαδικασίας για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, με προαπαιτούμενα ότι θα συνεχίζεται η αυτονομία των συνιστωσών και η αλληλεγγύη μεταξύ τους.
Πάντως, υπάρχουν στελέχη που διαβλέπουν ότι η πρόταση για μετεξέλιξη χρησιμοποιείται σαν καταλύτης από τον κ. Τσίπρα ώστε να οδηγήσει τον ΣΥΝ σε συνέδριο. Μένει να φανεί αν ο κ. Τσίπρας θα ζητήσει να τεθεί σε ψηφοφορία στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή (ΚΠΕ) του ΣΥΝ η πρότασή του να συζητηθεί το ζήτημα της μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα ή απλώς το ρίχνει στο τραπέζι... Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικρατεί και των έντονων διεργασιών είναι το γεγονός ότι η συνεδρίαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ θα γίνει την ερχόμενη Κυριακή, αλλά δεν θα είναι διήμερη, όπως είχε προγραμματιστεί. Και αυτό γιατί το Σάββατο θα γίνει η πανελλαδική συνάντηση των στελεχών του Αριστερού Ρεύματος, που αναζητεί κοινή γραμμή, ενώ και η Ανανεωτική Πτέρυγα συντονίζει τις επόμενες κινήσεις της...
Αργά χθες το βράδυ στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ύστερα από πολύωρη συνεδρίαση, όλες οι συνιστώσες πλην ΣΥΝ συμφώνησαν σε ένα κείμενο-εισήγηση εν όψει της Πανελλαδικής Οργανωτικής Συνδιάσκεψης του σχήματος που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αποφάσεις και τις διαθέσεις της Κουμουνδούρου. Αναφέρεται σε ενιαίο μητρώο μελών, είτε είναι ενταγμένα σε συνιστώσες είτε όχι, ενώ περιλαμβάνει τη συγκρότηση κεντρικής συντονιστικής επιτροπής, ως ενδιάμεσου οργάνου μεταξύ Γραμματείας και νομαρχιακών και τοπικών επιτροπών. Ο κ. Τσίπρας και στελέχη του ΣΥΝ ανέπτυξαν απόψεις οι οποίες κινήθηκαν σε τελείως διαφορετικό μήκος κύματος από το κείμενο, το οποίο πάντως θα θέσουν προς συζήτηση στα όργανα του ΣΥΝ.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=298776&dt=12/11/2009
TA NEA
Βαβέλ ο ΣΥΝ για τον ΣΥΡΙΖΑ
«Όχι» στην πρόταση Τσίπρα για τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο κόμμα ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Βούλα Κεχαγιά
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009
Το «όχι» της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού εισέπραξε χθες ο Αλέξης Τσίπρας καταθέτοντας στο όργανο την πρότασή του για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα.
Αυτήν τη φορά οι αντιδράσεις δεν προήλθαν μόνο από την Ανανεωτική Πτέρυγα, που δεν μπαίνει καν στη διαδικασία συζήτησης μιας τέτοιας προοπτικής, αλλά και από το λεγόμενο βαθύ Αριστερό Ρεύμα που αρνήθηκε να συναινέσει στη δημιουργία ενός νέου κόμματος.
Η άρνηση του Συνασπισμού να συνυπογράψει την εισήγηση του αρχηγού του βρίσκει την Κουμουνδούρου (ΣΥΝ) και τη Βαλτετσίου (ΣΥΡΙΖΑ) να αναμετρώνται σε ένα σκληρό μπρα ντε φερ εν όψει της πανελλαδικής συνδιάσκεψης του πολιτικού φορέα σε σχέση με τη μορφή και την οργανωτική του λειτουργία. Πάντως η μη αποδοχή της πρότασης Τσίπρα δεν σημαίνει κατ΄ ανάγκην ότι ο πρόεδρος του Συνασπισμού δεν θα διστάσει να φέρει σε ψηφοφορία το συγκεκριμένο θέμα στην επικείμενη Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΝ σχολίαζε χθες κορυφαίος παράγων της Κουμουνδούρου. Βεβαίως, προσέθετε πως μία τέτοια κίνηση θεωρείται υψηλού ρίσκου δεδομένου ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν κατόρθωσε να περάσει το περασμένο καλοκαίρι από την Κ.Ε. ούτε την πρότασή του για διενέργεια έκτακτου συνεδρίου του Συνασπισμού.
Η απόρριψη της πρότασης Τσίπρα, πίσω από την οποία κάποιοι βλέπουν προσπάθεια του προέδρου του ΣΥΝ να μπλοφάρει για να επέλθει η ρήξη με τον ΣΥΡΙΖΑ, χθες εμφάνισε διχασμένο το πλειοψηφικό Ρεύμα της Κουμουνδούρου. Στην εισήγηση Τσίπρα από τα παρόντα μέλη αντέδρασαν οι Αλέκος Φλαμπουράρης, Στάθης Λεουτσάκος και Σόφη Παπαδόγιαννη που επιθυμούν τη διατήρηση του ισχύοντος status και συναίνεσαν οι Δημήτρης Βίτσας, Τάσος Κορωνάκης, Ανδρέας Καρίτζης, Βαγγέλης Αποστόλου. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης απουσίαζε, ωστόσο με δηλώσεις του στο «Κόκκινο» κατέστησε σαφές ότι δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση τη δημιουργία κόμματος: «Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει ένα συμμαχικό σχήμα» είπε χαρακτηριστικά.
Την ίδια ώρα οι περισσότερες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν στην πρόταση η σύνθεση των οργάνων να ορίζεται ως εξής: το 1/3 από τον ΣΥΝ, το 1/3 από ανένταχτους και το άλλο 1/3 από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός το οποίο έχει προκαλέσει την αγανάκτηση της Κουμουνδούρου αφού ουσιαστικά ο Συνασπισμός «θα εξαφανιστεί».
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ
του Συνασπισμού αρνήθηκε να συνυπογράψει την εισήγηση του αρχηγού για μετεξέλιξη της πολιτικής συμμαχίας σε ενιαίο κόμμα
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4545690&ct=1
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Αλλεπάλληλες διαβουλεύσεις για τα οργανωτικά
http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5352487&publDate=12/11/2009
Ολοκληρώθηκε χτες βράδυ η συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και η συζήτηση επί των προτάσεων που έχουν κατατεθεί για την οργανωτική ανασυγκρότησή του, ενόψει της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης που θα πραγματοποιηθεί εκτός απροόπτου το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Νοέμβρη. Η Γραμματεία κατέληξε να περιμένει τις τελικές αποφάσεις του ΣΥΝ που θα παρθούν στη συνεδρίαση της ΚΠΕ το Σαββατοκύριακο και θα συνεδριάσει εκ νέου τη Δευτέρα, έχοντας ωστόσο δεδομένο ότι όλες οι άλλες συνιστώσες συμφωνούν με την πρόταση που έχουν επεξεργαστεί οι Γ. Μπανιάς και Γ. Σαπουνάς.
Νωρίτερα χτες είχε συνεδριάσει και η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ όπου φάνηκε απ' τις τοποθετήσεις να πλειοψηφούν εκείνοι που απορρίπτουν κάθε σκέψη μετεξέλιξης του σχήματος σε ενιαίο κόμμα. Η πρόταση που διλημματικά θέτει στον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλ. Τσίπρας, ενιαίο κόμμα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, συμμετοχή στο «Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς» και στόχο το «δημοκρατικό σοσιαλισμό» ή συμμαχία με ορισμένες οργανωτικές βελτιώσεις, διχάζει και τον ΣΥΝ. Παρόλα αυτά και τα στελέχη του που την απορρίπτουν κρατούν χαμηλούς τόνους, γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή απ' τις άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Αγνωστο παραμένει αν ο πρόεδρος του ΣΥΝ θα θέσει την πρότασή του αυτή, παρότι απορρίπτεται απ' την (διατασική) πλειοψηφία της ΠΓ, στην κρίση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος που συγκαλείται για να εγκρίνει κάποια απ' τις 4 προτάσεις που έχουν κατατεθεί και αφορούν στα οργανωτικά του ΣΥΡΙΖΑ. Επικρατέστερη παραμένει αυτή που έχει επεξεργαστεί ο Αλ. Φλαμπουράρης και προβλέπει ότι τα μέλη των συνιστωσών θα είναι συγχρόνως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και εγγραφή σε ειδικό μητρώο των ανένταχτων. Πρόταση για την οποία έχουν ήδη εκφραστεί αρνητικά οι άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Θλιβεροί συκοφάντες του σοσιαλισμού
Ομοβροντία του αστικού Τύπου με στόχο τη σπίλωση του σοσιαλισμού, της ΓΛΔ και του ΚΚΕ, με αφορμή τις φιέστες των ιμπεριαλιστών για το «Τείχος του Βερολίνου»
http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5352546&publDate=12/11/2009
Αποκαλυπτικά είναι για μια ακόμη φορά τα αντανακλαστικά γραφίδων και θαμώνων του αστικού Τύπου, που αποπειράθηκαν χτες να απαντήσουν στο περιεχόμενο και την ουσία των όσων δήλωσε σχετικά με το Τείχος του Βερολίνου η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, μετά την κατάθεση στεφανιού στο Σκοπευτήριο Καισαριανής την περασμένη Δευτέρα. Τέσσερα σχετικά άρθρα δημοσιεύονται χτες, σε τέσσερις διαφορετικές εφημερίδες, που συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό ως προς τα «δομικά» τους συστατικά. Δεν πρόκειται για αρθρογραφία που αποτυπώνει απλά κάποιες «διαφορετικές αναγνώσεις» ή «προσεγγίσεις» της Ιστορίας, γεγονός που επίσης είναι αντιδεοντολογικό και αντιεπιστημονικό. Η Ιστορία δεν μπορεί να έχει «πολλές και διαφορετικές αναγνώσεις». Κι αν έχει αυτό γίνεται σκόπιμα προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς που υπηρετούν τη σημερινή ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων.
Σχετικά λοιπόν με τα χτεσινά άρθρα, πρόκειται για επιθετική αρθρογραφία από τη σκοπιά της υπεράσπισης του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, με την επίκληση γεγονότων έξω από τις συνθήκες που αυτά διαδραματίστηκαν στην εποχή τους, όπως π.χ. το «Τείχος του Βερολίνου», οι επιθετικές υπονομευτικές ενέργειες των ιμπεριαλιστικών κρατών ενάντια στο σοσιαλισμό και στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ΓΛΔ). Πρόκειται επομένως για σκόπιμη προπαγάνδα από τη σκοπιά των επιτελείων του καπιταλισμού ενάντια σε όλους όσοι υπερασπίζονται τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε και τη ΓΛΔ. Αλλωστε η «επιχειρηματολογία» τους είναι πιστή αντιγραφή της συκοφαντικής προπαγάνδας κατά του σοσιαλισμού.
Στο «Βήμα», η αρθρογράφος της δεύτερης σελίδας ομολογεί εξ αρχής ότι «την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές και νικητές είναι οι καπιταλιστές», για να αναπαράγει σε όλη την υπόλοιπη έκταση του άρθρου της την Ιστορία απολύτως σύμφωνα με την αφήγηση των «νικητών». Στο συγκεκριμένο άρθρο αμφισβητείται ότι η ΓΛΔ διέτρεχε κινδύνους, έχοντας στο έδαφός της ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του καπιταλισμού, το Δυτικό Βερολίνο. Ειρωνικά η συντάκτριά του αποφαίνεται: «αυτό πιθανώς αναφέρεται σε κάποιο μοσχοβίτικο αναγνωστικό». Είναι προφανές ότι το «αναγνωστικό» που η ίδια συμβουλεύτηκε δεν ανέφερε ότι το 1961, χρονιά ανέγερσης του Τείχους, άρχισε η άμεση προετοιμασία για στρατιωτική επίθεση κατά της ΓΛΔ. Οτι σαν κέντρο δράσης γι' αυτή την επίθεση είχε επιλεχθεί το Δυτικό Βερολίνο, που μετατρεπόταν και στην πράξη σε πόλη αντισοσιαλιστικού μετώπου. Οτι τον Ιούλη του ίδιου χρόνου, ο τότε υπουργός Αμυνας της ΟΔΓ, Στράους, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στις ΗΠΑ, δήλωσε ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε τελειώσει ακόμη και ότι θα έπρεπε ο καθένας να ετοιμάζεται να δεχτεί μια «Κρίση Βερολίνου» κατά το φθινόπωρο που ακολουθούσε. Πόσο πιο καθαρά να το ομολογούσε ο ρεβανσιστής Στράους;
Ούτε βέβαια καταγράφεται στα «ιστορικά» κιτάπια που συμβουλεύονται οι αρθρογράφοι του Λαμπρακέικου ότι στις αρχές Αυγούστου 1961, οι δυνάμεις του NATO στην Κεντρική Ευρώπη τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού και ότι τα αμερικανικά τανκς έκαναν προκλητικά την εμφάνισή τους στο έδαφος της ΓΛΔ και διέσχισαν την Πύλη του Βρανδεμβούργου, προς το κέντρο του Ανατολικού Βερολίνου. Επινοήσεις «μοσχοβίτικων» ιστοριοδιφών, θα ανακράξει η αρθρογράφος, η οποία ομολογεί ότι εντρύφησε στην Ιστορία παρακολουθώντας «πρακτόρικες ταινίες», «εικαστικά βίντεο» και «βιβλία». Σπουδαίες πηγές για μια δημοσιολόγο που θέλει να παραδίδει και ιστορικά μαθήματα. Δεν γνωρίζει πράγματι, ή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»; «Σπουδαγμένη» δείχνει. Αλλά φαίνεται πως εκεί που σπούδασε αυτά της μάθανε, η ίδια αναφέρει τα «αναγνωστικά» της. Το σκεπτικό του άρθρου της και η βάναυση παραποίηση της Ιστορίας βεβαίως επαληθεύουν την ποιότητα των πηγών της.
«Ο κόσμος έζησε φρικτά» ισχυρίζεται, μιλώντας για το Ανατολικό Βερολίνο. Και σαν «κόσμο» παρουσιάζει το - σύμφωνο με τις καπιταλιστικές «αξίες» και «πρότυπα» - «Homo catanaloticus». Ο άνθρωπος της κατανάλωσης λοιπόν ζούσε φρικτά γιατί δεν μπορούσε να καταναλώνει «Levi's, Jack Daniels» και άλλα τέτοια «αγαθά». Καμιά εντύπωση δεν μας προκαλεί ο συλλογισμός. Αυτά είναι τα καταναλωτικά πρότυπα και οι αξίες του σιναφιού της. Το ότι δεν υπήρχε ανεργία, φτώχεια, ότι η μόρφωση, η υγεία, η ασφάλιση, ο ελεύθερος χρόνος για ανάπαυση, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, η στέγη ήταν πλήρως εξασφαλισμένα, αυτά για το σινάφι της δεν είναι αξίες, δεν είναι τίποτα. Ακριβώς γιατί ο καπιταλισμός δεν τα έχει λύσει. «Ουίσκι» λέει η κα Κέζα. Και ελευθερία φυγής. Οπως στον καπιταλισμό και ας μην μπορεί η πλειοψηφία των εργαζομένων να κάνει ούτε βδομάδα διακοπές. Αλλά τι τη νοιάζει την ίδια αυτό; Ελευθερία να κάνεις κάτι που δε μπορείς να κάνεις, είναι η πρότασή της.
Αυτό είναι το περιεχόμενο της «ελευθερίας» στον καπιταλισμό, και αυτονόητα την υπερασπίζεται το «Βήμα», σαν εφημερίδα ταγμένη να υπηρετεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Η οποία, τη μοναδική «ελευθερία» που αναγνωρίζει στους εργαζόμενους και το λαό είναι να εκμεταλλεύεται η ίδια την εργατική τους δύναμη και αυτοί με τη σειρά τους να καταναλώνουν τα «αγαθά» που με τα χέρια τους παράγουν, αλλά δεν ανήκουν στους ίδιους, ανήκουν στους καπιταλιστές.
Λίγο πιο «κλασικός» ένας άλλος συνάδελφός της στην «Καθημερινή», επενδύει στην προπαγάνδα περί «κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού», στην εξομοίωση του Χίτλερ με τον Στάλιν. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να εξισώσει τον ισραηλινό ιμπεριαλισμό και τα εγκλήματά του με τους Παλαιστίνιους θύματά του. Παρακάτω, προσπαθεί μάταια με τη σειρά του να αποδομήσει την πραγματικότητα ότι η ΓΛΔ κινδύνευε από υπονομευτικές και επιθετικές ενέργειες, χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα με αυτά του «Βήματος». «Ο κόκκινος στρατός απειλούσε τη Δυτική Γερμανία» γράφει. Και ας διαμόρφωσαν οι ΗΠΑ-Αγγλία-Γαλλία τη Δυτική Γερμανία με το στρατό τους ενάντια στην ΕΣΣΔ μετά τον πόλεμο, ενάντια στη ΓΛΔ. Αυτό δεν το λέει. Αν το πει θα αποκαλυφθεί όλη η κάλπικη προπαγάνδα του που είναι αναγκαία για να φέρει σε πέρας μια τέτοια δουλειά, κόντρα στο ΚΚΕ και στο σοσιαλισμό, υπερασπιζόμενος το σάπιο του σύστημα. Γι' αυτό η πραγματικότητα με ευκολία τον διαψεύδει.
Ποια είναι τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα της περιόδου μετά τη δημιουργία των δύο γερμανικών κρατών; Στο Δυτικό Βερολίνο δρούσαν πάνω από 80 οργανώσεις κατασκοπίας και τρομοκρατίας. Τον Ιούλη του 1961 ο δυτικογερμανικός Τύπος έγραφε και αξίωνε συγχρόνως «να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα του ψυχρού πολέμου, του πολέμου των νεύρων και των πυροβολισμών (...) Για αυτό δεν χρειάζονται μόνο συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις αλλά και η υπονόμευση, η θέρμανση της εσωτερικής έντασης, η δουλειά στην παρανομία, η αποσύνθεση της εξουσίας, το σαμποτάζ, η διατάραξη των συγκοινωνιών και της οικονομίας, η ανυπακοή, η ανταρσία»! Ακολούθησαν φωτιές σε εγκαταστάσεις του Αν. Βερολίνου, στο σταθμό ηλεκτρικού, στο Πανεπιστήμιο. Τότε, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού. Τις παραπάνω απόπειρες διαστρέβλωσης της Ιστορίας και κατασυκοφάντησης του σοσιαλισμού συμπληρώνουν δύο ακόμα άρθρα στην «Ελευθεροτυπία» και την «Αυγή», η οποία, «κολυμπώντας» όπως πάντα με το κυρίαρχο «ρεύμα», εγκαλεί το ΚΚΕ γιατί υπερασπίζεται το σοσιαλισμό και αρνείται μαζί με τα νερά να πετάξει και το παιδί.
Ολοι τούτοι, με όλα όσα γράφουν, έχουν οριστικά και αμετάκλητα απωλέσει κάθε ίχνος αντικειμενικότητας που θα μπορούσε να προσδώσει μια κάποια αξία στα γραπτά τους. Δεν τους ενδιαφέρει καν η έστω και κριτική αποτύπωση μιας πραγματικότητας. Αλλά έχουν δοθεί «ψυχή τε και σώματι» στην προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας. Στην προσπάθειά τους αυτή μοιραία γίνονται ακόμα και προκλητικοί και χυδαίοι. «Σκυλιάζουν» και το δείχνουν, απ' το γεγονός ότι αποδείχτηκε «άνθρακες ο θησαυρός» της «κοσμογονικής αλλαγής» που εδώ και 20 χρόνια προπαγανδίζουν. Ολοι οι λαοί, και ιδιαίτερα όσοι ευτύχησαν να γευτούν τα αγαθά του σοσιαλισμού, διαπιστώνουν σήμερα την ανωτερότητά του. Η νοσταλγία που καταγράφουν δημοσκοπήσεις - διενεργούμενες όχι με «μοσχοβίτικες» μεθόδους - και τα υπέρ του σοσιαλισμού συμπεράσματα, δεν τους διαψεύδουν απλά και μόνο, αλλά εμπεριέχουν το σπέρμα μιας άλλης κοσμογονίας που θα έρθει.
Αυτό προσπαθούν να αποτρέψουν με την αντικομμουνιστική και αντισοσιαλιστική εκστρατεία, που με αφορμή την πτώση του Τείχους εντείνεται τούτες τις μέρες. Ο κόπος τους είναι μάταιος. Πολύ περισσότερο που στην Ελλάδα υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα με επεξεργασμένη στρατηγική και στόχο το σοσιαλισμό, που έχει σκύψει στην κριτική θεώρηση του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε και έχει κατακτήσει πείρα τέτοια, ώστε σήμερα να μπορεί όχι μόνο να υπερασπιστεί με πληρότητα και επιστημονικότητα την πρώτη έφοδο της ανθρωπότητας προς το βασίλειο της ελευθερίας, άλλα επιπλέον να παλεύει ώστε το εγχείρημα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης να επαναληφθεί χωρίς τις αδυναμίες του παρελθόντος και να πεταχτεί μια κι έξω στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας το σύστημα που υπερασπίζονται οι καπιταλιστές και οι στρατευμένες γραφίδες τους.
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ 2
Το πλουραλιστικό μοντέλο
Η χαρακτηριστικότερη ανάλυση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είναι αυτή των S. & B. Webb. Σε σχέση με τους άλλους θεωρητικούς, οι Webb, παρά την αποδοχή της θεωρίας περί της απόκλισης των σκοπών, είναι πιο πρόθυμοι να αναγνωρίσουν ότι τα συνδικάτα και οι αξιωματούχοι τους είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα και να καλύψουν τις ανάγκες των μελών των οργανώσεών τους. Αυτή η άποψή τους στηρίζεται σε δύο παραδοχές: πρώτον, ότι υπάρχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα μεταξύ των εργοδοτών και των εργατών και, συνεπώς, οι δεύτεροι χρειάζονται την ανεξάρτητη οργάνωσή τους σε συνδικάτα και, δεύτερον, ότι η συλλογική οργάνωση των εργαζομένων αντισταθμίζει την αδυναμία του μεμονωμένου εργαζόμενου απέναντι στον εργοδότη. Υποστηρίζουν, επίσης, ότι η συλλογική διαπραγμάτευση αποτελεί την κύρια δραστηριότητα των συνδικάτων και τη βασική μέθοδο προώθησης των συμφερόντων των εργαζομένων, χωρίς να παραγνωρίζουν την ενδεχόμενη σύγκρουση συμφερόντων ηγεσίας – μελών κατά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις ή ακόμη και μετά τη συμφωνία των διαπραγματευτών των δύο πλευρών για σύναψη συλλογικής σύμβασης.
Από τη σύγκρουση αυτή διαφαίνεται το ξεχωριστό ενδιαφέρον των δύο ομάδων του συνδικάτου: η βάση ενδιαφέρεται κυρίως για το άμεσο αποτέλεσμα της συλλογικής διαπραγμάτευσης ενώ η ηγεσία προσπαθεί να μετριάσει τις απαιτήσεις της βάσης για να σιγουρέψει τη θέση του συνδικάτου μέσα στην επιχείρηση ως βασικού διαπραγματευτή με τον εργοδότη. Τα «θεσμικά συμφέροντα» της συνδικαλιστικής οργάνωσης πρέπει, σύμφωνα με τους συγκεκριμένους θεωρητικούς, να υπερασπίζονται μαζί με τα άμεσα συμφέροντα των μελών της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Είναι στη φύση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, τονίζουν, να υπάρχουν αυτές οι εσωτερικές συγκρούσεις που αφορούν τη σχέση της συλλογικής διαπραγμάτευσης και τη βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη εξυπηρέτηση των μελών.
Το μοντέλο της πολιτικής οικονομίας
Οι θεωρητικοί που ανέπτυξαν αυτό το μοντέλο με βάση τη μελέτη των περιπτώσεων της Αυστρίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας εξηγούν το γεγονός της συνύπαρξης χαμηλού πληθωρισμού και σχετικά πλήρους απασχόλησης κατά τη μεταπολεμική περίοδο εισάγοντας την έννοια του «κορπορατισμού» που δηλώνει την ένταξη – ενσωμάτωση της οργανωμένης εργασίας στο σύστημα της τριμερούς συνεργασίας συνδικάτων – εργοδοτών - κράτους. Η διαπραγματευτική δυνατότητα των συνδικαλιστικών οργανώσεων μειώνεται προς όφελος της δυνατότητάς τους να ασκούν επιρροή στις κρατικές οικονομικές, δημοσιονομικές και κοινωνικές πολιτικές. Μελετώνται, ως εκ τούτου, οι συνθήκες που συμβάλλουν στην κατεύθυνση επίτευξης ενός σταθερού «ιστορικού συμβιβασμού» μεταξύ της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων τάξεων και ομάδων των καπιταλιστικών αυτών κοινωνιών. Η εστίαση των θεωρητικών φακών κατευθύνεται στα είδη των εντάσεων που προκαλούνται στις σχέσης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και μελών των συνδικάτων.
Σε σχέση με τους πλουραλιστές, οι θεωρητικοί του μοντέλου της πολιτικής οικονομίας ασχολούνται αποκλειστικά με τις κεντρικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και ομοσπονδίες ενώ οι ίδιοι πλουραλιστές δίνουν έμφαση στο μεμονωμένο συνδικάτο και τις σχέσεις της ηγεσίας με τα μέλη του. Γι’ αυτό και οι πρώτοι έχουν την τάση να ασκούν κριτική στις μεμονωμένες συνδικαλιστικές οργανώσεις και στα συνδικάτα που αποσπούν ξεχωριστές παραχωρήσεις από τους εργοδότες μέσω των συλλογικών διαπραγματεύσεων με τους εργοδότες τους και τα κατηγορούν ότι συμβάλλουν στην αύξηση των πληθωριστικών πιέσεων επιφέροντας ανεργία και συνολική υποβάθμιση της εργατικής τάξης και επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων. Υποστηρίζουν ότι μέσω της συμμετοχής στη διαμόρφωση των κρατικών πολιτικών τα συνδικάτα είναι σε θέση μεσομακροπρόθεσμα να βελτιώσουν τη θέση των μελών τους (κοινωνικός μισθός, φορολογικές ελαφρύνσεις κλπ). Εξάλλου, υποστηρίζουν, η συμμετοχή στη διαμόρφωση των κρατικών πολιτικών έχει θετικές επιπτώσεις τόσο στη θέση της εργατικής τάξης ως συνόλου (λιγότερη ανεργία, χαμηλότερος πληθωρισμός κλπ) όσο και στη θέση των λιγότερο ευνοημένων εργατικών στρωμάτων (ανειδίκευτοι, γυναίκες, νέοι) και των αποκλεισμένων από τα συνδικάτα (άνεργοι, συνταξιούχοι, νοικοκυρές κλπ.). Η κεντρική παρέμβαση των συνδικαλιστικών οργανώσεων μέσω της κορπορατιστικής συμμετοχής αναδεικνύει ολοένα και περισσότερο το ρόλο των κεντρικών γραφειοκρατιών των εθνικών συνδικάτων και ομοσπονδιών. Θεσμοποιείται και υποστηρίζεται με νομικές μορφές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες η ύπαρξη, δραστηριοποίηση και ανάπτυξη των αξιωματούχων των συνδικάτων και προωθούνται οι «θεσμικές ανάγκες» τους μέσω της παραχώρησης κρατικών πόρων.
Όμως, όπως τονίσαμε πιο πάνω, εγείρονται αμφισβητήσεις και εντάσεις μεταξύ ηγεσίας και μελών και στην περίπτωση της κορπορατιστικής διευθέτησης. Πρώτα απ’ όλα, λόγω της διαφορετικής εκτίμησης σχετικά με το χρόνο όσον αφορά την αξιολόγηση του κόστους και του κέρδους που συνεπάγεται μια τέτοια συμμετοχή στη διαμόρφωση των κρατικών πολιτικών. Η μακροπρόθεσμη απόδοση των μέτρων που προσδοκούν οι συνδικαλιστές ηγέτες των εθνικών συνδικάτων δεν γίνεται άμεσα και εύκολα αποδεκτή από μεγάλο αριθμό μελών που γίνεται προσπάθεια να πειστούν για να συμφωνήσουν στην επιβράδυνση των άμεσων μισθολογικών αυξήσεων, ή ακόμη και στη μείωση των μισθών, προκειμένου να απολαύσουν στο μέλλον τις όποιες θετικές συνέπειες της κρατικής πολιτικής. Η αβεβαιότητα μπροστά σε ένα απροσδιόριστο και χαοτικό μέλλον έρχεται σε άμεση και έντονη αντίθεση με τη γραμμική αντίληψη των κρατικών τεχνοκρατών και των συνδικαλιστών ηγετών που βλέπουν την κοινωνία μέσα από τα κεντρικά γραφεία των υπουργείων και των συνδικάτων. Επίσης, είναι δυνατόν να προκύπτουν νέα προβλήματα σχετιζόμενα με την «οικουμενική» φύση των παροχών που κερδίζονται λόγω της κορπορατιστικής συναλλαγής, όπως το φαινόμενο των «τσαμπατζήδων» (free-riders) ή προβλήματα σχετικά με την απόδοση προτεραιότητας στην πλήρη εκμετάλλευση της διαδικασίας των συλλογικών διαπραγματεύσεων αντί της συμμετοχής στην κορπορατιστική συναλλαγή . Τέλος, πολλές φορές είναι δυνατό να διακυβεύεται η ταξική αλληλεγγύη όταν υπάρχει είτε στενά ιεραρχημένη εσωτερική αγορά εργασίας στο χώρο των επιχειρήσεων είτε μεγάλη ανισότητα στη γενικότερη αγορά εργασίας με αποτέλεσμα την ύπαρξη σχετικά προνομιούχων στρωμάτων που θυσιάζουν τη στρατηγική της συμπαράστασης προς τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα μπροστά στην κατοχύρωση των στενών βραχυπρόθεσμων συντεχνιακών συμφερόντων τους.
Η ερμηνεία αυτή περί κορπορατισμού έχει θετικά στοιχεία στο βαθμό που επισημαίνει τις συνέπειες της ενσωμάτωσης του συνδικαλιστικού κινήματος στους κόλπους του κράτους δεν παύει όμως να αποτελεί μια ερμηνεία που αδυνατεί να ξεφύγει από τη στενά εννοούμενη οικονομική ορθολογική ανάλυση και να λάβει υπόψη της και άλλους κοινωνικούς παράγοντες που ενδεχομένως να επηρεάζουν τις πολιτικές συμπεριφορές της ηγεσίας και των μελών των συνδικάτων. Επομένως δεν επαρκεί για την ερμηνεία του φαινομένου της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
Τα μαχαίρια
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Μακεδόνας & Νατάσα Μακρυνικόλα ( Ντουέτο )
Άιντε τα μαχαίρια, τα πιστόλια
τα φορούσες για βραχιόλια
και διαμάντια δακτυλίδια
τα φορούσες για στολίδια
Με το αχ λιποθυμούσες
με το βαχ θαυματουργούσες
κι άρχιζες ακροβασίες
μ΄ επικίνδυνες ουσίες.
Άιντε κι επειδή οι ειδωλολάτρες
έμαθες φορούσαν χάντρες
ντύθηκες μέσα στη χάντρα
και κουνιόσουνα σαν βάρκα.
Με το αχ λιποθυμούσες
με το βαχ θαυματουργούσες
κι άρχιζες ακροβασίες
μ' επικίνδυνες ουσίες.
TO BHMA
«Στην Αθήνα να γίνει η δίκη του Κορκονέα»
Η μητέρα του Αλέξη Γρηγορόπουλου τονίζει ότι η δίκη στην Αμφισσα της στερεί το δικαίωμα να υπερασπιστεί τη μνήμη του γιου της
ΡΕΠΟΡΤΑΖ Π. ΤΣΙΜΠΟΥΚΗΣ | Αθήνα - Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009
Να διεξαχθεί στην Αθήνα η δίκη των δύο ειδικών φρουρών Επ. Κορκονέα και Β. Σαραλιώτη για τον θάνατο του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια πριν από έναν χρόνο ζητεί με χθεσινή δήλωσή της η μητέρα του ανηλίκου κυρία Τζίνα Τσαλικιάν.
Η κυρία Τσαλικιάν σημειώνει ότι η μεταφορά της έδρας του δικαστηρίου «αποδυναμώνει το δικαίωμά της να υπερασπιστεί τη μνήμη του αθώου νεκρού γιου της, ο οποίος υπήρξε και θύμα μιας πρωτοφανούς εκστρατείας κατασυκοφάντησής του από τους δράστες, το οικογενειακό τους περιβάλλον και τον δικηγόρο».
Με την αλλαγή του τόπου διεξαγωγής της δίκης, σημειώνει η μητέρα του 15χρονου μαθητή, παρακωλύεται ουσιαστικά η ομαλή διεξαγωγή της δίκης και περιορίζεται κατά πολύ η δημοσιότητά της. Ακόμη, κάνει έκκληση στην πολιτεία να αποκαταστήσει την αδικία και να γίνει η δίκη στην Αθήνα.
Σήμερα οι συνήγοροι της οικογενείας του μαθητή θα καταθέσουν στην ηγεσία του Αρείου Πάγου αίτημα για να μη γίνει η δίκη στην Αμφισσα αλλά στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, εκεί όπου έγινε η δίκη των μελών της 17Ν και του ΕΛΑ. Αρχικά η δίκη είχε οριστεί να γίνει στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χαλκίδας στις 15 Δεκεμβρίου. Ακολούθησαν όμως διαμαρτυρίες τοπικών φορέων και σχετικό έγγραφο της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ευβοίας που εξέφρασαν φόβους επεισοδίων και ζημιών στα καταστήματα της Χαλκίδας καθώς τα δικαστήρια είναι στο κέντρο της πόλης.
Κατόπιν αυτών το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, έπειτα από εισήγηση του Εισαγγελέα κ. Ιωάννη Τέντε, αποφάσισε η δίκη να γίνει στο ΜΟΔ Αμφισσας. Μόλις όμως αυτό έγινε γνωστό άρχισαν οι αντιδράσεις των τοπικών φορέων του Νομού Φωκίδας προκειμένου να μη γίνει η δίκη στην Αμφισσα.
Σε σύσκεψη που έγινε στη Νομαρχία Φωκίδας και στην οποία μετείχαν εκπρόσωποι των τοπικών φορέων ο νομάρχης κ. Νικόλαος Φουσέκης τόνισε ότι «δεν είναι δυνατόν να δεχθεί η Αμφισσα και η Φωκίδα την πραγματοποίηση της δίκης».
Ο κ. Φουσέκης χαρακτήρισε την απόφαση του Αρείου Πάγου για μεταφορά του τόπου διεξαγωγής της δίκης «έκπληξη » και υπογράμμισε ότι μεταξύ των λόγων που συνηγορούν αρνητικά σε αυτή την απόφαση είναι ότι «πρόκειται για μικρή πόλη, σε μικρή απόσταση από την Αθήνα, με το Δικαστικό Μέγαρο στο κέντρο της, όπως επίσης με μικρή και ταλαιπωρημένη αγορά». Ανάλογες ήταν και οι θέσεις που εξέφρασαν ο δήμαρχος της Αμφισσας κ. Ασημάκης Ασημακόπουλος αλλά και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου κ. Ευάγγελος Μυταράς.
Η ηγεσία του Αρείου Πάγου αναμένει το αίτημα των συνηγόρων της οικογενείας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και θα αποφασίσει εκ νέου.
Η ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΤΖΙΝΑΣ ΤΣΑΛΙΚΙΑΝ
«Δήλωση Με έκπληξη και πικρία πληροφορούμαι ότι η Δικαιοσύνη έκανε δεκτό το αίτημα του συνηγόρου των δολοφόνων του παιδιού μου να διεξαχθεί η δίκη εκτός Αθηνών, αρχικά στη Χαλκίδα και μετέπειτα στην Αμφισσα.
Με τη μεταφορά της έδρας αποδυναμώνεται το δικαίωμά μου να υπερασπίσω τη μνήμη του αθώου 15χρονου νεκρού γιου μου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο οποίος υπήρξε και θύμα μιας πρωτοφανούς εκστρατείας κατασυκοφάντησής του από τους δράστες, το οικογενειακό τους περιβάλλον και τον κ. Κούγια, διότι:
1. Παρακωλύεται ουσιαστικά η ομαλή διεξαγωγή της δίκης με το να παρεμποδίζεται η προσέλευση μαρτύρων (μεταξύ των οποίων υπάρχουν και μαθητές), οι οποίοι καλούνται να διανύσουν μεγάλη απόσταση ως το δικαστήριο της Αμφισσας.
2. Αντικαθίστανται ένορκοι οι οποίοι τελούν σε άμεση τοπική σχέση με τα περιστατικά με άλλους που δεν έχουν αυτό το προσόν.
3. Περιορίζεται κατά πολύ η αρχή της δημοσιότητας της δίκης. Κάνω λοιπόν έκκληση στη συντεταγμένη πολιτεία να αποκαταστήσει αυτή την αδικία και να διεξαχθεί η δίκη στην Αθήνα.
Τζίνα Τσαλικιάν»
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=298782&dt=12/11/2009
Ανοίγει ξανά η συζήτηση για τις σχέσεις ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΙΤΣΙΚΑ | Αθήνα - Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009
Ανω-κάτω είναι η Κουμουνδούρου, στην οποία αναπτύσσεται διαμάχη απόψεων για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει πολιτική συμμαχία ή θα μετεξελιχθεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα. Τριβές προκάλεσε στη χθεσινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ η τοποθέτηση του προέδρου του ΣΥΝ κ. Αλ.Τσίπρα, ο οποίος πρότεινε να διερευνηθεί η δυνατότητα μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα, το οποίο- όπως είπε - είτε με ομοσπονδιακό χαρακτήρα είτε όχι θα μπορούσε να συγκροτηθεί υπό αυτή τη μορφή τον Ιούλιο, σε επανιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό από τη μια για να μη θεωρηθεί ότι για την «αποσταθεροποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται ο ΣΥΝ και από την άλλη γιατί ένα τέτοιο εγχείρημα μπορεί να είναι θελκτικό και για ανένταχτους της Αριστεράς.
Εντονη υπήρξε η αντίδραση από στελέχη της πλειοψηφούσας τάσης του ΣΥΝ, το Αριστερό Ρεύμα, το οποίο ωστόσο εμφανίστηκε διχασμένο. Οι κκ. Δ. Βίτσας, Δ. Κορωνάκης , Αν. Καρίτζης και Β. Αποστόλου συντάχθηκαν με την άποψη Τσίπρα, που προτείνει να ανοίξει η συζήτηση για τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι κκ. Στ.Λεουτσάκος και Αλ. Φλαμπουράρης, όπωςκαι η κυρία Σόφη Παπαδόγιαννη, τοποθετήθηκαν αρνητικά.
Οπως λένε στελέχη του Ρεύματος, δεν είναι ώριμο αίτημα η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε συμπαγές πολιτικό σχήμα, ενώ σημειώνουν ότι θα μπορούσε αυτό να οδηγήσει στη «ρευστοποίηση» του ΣΥΝ στο σχήμα. Από την άλλη, οι προϋποθέσεις που θέτει η ηγεσία της Κουμουνδούρου μιλώντας για ενιαίο πολιτικό οργανισμό με βάση τον «δημοκρατικό δρόμο για τον Σοσιαλισμό» και «τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό με συμμετοχή στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ)» κάνουν στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας να μην ανησυχούν με την πρόταση του κ. Τσίπρα. Ωστόσο, η Πτέρυγα διά του κειμένου του κ. Σπ. Λυκούδη επιμένει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει με τη μορφή που γεννήθηκε, δηλαδή ως πολιτική συμμαχία στη βάση συναίνεσης και ομοφωνιών.
Οι αντιδράσεις οι οποίες υπήρξαν οδήγησαν τον κ. Τσίπρα να θέσει ως πλαίσιο εισήγησης προς την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή τρία σημεία: σήμερα με τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συζητηθεί η πολιτική κατεύθυνση, να τεθεί ως «κόκκινη γραμμή» το κείμενο Φλαμπουράρη (μητρώο ανένταχτων, οι οποίοι θα συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ, με τα μέλη των συνιστωσών) και να ανοίξει μια συζήτηση επί της διαδικασίας για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, με προαπαιτούμενα ότι θα συνεχίζεται η αυτονομία των συνιστωσών και η αλληλεγγύη μεταξύ τους.
Πάντως, υπάρχουν στελέχη που διαβλέπουν ότι η πρόταση για μετεξέλιξη χρησιμοποιείται σαν καταλύτης από τον κ. Τσίπρα ώστε να οδηγήσει τον ΣΥΝ σε συνέδριο. Μένει να φανεί αν ο κ. Τσίπρας θα ζητήσει να τεθεί σε ψηφοφορία στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή (ΚΠΕ) του ΣΥΝ η πρότασή του να συζητηθεί το ζήτημα της μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα ή απλώς το ρίχνει στο τραπέζι... Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικρατεί και των έντονων διεργασιών είναι το γεγονός ότι η συνεδρίαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ θα γίνει την ερχόμενη Κυριακή, αλλά δεν θα είναι διήμερη, όπως είχε προγραμματιστεί. Και αυτό γιατί το Σάββατο θα γίνει η πανελλαδική συνάντηση των στελεχών του Αριστερού Ρεύματος, που αναζητεί κοινή γραμμή, ενώ και η Ανανεωτική Πτέρυγα συντονίζει τις επόμενες κινήσεις της...
Αργά χθες το βράδυ στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ύστερα από πολύωρη συνεδρίαση, όλες οι συνιστώσες πλην ΣΥΝ συμφώνησαν σε ένα κείμενο-εισήγηση εν όψει της Πανελλαδικής Οργανωτικής Συνδιάσκεψης του σχήματος που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αποφάσεις και τις διαθέσεις της Κουμουνδούρου. Αναφέρεται σε ενιαίο μητρώο μελών, είτε είναι ενταγμένα σε συνιστώσες είτε όχι, ενώ περιλαμβάνει τη συγκρότηση κεντρικής συντονιστικής επιτροπής, ως ενδιάμεσου οργάνου μεταξύ Γραμματείας και νομαρχιακών και τοπικών επιτροπών. Ο κ. Τσίπρας και στελέχη του ΣΥΝ ανέπτυξαν απόψεις οι οποίες κινήθηκαν σε τελείως διαφορετικό μήκος κύματος από το κείμενο, το οποίο πάντως θα θέσουν προς συζήτηση στα όργανα του ΣΥΝ.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=298776&dt=12/11/2009
TA NEA
Βαβέλ ο ΣΥΝ για τον ΣΥΡΙΖΑ
«Όχι» στην πρόταση Τσίπρα για τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο κόμμα ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Βούλα Κεχαγιά
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009
Το «όχι» της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού εισέπραξε χθες ο Αλέξης Τσίπρας καταθέτοντας στο όργανο την πρότασή του για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα.
Αυτήν τη φορά οι αντιδράσεις δεν προήλθαν μόνο από την Ανανεωτική Πτέρυγα, που δεν μπαίνει καν στη διαδικασία συζήτησης μιας τέτοιας προοπτικής, αλλά και από το λεγόμενο βαθύ Αριστερό Ρεύμα που αρνήθηκε να συναινέσει στη δημιουργία ενός νέου κόμματος.
Η άρνηση του Συνασπισμού να συνυπογράψει την εισήγηση του αρχηγού του βρίσκει την Κουμουνδούρου (ΣΥΝ) και τη Βαλτετσίου (ΣΥΡΙΖΑ) να αναμετρώνται σε ένα σκληρό μπρα ντε φερ εν όψει της πανελλαδικής συνδιάσκεψης του πολιτικού φορέα σε σχέση με τη μορφή και την οργανωτική του λειτουργία. Πάντως η μη αποδοχή της πρότασης Τσίπρα δεν σημαίνει κατ΄ ανάγκην ότι ο πρόεδρος του Συνασπισμού δεν θα διστάσει να φέρει σε ψηφοφορία το συγκεκριμένο θέμα στην επικείμενη Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΝ σχολίαζε χθες κορυφαίος παράγων της Κουμουνδούρου. Βεβαίως, προσέθετε πως μία τέτοια κίνηση θεωρείται υψηλού ρίσκου δεδομένου ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν κατόρθωσε να περάσει το περασμένο καλοκαίρι από την Κ.Ε. ούτε την πρότασή του για διενέργεια έκτακτου συνεδρίου του Συνασπισμού.
Η απόρριψη της πρότασης Τσίπρα, πίσω από την οποία κάποιοι βλέπουν προσπάθεια του προέδρου του ΣΥΝ να μπλοφάρει για να επέλθει η ρήξη με τον ΣΥΡΙΖΑ, χθες εμφάνισε διχασμένο το πλειοψηφικό Ρεύμα της Κουμουνδούρου. Στην εισήγηση Τσίπρα από τα παρόντα μέλη αντέδρασαν οι Αλέκος Φλαμπουράρης, Στάθης Λεουτσάκος και Σόφη Παπαδόγιαννη που επιθυμούν τη διατήρηση του ισχύοντος status και συναίνεσαν οι Δημήτρης Βίτσας, Τάσος Κορωνάκης, Ανδρέας Καρίτζης, Βαγγέλης Αποστόλου. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης απουσίαζε, ωστόσο με δηλώσεις του στο «Κόκκινο» κατέστησε σαφές ότι δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση τη δημιουργία κόμματος: «Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει ένα συμμαχικό σχήμα» είπε χαρακτηριστικά.
Την ίδια ώρα οι περισσότερες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν στην πρόταση η σύνθεση των οργάνων να ορίζεται ως εξής: το 1/3 από τον ΣΥΝ, το 1/3 από ανένταχτους και το άλλο 1/3 από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός το οποίο έχει προκαλέσει την αγανάκτηση της Κουμουνδούρου αφού ουσιαστικά ο Συνασπισμός «θα εξαφανιστεί».
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ
του Συνασπισμού αρνήθηκε να συνυπογράψει την εισήγηση του αρχηγού για μετεξέλιξη της πολιτικής συμμαχίας σε ενιαίο κόμμα
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4545690&ct=1
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Αλλεπάλληλες διαβουλεύσεις για τα οργανωτικά
http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5352487&publDate=12/11/2009
Ολοκληρώθηκε χτες βράδυ η συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και η συζήτηση επί των προτάσεων που έχουν κατατεθεί για την οργανωτική ανασυγκρότησή του, ενόψει της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης που θα πραγματοποιηθεί εκτός απροόπτου το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Νοέμβρη. Η Γραμματεία κατέληξε να περιμένει τις τελικές αποφάσεις του ΣΥΝ που θα παρθούν στη συνεδρίαση της ΚΠΕ το Σαββατοκύριακο και θα συνεδριάσει εκ νέου τη Δευτέρα, έχοντας ωστόσο δεδομένο ότι όλες οι άλλες συνιστώσες συμφωνούν με την πρόταση που έχουν επεξεργαστεί οι Γ. Μπανιάς και Γ. Σαπουνάς.
Νωρίτερα χτες είχε συνεδριάσει και η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ όπου φάνηκε απ' τις τοποθετήσεις να πλειοψηφούν εκείνοι που απορρίπτουν κάθε σκέψη μετεξέλιξης του σχήματος σε ενιαίο κόμμα. Η πρόταση που διλημματικά θέτει στον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλ. Τσίπρας, ενιαίο κόμμα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, συμμετοχή στο «Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς» και στόχο το «δημοκρατικό σοσιαλισμό» ή συμμαχία με ορισμένες οργανωτικές βελτιώσεις, διχάζει και τον ΣΥΝ. Παρόλα αυτά και τα στελέχη του που την απορρίπτουν κρατούν χαμηλούς τόνους, γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή απ' τις άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Αγνωστο παραμένει αν ο πρόεδρος του ΣΥΝ θα θέσει την πρότασή του αυτή, παρότι απορρίπτεται απ' την (διατασική) πλειοψηφία της ΠΓ, στην κρίση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος που συγκαλείται για να εγκρίνει κάποια απ' τις 4 προτάσεις που έχουν κατατεθεί και αφορούν στα οργανωτικά του ΣΥΡΙΖΑ. Επικρατέστερη παραμένει αυτή που έχει επεξεργαστεί ο Αλ. Φλαμπουράρης και προβλέπει ότι τα μέλη των συνιστωσών θα είναι συγχρόνως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και εγγραφή σε ειδικό μητρώο των ανένταχτων. Πρόταση για την οποία έχουν ήδη εκφραστεί αρνητικά οι άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Θλιβεροί συκοφάντες του σοσιαλισμού
Ομοβροντία του αστικού Τύπου με στόχο τη σπίλωση του σοσιαλισμού, της ΓΛΔ και του ΚΚΕ, με αφορμή τις φιέστες των ιμπεριαλιστών για το «Τείχος του Βερολίνου»
http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5352546&publDate=12/11/2009
Αποκαλυπτικά είναι για μια ακόμη φορά τα αντανακλαστικά γραφίδων και θαμώνων του αστικού Τύπου, που αποπειράθηκαν χτες να απαντήσουν στο περιεχόμενο και την ουσία των όσων δήλωσε σχετικά με το Τείχος του Βερολίνου η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, μετά την κατάθεση στεφανιού στο Σκοπευτήριο Καισαριανής την περασμένη Δευτέρα. Τέσσερα σχετικά άρθρα δημοσιεύονται χτες, σε τέσσερις διαφορετικές εφημερίδες, που συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό ως προς τα «δομικά» τους συστατικά. Δεν πρόκειται για αρθρογραφία που αποτυπώνει απλά κάποιες «διαφορετικές αναγνώσεις» ή «προσεγγίσεις» της Ιστορίας, γεγονός που επίσης είναι αντιδεοντολογικό και αντιεπιστημονικό. Η Ιστορία δεν μπορεί να έχει «πολλές και διαφορετικές αναγνώσεις». Κι αν έχει αυτό γίνεται σκόπιμα προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς που υπηρετούν τη σημερινή ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων.
Σχετικά λοιπόν με τα χτεσινά άρθρα, πρόκειται για επιθετική αρθρογραφία από τη σκοπιά της υπεράσπισης του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, με την επίκληση γεγονότων έξω από τις συνθήκες που αυτά διαδραματίστηκαν στην εποχή τους, όπως π.χ. το «Τείχος του Βερολίνου», οι επιθετικές υπονομευτικές ενέργειες των ιμπεριαλιστικών κρατών ενάντια στο σοσιαλισμό και στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ΓΛΔ). Πρόκειται επομένως για σκόπιμη προπαγάνδα από τη σκοπιά των επιτελείων του καπιταλισμού ενάντια σε όλους όσοι υπερασπίζονται τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε και τη ΓΛΔ. Αλλωστε η «επιχειρηματολογία» τους είναι πιστή αντιγραφή της συκοφαντικής προπαγάνδας κατά του σοσιαλισμού.
Στο «Βήμα», η αρθρογράφος της δεύτερης σελίδας ομολογεί εξ αρχής ότι «την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές και νικητές είναι οι καπιταλιστές», για να αναπαράγει σε όλη την υπόλοιπη έκταση του άρθρου της την Ιστορία απολύτως σύμφωνα με την αφήγηση των «νικητών». Στο συγκεκριμένο άρθρο αμφισβητείται ότι η ΓΛΔ διέτρεχε κινδύνους, έχοντας στο έδαφός της ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του καπιταλισμού, το Δυτικό Βερολίνο. Ειρωνικά η συντάκτριά του αποφαίνεται: «αυτό πιθανώς αναφέρεται σε κάποιο μοσχοβίτικο αναγνωστικό». Είναι προφανές ότι το «αναγνωστικό» που η ίδια συμβουλεύτηκε δεν ανέφερε ότι το 1961, χρονιά ανέγερσης του Τείχους, άρχισε η άμεση προετοιμασία για στρατιωτική επίθεση κατά της ΓΛΔ. Οτι σαν κέντρο δράσης γι' αυτή την επίθεση είχε επιλεχθεί το Δυτικό Βερολίνο, που μετατρεπόταν και στην πράξη σε πόλη αντισοσιαλιστικού μετώπου. Οτι τον Ιούλη του ίδιου χρόνου, ο τότε υπουργός Αμυνας της ΟΔΓ, Στράους, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στις ΗΠΑ, δήλωσε ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε τελειώσει ακόμη και ότι θα έπρεπε ο καθένας να ετοιμάζεται να δεχτεί μια «Κρίση Βερολίνου» κατά το φθινόπωρο που ακολουθούσε. Πόσο πιο καθαρά να το ομολογούσε ο ρεβανσιστής Στράους;
Ούτε βέβαια καταγράφεται στα «ιστορικά» κιτάπια που συμβουλεύονται οι αρθρογράφοι του Λαμπρακέικου ότι στις αρχές Αυγούστου 1961, οι δυνάμεις του NATO στην Κεντρική Ευρώπη τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού και ότι τα αμερικανικά τανκς έκαναν προκλητικά την εμφάνισή τους στο έδαφος της ΓΛΔ και διέσχισαν την Πύλη του Βρανδεμβούργου, προς το κέντρο του Ανατολικού Βερολίνου. Επινοήσεις «μοσχοβίτικων» ιστοριοδιφών, θα ανακράξει η αρθρογράφος, η οποία ομολογεί ότι εντρύφησε στην Ιστορία παρακολουθώντας «πρακτόρικες ταινίες», «εικαστικά βίντεο» και «βιβλία». Σπουδαίες πηγές για μια δημοσιολόγο που θέλει να παραδίδει και ιστορικά μαθήματα. Δεν γνωρίζει πράγματι, ή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»; «Σπουδαγμένη» δείχνει. Αλλά φαίνεται πως εκεί που σπούδασε αυτά της μάθανε, η ίδια αναφέρει τα «αναγνωστικά» της. Το σκεπτικό του άρθρου της και η βάναυση παραποίηση της Ιστορίας βεβαίως επαληθεύουν την ποιότητα των πηγών της.
«Ο κόσμος έζησε φρικτά» ισχυρίζεται, μιλώντας για το Ανατολικό Βερολίνο. Και σαν «κόσμο» παρουσιάζει το - σύμφωνο με τις καπιταλιστικές «αξίες» και «πρότυπα» - «Homo catanaloticus». Ο άνθρωπος της κατανάλωσης λοιπόν ζούσε φρικτά γιατί δεν μπορούσε να καταναλώνει «Levi's, Jack Daniels» και άλλα τέτοια «αγαθά». Καμιά εντύπωση δεν μας προκαλεί ο συλλογισμός. Αυτά είναι τα καταναλωτικά πρότυπα και οι αξίες του σιναφιού της. Το ότι δεν υπήρχε ανεργία, φτώχεια, ότι η μόρφωση, η υγεία, η ασφάλιση, ο ελεύθερος χρόνος για ανάπαυση, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, η στέγη ήταν πλήρως εξασφαλισμένα, αυτά για το σινάφι της δεν είναι αξίες, δεν είναι τίποτα. Ακριβώς γιατί ο καπιταλισμός δεν τα έχει λύσει. «Ουίσκι» λέει η κα Κέζα. Και ελευθερία φυγής. Οπως στον καπιταλισμό και ας μην μπορεί η πλειοψηφία των εργαζομένων να κάνει ούτε βδομάδα διακοπές. Αλλά τι τη νοιάζει την ίδια αυτό; Ελευθερία να κάνεις κάτι που δε μπορείς να κάνεις, είναι η πρότασή της.
Αυτό είναι το περιεχόμενο της «ελευθερίας» στον καπιταλισμό, και αυτονόητα την υπερασπίζεται το «Βήμα», σαν εφημερίδα ταγμένη να υπηρετεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Η οποία, τη μοναδική «ελευθερία» που αναγνωρίζει στους εργαζόμενους και το λαό είναι να εκμεταλλεύεται η ίδια την εργατική τους δύναμη και αυτοί με τη σειρά τους να καταναλώνουν τα «αγαθά» που με τα χέρια τους παράγουν, αλλά δεν ανήκουν στους ίδιους, ανήκουν στους καπιταλιστές.
Λίγο πιο «κλασικός» ένας άλλος συνάδελφός της στην «Καθημερινή», επενδύει στην προπαγάνδα περί «κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού», στην εξομοίωση του Χίτλερ με τον Στάλιν. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να εξισώσει τον ισραηλινό ιμπεριαλισμό και τα εγκλήματά του με τους Παλαιστίνιους θύματά του. Παρακάτω, προσπαθεί μάταια με τη σειρά του να αποδομήσει την πραγματικότητα ότι η ΓΛΔ κινδύνευε από υπονομευτικές και επιθετικές ενέργειες, χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα με αυτά του «Βήματος». «Ο κόκκινος στρατός απειλούσε τη Δυτική Γερμανία» γράφει. Και ας διαμόρφωσαν οι ΗΠΑ-Αγγλία-Γαλλία τη Δυτική Γερμανία με το στρατό τους ενάντια στην ΕΣΣΔ μετά τον πόλεμο, ενάντια στη ΓΛΔ. Αυτό δεν το λέει. Αν το πει θα αποκαλυφθεί όλη η κάλπικη προπαγάνδα του που είναι αναγκαία για να φέρει σε πέρας μια τέτοια δουλειά, κόντρα στο ΚΚΕ και στο σοσιαλισμό, υπερασπιζόμενος το σάπιο του σύστημα. Γι' αυτό η πραγματικότητα με ευκολία τον διαψεύδει.
Ποια είναι τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα της περιόδου μετά τη δημιουργία των δύο γερμανικών κρατών; Στο Δυτικό Βερολίνο δρούσαν πάνω από 80 οργανώσεις κατασκοπίας και τρομοκρατίας. Τον Ιούλη του 1961 ο δυτικογερμανικός Τύπος έγραφε και αξίωνε συγχρόνως «να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα του ψυχρού πολέμου, του πολέμου των νεύρων και των πυροβολισμών (...) Για αυτό δεν χρειάζονται μόνο συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις αλλά και η υπονόμευση, η θέρμανση της εσωτερικής έντασης, η δουλειά στην παρανομία, η αποσύνθεση της εξουσίας, το σαμποτάζ, η διατάραξη των συγκοινωνιών και της οικονομίας, η ανυπακοή, η ανταρσία»! Ακολούθησαν φωτιές σε εγκαταστάσεις του Αν. Βερολίνου, στο σταθμό ηλεκτρικού, στο Πανεπιστήμιο. Τότε, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού. Τις παραπάνω απόπειρες διαστρέβλωσης της Ιστορίας και κατασυκοφάντησης του σοσιαλισμού συμπληρώνουν δύο ακόμα άρθρα στην «Ελευθεροτυπία» και την «Αυγή», η οποία, «κολυμπώντας» όπως πάντα με το κυρίαρχο «ρεύμα», εγκαλεί το ΚΚΕ γιατί υπερασπίζεται το σοσιαλισμό και αρνείται μαζί με τα νερά να πετάξει και το παιδί.
Ολοι τούτοι, με όλα όσα γράφουν, έχουν οριστικά και αμετάκλητα απωλέσει κάθε ίχνος αντικειμενικότητας που θα μπορούσε να προσδώσει μια κάποια αξία στα γραπτά τους. Δεν τους ενδιαφέρει καν η έστω και κριτική αποτύπωση μιας πραγματικότητας. Αλλά έχουν δοθεί «ψυχή τε και σώματι» στην προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας. Στην προσπάθειά τους αυτή μοιραία γίνονται ακόμα και προκλητικοί και χυδαίοι. «Σκυλιάζουν» και το δείχνουν, απ' το γεγονός ότι αποδείχτηκε «άνθρακες ο θησαυρός» της «κοσμογονικής αλλαγής» που εδώ και 20 χρόνια προπαγανδίζουν. Ολοι οι λαοί, και ιδιαίτερα όσοι ευτύχησαν να γευτούν τα αγαθά του σοσιαλισμού, διαπιστώνουν σήμερα την ανωτερότητά του. Η νοσταλγία που καταγράφουν δημοσκοπήσεις - διενεργούμενες όχι με «μοσχοβίτικες» μεθόδους - και τα υπέρ του σοσιαλισμού συμπεράσματα, δεν τους διαψεύδουν απλά και μόνο, αλλά εμπεριέχουν το σπέρμα μιας άλλης κοσμογονίας που θα έρθει.
Αυτό προσπαθούν να αποτρέψουν με την αντικομμουνιστική και αντισοσιαλιστική εκστρατεία, που με αφορμή την πτώση του Τείχους εντείνεται τούτες τις μέρες. Ο κόπος τους είναι μάταιος. Πολύ περισσότερο που στην Ελλάδα υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα με επεξεργασμένη στρατηγική και στόχο το σοσιαλισμό, που έχει σκύψει στην κριτική θεώρηση του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε και έχει κατακτήσει πείρα τέτοια, ώστε σήμερα να μπορεί όχι μόνο να υπερασπιστεί με πληρότητα και επιστημονικότητα την πρώτη έφοδο της ανθρωπότητας προς το βασίλειο της ελευθερίας, άλλα επιπλέον να παλεύει ώστε το εγχείρημα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης να επαναληφθεί χωρίς τις αδυναμίες του παρελθόντος και να πεταχτεί μια κι έξω στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας το σύστημα που υπερασπίζονται οι καπιταλιστές και οι στρατευμένες γραφίδες τους.
"Πόσο ΒΑΘΙΑ θα μπει το μαχαίρι στην ΨΥΧΗ;", για την ταινία του Π. Βούλγαρη
Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη τροφοδότησε πλήθος συζητήσεων στον αριστερό πληθυσμό της χώρας μας που συχνά είναι πολύ έντονες και ιδιαίτερα παθιασμένες. Υπήρξαν και πρωτόγνωρα (και "πρωτόγονα") ξεσπάσματα από δυνάμεις του πολιτικού φάσματος που συναντιόνται στις σκοτεινές οδούς όπου ασκείται "ιδεολογική βία" (πολιτικά κόμματα μοιράσανε προκηρύξεις κατά της ταινίας τόσο από ακροδεξιά όσο και από σταλινική σκοπιά έξω από κινηματογράφους). Επίσης υπήρξαν και σοβαροί κατά τα άλλα αρθρογράφοι που θεώρησαν την όποια εξ αριστερών κριτική "ζντανωφική" ομογενοποιώντας ασύμβατες μεταξύ τους αντιλήψεις. Φανατισμοί, λοιπόν, όλων των ειδών, ακόμη και από εκεί που δεν το περιμένεις. Αλλά στην πραγματική ζωή "ποτέ μη λες ποτέ"...
Παραθέτω, στα πλαίσια του διαλόγου για την ταινία, την άποψη του εξαιρετικού στο είδος της δουλειάς του Χρήστου Γιοβαννόπουλου, το οποίο μπορείτε να το βρείτε εφημερίδα Αριστερά! μαζί και με μια λίγο διαφορετική προσέγγιση του Γιώργου Κατερίνη.
Τέλος, στα σχόλια παραθέτω ορισμένες παρατηρήσεις της φίλης Βέρας Παύλου πάνω στα όσα έγραψα στο αφιέρωμα της Αυγής για την ταινία.
Θανάσης Τσακίρης
"Πόσο ΒΑΘΙΑ θα μπει το μαχαίρι στην ΨΥΧΗ;", για την ταινία του Π. Βούλγαρη
Μια εξόχως ενδιαφέρουσα κριτική του Χρίστου Γιοβανόπουλου για τη νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Ψυχή Βαθιά" χρήσιμη για όσους έχουν δει ή σκοπεύουν να δουν την ταινία, πράγμα που φυσικά σας προτρέπουμε να κάνετε. Μέρος της δημοσιεύεται στην εφημερίδα Αριστερά! μαζί και με μια λίγο διαφορετική προσέγγιση του Γιώργου Κατερίνη.
Πόσο ΒΑΘΙΑ θα μπει το μαχαίρι στην ΨΥΧΗ;
Η Ψυχή Βαθιά του Βούλγαρη εντάσσεται σε έναν κύκλο ταινιών των τελευταίων χρόνων που ασχολούνται με ανοιχτές ακόμα πληγές του 20ού αιώνα, κύρια ενδοεθνικής βίας και συγκρούσεων. Κοινό χαρακτηριστικό τους η επαναδιαπραγμάτευση ιστορικών στιγμών που διαμόρφωσαν τη συλλογική μνήμη μέσα από σχήματα που μοιάζουν πλέον αδόκιμα. Η ανάγκη υπέρβασης τους, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι οι νέες αναγνώσεις είναι απελευθερωμένες από τον κυρίαρχο λόγο των «νικητών». Συνήθως η αναθεωρητική ματιά αποτυπώνει σημερινούς ιδεολογικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς παρά το παρελθόν πάνω στο οποίο προβάλλεται.
Ωστόσο η αντιμετώπιση της ταινίας σαν παραγραφή της ιστορικής αλήθειας δεν βοηθάει κι επαναλαμβάνει το ατόπημα του Βούλγαρη να μεταθέτει το σήμερα στο χθες, ξεχνώντας τι έχει μεσολαβήσει. Η ταινία δεν μπορεί να κριθεί με βάση την πιστότητα αναπαράστασης της «ιστορικής αλήθειας», κι εδώ η ρεαλιστική γραφή της μπερδεύει, ενισχύοντας αυτή την τάση. Οι απεικονήσεις μαχών ή του νοσοκομείου του εθνικού στρατού, που τείνουν στην παρωδία ακριβώς λόγω του υπέρ-ρεαλισμού τους, υπογραμμίζουν και από αισθητικής πλευράς το πρόβλημα: το ότι δηλαδή ο Βούλγαρης καταφεύγει στον ρεαλισμό για να προσδώσει ιστορική εγκυρότητα στην άποψή του - ενώ στην πραγματικότητα φανερώνει την αδυναμία αναγνώρισης της ιστορίας. Πράγμα που ισχύει και για όποιες κριτικές προσεγγίσεις μένουν στο αυτώ επίπεδο.
Σαν αντιπαράδειγμα θα μπορούσε ν’ αναφερθεί η εκμετάλλευση του φανταστικού στοιχείου από τον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο στον Λαβύρινθο του Πάνα, ταινία για την ισπανική επανάσταση, όπως και η μεταμοντέρνα αποδόμηση της κυρίαρχης δυτικής αφήγησης για τον Δεύτερο Παγκόσμιο στο Άδωξοι Μπάσταρδη του Ταραντίνο. Ξεφεύγοντας από τον ρεαλισμό, οι ταινίες αυτές ακυρώνουν μία στείρα διλημματική αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο, παγωμένα στον (παρελθοντικό) χρόνο πλέον, στρατόπεδα. Αντίθεση που αν ίσχυε την εποχή της σύγκρουσης, αδυνατεί να αναγνωριστεί από τη σκοπιά των σημερινών κοινωνικών ανταγωνισμών και υποκειμένων.
Το κρίσιμο στοιχείο είναι η επισήμανση ενός τρίτου υποκειμένου που διεμβολίζει και τα δύο στρατόπεδα σε μία προσπάθεια κριτικής υπέρβασής τους. Αυτή η τακτική καθορίζει την γωνία της αφήγησης, όπως και το πεδίο μέσα στο οποίο συγκροτείται η ιδεολογία της ταινίας. Ο Βούλγαρης επιλέγει δύο ανήλικα αδέρφια που τυχαία στρατολογήθηκαν, ο ένας από τον ΔΣΕ και ο άλλος από τον εθνικό στρατό, για να αναπαραστήσει το υποτελές υποκείμενο λαό, που δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την πολιτική έκφραση των καταπιεζόμενων τάξεων. Η επιλογή του δεν είναι πρωτόγνωρη: είχε προηγηθεί, π.χ., το Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι του Κεν Λόουτς για την ενδοϊρλανδική διαμάχη.
Ο Βούλγαρης κρίνεται στην προσπάθεια του να οπτικοποιήσει την μεταφορά του έθνους σαν οικογένεια όπου κάθε ενδοεθνική σύγκρουση είναι αδελφοκτόνος πόλεμος – παγίδα που ο Λόουτς απέφυγε θέτοντας τα δύο αδέρφια μπρος στα πολιτικά διλλήματα της σύγκρουσης τους, καθιστώντας τα υποκείμενα του συνειδητά, κυρίαρχα των επιλογών τους. Αντίθετα τα αδέλφια στην Ψυχή Βαθιά στερούνται αυτής της δυνατότητας καθώς οι πράξεις τους είναι αποκομμένες από την ιστορική συγκυρία. Εμφανίζονται σαν πρόσωπα αρχαίας τραγωδίας, με την τύχη τους να ορίζεται πλήρως από κάποια ανώτερη δύναμη (θεός, μοίρα, εξουσία)· οι πράξεις τους δεν επηρεάζουν την τελική έκβαση των πραγμάτων, παρά αναπαριστούν «την τραγική μοίρα του απλού ελληνικού λαού να πληρώνει πάντα αμαρτίες αλλωνών». Εξαρχής δομούνται μέσα σε ένα προ-αποφασισμένο τέλος αντί να διαμορφώνονται οργανικά μέσα από τις συγκρούσεις τους διαμορφώνοντας τις εξελίξεις γύρω τους. Δεν έχουν δική τους ζωή, και είναι γι’ αυτόν το λόγο που η τακτική της «αρχαίας τραγωδίας» εδώ γίνεται μελόδραμα και οι ήρωές της θυματοποιούνται. Παραδόξως ο Βούλγαρης εδώ είναι πιστός στην τακτική θυματοποίησης των ηρώων, των «καλών που θα δικαιώσει η ιστορία», μιας ηττοπαθούς αριστερής αγιογραφίας κυρίαρχης στην Ελλάδα από τους «υπερασπιστές» του αντάρτικου.
Οι Άδωξοι Μπάσταρδη του Ταραντίνο δίνουν ένα πολύ καλό παράδειγμα μίας διαφορετικής τραγικότητας του «υποτελούς υποκειμένου», που η θυσία του δεν σημαίνει την θυματοποίησή του. Στο πρόσωπο της Εβραίας και του Αφρικανού Γάλλου που σκοτώνουν τον Χίτλερ και πεθαίνουν και αυτοί μαζί, εικονογραφείται ο ρατσισμός των ναζί και της αποικιοκρατίας και δουλείας της υπόλοιπης Δύσης αντίστοιχα. Παρά το μεταμοντέρνο παιχνίδι της ταινίας με την ιστορία, το υποτελές υποκείμενο είναι το μόνο που συγκροτείται ιστορικά. Και από εκεί αντλεί τη δύναμη του να δράσει και ν’ αντισταθεί στη θυματοποίησή του, αν και πάντα δράει μέσα στα όρια του κυρίαρχου λόγου και συσχετισμών, παραμένοντας το ίδιο και η αντίσταση του ανολοκλήρωτα.
Ο Βούλγαρης όμως δεν παρουσιάζει μόνο τον λαό, κόντρα στα δύο στρατόπεδα, σαν υποτελές υποκείμενο, αλλά και την Ελλάδα σαν υποτελές υποκείμενο απέναντι στις δύο μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Ο εθνικός στρατός και ο ΔΣΕ απεικονίζονται σαν η ενσάρκωση σε εθνικό επίπεδο της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-ΕΣΣΔ που υπαγόρευε τις πράξεις τους, σαν να μην υπήρχαν ντόπιοι λόγοι και αντιθέσεις μέσα στο έθνος που εμφανίζεται να ενώνει σαν υπερ-ιστορική μοίρα τους πάντες. Η ηγεσία του εθνικού στρατού παρουσιάζεται να εκτελεί εξαναγκαστικά (και μάλλον απρόθυμα), σαν μαριονέτα τις εντολές των αμερικανών. Έτσι εμφανίζεται κι αυτή σαν θύμα της εθνικής καταπίεσης αντί για υλοποιητής της, και σαν ‘εκ των πραγμάτων’ ανίκανη να αντιδράσει κηρύττεται άμοιρη ευθυνών. Είναι ενδιαφέρον εδώ το πώς ο ραγιαδισμός του εθνικισμού εικονοποιείται άκρως ‘ρεαλιστικά’ (κατά τον τύπο) σαν η τραγική ενσάρκωση της ιδέας και ρητορικής της εξάρτησης στους Αμερικανούς, αδειάζοντας την ανάλυση αυτήν από όποια δύναμη αυτενέργειας και πνεύμα ανεξαρτησίας, δηλαδή από το πολιτικό της πρόταγμα.
Έτσι παρακάμπτεται και πάλι το ζήτημα της πολιτικής βούλησης και καθαγιάζονται όλοι στην κολυμβήθρα της εθνικής τραγωδίας του πολέμου κάποιων άλλων. Η ιστορία, στην ταινία, είναι απούσα από τον Γράμμο και το Βίτσι. Εκεί υπήρχε μόνο σαν τραγωδία, σαν προδιαγεγραμμένη υλοποίηση συμφωνιών των δύο μεγάλων. Αν σε κάτι είναι συνεπής ο Βούλγαρης είναι στην αντίληψη του πως την ιστορία την γράφουν οι δυνατοί. Πως οι λαοί (ή τα μικρά έθνη) είναι πάντα οι τραγικά άμοιροι που δεν μπορούν να αποφύγουν την ιστορική τους μοίρα. Και είναι αυτό το πατροναριστικό πνεύμα που εφαρμόζει και στην εργαλειακή αναπαράσταση των ηρώων του ακυρώνοντας την δική τους αυτενέργεια («καλή» ή «κακή»), προκειμένου να αδελφοποιήσει τους πάντες μέσα από μία τέτοια (εξωιστορική) αθώωση τους.
Αν έχει αξία η ταινία είναι ακριβώς γιατί δείχνει την εξουθένωση της ρητορικής της «τραγωδίας του εμφυλίου», παράγωγο της εποχής της «ειρηνικής συνύπαρξης» και της «εθνικής συμφιλίωσης», και της αντίστοιχης πολιτικής κουλτούρας και μυθολογίας της εποχής της ενσωμάτωσης της αριστεράς στον εθνικό κορμό. Επιβεβαιώνει ακόμη την ανικανότητα της φυγής στο τραγικό, στην «ιστορική» μοίρα (ή την παρουσίαση της ιστορίας σαν μοίρα) και στον ουμανισμό, σαν ερμηνευτικά σχήματα. Και με μία έννοια χτυπάει σινιάλο για την αριστερά. Γιατί στο κενό που αφήνει αυτό το τέλος, εμφανίζονται –βίαια- άλλες φαντασιακές ερμηνείες των επαναστατικών κι αντάρτικων παραδόσεων του ελληνικού λαού (επίσης αναπαράγοντας ‘ρεαλιστικά’ τυπολογίες), από τη μια, αλλά και εκκλήσεις, από καθώς πρέπει μερίδων της «αριστεράς», για καταδίκη της «τρομοκρατίας», από την άλλη.
Υ.Γ.1 Και μόνο η αναφορά στο δεύτερο αντάρτικο σαν «εμφύλιο», αντί επανάσταση, εκχωρεί όποια άποψη αναπτυχθεί για αυτή την περίοδο, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι, στον κυρίαρχο λόγο των μοναρχοφασιστών. Τουλάχιστον ο ισπανικός εμφύλιος αναφέρεται και σαν ισπανική επανάσταση. Κι εδώ, δηλαδή στην επικράτηση του όρου «εμφύλιος», η ελληνική Αριστερά φέρει μεγάλες ευθύνες, που δεν σβήνονται με φτηνές κινήσεις καταγγελίας της ταινίας, που στο κάτω κάτω αποτελεί παιδί της κουλτούρας (πολιτικής και πολιτιστικής) αυτής ακριβώς της Αριστεράς της ‘ειρηνικής συνύπαρξης’ και ‘εθνικής υπευθυνότητας’.
Υ.Γ.2 Οι αυταπάτες των ανταρτών για βοήθεια από την ΕΣΣΔ θα μπορούσαν, ειδωμένες σαν αρνητικό φιλμ, να αποτελέσουν κριτική στον ακολουθητισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ, τότε και μετά, στην έλλειψη εμπιστοσύνης της ηγεσίας στις δυνάμεις του ελληνικού λαού και στη μετάθεση ή αποποίηση των ευθυνών της. Αλλά η τακτική του Βούλγαρη να ‘θυματοποιεί’ το ίδιο ηγεσίες και απλούς οπλίτες κόντρα στις ‘ξένες’ δυνάμεις, απαγορεύει κάθε διαμάχη γραμμών ή διαφορά αντιλήψεων στο εσωτερικό κάθε στρατοπέδου να φανεί. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η συγκρότηση της εθνικής ενότητας. Παρά τον ηρωϊσμό και ειλικρίνια (στις διαθέσεις και πίστη) των απλών ανταρτών αυτό που κυριαρχεί όσων αφορά τον πολιτικό τους λόγο, είναι η ταύτιση με αυτόν του καπετάνιου και η άκριτη αποδοχή της (παραληρηματικά αποδιδόμενης) ιδεοληψίας του για τον Στάλιν, την ΕΣΣΔ, την ‘ξένη βοήθεια’. Έτσι η αυτοκτονία του καπετάνιου με την ήττα και την τραγική κατάρρευση των αυταπατών του, ενώ θέτει το ζήτημα των πολιτικών πιστεύω σαν μύθων και/ή της «ιδεολογίας σαν ψευδή συνείδηση» κατά τον Μαρξ, εμφανίζεται κι εδώ αναποδογυρισμένη σαν κριτική στην παράνοια και τον τυχοδιωκτισμό (της ηγεσίας του Ζαχαριάδη και) του δεύτερου αντάρτικου. Της στιγμής δηλαδή που ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε στα προσυμφωνημένα των τρανών σηκώνοντας το ανάστημα και τα όπλα του κόντρα σε αυτούς (Έλληνες ή ξένοι είναι αδιάφορο) που ήθελαν να επιβάλουν τα συμφωνημένα ερήμην του.
Υ.Γ.3 Αν υπάρχει ένας λόγος που η τραγικότητα της σκηνής δεν λειτουργεί είναι ξανά λόγω του ρεαλισμού της, που εδώ σώζει τον θεατή, μποϋκοτάροντας την αληθοφάνεια της: σαν παρωδία από την μία και ‘συγχρονικότητα’ από την άλλη.
Σαν παρωδία λόγω της κακής ηθοποιίας ή κακής σκηνοθετικής επιλογής που έχιε αποτέλεσμα έναν καπετάνιο-καρικατούρα, όπου η τσιτατολογία του αποδιδόμενη σαν ρεαλιστικός λόγος γίνεται κωμικό σχόλιο. Αν αυτό αποτελούσε σκηνοθετική τακτική δεν θα ήταν πρόβλημα. Κάθε άλλο. Θα ζωντάνευε την ταινία και τους χαρακτήρες. (Για υποδειγματική τέτοια χρήση της παρωδίας δείτε το Άδωξοι Μπάσταρδη.) Το πρόβλημα είναι ότι ακριβώς η παρωδία προκύπτει σαν σύμπτωμα του υπερ-ρεαλισμού (ξανά) και της υπερ-τραγικότητας της κατασκευής της ταινίας – και φυσικά σαν επιβεβαίωση της αποτυχίας τους.
Σαν ‘συγχρονικότητα’ γιατί η αυτοκτονία δεν συνάδει με την μνήμη του εμφυλίου, ακόμη και στην εθνικιστική αφήγηση, αλλά περισσότερο είναι αναφορά στην πτώση των Ανατολικών καθεστώτων είκοσι χρόνια πριν (1989). Κι εδώ είναι που ο ρεαλισμός εμποδίζει την μεταφορά χρονικών στιγμών στην αφήγηση, αποκαλύπτοντας τις πηγές μνήμης και ιδεολογικού περιβάλλοντος που αντανακλά. Αντίστοιχα και η θαυμάσια σκηνή του βομβαρδισμένου από ναπάλμ τοπίου - ίσως η καλύτερη της ταινίας λόγω ρυθμού κάμερας και παρά τον φτωχό ρεαλισμό της (σαν πιστότητα αναπαράστασης) – είναι βγαλμένη από τις εικόνες του CNN και άλλων δυτικών δικτύων από την πρώτη (κυρίως, 1991) εισβολή στο Ιράκ. Όπως και ο αντι-αμερικανισμός της ταινίας είναι αυτός ο αγοραίος αντι-αμερικανισμός (επιβεβαίωση της ‘αμερικάνικης’ θετικιστικής/πραγματιστικής σκέψης) της μετά του ‘τέλους της ιστορίας’ εποχής, που στο έδαφος του ενώνονται από (μετα-)φασίστες και παπαδαριό μέχρι ορθόδοξοι ‘κομμουνιστές’.
Υ.Γ. 4 Η χρήση νέων παιδιών, που λόγω της αθωότητας τους μπορούν να μιλάνε την αλήθεια, αποτελεί μία συνήθη κινηματογραφική τακτική για να πει κανείς πράγματα σε συνθήκες που δεν επιτρέπονται (sic. στην συγκεκριμένη περίπτωση). Εδώ όμως επιβεβαιώνει την αντιμετώπιση του Βούλγαρη του ελληνικού λαού σαν αθώο παιδί κυριολεκτικά, και είναι ο ίδιος ο ρεαλισμός του (σαν αποτυχία) που ακυρώνει την παραπάνω μεταφορική χρήση νεαρών ηρώων, ξεγυμνώνοντας την κατασκευή του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου (Καρυστιάνη).
Υ.Γ.5 Αν όλα αυτά ακούγονται αρκετά επικριτικά αυτό δε σημαίνει ότι η ταινία στερείται αρετές. Η πιο βασική, το ότι δηλαδή λειτουργώντας σαν καθρέπτης και λογικό αποτέλεσμα μιας συμβιβαστικής θέασης του αντάρτικου και μιας ‘αριστερής’ κουλτούρας θυματοποίησης/αγιοποίησης, θέτει την αριστερά κατά μέτωπο με τη διαχείριση της μνήμης και της ιστορίας της έχει ήδη αναφερθεί. Σε αυτό το επίπεδο η ταινία αποτελεί μία ομολογία της αδυναμίας της κυρίαρχης στην αριστερά κουλτούρας να υποστηρίξει το αντάρτικο, όσο και αν η τελευταία (κύρια ΚΚΕ) βροντοφωνάζει ακριβώς γιατί αναγνωρίζει μέσα στην ταινία τον εαυτό της, και δεν της αρέσει.
Μέσα στον υπερ-ιστορικό ουμανισμό του ο Βούλγαρης παίρνει καθαρά το μέρος των ανταρτών, και αυτό γίνεται με δύο τρόπους. Πρώτον αναπαριστώντας τους με θετικότερο πρόσημο από ότι τον εθνικό στρατό και δεύτερον δικαιώνοντας ηθικά τον αγώνα τους κόντρα στους Αμερικάνους με τη σκηνή των ναπάλμ. [Ένα σημείο εδώ είναι επίσης ότι ο πόλεμος και η ήττα εμφανίζονται σαν αποτέλεσμα στρατιωτικής υπεροχής και όχι πολιτικής, με την τελευταία να εξαντλείται στην στρατιωτική βοήθεια, ή μη, των Σοβιετικών.]
Η συμπαθητική αναπαράσταση φαντάρων και αξιωματικών του τελευταίου δεν λείπει, αλλά εντάσσεται στην γενικότερη εξιλεωτική ματιά της ταινίας που θέλει τον θεατή να ταυτιστεί και με το δικό τους ‘δράμα’. Εκεί όμως που είναι εμφανής η διαφορά είναι στην ανάδειξη της διαφοράς κουλτούρας ανάμεσα στα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Παρά το ότι η έμφαση βρίσκεται στον ιδεαλισμό και τη θυσία των ανταρτών για απατηλά πιστεύω, δε χωράει αμφιβολία ότι τους αναγνωρίζεται μία άλλη στόφα ανθρώπου σε σχέση με τους αντιπάλους τους. Η σκηνή ανταλλαγής βρισιών είναι ένα πολύ καλό δείγμα αυτής της εμφανούς διαφοράς. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαφοροποίηση αυτή παίζει και η ανάδειξη του σημαντικού ρόλου των γυναικών στον ΔΣΕ από την ταινία. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του κεντρικού ρόλου της Γιαννούλας (από τις καλύτερες παρουσίες, αν όχι ο καλύτερα δομημένος ρόλος, της ταινίας - που μάλλον οφείλεται στην γυναικεία ματιά της Καρυστιάνη) αλλά και των νεαρότερων κοριτσιών, παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν απαραίτητα συστατικά για να χτιστεί και το αναγκαίο ‘λαβ στόρυ’ (ακόμη και η αντιπαράθεση του μοναρχοφασίστα αξιωματικού με τη Γιαννούλα που έχει πάρει προσωπικό χαρακτήρα αποτελεί μία λανθάνουσα μορφή ερωτικής έλξης) που όμως το σενάριο και η ταινία χειρίζονται με προσοχή.
Αυτή η διαφοροποίηση του ΔΣΕ από έναν κλασσικά ανδροκρατικό στρατό, είναι ένα μόνο από τα στοιχεία ανάδειξης του ‘πολιτιστικά συγκεκριμένου’ περιβάλλοντος της ταινίας, που αναδεικνύει μία άλλου τύπου ‘ακρίβεια’ στην αναπαράσταση της ιστορίας, πέρα από το αν συνέβει έτσι, τότε, εκεί κλπ. που είναι μη σχετικά μεγέθη στην κρίση της δημιουργικής ανασύνθεσης/απεικόνισης ιστορικών γεγονότων. Σε αυτή τη διάσταση εντάσσεται και η διαφοροποίηση ανάμεσα στα ρεμπέτικα τραγούδιαπου τραγουδάνε οι κύρια Νοτιοελλαδίτες και παιδιά της πόλης του εθνικού στρατού σε αντιπαράθεση με τα (μη εξελληνισμένα ακόμη) ντόπια (σλαοβομακεδόνικα) τραγούδια στο γλέντι των ανταρτών. Παρεπιμπτώντος ο Βούλγαρης θέλωνατς να τονίσει την ελληνικότητα και των δύο πλευρών αναπαράγει μοντέλα ένοπλων συγκρούσεων της προ-βιομηχανικής εποχής. Και η ανταλλαγή αθυροστομιών όπως και τα γλέντια πριν ή ανάμεσα στη μάχη παραπέμπουν στην παράδοση των κλεφτών και αρματολών και της επανάστασης του ’21.
Τέλος το αμφίβολο τελικό ερώτημα της νεαρής αντάρτισσας που έχει επιβιώσει την κόλαση των ναπάλμ: «άραγε εμείς νικήσαμε?» ξανα-ανοίγει το ερώτημα του πως χτίστηκε η σημερινή σύγχρονη/μοντέρνα Ελλάδα πάνω στο νεκρό τοπίο των ναπάλμ, συνδέοντας την ιστορική της εμπειρία ξανά με το πως σήμερα οι Αμερικάνοι και οι πρόθυμοι (ντόπιοι και ξένοι, ή καλύτερα εθνικοί και διεθνείς) ‘χτίζουν’ το Ιράκ, το Αφγανιστάν...
Χρίστος Γιοβανόπουλος
Παραθέτω, στα πλαίσια του διαλόγου για την ταινία, την άποψη του εξαιρετικού στο είδος της δουλειάς του Χρήστου Γιοβαννόπουλου, το οποίο μπορείτε να το βρείτε εφημερίδα Αριστερά! μαζί και με μια λίγο διαφορετική προσέγγιση του Γιώργου Κατερίνη.
Τέλος, στα σχόλια παραθέτω ορισμένες παρατηρήσεις της φίλης Βέρας Παύλου πάνω στα όσα έγραψα στο αφιέρωμα της Αυγής για την ταινία.
Θανάσης Τσακίρης
"Πόσο ΒΑΘΙΑ θα μπει το μαχαίρι στην ΨΥΧΗ;", για την ταινία του Π. Βούλγαρη
Μια εξόχως ενδιαφέρουσα κριτική του Χρίστου Γιοβανόπουλου για τη νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Ψυχή Βαθιά" χρήσιμη για όσους έχουν δει ή σκοπεύουν να δουν την ταινία, πράγμα που φυσικά σας προτρέπουμε να κάνετε. Μέρος της δημοσιεύεται στην εφημερίδα Αριστερά! μαζί και με μια λίγο διαφορετική προσέγγιση του Γιώργου Κατερίνη.
Πόσο ΒΑΘΙΑ θα μπει το μαχαίρι στην ΨΥΧΗ;
Η Ψυχή Βαθιά του Βούλγαρη εντάσσεται σε έναν κύκλο ταινιών των τελευταίων χρόνων που ασχολούνται με ανοιχτές ακόμα πληγές του 20ού αιώνα, κύρια ενδοεθνικής βίας και συγκρούσεων. Κοινό χαρακτηριστικό τους η επαναδιαπραγμάτευση ιστορικών στιγμών που διαμόρφωσαν τη συλλογική μνήμη μέσα από σχήματα που μοιάζουν πλέον αδόκιμα. Η ανάγκη υπέρβασης τους, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι οι νέες αναγνώσεις είναι απελευθερωμένες από τον κυρίαρχο λόγο των «νικητών». Συνήθως η αναθεωρητική ματιά αποτυπώνει σημερινούς ιδεολογικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς παρά το παρελθόν πάνω στο οποίο προβάλλεται.
Ωστόσο η αντιμετώπιση της ταινίας σαν παραγραφή της ιστορικής αλήθειας δεν βοηθάει κι επαναλαμβάνει το ατόπημα του Βούλγαρη να μεταθέτει το σήμερα στο χθες, ξεχνώντας τι έχει μεσολαβήσει. Η ταινία δεν μπορεί να κριθεί με βάση την πιστότητα αναπαράστασης της «ιστορικής αλήθειας», κι εδώ η ρεαλιστική γραφή της μπερδεύει, ενισχύοντας αυτή την τάση. Οι απεικονήσεις μαχών ή του νοσοκομείου του εθνικού στρατού, που τείνουν στην παρωδία ακριβώς λόγω του υπέρ-ρεαλισμού τους, υπογραμμίζουν και από αισθητικής πλευράς το πρόβλημα: το ότι δηλαδή ο Βούλγαρης καταφεύγει στον ρεαλισμό για να προσδώσει ιστορική εγκυρότητα στην άποψή του - ενώ στην πραγματικότητα φανερώνει την αδυναμία αναγνώρισης της ιστορίας. Πράγμα που ισχύει και για όποιες κριτικές προσεγγίσεις μένουν στο αυτώ επίπεδο.
Σαν αντιπαράδειγμα θα μπορούσε ν’ αναφερθεί η εκμετάλλευση του φανταστικού στοιχείου από τον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο στον Λαβύρινθο του Πάνα, ταινία για την ισπανική επανάσταση, όπως και η μεταμοντέρνα αποδόμηση της κυρίαρχης δυτικής αφήγησης για τον Δεύτερο Παγκόσμιο στο Άδωξοι Μπάσταρδη του Ταραντίνο. Ξεφεύγοντας από τον ρεαλισμό, οι ταινίες αυτές ακυρώνουν μία στείρα διλημματική αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο, παγωμένα στον (παρελθοντικό) χρόνο πλέον, στρατόπεδα. Αντίθεση που αν ίσχυε την εποχή της σύγκρουσης, αδυνατεί να αναγνωριστεί από τη σκοπιά των σημερινών κοινωνικών ανταγωνισμών και υποκειμένων.
Το κρίσιμο στοιχείο είναι η επισήμανση ενός τρίτου υποκειμένου που διεμβολίζει και τα δύο στρατόπεδα σε μία προσπάθεια κριτικής υπέρβασής τους. Αυτή η τακτική καθορίζει την γωνία της αφήγησης, όπως και το πεδίο μέσα στο οποίο συγκροτείται η ιδεολογία της ταινίας. Ο Βούλγαρης επιλέγει δύο ανήλικα αδέρφια που τυχαία στρατολογήθηκαν, ο ένας από τον ΔΣΕ και ο άλλος από τον εθνικό στρατό, για να αναπαραστήσει το υποτελές υποκείμενο λαό, που δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την πολιτική έκφραση των καταπιεζόμενων τάξεων. Η επιλογή του δεν είναι πρωτόγνωρη: είχε προηγηθεί, π.χ., το Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι του Κεν Λόουτς για την ενδοϊρλανδική διαμάχη.
Ο Βούλγαρης κρίνεται στην προσπάθεια του να οπτικοποιήσει την μεταφορά του έθνους σαν οικογένεια όπου κάθε ενδοεθνική σύγκρουση είναι αδελφοκτόνος πόλεμος – παγίδα που ο Λόουτς απέφυγε θέτοντας τα δύο αδέρφια μπρος στα πολιτικά διλλήματα της σύγκρουσης τους, καθιστώντας τα υποκείμενα του συνειδητά, κυρίαρχα των επιλογών τους. Αντίθετα τα αδέλφια στην Ψυχή Βαθιά στερούνται αυτής της δυνατότητας καθώς οι πράξεις τους είναι αποκομμένες από την ιστορική συγκυρία. Εμφανίζονται σαν πρόσωπα αρχαίας τραγωδίας, με την τύχη τους να ορίζεται πλήρως από κάποια ανώτερη δύναμη (θεός, μοίρα, εξουσία)· οι πράξεις τους δεν επηρεάζουν την τελική έκβαση των πραγμάτων, παρά αναπαριστούν «την τραγική μοίρα του απλού ελληνικού λαού να πληρώνει πάντα αμαρτίες αλλωνών». Εξαρχής δομούνται μέσα σε ένα προ-αποφασισμένο τέλος αντί να διαμορφώνονται οργανικά μέσα από τις συγκρούσεις τους διαμορφώνοντας τις εξελίξεις γύρω τους. Δεν έχουν δική τους ζωή, και είναι γι’ αυτόν το λόγο που η τακτική της «αρχαίας τραγωδίας» εδώ γίνεται μελόδραμα και οι ήρωές της θυματοποιούνται. Παραδόξως ο Βούλγαρης εδώ είναι πιστός στην τακτική θυματοποίησης των ηρώων, των «καλών που θα δικαιώσει η ιστορία», μιας ηττοπαθούς αριστερής αγιογραφίας κυρίαρχης στην Ελλάδα από τους «υπερασπιστές» του αντάρτικου.
Οι Άδωξοι Μπάσταρδη του Ταραντίνο δίνουν ένα πολύ καλό παράδειγμα μίας διαφορετικής τραγικότητας του «υποτελούς υποκειμένου», που η θυσία του δεν σημαίνει την θυματοποίησή του. Στο πρόσωπο της Εβραίας και του Αφρικανού Γάλλου που σκοτώνουν τον Χίτλερ και πεθαίνουν και αυτοί μαζί, εικονογραφείται ο ρατσισμός των ναζί και της αποικιοκρατίας και δουλείας της υπόλοιπης Δύσης αντίστοιχα. Παρά το μεταμοντέρνο παιχνίδι της ταινίας με την ιστορία, το υποτελές υποκείμενο είναι το μόνο που συγκροτείται ιστορικά. Και από εκεί αντλεί τη δύναμη του να δράσει και ν’ αντισταθεί στη θυματοποίησή του, αν και πάντα δράει μέσα στα όρια του κυρίαρχου λόγου και συσχετισμών, παραμένοντας το ίδιο και η αντίσταση του ανολοκλήρωτα.
Ο Βούλγαρης όμως δεν παρουσιάζει μόνο τον λαό, κόντρα στα δύο στρατόπεδα, σαν υποτελές υποκείμενο, αλλά και την Ελλάδα σαν υποτελές υποκείμενο απέναντι στις δύο μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Ο εθνικός στρατός και ο ΔΣΕ απεικονίζονται σαν η ενσάρκωση σε εθνικό επίπεδο της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-ΕΣΣΔ που υπαγόρευε τις πράξεις τους, σαν να μην υπήρχαν ντόπιοι λόγοι και αντιθέσεις μέσα στο έθνος που εμφανίζεται να ενώνει σαν υπερ-ιστορική μοίρα τους πάντες. Η ηγεσία του εθνικού στρατού παρουσιάζεται να εκτελεί εξαναγκαστικά (και μάλλον απρόθυμα), σαν μαριονέτα τις εντολές των αμερικανών. Έτσι εμφανίζεται κι αυτή σαν θύμα της εθνικής καταπίεσης αντί για υλοποιητής της, και σαν ‘εκ των πραγμάτων’ ανίκανη να αντιδράσει κηρύττεται άμοιρη ευθυνών. Είναι ενδιαφέρον εδώ το πώς ο ραγιαδισμός του εθνικισμού εικονοποιείται άκρως ‘ρεαλιστικά’ (κατά τον τύπο) σαν η τραγική ενσάρκωση της ιδέας και ρητορικής της εξάρτησης στους Αμερικανούς, αδειάζοντας την ανάλυση αυτήν από όποια δύναμη αυτενέργειας και πνεύμα ανεξαρτησίας, δηλαδή από το πολιτικό της πρόταγμα.
Έτσι παρακάμπτεται και πάλι το ζήτημα της πολιτικής βούλησης και καθαγιάζονται όλοι στην κολυμβήθρα της εθνικής τραγωδίας του πολέμου κάποιων άλλων. Η ιστορία, στην ταινία, είναι απούσα από τον Γράμμο και το Βίτσι. Εκεί υπήρχε μόνο σαν τραγωδία, σαν προδιαγεγραμμένη υλοποίηση συμφωνιών των δύο μεγάλων. Αν σε κάτι είναι συνεπής ο Βούλγαρης είναι στην αντίληψη του πως την ιστορία την γράφουν οι δυνατοί. Πως οι λαοί (ή τα μικρά έθνη) είναι πάντα οι τραγικά άμοιροι που δεν μπορούν να αποφύγουν την ιστορική τους μοίρα. Και είναι αυτό το πατροναριστικό πνεύμα που εφαρμόζει και στην εργαλειακή αναπαράσταση των ηρώων του ακυρώνοντας την δική τους αυτενέργεια («καλή» ή «κακή»), προκειμένου να αδελφοποιήσει τους πάντες μέσα από μία τέτοια (εξωιστορική) αθώωση τους.
Αν έχει αξία η ταινία είναι ακριβώς γιατί δείχνει την εξουθένωση της ρητορικής της «τραγωδίας του εμφυλίου», παράγωγο της εποχής της «ειρηνικής συνύπαρξης» και της «εθνικής συμφιλίωσης», και της αντίστοιχης πολιτικής κουλτούρας και μυθολογίας της εποχής της ενσωμάτωσης της αριστεράς στον εθνικό κορμό. Επιβεβαιώνει ακόμη την ανικανότητα της φυγής στο τραγικό, στην «ιστορική» μοίρα (ή την παρουσίαση της ιστορίας σαν μοίρα) και στον ουμανισμό, σαν ερμηνευτικά σχήματα. Και με μία έννοια χτυπάει σινιάλο για την αριστερά. Γιατί στο κενό που αφήνει αυτό το τέλος, εμφανίζονται –βίαια- άλλες φαντασιακές ερμηνείες των επαναστατικών κι αντάρτικων παραδόσεων του ελληνικού λαού (επίσης αναπαράγοντας ‘ρεαλιστικά’ τυπολογίες), από τη μια, αλλά και εκκλήσεις, από καθώς πρέπει μερίδων της «αριστεράς», για καταδίκη της «τρομοκρατίας», από την άλλη.
Υ.Γ.1 Και μόνο η αναφορά στο δεύτερο αντάρτικο σαν «εμφύλιο», αντί επανάσταση, εκχωρεί όποια άποψη αναπτυχθεί για αυτή την περίοδο, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι, στον κυρίαρχο λόγο των μοναρχοφασιστών. Τουλάχιστον ο ισπανικός εμφύλιος αναφέρεται και σαν ισπανική επανάσταση. Κι εδώ, δηλαδή στην επικράτηση του όρου «εμφύλιος», η ελληνική Αριστερά φέρει μεγάλες ευθύνες, που δεν σβήνονται με φτηνές κινήσεις καταγγελίας της ταινίας, που στο κάτω κάτω αποτελεί παιδί της κουλτούρας (πολιτικής και πολιτιστικής) αυτής ακριβώς της Αριστεράς της ‘ειρηνικής συνύπαρξης’ και ‘εθνικής υπευθυνότητας’.
Υ.Γ.2 Οι αυταπάτες των ανταρτών για βοήθεια από την ΕΣΣΔ θα μπορούσαν, ειδωμένες σαν αρνητικό φιλμ, να αποτελέσουν κριτική στον ακολουθητισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ, τότε και μετά, στην έλλειψη εμπιστοσύνης της ηγεσίας στις δυνάμεις του ελληνικού λαού και στη μετάθεση ή αποποίηση των ευθυνών της. Αλλά η τακτική του Βούλγαρη να ‘θυματοποιεί’ το ίδιο ηγεσίες και απλούς οπλίτες κόντρα στις ‘ξένες’ δυνάμεις, απαγορεύει κάθε διαμάχη γραμμών ή διαφορά αντιλήψεων στο εσωτερικό κάθε στρατοπέδου να φανεί. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η συγκρότηση της εθνικής ενότητας. Παρά τον ηρωϊσμό και ειλικρίνια (στις διαθέσεις και πίστη) των απλών ανταρτών αυτό που κυριαρχεί όσων αφορά τον πολιτικό τους λόγο, είναι η ταύτιση με αυτόν του καπετάνιου και η άκριτη αποδοχή της (παραληρηματικά αποδιδόμενης) ιδεοληψίας του για τον Στάλιν, την ΕΣΣΔ, την ‘ξένη βοήθεια’. Έτσι η αυτοκτονία του καπετάνιου με την ήττα και την τραγική κατάρρευση των αυταπατών του, ενώ θέτει το ζήτημα των πολιτικών πιστεύω σαν μύθων και/ή της «ιδεολογίας σαν ψευδή συνείδηση» κατά τον Μαρξ, εμφανίζεται κι εδώ αναποδογυρισμένη σαν κριτική στην παράνοια και τον τυχοδιωκτισμό (της ηγεσίας του Ζαχαριάδη και) του δεύτερου αντάρτικου. Της στιγμής δηλαδή που ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε στα προσυμφωνημένα των τρανών σηκώνοντας το ανάστημα και τα όπλα του κόντρα σε αυτούς (Έλληνες ή ξένοι είναι αδιάφορο) που ήθελαν να επιβάλουν τα συμφωνημένα ερήμην του.
Υ.Γ.3 Αν υπάρχει ένας λόγος που η τραγικότητα της σκηνής δεν λειτουργεί είναι ξανά λόγω του ρεαλισμού της, που εδώ σώζει τον θεατή, μποϋκοτάροντας την αληθοφάνεια της: σαν παρωδία από την μία και ‘συγχρονικότητα’ από την άλλη.
Σαν παρωδία λόγω της κακής ηθοποιίας ή κακής σκηνοθετικής επιλογής που έχιε αποτέλεσμα έναν καπετάνιο-καρικατούρα, όπου η τσιτατολογία του αποδιδόμενη σαν ρεαλιστικός λόγος γίνεται κωμικό σχόλιο. Αν αυτό αποτελούσε σκηνοθετική τακτική δεν θα ήταν πρόβλημα. Κάθε άλλο. Θα ζωντάνευε την ταινία και τους χαρακτήρες. (Για υποδειγματική τέτοια χρήση της παρωδίας δείτε το Άδωξοι Μπάσταρδη.) Το πρόβλημα είναι ότι ακριβώς η παρωδία προκύπτει σαν σύμπτωμα του υπερ-ρεαλισμού (ξανά) και της υπερ-τραγικότητας της κατασκευής της ταινίας – και φυσικά σαν επιβεβαίωση της αποτυχίας τους.
Σαν ‘συγχρονικότητα’ γιατί η αυτοκτονία δεν συνάδει με την μνήμη του εμφυλίου, ακόμη και στην εθνικιστική αφήγηση, αλλά περισσότερο είναι αναφορά στην πτώση των Ανατολικών καθεστώτων είκοσι χρόνια πριν (1989). Κι εδώ είναι που ο ρεαλισμός εμποδίζει την μεταφορά χρονικών στιγμών στην αφήγηση, αποκαλύπτοντας τις πηγές μνήμης και ιδεολογικού περιβάλλοντος που αντανακλά. Αντίστοιχα και η θαυμάσια σκηνή του βομβαρδισμένου από ναπάλμ τοπίου - ίσως η καλύτερη της ταινίας λόγω ρυθμού κάμερας και παρά τον φτωχό ρεαλισμό της (σαν πιστότητα αναπαράστασης) – είναι βγαλμένη από τις εικόνες του CNN και άλλων δυτικών δικτύων από την πρώτη (κυρίως, 1991) εισβολή στο Ιράκ. Όπως και ο αντι-αμερικανισμός της ταινίας είναι αυτός ο αγοραίος αντι-αμερικανισμός (επιβεβαίωση της ‘αμερικάνικης’ θετικιστικής/πραγματιστικής σκέψης) της μετά του ‘τέλους της ιστορίας’ εποχής, που στο έδαφος του ενώνονται από (μετα-)φασίστες και παπαδαριό μέχρι ορθόδοξοι ‘κομμουνιστές’.
Υ.Γ. 4 Η χρήση νέων παιδιών, που λόγω της αθωότητας τους μπορούν να μιλάνε την αλήθεια, αποτελεί μία συνήθη κινηματογραφική τακτική για να πει κανείς πράγματα σε συνθήκες που δεν επιτρέπονται (sic. στην συγκεκριμένη περίπτωση). Εδώ όμως επιβεβαιώνει την αντιμετώπιση του Βούλγαρη του ελληνικού λαού σαν αθώο παιδί κυριολεκτικά, και είναι ο ίδιος ο ρεαλισμός του (σαν αποτυχία) που ακυρώνει την παραπάνω μεταφορική χρήση νεαρών ηρώων, ξεγυμνώνοντας την κατασκευή του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου (Καρυστιάνη).
Υ.Γ.5 Αν όλα αυτά ακούγονται αρκετά επικριτικά αυτό δε σημαίνει ότι η ταινία στερείται αρετές. Η πιο βασική, το ότι δηλαδή λειτουργώντας σαν καθρέπτης και λογικό αποτέλεσμα μιας συμβιβαστικής θέασης του αντάρτικου και μιας ‘αριστερής’ κουλτούρας θυματοποίησης/αγιοποίησης, θέτει την αριστερά κατά μέτωπο με τη διαχείριση της μνήμης και της ιστορίας της έχει ήδη αναφερθεί. Σε αυτό το επίπεδο η ταινία αποτελεί μία ομολογία της αδυναμίας της κυρίαρχης στην αριστερά κουλτούρας να υποστηρίξει το αντάρτικο, όσο και αν η τελευταία (κύρια ΚΚΕ) βροντοφωνάζει ακριβώς γιατί αναγνωρίζει μέσα στην ταινία τον εαυτό της, και δεν της αρέσει.
Μέσα στον υπερ-ιστορικό ουμανισμό του ο Βούλγαρης παίρνει καθαρά το μέρος των ανταρτών, και αυτό γίνεται με δύο τρόπους. Πρώτον αναπαριστώντας τους με θετικότερο πρόσημο από ότι τον εθνικό στρατό και δεύτερον δικαιώνοντας ηθικά τον αγώνα τους κόντρα στους Αμερικάνους με τη σκηνή των ναπάλμ. [Ένα σημείο εδώ είναι επίσης ότι ο πόλεμος και η ήττα εμφανίζονται σαν αποτέλεσμα στρατιωτικής υπεροχής και όχι πολιτικής, με την τελευταία να εξαντλείται στην στρατιωτική βοήθεια, ή μη, των Σοβιετικών.]
Η συμπαθητική αναπαράσταση φαντάρων και αξιωματικών του τελευταίου δεν λείπει, αλλά εντάσσεται στην γενικότερη εξιλεωτική ματιά της ταινίας που θέλει τον θεατή να ταυτιστεί και με το δικό τους ‘δράμα’. Εκεί όμως που είναι εμφανής η διαφορά είναι στην ανάδειξη της διαφοράς κουλτούρας ανάμεσα στα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Παρά το ότι η έμφαση βρίσκεται στον ιδεαλισμό και τη θυσία των ανταρτών για απατηλά πιστεύω, δε χωράει αμφιβολία ότι τους αναγνωρίζεται μία άλλη στόφα ανθρώπου σε σχέση με τους αντιπάλους τους. Η σκηνή ανταλλαγής βρισιών είναι ένα πολύ καλό δείγμα αυτής της εμφανούς διαφοράς. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαφοροποίηση αυτή παίζει και η ανάδειξη του σημαντικού ρόλου των γυναικών στον ΔΣΕ από την ταινία. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του κεντρικού ρόλου της Γιαννούλας (από τις καλύτερες παρουσίες, αν όχι ο καλύτερα δομημένος ρόλος, της ταινίας - που μάλλον οφείλεται στην γυναικεία ματιά της Καρυστιάνη) αλλά και των νεαρότερων κοριτσιών, παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν απαραίτητα συστατικά για να χτιστεί και το αναγκαίο ‘λαβ στόρυ’ (ακόμη και η αντιπαράθεση του μοναρχοφασίστα αξιωματικού με τη Γιαννούλα που έχει πάρει προσωπικό χαρακτήρα αποτελεί μία λανθάνουσα μορφή ερωτικής έλξης) που όμως το σενάριο και η ταινία χειρίζονται με προσοχή.
Αυτή η διαφοροποίηση του ΔΣΕ από έναν κλασσικά ανδροκρατικό στρατό, είναι ένα μόνο από τα στοιχεία ανάδειξης του ‘πολιτιστικά συγκεκριμένου’ περιβάλλοντος της ταινίας, που αναδεικνύει μία άλλου τύπου ‘ακρίβεια’ στην αναπαράσταση της ιστορίας, πέρα από το αν συνέβει έτσι, τότε, εκεί κλπ. που είναι μη σχετικά μεγέθη στην κρίση της δημιουργικής ανασύνθεσης/απεικόνισης ιστορικών γεγονότων. Σε αυτή τη διάσταση εντάσσεται και η διαφοροποίηση ανάμεσα στα ρεμπέτικα τραγούδιαπου τραγουδάνε οι κύρια Νοτιοελλαδίτες και παιδιά της πόλης του εθνικού στρατού σε αντιπαράθεση με τα (μη εξελληνισμένα ακόμη) ντόπια (σλαοβομακεδόνικα) τραγούδια στο γλέντι των ανταρτών. Παρεπιμπτώντος ο Βούλγαρης θέλωνατς να τονίσει την ελληνικότητα και των δύο πλευρών αναπαράγει μοντέλα ένοπλων συγκρούσεων της προ-βιομηχανικής εποχής. Και η ανταλλαγή αθυροστομιών όπως και τα γλέντια πριν ή ανάμεσα στη μάχη παραπέμπουν στην παράδοση των κλεφτών και αρματολών και της επανάστασης του ’21.
Τέλος το αμφίβολο τελικό ερώτημα της νεαρής αντάρτισσας που έχει επιβιώσει την κόλαση των ναπάλμ: «άραγε εμείς νικήσαμε?» ξανα-ανοίγει το ερώτημα του πως χτίστηκε η σημερινή σύγχρονη/μοντέρνα Ελλάδα πάνω στο νεκρό τοπίο των ναπάλμ, συνδέοντας την ιστορική της εμπειρία ξανά με το πως σήμερα οι Αμερικάνοι και οι πρόθυμοι (ντόπιοι και ξένοι, ή καλύτερα εθνικοί και διεθνείς) ‘χτίζουν’ το Ιράκ, το Αφγανιστάν...
Χρίστος Γιοβανόπουλος
Tuesday, November 10, 2009
Tsakthan Daily, 11 November 2009 - Το κόμμα-καρτέλ
Tsakthan Daily, 11 November 2009
Το κόμμα-καρτέλ
Ο Αβραμόπουλος τελικά παγώνει το παιχνίδι ρίχνοντας το βάρος του στην υποψηφιότητα Σαμαρά. Κάποιοι ελπίζουν πως ο Σαμαράς θα σώσει την παρτίδα και θα πάρει το κόμμα από τη Ντόρα και το Μητσοτακέϊκο και θα το ξαναβάλει σε τροχιά εξουσίας, όπως υπομονετικά έκανε το ίδιο κι ο Γιώργος με το ΠΑΣΟΚ, και πάλι με χρόνια με καιρούς το κράτος θα είναι καθαρά δεξιό. Άλλοι το περιμένουν αυτό γιατί θεωρούν ότι τα δύο κυβερνητικά κόμματα θα εναλλάσσονται δια παντός σε ένα κομματικό σύστημα «καρτελοποιημένο».
Οι Peter Mair και Richard Katz εισάγουν την έννοια του «κόμματος-καρτέλ» (1995). Η σταδιακή ανάδυση του «κόμματος-καρτέλ» ως κομματικού τύπου που διαδέχεται το «πανσυλλεκτικό κόμμα» (Ο.Kirchheimer, 1967) εξελίσσεται μέσα στις συνθήκες της «κοινωνίας της αφθονίας», της έντασης των ρυθμών κοινωνικής κινητικότητας που οφείλεται στην «εισβολή των μαζών» στους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς και συνεχώς μεγιστοποιείται σε σχέση με το παρελθόν , της ανάπτυξης των παντός είδους μέσων μαζικής επικοινωνίας που διαδίδουν έναν ομοιόμορφο πολιτιστικό κώδικα. Το «κόμμα-καρτέλ» εντείνει στο έπακρο τα χαρακτηριστικά του «παν-συλλεκτικού» ταυτόχρονα όμως υπονομεύει τις βασικές αξίες συγκρότησής του. Δεν είναι πλέον το κόμμα που ελέγχει το κράτος αλλά το κράτος που ελέγχει το κόμμα. Τα κυρίαρχα κόμματα της δεξιάς, της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς έχουν, στη διάρκεια των τελευταίων τριάντα χρόνων, δοκιμαστεί στην πράξη ως «κυβερνητικά κόμματα». Ακόμα «κι αν ένα κόμμα, όπως στην περίπτωση του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος, μαράζωνε για μακρά χρονική περίοδο στην αντιπολίτευση, αυτό σπάνια σημαίνει άρνηση πρόσβασης στα οφέλη του κράτους, ούτε καν τουλάχιστον σε κάποιο μερίδιο πελατειακών διορισμών». Όταν δεν υφίσταται αυτή η άμεση ή έμμεση πρόσβαση, η ύπαρξη ομάδων πίεσης σε συνδυασμό με τη δράση της αντιπολίτευσης επιφέρει αλλαγές στην κυβερνητική πολιτική. Τα ΜΜΕ που ολοένα και πιο συχνά φιλοξενούν τις απόψεις της αντιπολίτευσης (ειδικά με την εδραίωση της πρωτοκαθεδρίας της ιδιωτικής τηλεόρασης ο συσχετισμός γέρνει σε βάρος των κυβερνητικών κομμάτων) με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται ο ρόλος του ειδικού κομματικού τύπου στη διαμόρφωση της «κοινής γνώμης». Η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων είναι μία από τις άμεσες συνέπειες της συνταγματικής κατοχύρωσης του ρόλου τους στην πολιτική ζωή των σύγχρονων κοινωνιών με αποτέλεσμα την υποβάθμιση του ρόλου του κομματικού μηχανισμού ως συλλογέα οικονομικών πόρων για την ύπαρξη και δράση του κόμματος.
Το «κόμμα-καρτέλ» που γεννιέται κατ’ αυτόν τον τρόπο χαρακτηρίζεται από την αλληλοδιείσδυση κράτους και κόμματος, καθώς και από ένα είδος διακομματικής συμπαιγνίας». Είναι δυνατόν να μιλήσουμε και για «κομματικό σύστημα-καρτέλ» όπως στις περιπτώσεις της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας από το 1960 ως το 1980 όταν υπήρξαν κυβερνήσεις «μεγάλων συνασπισμών» κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς. Οι διακομματικές συμφωνίες προβλέπουν την κατανομή των «κρατικών λαφύρων» ανάλογα με διάφορα κριτήρια (πχ. εκλογική δύναμη κλπ.).
Η υπερίσχυση αυτού του κομματικού τύπου στη σύγχρονη κοινωνία δεν συνεπάγεται την αυτόματη εξαφάνιση των προγενέστερων τύπων κομμάτων(«στελεχών», «μαζών», «παν-συλλεκτικών» κλπ.). Η έννοια του κομματικού τύπου είναι, σύμφωνα με τη Βεμπεριανή μέθοδο, ένας «ιδεό-τυπος»: προσδιορίζει τα οριακά χαρακτηριστικά που κυριαρχούν σε μίαν ολότητα. Οι πολιτικοί στόχοι και η βάση του ανταγωνισμού των κομμάτων θεωρούνται ως τα χαρακτηριστικά εκείνα που κάνουν τη διαφορά. Το ζήτημα της κοινωνικής μεταρρύθμισης - ή και της αντίθεσης σ’ αυτήν- κυριάρχησε στην εποχή των «κομμάτων-μαζών» και αυτά ανταγωνίζονταν στη βάση της αντιπροσωπευτικής ικανότητας. Η κοινωνική βελτίωση - και όχι η συνολική μεταρρύθμιση- είναι το κύριο ζήτημα της εποχής των «παν-συλλεκτικών κομμάτων» που ανταγωνίζονται στη βάση της αποτελεσματικότητας της πολιτικής τακτικής. Τέλος, με την ανάδυση του «κόμματος-καρτέλ», έρχεται μία περίοδος στην οποία οι στόχοι της πολιτικής, τουλάχιστον σήμερα, αναφέρονται όλο και περισσότερο στο «εγώ», με την ίδια την πολιτική να έχει γίνει ένα -τεχνοκρατικό- επάγγελμα, ο δε ανταγωνισμός μεταξύ των κομμάτων να αναπτύσσεται στη βάση των αξιώσεων για αποτελεσματικότερη/αποδοτικότερη διαχείριση. ΄Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται ο εκλογικός ανταγωνισμός η ανάδυση του «κόμματος-καρτέλ» φαίνεται να ενισχύει το στοιχείο της «διακομματικής συμπαιγνίας» : η επιβίωση του πολιτικού προσωπικού στα πλαίσια της κρατικής εξουσίας και η διαχειριστική λογική για την πολιτική παρέμβαση θέτουν τα κυρίαρχα αυτά κόμματα μπροστά σε διλήμματα που σχετίζονται με τον εκλογικό νόμο και το θεσμικό-κανονιστικό, εν γένει, πλαίσιο εντός του οποίου διεξάγονται οι εκλογικοί αγώνες.
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
ΤΟΥ ΠΡΩΪΝΟΥ
Στίχοι: Γιάννης Χαρούλης
Μουσική: Γιάννης Χαρούλης
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Χαρούλης
Του πρωινού το ξέσπασμα απ' τη σιωπή της νύχτας
κρύβει κλεμμένες αγκαλιές τυραννισμένους ύπνους
χώνονται οι κατεργάρηδες στον κόρφο της κυράς τους
μέσα στη ζάλη δε θα ιδεί πως ξένο ιδρώτα φέρνουν
Ξυπνά και όσους γεράσανε και θέλουν να προλάβουν
το βράδυ δε χορταίνουνε κι η μέρα δεν τους φτάνει
Φωτίζει τα κορόιδα που' χουν το μαξιλάρι
παρηγοριά να ζήσουνε ζωή ονειρεμένη
Παίζει και το μωρό παιδί στης μάνας του το στήθος
που η φύση το ορμήνευσε να θρέφεται να ζει...
ΤΟ ΒΗΜΑ
Αιφνιδίασε ο κ. Δ. Αβραμόπουλος
Δήλωσε ότι στηρίζει τον Αντ. Σαμαρά, με τον οποίο υπέγραψε διακήρυξη για το μέλλον του κόμματος
ΡΕΠΟΡΤΑΖ Β. ΧΙΩΤΗΣ- Α. ΡΑΒΑΝΟΣ | Αθήνα - Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
Υπέρ του κ. Α. Σαμαρά έγειρε χθες την πλάστιγγα των εντυπώσεων ο κ. Δ. Αβραμόπουλος, αλλάζοντας σχεδόν ριζικά τα δεδομένα στην κούρσα διαδοχής στη ΝΔ. Ο πρώην υπουργός Υγείας, ο οποίος μόλις πριν από μία εβδομάδα αποσύρθηκε από τη διεκδίκηση της ηγεσίας του κόμματος, προέβη χθες σε μια καθαρή δήλωση στήριξης του κ. Σαμαρά, έχοντας μάλιστα δίπλα του τον μεσσήνιο πολιτικό που καλωσόρισε θερμά την απόφασή του. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε φανερή αμηχανία στο στρατόπεδο της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη η οποία μελετά ήδη πρωτοβουλίες αντίδρασης, ώστε να εξουδετερώσει τη συμμαχία Σαμαρά- Αβραμόπουλου και να αποτρέψει διαρροές ψηφοφόρων προς τον συνυποψήφιό της που εμφανίζει μετά το συνέδριο ιδιαίτερη δυναμική.
Μετά τις χθεσινές εξελίξεις, πολλοί στη ΝΔ παρομοιάζουν τη μάχη για τη διαδοχή του κ. Κ. Καραμανλή με την πορεία που ακολουθήθηκε στην αντίστοιχη διαδικασία στο ΠαΣοΚ, το 2007, με τον κ. Γ. Παπανδρέου να επικρατεί άνετα του κ. Ευ. Βενιζέλου που ήταν αρχικώς το ακλόνητο φαβορί.
Από την άλλη πλευρά, ανένταχτοι βουλευτές και στελέχη του κόμματος παρατηρούσαν χθες ότι δεν πρέπει να υπερεκτιμάται η σημασία τέτοιου είδους κινήσεων, καθώς το εκλογικό σώμα που θα εκλέξει τον νέο αρχηγό παραμένει άγνωστο και πολιτικά αχαρτογράφητο, και γι΄ αυτό δεν πρέπει να διακινδυνεύονται προγνωστικά.
Το βέβαιο είναι ότι τις επόμενες 20 ημέρες κατά τις οποίες θα συνεχιστεί η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο διεκδικητών της προεδρίας του κόμματος και των υποστηρικτών τους, τα φαινόμενα πόλωσης και διχασμού θα κορυφωθούν με απρόβλεπτες συνέπειες για τη διατήρηση της συνοχής της ΝΔ μετά τις 29 Νοεμβρίου.
Ενδεικτικό της απόλυτης αβεβαιότητας που επικρατεί στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι το γεγονός ότι ακόμη και στελέχη της κυρίας Μπακογιάννη τόνιζαν, χθες, ότι αν η τέως υπουργός Εξωτερικών αντιδράσει με λάθος τρόπο μπορεί να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τον αντίπαλό της, ενώ υποστηρικτές του κ. Σαμαρά σημείωναν πως η κυρία Μπακογιάννη εξακολουθεί να προηγείται σημαντικά σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας, ελέγχοντας το μεγαλύτερο τμήμα του κομματικού μηχανισμού που θα επηρεάσει την εκλογική βάση. Φαίνεται, επίσης, ότι η συμμαχία Σαμαρά- Αβραμόπουλου θα οδηγήσει ορισμένους βουλευτές και στελέχη του κόμματος που είχαν αποφασίσει να στηρίξουν την κυρία Μπακογιάννη, να αναθεωρήσουν την απόφασή τους και να ταχθούν στο πλευρό του τέως υπουργού Πολιτισμού, εκτιμώντας ότι εκείνος θα είναι τελικά ο νικητής. Για τον λόγο αυτόν, η κυρία Μπακογιάννη φαίνεται πως θα επισπεύσει τη δημοσιοποίηση ονομάτων που έχουν ήδη δηλώσει ότι τη στηρίζουν, για να τους δεσμεύσει και δημοσίως και να αποφύγει απρόσμενες διαρροές.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=298534&dt=11/11/2009
αντιεξουσιαστικά
Αθήνα - Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
Απεργία...
Και στη Βόρεια Ελλάδα υπάρχουν σημαντικές επιπτώσεις από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο λιμάνι του Πειραιά, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
* * *
Ο πρόεδρος του ΣΒΒΕ κ. Ν. Πέντζος, με χθεσινή του επιστολή προς την υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας & Ναυτιλίας κυρία Λούκα Κατσέλη (σκίτσο), επισήμανε ότι η παράταση αυτής της κατάστασης έχει ως αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις της Βόρειας Ελλάδας να χάνουν διαρκώς ολόκληρες αγορές, ενώ η αξιοπιστία τους μειώνεται έναντι των συνεργατών και των πελατών τους στις αγορές του εξωτερικού.
* * *
Από την άλλη μεριά, υπάρχει σημαντική πιθανότητα να σημειωθούν ελλείψεις σε αγροτικά και καταναλωτικά προϊόντα, γεγονός που θα έχει ως συνέπεια την αύξηση των τιμών σε πολλά βασικά προϊόντα.
...και ανεργία
«Το σημαντικότερο διακύβευμα», λέει στην επιστολή του ο κ. Πέντζος, «από τη συνέχιση της απεργίας, ειδικά κατά την τρέχουσα περίοδο της οικονομικής κρίσης, είναι ο κίνδυνος να δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας πολλών επιχειρήσεων στη Βόρεια Ελλάδα λόγω ελλείψεως πρώτων υλών, γεγονός το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας στην περιοχή».
* * *
Και να ήταν οι μόνοι που έχουν τέτοια προβλήματα...
Παραιτήσεις
Φαίνεται ότι η οικονομική ζωή του Πειραιά περνά γενικότερη κρίση και δεν είναι μόνον η απεργία των λιμενεργατών που δημιουργεί προβλήματα στις επιχειρήσεις. Χθες, εκτάκτως, η διοίκηση του Εμπορικού Συλλόγου Πειραιώς με ομόφωνη απόφασή της, όπως ανακοίνωσε, «αποσύρειτην εκπροσώπηση του Συλλόγου σε όλες τις Δημοτικές Επιχειρήσεις του Δήμου Πειραιάως ένδειξη διαμαρτυρίας».
* * *
Για ποιο λόγο; Διότι η Δημαρχιακή Επιτροπή αποφάσισε το Κυριακάτικο Παζάρι της πόλης- για το οποίο παρεμπιπτόντως έχουν εκδηλωθεί κατ΄ επανάληψη διαμαρτυρίες από τους εμπόρους- να μεταφερθεί μπροστά στην «πόρτα του», όπως τονίζεται, δηλαδή έξω από τα γραφεία του Εμπορικού Συλλόγου Πειραιά και του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιώς. * * *
Ετσι λοιπόν διακόπτονται οι «διπλωματικές σχέσεις» μεταξύ των εμπόρων και του δήμου, και ως εκ τούτου ο ΕΣΠ αποσύρει την εκπροσώπησή του σε όλα τα διοικητικά συμβούλια των Δημοτικών Επιχειρήσεων του Πειραιά και ειδικότερα «αποχωρούν» ο πρόεδρος κ. Β. Κορκίδης, καθώς και οι αναπληρωτές του κκ. Π. Πολιτάκης και Γ. Σωτηρίου και από τη ΔΕΠΕΠ οι κυρίες Μ. Πιττάκη και Α. Βλαχάκη. Οι σχετικές παραιτήσεις έχουν ήδη κατατεθεί...
Εκλεισε και ο Δούδος
Παρά το γεγονός ότι η Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία του ομίλου Λαναρά έχει χρηματοδοτηθεί από τις τράπεζες με 34 εκατ. ευρώ με εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου, ώστε να υποστηριχτεί το επιχειρηματικό της πλάνο, η διοίκηση έχει αφήσει τους εργαζομένους οκτώ μήνες απλήρωτους, προχωρεί σε απολύσεις και όπως καταγγέλλει ο υπεύθυνος Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Π. Λαφαζάνης έκλεισε και το παλαιό εργοστάσιο του Δούδου στη Θεσσαλονίκη. * * *
Με σχετική επερώτηση ο βουλευτής ζητεί να πληροφορηθεί από τους αρμόδιους υπουργούς αν προτίθενται να ελέγξουν εάν ο όμιλος τήρησε τις συμβατικές υποχρεώσεις που ανέλαβε όταν χρηματοδοτήθηκε με την εγγύηση του Δημοσίου, καθώς και τι σκοπεύουν να κάνουν ώστε να εξασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=3&artid=298612&dt=11/11/2009
ΤΑ ΝΕΑ
ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] «Γιατί σινεμά τώρα;»
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ είναι τέχνη αλλά και πηγή ριζοσπαστικών, αντισυμβατικών ιδεών που διευρύνει τους ορίζοντές μας, κάνει πλούσια τη ζωή μας και καμία σχέση δεν έχει με την τηλεοπτική εικόνα και «λογική». Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης γιορτάζει φέτος τα 50 χρόνια του και δίνει το στίγμα του με το σύνθημα- ερώτηση «Γιατί σινεμά τώρα;», με ανάλογες συζητήσεις και προβληματισμούς διάσημων κινηματογραφιστών που θα παραβρεθούν σε αυτό και των 140.000 θεατών που αναμένεται να παρακολουθήσουν τις περίπου 200 ταινίες από όλο τον κόσμο! Τις πιο πολλές από αυτές ο σινεφίλ δεν έχει την ευκαιρία να τις δει πουθενά αλλού, καθώς για τις εμπορικές εταιρείες διανομής είναι «αντιεμπορικές», επειδή δεν είναι χολιγουντιανές παραγωγές. Η ζωή, όμως, που αποφασίζει τα πάντα, έδειξε ότι αυτός ο κινηματογράφος, ο κινηματογράφος με ψυχή, συναίσθημα και κοινωνική συνείδηση, είναι ο τελικός νικητής και στα ταμεία. Τέτοιες ταινίες, μη εμπορικές, είναι και φέτος οι πιο πολλές που «δουλεύουν» στα ταμεία των κινηματογράφων, ενώ τα ακριβά και ψηφιακά θεάματα «σέρνονται». Μοναδικό μελανό σημείο στο φετινό εορταστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης η απουσία του μεγάλου όγκου της εγχώριας κινηματογραφικής παραγωγής. Η πλειονότητα των σκηνοθετών- για πρώτη φορά μακριά από κόμματα και συνδικαλιστικά μικροσυμφέροντα- αποφάσισε να απέχει από το Φεστιβάλ και τα Κρατικά Βραβεία μέχρι το υπουργείο Πολιτισμού να ψηφίσει- έπειτα από αναβολές έξι χρόνων- νέο κινηματογραφικό νόμο. Δεν μπορεί, π.χ. ο ετήσιος προϋπολογισμός του Φεστιβάλ να είναι 11.000.000 ευρώ και για την παραγωγή ταινιών να δίνονται μόνο 3.500.000 ευρώ! Και πρέπει να πούμε ότι το ελληνικό σινεμά δεν είναι «κρατικοδίαιτο» όπως, χρόνια τώρα, συκοφαντείται. Επιστρέφει χρήματα στο Ελληνικό Δημόσιο μέσω των φόρων που εισπράττει από τα εισιτήρια. Και οι φετινές ελληνικές ταινίες αποδεικνύουν ότι και άποψη για την ελληνική κοινωνία έχουν, και το κοινό τις αγκάλιασε:
η «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη έκοψε 200.000 εισιτήρια, η «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου 40.000 εισιτήρια, ο βραβευμένος στις Κάννες «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου 30.000 εισιτήρια, το «Κακό 2» του Γιώργου Νούσια 25.000 εισιτήρια. Και είμαστε μόνο στην αρχή της σεζόν. Το ελληνικό σινεμά είναι εδώ. Και ο Έλληνας σινεφίλ το ανακαλύπτει και πάλι...
ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ
Δημήτρης Παπαδημούλης
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
(ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, στον ραδιοσταθμό Στο κόκκινο 105,5)
«Δυστυχώς η κυβέρνηση παρουσίασε συνειδητά μια κατάσταση, με υποσχέσεις, πρόγραμμα, διαβεβαιώσεις, που γνώριζε ότι δεν θα μπορεί να εφαρμόσει. Το έκανε για να πάρει τα ψηφαλάκια και τώρα σε ένα ατελείωτο κομπολόι έχουμε αρχίσει να μετράμε τις χάντρες τής αθέτησης δεσμεύσεων».
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=14&ct=11&artid=4545532
ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ
Το πουκάμισο της Μαντόνας
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 10 Νοεμβρίου 2009
ΚΑΓΚΕΛΟ έμειναν ελαφρώς οι κοινοβουλευτικοί συντάκτες όταν έλαβαν πρόσκληση για συνάντηση γνωριμίας με τον Αλέξη Τσίπρα και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό γιατί τους καλούσε στο «Χαρντ ροκ καφέ» στην οδό Φιλελλήνων. Πρόκειται, ως γνωστόν, για πολυεθνική αλυσίδα που έχει ως πελατεία νεαρόκοσμο και Αμερικανούς τουρίστες. Πώς έγινε ο πρόεδρος του ΣΥΝπου ζητά μάλιστα αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής μας προς Μόσχα- να δίνει ραντεβού σε έναν τόπο, ο οποίος συμβολίζει την αμερικανική κουλτούρα;
ΟΙ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ πήραν ασαφή απάντηση για την επιλογή του μέρους. Ήταν, λέει, κοντά στη Βουλή και είχε το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι επιτρεπόταν το κάπνισμα.
Ούτως ή άλλως, τους σερβίρισαν κεφτέδες, διάφορα τηγανητά και μικρό χάμπουργκερ, με ελεύθερη επιλογή από κρασί και μπίρα. Και είχαν μια ελεύθερη συζήτηση με τον Αλέξη ενώπιον εκθεμάτων όπως τα μποτίνια της Μπρίτνεϊ Σπίαρς, το πουκάμισο της Μαντόνας, το μπουφάν του Έλβις Πρίσλεϊ (φωτό) και κάτι λιγότερο φλώρικο όπως η κιθάρα του Τζίμι Χέντριξ. Δύο τεράστιες οθόνες έπαιζαν διαρκώς βιντεοκλίπ.
Παρόντες στην ελαφρώς ψυχεδελική συνάντηση- πέραν του Τσίπρα - οι Δημήτρης Παπαδημούλης, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Γρηγόρης Ψαριανός, Βασίλης Μουλόπουλος και άλλοι.
Οι πρώην και οι επόμενοι
ΕΞ ΟΣΩΝ είπε ο Αλέξης, δύο θεματικές είχαν ενδιαφέρον και τις συγκράτησαν οι δημοσιογράφοι. Τα περί Αλέκου Αλαβάνου και τα περί Παναθηναϊκού. Αρχίζω από το πρώτο. Επ΄ αυτού, ο Τσίπρας διατύπωσε μια ψυχαναλυτική προσέγγιση για το προφίλ των εκάστοτε προέδρων της Κουμουνδούρου, όχι χωρίς χιουμοριστική διάσταση. Είπε λοιπόν ότι υπάρχει ένα αρχηγικό σύνδρομο στον ΣΥΝ, που θέλει τους πρώην να επιτίθενται στους επόμενους. Είχε μάλιστα και παραδείγματα. «Η Μαρία Δαμανάκη είχε άχτι τον Νίκο Κωνσταντόπουλο. O Κωνσταντόπουλος τα ΄βαλε συν τω χρόνω με τον Αλέκο Αλαβάνο. Και ο Αλέκος μ΄ εμένα».
ΠΕΙΣΤΙΚΗ η θεωρία- δεν μπορώ να πω. Επί της ουσίας, ο Τσίπρας είπε ότι δεν είχε καμία επικοινωνία- «δεν με πήρε τηλέφωνο»- με τον Αλαβάνο μετά τις εκλογές. Και το στρογγύλεψε, καταλήγοντας ότι «όλοι χωρούν στον ΣΥΝ, κανείς δεν περισσεύει, ακόμη και όποιος θα ήθελε να περισσεύει». Όσο για τον ΠΑΟ, ο Τσίπρας διαβεβαίωσε ότι το γήπεδο στον Βοτανικό θα γίνει και ότι «το θέμα είναι να κερδίσουμε με 4-0 τον Ολυμπιακό». Τέλοςαλλά όχι χωρίς σημασία- κουβέντα έγινε και για τη μολότοφ που δέχθηκαν τα γραφεία του ΣΥΝ στα Εξάρχεια, μετά που πήγε ο Αλέξης να δει τους τραυματισμένους αστυνομικούς από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίας Παρασκευής στο νοσοκομείο.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=14&ct=11&artid=4545313
ΗΜΕΡΗΣΙΑ
24ωρη απεργία στην ΕΡΤ
Την κήρυξη προειδοποιητικής 24ωρης απεργίας των δημοσιογράφων που εργάζονται στην ΕΡΤ, τη ραδιοτηλεόραση και την ψηφιακή ΕΡΤ από τις 6 το πρωί της Τετάρτης 11 Νοεμβρίου έως τις 6 το πρωί της Πέμπτης 12 Νοεμβρίου 2009, αποφάσισε το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ
10/11/2009
Την κήρυξη προειδοποιητικής 24ωρης απεργίας των δημοσιογράφων που εργάζονται στην ΕΡΤ, τη ραδιοτηλεόραση και την ψηφιακή ΕΡΤ από τις 6 το πρωί της Τετάρτης 11 Νοεμβρίου έως τις 6 το πρωί της Πέμπτης 12 Νοεμβρίου 2009, αποφάσισε το Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Σ.Η.Ε.Α. συμμετέχοντας στην πανελλαδική απεργία που κήρυξε το πανελλαδικό συντονιστικό συμβούλιο των συμβασιούχων έργου και ορισμένου χρόνου για:
Να αποκατασταθούν όλοι οι συμβασιούχοι.
Να συναφθούν άμεσα συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, δεδομένου ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Να σταματήσει το απαράδεκτο καθεστώς της ομηρίας των συμβασιούχων.
Να παύσει το δικαίωμα στην εργασία να γίνεται αντικείμενο πελατειακών σχέσεων και συναλλαγών.
Να λήξει επιτέλους το καθεστώς ανασφάλειας και αβεβαιότητας εκατοντάδων συναδέλφων.
Να επαναπροσληφθούν όλοι εκείνοι των οποίων οι ψευδεπίγραφες συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου έχουν λήξει.
Να καταβληθούν άμεσα οι οφειλόμενες αποδοχές σε όλους τους συμβασιούχους της ΕΡΤ.
Το Διοικητικό Συμβούλιο δηλώνει κατηγορηματικά ότι θα προστατεύσει με κάθε νόμιμο τρόπο τα δικαιώματα των εργαζομένων συναδέλφων και καλεί όλους τους
Χώρους καπνιζόντων εδώ και τώρα ζητεί η «ακυβέρνητη» ΕΣΗΕΑ
Μπορεί η ΕΣΗΕΑ να μην μπορεί να επιληφθεί σοβαρών ζητημάτων του κλάδου με άλλοθι την ακυβερνησία της και τη μη έτι συγκρότηση προεδρείου, ωστόσο τα μέλη του Δ.Σ. κατάφεραν να ομονοήσουν για το θέμα του καπνού
10/11/2009
Μπορεί η ΕΣΗΕΑ να μην μπορεί να επιληφθεί σοβαρών ζητημάτων του κλάδου με άλλοθι την ακυβερνησία της και τη μη έτι συγκρότηση προεδρείου, ωστόσο τα μέλη του Δ.Σ. κατάφεραν να ομονοήσουν για το θέμα του καπνού.
Απορίας άξια η ανακοίνωση της Ενωσης με την οποία διαμαρτύρεται για την καθυστέρηση δημιουργίας ειδικών χώρων καπνίσματος στους επαγγελματικούς χώρους:
To Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ διαπιστώνει ότι, μετά την επιβολή της απαγόρευσης του καπνίσματος στους κλειστούς ή στεγασμένους εργασιακούς χώρους, πολλές επιχειρήσεις ΜΜΕ δεν έχουν δημιουργήσει χώρους καπνιζόντων, με συνέπεια οι δημοσιογράφοι και εν γένει το προσωπικό να υποχρεούται να βγαίνει και να καπνίζει έξω στο δρόμο, παρ’ όλο που τόσο με το νόμο (άρθρο 3 ν. 3730/08), όσο και με την επακολουθήσασα σε εκτέλεση αυτού υπουργική απόφαση, προβλέπεται η δημιουργία χώρου καπνιζόντων εντός της επιχείρησης.
Η παράλειψη αυτή προσβάλλει τους εργαζόμενους, εφόσον δε ο νόμος προβλέπει τη δημιουργία χώρων καπνιζόντων, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία μη εφαρμογής της διάταξης αυτής.
Πιστεύουμε ότι η εργοδοσία θα ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της δημιουργώντας, όπως ο νόμος ορίζει, ξεχωριστό χώρο καπνιζόντων, ώστε να πάψει η απαράδεκτη αυτή κατάσταση και η προσβολή των συναδέλφων, που υποχρεούνται να καπνίζουν έξω στο δρόμο, ως αποσυνάδελφοι και τιμωρούμενοι.
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15460&subid=2&pubid=21187140#
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_10/11/2009_307075
Τσίπρας: H κυβέρνηση είναι έτοιμη να θυσιάσει το ασφαλιστικό σύστημα
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλες πιέσεις δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
«Η κυβέρνηση προκειμένου να κερδίσει πίστωση χρόνου από τους κυρίους Τρισέ και Αλμούνια, είναι έτοιμη να θυσιάσει το ασφαλιστικό σύστημα και τις εργασιακές σχέσεις», δήλωσε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, προσθέτοντας ότι η κοινωνία «δεν αντέχει άλλες πιέσεις».
Ηδη, είπε, τα ασφαλιστικά ταμεία είναι άδεια «εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο τα διαχειρίστηκαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις στο χρηματιστηριακό τζόγο και στα ομόλογα».
Ο κ. Τσίπρας εξέφρασε την άποψη ότι το μόνο σίγουρο είναι πως, αν η κυβέρνηση υιοθετήσει τις πιέσεις για χαλάρωση των εργασιακών σχέσεων και για διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, τότε θα βρεθεί μπροστά σε μια πρωτοφανή κοινωνική έκρηξη και προειδοποίησε την κυβέρνηση «να μην υιοθετήσει αυτές τις επιλογές, γιατί δεν αποτελεί διέξοδο από την κρίση η συρρίκνωση της κοινωνικής συνοχής».
«Διέξοδο από την κρίση -είπε- αποτελεί η προοπτική της ενίσχυσης της απασχόλησης και της διατήρησης και ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους».
Για την επέτειο των 20 χρόνων από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ο κ. Τσίπρας δήλωσε:
«Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, για τη δική μας Αριστερά, που διεκδικεί να γκρεμίσει τα τείχη που υψώνονται παντού γύρω μας, ένα είναι το μήνυμα: ο σοσιαλισμός, ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει».
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Για το «μάντρωμα» στην ΕΕ
Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντής, μας πληροφορεί σχετικό δελτίο Τύπου, συναντήθηκε χτες με τον αντιπρόεδρο και υπουργό Εξωτερικών της Αλβανίας, με την ιδιότητα του εισηγητή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Εκθεση Προόδου της Αλβανίας. Την έκθεση, δηλαδή, για τα βήματα που κάνει η γειτονική χώρα, ώστε να γίνει μια μέρα δεκτή στην «αγία οικογένεια» της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ο Ν. Χουντής επανέλαβε την άποψη ότι «είναι σημαντική η ένταξη όλων των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων σε μια πιο δημοκρατική, κοινωνική Ευρώπη των λαών προς όφελος της ειρήνης, της σταθερότητας και της ευημερίας στην περιοχή».
Ωστόσο, Ευρωπαϊκή Ενωση «δημοκρατική» και «κοινωνική», υπέρ της «ειρήνης», της «σταθερότητας» και της «ευημερίας» δεν υπάρχει (και δεν πρόκειται να υπάρξει). Αυτό που υπάρχει είναι μια αντιδραστική ιμπεριαλιστική ένωση που παίρνει το ένα μετά το άλλο τα αντιλαϊκά αντεργατικά μέτρα, με ενεργό ρόλο σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις κατά άλλων χωρών και λαών. Συνεπώς, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σ' αυτή την ΕΕ θέλει να «μαντρωθούν» όλες οι χώρες των Βαλκανίων. Και η έκθεση προόδου που θα εισηγηθεί ο ευρωβουλευτής του θα εκτιμά την ...πρόοδο της Αλβανίας ως προς την προσαρμογή της σε ένα τέτοιο βαθιά αντιλαϊκό πλαίσιο. Ως προς αυτό είναι ικανότατος ο κ. Χουντής που εκπροσωπεί στο Ευρωκοινοβούλιο την «αριστερά» της «προόδου» και της πλήρους προσαρμογής και υποταγής στην ευρωένωση των μονοπωλίων.
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=11/11/2009&id=11546&pageNo=4&direction=1
Συνήγοροι του ιμπεριαλισμού
Αν και έγινε με μια κάποια καθυστέρηση, η χτεσινή δήλωση του προέδρου του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρα για την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ήταν απολύτως προβλέψιμη και αναμενόμενη: «20 χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου για τη δική μας αριστερά που διεκδικεί να γκρεμίσει τα τείχη που υψώνονται παντού γύρω μας ένα είναι το μήνυμα: ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει». Στο ίδιο πνεύμα μόνιμος αρθρογράφος της «Αυγής» τσουβαλιάζει το σοσιαλισμό με τον καπιταλισμό, γράφοντας πως «οικοδόμοι του τείχους δεν ήταν μόνο οι σημερινοί κατηγορούμενοι, αλλά και οι σημερινοί κατήγοροι».
Η ηγεσία του ΣΥΝ επέλεξε να σιγοντάρει το «τροπάρι» της αστικής προπαγάνδας που ξεδιπλώνεται και με αφορμή την επέτειο της πτώσης του τείχους. Προσθέτοντας και τη δική της φωνή σε εκείνες που κραυγάζουν περί της δήθεν «αντιδημοκρατικότητας» και «ανελευθερίας» του σοσιαλισμού, αποδίδοντας εκεί την κατ' αυτούς κατάρρευσή του. Δεν ξαφνιάζει. Ο οπορτουνισμός φρόντισε εγκαίρως πολλά χρόνια πριν να καταθέσει τα διαπιστευτήριά του, αποκηρύσσοντας μετά βδελυγμίας το σοσιαλισμό που γνώρισε η ανθρωπότητα, μηδενίζοντας την προσφορά του. Ποιον ωφελεί μια τέτοια στάση είναι νομίζουμε προφανές. Αυτούς που επιστρατεύουν θεούς και δαίμονες για να αμαυρώσουν στις λαϊκές συνειδήσεις το σοσιαλισμό, να τον υπονομεύσουν ως προοπτική, ακριβώς γιατί αναγνωρίζουν σ' αυτόν το αντίπαλο δέος, ότι εξακολουθεί να εμπνέει, να συνεγείρει, να διδάσκει. Για το σύστημα της εκμετάλλευσης κάθε φωνή που συμβάλλει σ' αυτό είναι ευπρόσδεκτη. Ανεξαρτήτως της εμβέλειάς της. Και μια τέτοια είναι και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Που για μια ακόμα φορά αποδεικνύει ότι όχι μόνο δεν αμφισβητεί τα τείχη που υψώνει ο καπιταλισμός για να κρατά τους λαούς εγκλωβισμένους, αλλά αντικειμενικά τα ενισχύει. Ιδιαίτερα εκείνο που χτίζεται με λάσπη κατά του σοσιαλισμού.
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=11/11/2009&id=11546&pageNo=5&direction=1
Επιταχύνονται οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις
Στόχος η ακόμα μεγαλύτερη χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων
Με θύελλα από νέα μέτρα στον τομέα των εργασιακών σχέσεων εξοπλίζει τη φαρέτρα της η ΕΕ στο πλαίσιο της «στρατηγικής εξόδου» της ευρωπαϊκής πλουτοκρατίας από τις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης.
Οι σχετικές αποκαλύψεις έγιναν από την εκπρόσωπο του προέδρου υπουργών Οικονομίας της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ) Ζ. Κ. Γιούνκερ, την Ελενα Σαλγκάντο, μετά από τις επίσημες και «ανεπίσημες» συναντήσεις και διαβουλεύσεις που έγιναν χτες και προχτές στις Βρυξέλλες. Πρόκειται για μέτρα που αφορούν στο σύνολο των κρατών - μελών τους και βέβαια επιταχύνουν την επέκταση των αντιδραστικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις.
Οπως εξήγησε η αξιωματούχος της ΕΕ, στη βάση των παρατηρήσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τη δουλειά που έγινε στην αρμόδια Ομάδα Εργασίας για τα εργασιακά, υιοθετήθηκαν νέα μέτρα που θα ξεδιπλώσουν στο επόμενο διάστημα και τα οποία συμπυκνώνονται στα παρακάτω 5 σημεία:
· Πρώτο: «Αντιμετώπιση του κατακερματισμού στην αγορά εργασίας». Πρόκειται για την προσπάθεια ισοπέδωσης εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων με την προς τα κάτω εξίσωσή τους, μια προσπάθεια που εντάσσεται στην κατεύθυνση της ενιαιοποίησης των μεταρρυθμίσεων που διέπουν τις εργασιακές σχέσεις στις διάφορες χώρες - μέλη.
· Δεύτερο: «Υποστήριξη της απασχολησιμότητας», της ακόμα μεγαλύτερης δηλαδή προώθησης της πολιτικής της μερικής απασχόλησης, της μειωμένης απασχόλησης με μειωμένες αποδοχές και καλύψεις, μια πολιτική που προσπαθεί να ...αντιμετωπίσει το ζήτημα της ανεργίας με το μοίρασμα περιστασιακής ιδιαίτερα φτηνής και ενίοτε ανασφάλιστης εργασίας που θα μπορεί να μοιράζεται σε περισσότερους ενδιαφερόμενους.
· Τρίτο: Μείωση της εξάρτησης από επιδόματα, δηλαδή ακόμη και από την πολιτική πτωχοκομείου που εφαρμόζουν για τα πλέον εξαθλιωμένα τμήματα του πληθυσμού, όπως αυτή που ανακοίνωσε τις προάλλες η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Σε ...δήθεν «αντιστάθμισμα» προχωρούν σε «αύξηση της ενεργητικής απασχόλησης», που δεν είναι τίποτα άλλο από μια πορεία προς την κατάργηση των επιδομάτων ανεργίας και την αντικατάστασή τους με την παροχή πρόσθετου κρατικού χρήματος και επιδοτήσεων στους κεφαλαιοκράτες για προσωρινές προσλήψεις και την κάλυψη των εργοδοτικών υποχρεώσεων των επιχειρηματιών.
· «Ελαστικό σύστημα μισθών που να συνδέεται με την παραγωγικότητα της εργασίας». Σε αυτό το πλαίσιο οι μερίδες της κεφαλαιοκρατίας παίρνουν το ελεύθερο να προχωρήσουν και σε περικοπές μισθών με πρόσχημα την καπιταλιστική κρίση, τις αναδουλειές, τη χαμηλή κερδοφορία τους κ.ο.κ.
· Αποτελεσματική αύξηση στις ηλικίες συνταξιοδότησης. Είναι ολοφάνερο ότι οι βίαιες μεταρρυθμίσεις και ανατροπές προβλέπουν την προσαρμογή των χωρών - μελών στην υιοθέτηση νομοθετικών πλαισίων για την επέκταση του εργάσιμου βίου και μετά τα 65, 67 και τα 70 χρόνια.
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=11/11/2009&id=11546&pageNo=7&direction=1
Το κόμμα-καρτέλ
Ο Αβραμόπουλος τελικά παγώνει το παιχνίδι ρίχνοντας το βάρος του στην υποψηφιότητα Σαμαρά. Κάποιοι ελπίζουν πως ο Σαμαράς θα σώσει την παρτίδα και θα πάρει το κόμμα από τη Ντόρα και το Μητσοτακέϊκο και θα το ξαναβάλει σε τροχιά εξουσίας, όπως υπομονετικά έκανε το ίδιο κι ο Γιώργος με το ΠΑΣΟΚ, και πάλι με χρόνια με καιρούς το κράτος θα είναι καθαρά δεξιό. Άλλοι το περιμένουν αυτό γιατί θεωρούν ότι τα δύο κυβερνητικά κόμματα θα εναλλάσσονται δια παντός σε ένα κομματικό σύστημα «καρτελοποιημένο».
Οι Peter Mair και Richard Katz εισάγουν την έννοια του «κόμματος-καρτέλ» (1995). Η σταδιακή ανάδυση του «κόμματος-καρτέλ» ως κομματικού τύπου που διαδέχεται το «πανσυλλεκτικό κόμμα» (Ο.Kirchheimer, 1967) εξελίσσεται μέσα στις συνθήκες της «κοινωνίας της αφθονίας», της έντασης των ρυθμών κοινωνικής κινητικότητας που οφείλεται στην «εισβολή των μαζών» στους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς και συνεχώς μεγιστοποιείται σε σχέση με το παρελθόν , της ανάπτυξης των παντός είδους μέσων μαζικής επικοινωνίας που διαδίδουν έναν ομοιόμορφο πολιτιστικό κώδικα. Το «κόμμα-καρτέλ» εντείνει στο έπακρο τα χαρακτηριστικά του «παν-συλλεκτικού» ταυτόχρονα όμως υπονομεύει τις βασικές αξίες συγκρότησής του. Δεν είναι πλέον το κόμμα που ελέγχει το κράτος αλλά το κράτος που ελέγχει το κόμμα. Τα κυρίαρχα κόμματα της δεξιάς, της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς έχουν, στη διάρκεια των τελευταίων τριάντα χρόνων, δοκιμαστεί στην πράξη ως «κυβερνητικά κόμματα». Ακόμα «κι αν ένα κόμμα, όπως στην περίπτωση του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος, μαράζωνε για μακρά χρονική περίοδο στην αντιπολίτευση, αυτό σπάνια σημαίνει άρνηση πρόσβασης στα οφέλη του κράτους, ούτε καν τουλάχιστον σε κάποιο μερίδιο πελατειακών διορισμών». Όταν δεν υφίσταται αυτή η άμεση ή έμμεση πρόσβαση, η ύπαρξη ομάδων πίεσης σε συνδυασμό με τη δράση της αντιπολίτευσης επιφέρει αλλαγές στην κυβερνητική πολιτική. Τα ΜΜΕ που ολοένα και πιο συχνά φιλοξενούν τις απόψεις της αντιπολίτευσης (ειδικά με την εδραίωση της πρωτοκαθεδρίας της ιδιωτικής τηλεόρασης ο συσχετισμός γέρνει σε βάρος των κυβερνητικών κομμάτων) με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται ο ρόλος του ειδικού κομματικού τύπου στη διαμόρφωση της «κοινής γνώμης». Η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων είναι μία από τις άμεσες συνέπειες της συνταγματικής κατοχύρωσης του ρόλου τους στην πολιτική ζωή των σύγχρονων κοινωνιών με αποτέλεσμα την υποβάθμιση του ρόλου του κομματικού μηχανισμού ως συλλογέα οικονομικών πόρων για την ύπαρξη και δράση του κόμματος.
Το «κόμμα-καρτέλ» που γεννιέται κατ’ αυτόν τον τρόπο χαρακτηρίζεται από την αλληλοδιείσδυση κράτους και κόμματος, καθώς και από ένα είδος διακομματικής συμπαιγνίας». Είναι δυνατόν να μιλήσουμε και για «κομματικό σύστημα-καρτέλ» όπως στις περιπτώσεις της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας από το 1960 ως το 1980 όταν υπήρξαν κυβερνήσεις «μεγάλων συνασπισμών» κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς. Οι διακομματικές συμφωνίες προβλέπουν την κατανομή των «κρατικών λαφύρων» ανάλογα με διάφορα κριτήρια (πχ. εκλογική δύναμη κλπ.).
Η υπερίσχυση αυτού του κομματικού τύπου στη σύγχρονη κοινωνία δεν συνεπάγεται την αυτόματη εξαφάνιση των προγενέστερων τύπων κομμάτων(«στελεχών», «μαζών», «παν-συλλεκτικών» κλπ.). Η έννοια του κομματικού τύπου είναι, σύμφωνα με τη Βεμπεριανή μέθοδο, ένας «ιδεό-τυπος»: προσδιορίζει τα οριακά χαρακτηριστικά που κυριαρχούν σε μίαν ολότητα. Οι πολιτικοί στόχοι και η βάση του ανταγωνισμού των κομμάτων θεωρούνται ως τα χαρακτηριστικά εκείνα που κάνουν τη διαφορά. Το ζήτημα της κοινωνικής μεταρρύθμισης - ή και της αντίθεσης σ’ αυτήν- κυριάρχησε στην εποχή των «κομμάτων-μαζών» και αυτά ανταγωνίζονταν στη βάση της αντιπροσωπευτικής ικανότητας. Η κοινωνική βελτίωση - και όχι η συνολική μεταρρύθμιση- είναι το κύριο ζήτημα της εποχής των «παν-συλλεκτικών κομμάτων» που ανταγωνίζονται στη βάση της αποτελεσματικότητας της πολιτικής τακτικής. Τέλος, με την ανάδυση του «κόμματος-καρτέλ», έρχεται μία περίοδος στην οποία οι στόχοι της πολιτικής, τουλάχιστον σήμερα, αναφέρονται όλο και περισσότερο στο «εγώ», με την ίδια την πολιτική να έχει γίνει ένα -τεχνοκρατικό- επάγγελμα, ο δε ανταγωνισμός μεταξύ των κομμάτων να αναπτύσσεται στη βάση των αξιώσεων για αποτελεσματικότερη/αποδοτικότερη διαχείριση. ΄Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται ο εκλογικός ανταγωνισμός η ανάδυση του «κόμματος-καρτέλ» φαίνεται να ενισχύει το στοιχείο της «διακομματικής συμπαιγνίας» : η επιβίωση του πολιτικού προσωπικού στα πλαίσια της κρατικής εξουσίας και η διαχειριστική λογική για την πολιτική παρέμβαση θέτουν τα κυρίαρχα αυτά κόμματα μπροστά σε διλήμματα που σχετίζονται με τον εκλογικό νόμο και το θεσμικό-κανονιστικό, εν γένει, πλαίσιο εντός του οποίου διεξάγονται οι εκλογικοί αγώνες.
Θανάσης Τσακίρης
http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com
ΤΟΥ ΠΡΩΪΝΟΥ
Στίχοι: Γιάννης Χαρούλης
Μουσική: Γιάννης Χαρούλης
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Χαρούλης
Του πρωινού το ξέσπασμα απ' τη σιωπή της νύχτας
κρύβει κλεμμένες αγκαλιές τυραννισμένους ύπνους
χώνονται οι κατεργάρηδες στον κόρφο της κυράς τους
μέσα στη ζάλη δε θα ιδεί πως ξένο ιδρώτα φέρνουν
Ξυπνά και όσους γεράσανε και θέλουν να προλάβουν
το βράδυ δε χορταίνουνε κι η μέρα δεν τους φτάνει
Φωτίζει τα κορόιδα που' χουν το μαξιλάρι
παρηγοριά να ζήσουνε ζωή ονειρεμένη
Παίζει και το μωρό παιδί στης μάνας του το στήθος
που η φύση το ορμήνευσε να θρέφεται να ζει...
ΤΟ ΒΗΜΑ
Αιφνιδίασε ο κ. Δ. Αβραμόπουλος
Δήλωσε ότι στηρίζει τον Αντ. Σαμαρά, με τον οποίο υπέγραψε διακήρυξη για το μέλλον του κόμματος
ΡΕΠΟΡΤΑΖ Β. ΧΙΩΤΗΣ- Α. ΡΑΒΑΝΟΣ | Αθήνα - Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
Υπέρ του κ. Α. Σαμαρά έγειρε χθες την πλάστιγγα των εντυπώσεων ο κ. Δ. Αβραμόπουλος, αλλάζοντας σχεδόν ριζικά τα δεδομένα στην κούρσα διαδοχής στη ΝΔ. Ο πρώην υπουργός Υγείας, ο οποίος μόλις πριν από μία εβδομάδα αποσύρθηκε από τη διεκδίκηση της ηγεσίας του κόμματος, προέβη χθες σε μια καθαρή δήλωση στήριξης του κ. Σαμαρά, έχοντας μάλιστα δίπλα του τον μεσσήνιο πολιτικό που καλωσόρισε θερμά την απόφασή του. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε φανερή αμηχανία στο στρατόπεδο της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη η οποία μελετά ήδη πρωτοβουλίες αντίδρασης, ώστε να εξουδετερώσει τη συμμαχία Σαμαρά- Αβραμόπουλου και να αποτρέψει διαρροές ψηφοφόρων προς τον συνυποψήφιό της που εμφανίζει μετά το συνέδριο ιδιαίτερη δυναμική.
Μετά τις χθεσινές εξελίξεις, πολλοί στη ΝΔ παρομοιάζουν τη μάχη για τη διαδοχή του κ. Κ. Καραμανλή με την πορεία που ακολουθήθηκε στην αντίστοιχη διαδικασία στο ΠαΣοΚ, το 2007, με τον κ. Γ. Παπανδρέου να επικρατεί άνετα του κ. Ευ. Βενιζέλου που ήταν αρχικώς το ακλόνητο φαβορί.
Από την άλλη πλευρά, ανένταχτοι βουλευτές και στελέχη του κόμματος παρατηρούσαν χθες ότι δεν πρέπει να υπερεκτιμάται η σημασία τέτοιου είδους κινήσεων, καθώς το εκλογικό σώμα που θα εκλέξει τον νέο αρχηγό παραμένει άγνωστο και πολιτικά αχαρτογράφητο, και γι΄ αυτό δεν πρέπει να διακινδυνεύονται προγνωστικά.
Το βέβαιο είναι ότι τις επόμενες 20 ημέρες κατά τις οποίες θα συνεχιστεί η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο διεκδικητών της προεδρίας του κόμματος και των υποστηρικτών τους, τα φαινόμενα πόλωσης και διχασμού θα κορυφωθούν με απρόβλεπτες συνέπειες για τη διατήρηση της συνοχής της ΝΔ μετά τις 29 Νοεμβρίου.
Ενδεικτικό της απόλυτης αβεβαιότητας που επικρατεί στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι το γεγονός ότι ακόμη και στελέχη της κυρίας Μπακογιάννη τόνιζαν, χθες, ότι αν η τέως υπουργός Εξωτερικών αντιδράσει με λάθος τρόπο μπορεί να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τον αντίπαλό της, ενώ υποστηρικτές του κ. Σαμαρά σημείωναν πως η κυρία Μπακογιάννη εξακολουθεί να προηγείται σημαντικά σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας, ελέγχοντας το μεγαλύτερο τμήμα του κομματικού μηχανισμού που θα επηρεάσει την εκλογική βάση. Φαίνεται, επίσης, ότι η συμμαχία Σαμαρά- Αβραμόπουλου θα οδηγήσει ορισμένους βουλευτές και στελέχη του κόμματος που είχαν αποφασίσει να στηρίξουν την κυρία Μπακογιάννη, να αναθεωρήσουν την απόφασή τους και να ταχθούν στο πλευρό του τέως υπουργού Πολιτισμού, εκτιμώντας ότι εκείνος θα είναι τελικά ο νικητής. Για τον λόγο αυτόν, η κυρία Μπακογιάννη φαίνεται πως θα επισπεύσει τη δημοσιοποίηση ονομάτων που έχουν ήδη δηλώσει ότι τη στηρίζουν, για να τους δεσμεύσει και δημοσίως και να αποφύγει απρόσμενες διαρροές.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=298534&dt=11/11/2009
αντιεξουσιαστικά
Αθήνα - Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
Απεργία...
Και στη Βόρεια Ελλάδα υπάρχουν σημαντικές επιπτώσεις από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο λιμάνι του Πειραιά, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
* * *
Ο πρόεδρος του ΣΒΒΕ κ. Ν. Πέντζος, με χθεσινή του επιστολή προς την υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας & Ναυτιλίας κυρία Λούκα Κατσέλη (σκίτσο), επισήμανε ότι η παράταση αυτής της κατάστασης έχει ως αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις της Βόρειας Ελλάδας να χάνουν διαρκώς ολόκληρες αγορές, ενώ η αξιοπιστία τους μειώνεται έναντι των συνεργατών και των πελατών τους στις αγορές του εξωτερικού.
* * *
Από την άλλη μεριά, υπάρχει σημαντική πιθανότητα να σημειωθούν ελλείψεις σε αγροτικά και καταναλωτικά προϊόντα, γεγονός που θα έχει ως συνέπεια την αύξηση των τιμών σε πολλά βασικά προϊόντα.
...και ανεργία
«Το σημαντικότερο διακύβευμα», λέει στην επιστολή του ο κ. Πέντζος, «από τη συνέχιση της απεργίας, ειδικά κατά την τρέχουσα περίοδο της οικονομικής κρίσης, είναι ο κίνδυνος να δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας πολλών επιχειρήσεων στη Βόρεια Ελλάδα λόγω ελλείψεως πρώτων υλών, γεγονός το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας στην περιοχή».
* * *
Και να ήταν οι μόνοι που έχουν τέτοια προβλήματα...
Παραιτήσεις
Φαίνεται ότι η οικονομική ζωή του Πειραιά περνά γενικότερη κρίση και δεν είναι μόνον η απεργία των λιμενεργατών που δημιουργεί προβλήματα στις επιχειρήσεις. Χθες, εκτάκτως, η διοίκηση του Εμπορικού Συλλόγου Πειραιώς με ομόφωνη απόφασή της, όπως ανακοίνωσε, «αποσύρειτην εκπροσώπηση του Συλλόγου σε όλες τις Δημοτικές Επιχειρήσεις του Δήμου Πειραιάως ένδειξη διαμαρτυρίας».
* * *
Για ποιο λόγο; Διότι η Δημαρχιακή Επιτροπή αποφάσισε το Κυριακάτικο Παζάρι της πόλης- για το οποίο παρεμπιπτόντως έχουν εκδηλωθεί κατ΄ επανάληψη διαμαρτυρίες από τους εμπόρους- να μεταφερθεί μπροστά στην «πόρτα του», όπως τονίζεται, δηλαδή έξω από τα γραφεία του Εμπορικού Συλλόγου Πειραιά και του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιώς. * * *
Ετσι λοιπόν διακόπτονται οι «διπλωματικές σχέσεις» μεταξύ των εμπόρων και του δήμου, και ως εκ τούτου ο ΕΣΠ αποσύρει την εκπροσώπησή του σε όλα τα διοικητικά συμβούλια των Δημοτικών Επιχειρήσεων του Πειραιά και ειδικότερα «αποχωρούν» ο πρόεδρος κ. Β. Κορκίδης, καθώς και οι αναπληρωτές του κκ. Π. Πολιτάκης και Γ. Σωτηρίου και από τη ΔΕΠΕΠ οι κυρίες Μ. Πιττάκη και Α. Βλαχάκη. Οι σχετικές παραιτήσεις έχουν ήδη κατατεθεί...
Εκλεισε και ο Δούδος
Παρά το γεγονός ότι η Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία του ομίλου Λαναρά έχει χρηματοδοτηθεί από τις τράπεζες με 34 εκατ. ευρώ με εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου, ώστε να υποστηριχτεί το επιχειρηματικό της πλάνο, η διοίκηση έχει αφήσει τους εργαζομένους οκτώ μήνες απλήρωτους, προχωρεί σε απολύσεις και όπως καταγγέλλει ο υπεύθυνος Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Π. Λαφαζάνης έκλεισε και το παλαιό εργοστάσιο του Δούδου στη Θεσσαλονίκη. * * *
Με σχετική επερώτηση ο βουλευτής ζητεί να πληροφορηθεί από τους αρμόδιους υπουργούς αν προτίθενται να ελέγξουν εάν ο όμιλος τήρησε τις συμβατικές υποχρεώσεις που ανέλαβε όταν χρηματοδοτήθηκε με την εγγύηση του Δημοσίου, καθώς και τι σκοπεύουν να κάνουν ώστε να εξασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=3&artid=298612&dt=11/11/2009
ΤΑ ΝΕΑ
ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] «Γιατί σινεμά τώρα;»
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ είναι τέχνη αλλά και πηγή ριζοσπαστικών, αντισυμβατικών ιδεών που διευρύνει τους ορίζοντές μας, κάνει πλούσια τη ζωή μας και καμία σχέση δεν έχει με την τηλεοπτική εικόνα και «λογική». Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης γιορτάζει φέτος τα 50 χρόνια του και δίνει το στίγμα του με το σύνθημα- ερώτηση «Γιατί σινεμά τώρα;», με ανάλογες συζητήσεις και προβληματισμούς διάσημων κινηματογραφιστών που θα παραβρεθούν σε αυτό και των 140.000 θεατών που αναμένεται να παρακολουθήσουν τις περίπου 200 ταινίες από όλο τον κόσμο! Τις πιο πολλές από αυτές ο σινεφίλ δεν έχει την ευκαιρία να τις δει πουθενά αλλού, καθώς για τις εμπορικές εταιρείες διανομής είναι «αντιεμπορικές», επειδή δεν είναι χολιγουντιανές παραγωγές. Η ζωή, όμως, που αποφασίζει τα πάντα, έδειξε ότι αυτός ο κινηματογράφος, ο κινηματογράφος με ψυχή, συναίσθημα και κοινωνική συνείδηση, είναι ο τελικός νικητής και στα ταμεία. Τέτοιες ταινίες, μη εμπορικές, είναι και φέτος οι πιο πολλές που «δουλεύουν» στα ταμεία των κινηματογράφων, ενώ τα ακριβά και ψηφιακά θεάματα «σέρνονται». Μοναδικό μελανό σημείο στο φετινό εορταστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης η απουσία του μεγάλου όγκου της εγχώριας κινηματογραφικής παραγωγής. Η πλειονότητα των σκηνοθετών- για πρώτη φορά μακριά από κόμματα και συνδικαλιστικά μικροσυμφέροντα- αποφάσισε να απέχει από το Φεστιβάλ και τα Κρατικά Βραβεία μέχρι το υπουργείο Πολιτισμού να ψηφίσει- έπειτα από αναβολές έξι χρόνων- νέο κινηματογραφικό νόμο. Δεν μπορεί, π.χ. ο ετήσιος προϋπολογισμός του Φεστιβάλ να είναι 11.000.000 ευρώ και για την παραγωγή ταινιών να δίνονται μόνο 3.500.000 ευρώ! Και πρέπει να πούμε ότι το ελληνικό σινεμά δεν είναι «κρατικοδίαιτο» όπως, χρόνια τώρα, συκοφαντείται. Επιστρέφει χρήματα στο Ελληνικό Δημόσιο μέσω των φόρων που εισπράττει από τα εισιτήρια. Και οι φετινές ελληνικές ταινίες αποδεικνύουν ότι και άποψη για την ελληνική κοινωνία έχουν, και το κοινό τις αγκάλιασε:
η «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη έκοψε 200.000 εισιτήρια, η «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου 40.000 εισιτήρια, ο βραβευμένος στις Κάννες «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου 30.000 εισιτήρια, το «Κακό 2» του Γιώργου Νούσια 25.000 εισιτήρια. Και είμαστε μόνο στην αρχή της σεζόν. Το ελληνικό σινεμά είναι εδώ. Και ο Έλληνας σινεφίλ το ανακαλύπτει και πάλι...
ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ
Δημήτρης Παπαδημούλης
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
(ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, στον ραδιοσταθμό Στο κόκκινο 105,5)
«Δυστυχώς η κυβέρνηση παρουσίασε συνειδητά μια κατάσταση, με υποσχέσεις, πρόγραμμα, διαβεβαιώσεις, που γνώριζε ότι δεν θα μπορεί να εφαρμόσει. Το έκανε για να πάρει τα ψηφαλάκια και τώρα σε ένα ατελείωτο κομπολόι έχουμε αρχίσει να μετράμε τις χάντρες τής αθέτησης δεσμεύσεων».
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=14&ct=11&artid=4545532
ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ
Το πουκάμισο της Μαντόνας
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 10 Νοεμβρίου 2009
ΚΑΓΚΕΛΟ έμειναν ελαφρώς οι κοινοβουλευτικοί συντάκτες όταν έλαβαν πρόσκληση για συνάντηση γνωριμίας με τον Αλέξη Τσίπρα και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό γιατί τους καλούσε στο «Χαρντ ροκ καφέ» στην οδό Φιλελλήνων. Πρόκειται, ως γνωστόν, για πολυεθνική αλυσίδα που έχει ως πελατεία νεαρόκοσμο και Αμερικανούς τουρίστες. Πώς έγινε ο πρόεδρος του ΣΥΝπου ζητά μάλιστα αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής μας προς Μόσχα- να δίνει ραντεβού σε έναν τόπο, ο οποίος συμβολίζει την αμερικανική κουλτούρα;
ΟΙ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ πήραν ασαφή απάντηση για την επιλογή του μέρους. Ήταν, λέει, κοντά στη Βουλή και είχε το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι επιτρεπόταν το κάπνισμα.
Ούτως ή άλλως, τους σερβίρισαν κεφτέδες, διάφορα τηγανητά και μικρό χάμπουργκερ, με ελεύθερη επιλογή από κρασί και μπίρα. Και είχαν μια ελεύθερη συζήτηση με τον Αλέξη ενώπιον εκθεμάτων όπως τα μποτίνια της Μπρίτνεϊ Σπίαρς, το πουκάμισο της Μαντόνας, το μπουφάν του Έλβις Πρίσλεϊ (φωτό) και κάτι λιγότερο φλώρικο όπως η κιθάρα του Τζίμι Χέντριξ. Δύο τεράστιες οθόνες έπαιζαν διαρκώς βιντεοκλίπ.
Παρόντες στην ελαφρώς ψυχεδελική συνάντηση- πέραν του Τσίπρα - οι Δημήτρης Παπαδημούλης, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Γρηγόρης Ψαριανός, Βασίλης Μουλόπουλος και άλλοι.
Οι πρώην και οι επόμενοι
ΕΞ ΟΣΩΝ είπε ο Αλέξης, δύο θεματικές είχαν ενδιαφέρον και τις συγκράτησαν οι δημοσιογράφοι. Τα περί Αλέκου Αλαβάνου και τα περί Παναθηναϊκού. Αρχίζω από το πρώτο. Επ΄ αυτού, ο Τσίπρας διατύπωσε μια ψυχαναλυτική προσέγγιση για το προφίλ των εκάστοτε προέδρων της Κουμουνδούρου, όχι χωρίς χιουμοριστική διάσταση. Είπε λοιπόν ότι υπάρχει ένα αρχηγικό σύνδρομο στον ΣΥΝ, που θέλει τους πρώην να επιτίθενται στους επόμενους. Είχε μάλιστα και παραδείγματα. «Η Μαρία Δαμανάκη είχε άχτι τον Νίκο Κωνσταντόπουλο. O Κωνσταντόπουλος τα ΄βαλε συν τω χρόνω με τον Αλέκο Αλαβάνο. Και ο Αλέκος μ΄ εμένα».
ΠΕΙΣΤΙΚΗ η θεωρία- δεν μπορώ να πω. Επί της ουσίας, ο Τσίπρας είπε ότι δεν είχε καμία επικοινωνία- «δεν με πήρε τηλέφωνο»- με τον Αλαβάνο μετά τις εκλογές. Και το στρογγύλεψε, καταλήγοντας ότι «όλοι χωρούν στον ΣΥΝ, κανείς δεν περισσεύει, ακόμη και όποιος θα ήθελε να περισσεύει». Όσο για τον ΠΑΟ, ο Τσίπρας διαβεβαίωσε ότι το γήπεδο στον Βοτανικό θα γίνει και ότι «το θέμα είναι να κερδίσουμε με 4-0 τον Ολυμπιακό». Τέλοςαλλά όχι χωρίς σημασία- κουβέντα έγινε και για τη μολότοφ που δέχθηκαν τα γραφεία του ΣΥΝ στα Εξάρχεια, μετά που πήγε ο Αλέξης να δει τους τραυματισμένους αστυνομικούς από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίας Παρασκευής στο νοσοκομείο.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=14&ct=11&artid=4545313
ΗΜΕΡΗΣΙΑ
24ωρη απεργία στην ΕΡΤ
Την κήρυξη προειδοποιητικής 24ωρης απεργίας των δημοσιογράφων που εργάζονται στην ΕΡΤ, τη ραδιοτηλεόραση και την ψηφιακή ΕΡΤ από τις 6 το πρωί της Τετάρτης 11 Νοεμβρίου έως τις 6 το πρωί της Πέμπτης 12 Νοεμβρίου 2009, αποφάσισε το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ
10/11/2009
Την κήρυξη προειδοποιητικής 24ωρης απεργίας των δημοσιογράφων που εργάζονται στην ΕΡΤ, τη ραδιοτηλεόραση και την ψηφιακή ΕΡΤ από τις 6 το πρωί της Τετάρτης 11 Νοεμβρίου έως τις 6 το πρωί της Πέμπτης 12 Νοεμβρίου 2009, αποφάσισε το Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Σ.Η.Ε.Α. συμμετέχοντας στην πανελλαδική απεργία που κήρυξε το πανελλαδικό συντονιστικό συμβούλιο των συμβασιούχων έργου και ορισμένου χρόνου για:
Να αποκατασταθούν όλοι οι συμβασιούχοι.
Να συναφθούν άμεσα συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, δεδομένου ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Να σταματήσει το απαράδεκτο καθεστώς της ομηρίας των συμβασιούχων.
Να παύσει το δικαίωμα στην εργασία να γίνεται αντικείμενο πελατειακών σχέσεων και συναλλαγών.
Να λήξει επιτέλους το καθεστώς ανασφάλειας και αβεβαιότητας εκατοντάδων συναδέλφων.
Να επαναπροσληφθούν όλοι εκείνοι των οποίων οι ψευδεπίγραφες συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου έχουν λήξει.
Να καταβληθούν άμεσα οι οφειλόμενες αποδοχές σε όλους τους συμβασιούχους της ΕΡΤ.
Το Διοικητικό Συμβούλιο δηλώνει κατηγορηματικά ότι θα προστατεύσει με κάθε νόμιμο τρόπο τα δικαιώματα των εργαζομένων συναδέλφων και καλεί όλους τους
Χώρους καπνιζόντων εδώ και τώρα ζητεί η «ακυβέρνητη» ΕΣΗΕΑ
Μπορεί η ΕΣΗΕΑ να μην μπορεί να επιληφθεί σοβαρών ζητημάτων του κλάδου με άλλοθι την ακυβερνησία της και τη μη έτι συγκρότηση προεδρείου, ωστόσο τα μέλη του Δ.Σ. κατάφεραν να ομονοήσουν για το θέμα του καπνού
10/11/2009
Μπορεί η ΕΣΗΕΑ να μην μπορεί να επιληφθεί σοβαρών ζητημάτων του κλάδου με άλλοθι την ακυβερνησία της και τη μη έτι συγκρότηση προεδρείου, ωστόσο τα μέλη του Δ.Σ. κατάφεραν να ομονοήσουν για το θέμα του καπνού.
Απορίας άξια η ανακοίνωση της Ενωσης με την οποία διαμαρτύρεται για την καθυστέρηση δημιουργίας ειδικών χώρων καπνίσματος στους επαγγελματικούς χώρους:
To Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ διαπιστώνει ότι, μετά την επιβολή της απαγόρευσης του καπνίσματος στους κλειστούς ή στεγασμένους εργασιακούς χώρους, πολλές επιχειρήσεις ΜΜΕ δεν έχουν δημιουργήσει χώρους καπνιζόντων, με συνέπεια οι δημοσιογράφοι και εν γένει το προσωπικό να υποχρεούται να βγαίνει και να καπνίζει έξω στο δρόμο, παρ’ όλο που τόσο με το νόμο (άρθρο 3 ν. 3730/08), όσο και με την επακολουθήσασα σε εκτέλεση αυτού υπουργική απόφαση, προβλέπεται η δημιουργία χώρου καπνιζόντων εντός της επιχείρησης.
Η παράλειψη αυτή προσβάλλει τους εργαζόμενους, εφόσον δε ο νόμος προβλέπει τη δημιουργία χώρων καπνιζόντων, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία μη εφαρμογής της διάταξης αυτής.
Πιστεύουμε ότι η εργοδοσία θα ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της δημιουργώντας, όπως ο νόμος ορίζει, ξεχωριστό χώρο καπνιζόντων, ώστε να πάψει η απαράδεκτη αυτή κατάσταση και η προσβολή των συναδέλφων, που υποχρεούνται να καπνίζουν έξω στο δρόμο, ως αποσυνάδελφοι και τιμωρούμενοι.
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15460&subid=2&pubid=21187140#
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_10/11/2009_307075
Τσίπρας: H κυβέρνηση είναι έτοιμη να θυσιάσει το ασφαλιστικό σύστημα
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλες πιέσεις δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
«Η κυβέρνηση προκειμένου να κερδίσει πίστωση χρόνου από τους κυρίους Τρισέ και Αλμούνια, είναι έτοιμη να θυσιάσει το ασφαλιστικό σύστημα και τις εργασιακές σχέσεις», δήλωσε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, προσθέτοντας ότι η κοινωνία «δεν αντέχει άλλες πιέσεις».
Ηδη, είπε, τα ασφαλιστικά ταμεία είναι άδεια «εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο τα διαχειρίστηκαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις στο χρηματιστηριακό τζόγο και στα ομόλογα».
Ο κ. Τσίπρας εξέφρασε την άποψη ότι το μόνο σίγουρο είναι πως, αν η κυβέρνηση υιοθετήσει τις πιέσεις για χαλάρωση των εργασιακών σχέσεων και για διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, τότε θα βρεθεί μπροστά σε μια πρωτοφανή κοινωνική έκρηξη και προειδοποίησε την κυβέρνηση «να μην υιοθετήσει αυτές τις επιλογές, γιατί δεν αποτελεί διέξοδο από την κρίση η συρρίκνωση της κοινωνικής συνοχής».
«Διέξοδο από την κρίση -είπε- αποτελεί η προοπτική της ενίσχυσης της απασχόλησης και της διατήρησης και ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους».
Για την επέτειο των 20 χρόνων από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ο κ. Τσίπρας δήλωσε:
«Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, για τη δική μας Αριστερά, που διεκδικεί να γκρεμίσει τα τείχη που υψώνονται παντού γύρω μας, ένα είναι το μήνυμα: ο σοσιαλισμός, ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει».
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Για το «μάντρωμα» στην ΕΕ
Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντής, μας πληροφορεί σχετικό δελτίο Τύπου, συναντήθηκε χτες με τον αντιπρόεδρο και υπουργό Εξωτερικών της Αλβανίας, με την ιδιότητα του εισηγητή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Εκθεση Προόδου της Αλβανίας. Την έκθεση, δηλαδή, για τα βήματα που κάνει η γειτονική χώρα, ώστε να γίνει μια μέρα δεκτή στην «αγία οικογένεια» της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ο Ν. Χουντής επανέλαβε την άποψη ότι «είναι σημαντική η ένταξη όλων των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων σε μια πιο δημοκρατική, κοινωνική Ευρώπη των λαών προς όφελος της ειρήνης, της σταθερότητας και της ευημερίας στην περιοχή».
Ωστόσο, Ευρωπαϊκή Ενωση «δημοκρατική» και «κοινωνική», υπέρ της «ειρήνης», της «σταθερότητας» και της «ευημερίας» δεν υπάρχει (και δεν πρόκειται να υπάρξει). Αυτό που υπάρχει είναι μια αντιδραστική ιμπεριαλιστική ένωση που παίρνει το ένα μετά το άλλο τα αντιλαϊκά αντεργατικά μέτρα, με ενεργό ρόλο σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις κατά άλλων χωρών και λαών. Συνεπώς, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σ' αυτή την ΕΕ θέλει να «μαντρωθούν» όλες οι χώρες των Βαλκανίων. Και η έκθεση προόδου που θα εισηγηθεί ο ευρωβουλευτής του θα εκτιμά την ...πρόοδο της Αλβανίας ως προς την προσαρμογή της σε ένα τέτοιο βαθιά αντιλαϊκό πλαίσιο. Ως προς αυτό είναι ικανότατος ο κ. Χουντής που εκπροσωπεί στο Ευρωκοινοβούλιο την «αριστερά» της «προόδου» και της πλήρους προσαρμογής και υποταγής στην ευρωένωση των μονοπωλίων.
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=11/11/2009&id=11546&pageNo=4&direction=1
Συνήγοροι του ιμπεριαλισμού
Αν και έγινε με μια κάποια καθυστέρηση, η χτεσινή δήλωση του προέδρου του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρα για την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ήταν απολύτως προβλέψιμη και αναμενόμενη: «20 χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου για τη δική μας αριστερά που διεκδικεί να γκρεμίσει τα τείχη που υψώνονται παντού γύρω μας ένα είναι το μήνυμα: ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει». Στο ίδιο πνεύμα μόνιμος αρθρογράφος της «Αυγής» τσουβαλιάζει το σοσιαλισμό με τον καπιταλισμό, γράφοντας πως «οικοδόμοι του τείχους δεν ήταν μόνο οι σημερινοί κατηγορούμενοι, αλλά και οι σημερινοί κατήγοροι».
Η ηγεσία του ΣΥΝ επέλεξε να σιγοντάρει το «τροπάρι» της αστικής προπαγάνδας που ξεδιπλώνεται και με αφορμή την επέτειο της πτώσης του τείχους. Προσθέτοντας και τη δική της φωνή σε εκείνες που κραυγάζουν περί της δήθεν «αντιδημοκρατικότητας» και «ανελευθερίας» του σοσιαλισμού, αποδίδοντας εκεί την κατ' αυτούς κατάρρευσή του. Δεν ξαφνιάζει. Ο οπορτουνισμός φρόντισε εγκαίρως πολλά χρόνια πριν να καταθέσει τα διαπιστευτήριά του, αποκηρύσσοντας μετά βδελυγμίας το σοσιαλισμό που γνώρισε η ανθρωπότητα, μηδενίζοντας την προσφορά του. Ποιον ωφελεί μια τέτοια στάση είναι νομίζουμε προφανές. Αυτούς που επιστρατεύουν θεούς και δαίμονες για να αμαυρώσουν στις λαϊκές συνειδήσεις το σοσιαλισμό, να τον υπονομεύσουν ως προοπτική, ακριβώς γιατί αναγνωρίζουν σ' αυτόν το αντίπαλο δέος, ότι εξακολουθεί να εμπνέει, να συνεγείρει, να διδάσκει. Για το σύστημα της εκμετάλλευσης κάθε φωνή που συμβάλλει σ' αυτό είναι ευπρόσδεκτη. Ανεξαρτήτως της εμβέλειάς της. Και μια τέτοια είναι και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Που για μια ακόμα φορά αποδεικνύει ότι όχι μόνο δεν αμφισβητεί τα τείχη που υψώνει ο καπιταλισμός για να κρατά τους λαούς εγκλωβισμένους, αλλά αντικειμενικά τα ενισχύει. Ιδιαίτερα εκείνο που χτίζεται με λάσπη κατά του σοσιαλισμού.
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=11/11/2009&id=11546&pageNo=5&direction=1
Επιταχύνονται οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις
Στόχος η ακόμα μεγαλύτερη χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων
Με θύελλα από νέα μέτρα στον τομέα των εργασιακών σχέσεων εξοπλίζει τη φαρέτρα της η ΕΕ στο πλαίσιο της «στρατηγικής εξόδου» της ευρωπαϊκής πλουτοκρατίας από τις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης.
Οι σχετικές αποκαλύψεις έγιναν από την εκπρόσωπο του προέδρου υπουργών Οικονομίας της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ) Ζ. Κ. Γιούνκερ, την Ελενα Σαλγκάντο, μετά από τις επίσημες και «ανεπίσημες» συναντήσεις και διαβουλεύσεις που έγιναν χτες και προχτές στις Βρυξέλλες. Πρόκειται για μέτρα που αφορούν στο σύνολο των κρατών - μελών τους και βέβαια επιταχύνουν την επέκταση των αντιδραστικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις.
Οπως εξήγησε η αξιωματούχος της ΕΕ, στη βάση των παρατηρήσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τη δουλειά που έγινε στην αρμόδια Ομάδα Εργασίας για τα εργασιακά, υιοθετήθηκαν νέα μέτρα που θα ξεδιπλώσουν στο επόμενο διάστημα και τα οποία συμπυκνώνονται στα παρακάτω 5 σημεία:
· Πρώτο: «Αντιμετώπιση του κατακερματισμού στην αγορά εργασίας». Πρόκειται για την προσπάθεια ισοπέδωσης εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων με την προς τα κάτω εξίσωσή τους, μια προσπάθεια που εντάσσεται στην κατεύθυνση της ενιαιοποίησης των μεταρρυθμίσεων που διέπουν τις εργασιακές σχέσεις στις διάφορες χώρες - μέλη.
· Δεύτερο: «Υποστήριξη της απασχολησιμότητας», της ακόμα μεγαλύτερης δηλαδή προώθησης της πολιτικής της μερικής απασχόλησης, της μειωμένης απασχόλησης με μειωμένες αποδοχές και καλύψεις, μια πολιτική που προσπαθεί να ...αντιμετωπίσει το ζήτημα της ανεργίας με το μοίρασμα περιστασιακής ιδιαίτερα φτηνής και ενίοτε ανασφάλιστης εργασίας που θα μπορεί να μοιράζεται σε περισσότερους ενδιαφερόμενους.
· Τρίτο: Μείωση της εξάρτησης από επιδόματα, δηλαδή ακόμη και από την πολιτική πτωχοκομείου που εφαρμόζουν για τα πλέον εξαθλιωμένα τμήματα του πληθυσμού, όπως αυτή που ανακοίνωσε τις προάλλες η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Σε ...δήθεν «αντιστάθμισμα» προχωρούν σε «αύξηση της ενεργητικής απασχόλησης», που δεν είναι τίποτα άλλο από μια πορεία προς την κατάργηση των επιδομάτων ανεργίας και την αντικατάστασή τους με την παροχή πρόσθετου κρατικού χρήματος και επιδοτήσεων στους κεφαλαιοκράτες για προσωρινές προσλήψεις και την κάλυψη των εργοδοτικών υποχρεώσεων των επιχειρηματιών.
· «Ελαστικό σύστημα μισθών που να συνδέεται με την παραγωγικότητα της εργασίας». Σε αυτό το πλαίσιο οι μερίδες της κεφαλαιοκρατίας παίρνουν το ελεύθερο να προχωρήσουν και σε περικοπές μισθών με πρόσχημα την καπιταλιστική κρίση, τις αναδουλειές, τη χαμηλή κερδοφορία τους κ.ο.κ.
· Αποτελεσματική αύξηση στις ηλικίες συνταξιοδότησης. Είναι ολοφάνερο ότι οι βίαιες μεταρρυθμίσεις και ανατροπές προβλέπουν την προσαρμογή των χωρών - μελών στην υιοθέτηση νομοθετικών πλαισίων για την επέκταση του εργάσιμου βίου και μετά τα 65, 67 και τα 70 χρόνια.
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=11/11/2009&id=11546&pageNo=7&direction=1
Subscribe to:
Posts (Atom)
