Saturday, September 29, 2018

Tsakthan Weekly 30/9/2018 -- Οικολογία, Κοινωνία και Εργασία 9

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι «κατά πόσον μπορούν να συνυπάρξουν τα εργατικά συνδικάτα και το οικολογικό κίνημα σε μια κατεύθυνση πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής». Η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι καθόλου αυτονόητη ούτε μπορεί να είναι ένα «ναι» ή ένα «όχι». Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αναφερόμαστε κατ’ αρχάς σε «συλλογική δράση», δηλαδή σε οποιαδήποτε δραστηριότητα δύο ή περισσοτέρων ανθρώπων για την επίτευξη ενός στόχου. Η συλλογική δράση ενδέχεται να είναι θεσμοποιημένη ή μπορεί να λαμβάνει χώρα εκτός των θεσμών. Τα κοινωνικά κινήματα είναι η βασική κοινωνική μορφή που παίρνουν οι διαδικασίες συλλογικής δράσης με τις οποίες ομάδες και συλλογικότητες ανθρώπων διατυπώνουν τα παράπονά τους και τα αιτήματά του και εκφράζουν ενδιαφέρον και ανησυχίες για τα δικαιώματά τους και την ευημερία τους. Θα θεωρήσουμε επίσης, ότι κοινωνικό κίνημα είναι μια ομάδα ανθρώπων που εμπλέκονται με «μη θεσμοποιημένο στην αλλαγή της τρέχουσας κατάστασης και τροχιάς της κοινωνίας» . Στο βαθμό που η συλλογική δράση λαμβάνει χώρα και εκτός των θεσμών προσιδιάζει στα χαρακτηριστικά του κοινωνικού κινήματος. Μέσα από την κριτική των παλαιότερων θεωριών για τα κοινωνικά κινήματα αναδείχθηκε ένας συνθετικός ορισμός που τονίζει το δικτυακό χαρακτήρα του κοινωνικού κινήματος ως «ένα κίνημα άτυπων αλληλεπιδράσεων μεταξύ μιας πλειάδας ατόμων, ομάδων και/ή οργανώσεων που εμπλέκονται σε μια πολιτική ή πολιτισμική σύγκρουση στη βάση μιας κοινής συλλογικής ταυτότητας». Ο εργατικός συνδικαλισμός είναι έννοια είδους ενώ το εργατικό κίνημα έννοια γένους, συνεπώς τα εργατικά συνδικάτα αποτελούν μέρος του γενικότερου εργατικού κοινωνικού κινήματος. Στο εργατικό κίνημα εντάσσονται οι εργάτες, τα εργατικά, σοσιαλιστικά, κομμουνιστικά κόμματα, οι αναρχικές οργανώσεις, τα συνδικάτα, οι εργατικές λέσχες, οι σχολές συνδικαλιστικής επιμόρφωσης κ.ο.κ. Τι είναι, όμως, το συνδικάτο; Εργατική ένωση ή συνδικάτο είναι η οργάνωση των εργατών για την προστασία των εργατικών δικαιωμάτων και τη βελτίωση της θέσης του σε μια δεδομένη κοινωνία, κατά τέτοιο τρόπο ώστε η οργάνωση των εργατών να επιβιώνει ανεξαρτήτως κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Συνεπώς, ένα εργατικό συνδικάτο είναι μια μορφή συλλογικής δράσης εργαζομένων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που τους απασχολούν κατά κύριο λόγο με την ιδιότητά τους ως μισθωτών εργαζομένων. Με διαφορετικούς όρους, συνδικάτο είναι μια οργάνωση μισθωτών εργαζομένων που ιδρύεται με σκοπό την αντικατάσταση της ατομικής διαπραγμάτευσης στην αγορά εργασίας από τη συλλογική διαπραγμάτευση, τη διασφάλιση ότι οι αμοιβές και οι συνθήκες εργασίας θα διέπονται από κανόνες που θα εφαρμόζονται με συνέπεια για όλο το συνδικαλισμένο προσωπικό. Επομένως, το συνδικάτο είναι ένας θεσμός, δηλαδή σύνολο κοινωνικών κανόνων που ρυθμίζουν και προσανατολίζουν τη συμπεριφορά και που βασίζονται σε κυρώσεις σκοπός των οποίων είναι να εγγυηθούν τη συναίνεση από την πλευρά των υποκειμένων. Η διαφορά μεταξύ μιας οργάνωσης και ενός θεσμού έγκειται στο ότι η οργάνωση δρα σε αντίθεση με το θεσμό. Αυτή η διφυής φύση του συνδικάτου ως οργάνωσης και θεσμού βρίσκεται στο επίκεντρο της μεγάλης θεωρητικής και μεθοδολογικής συζήτησης σχετικά με το πώς μελετάμε τα συνδικάτα.
Η δεύτερη συνιστώσα του θέματός μας είναι το οικολογικό κίνημα, δηλαδή εκείνο το κοινωνικό κίνημα, οι ιδέες, αγώνες και οι προτάσεις που αναπτύσσουν οι πολίτες που ενδιαφέρονται για το μέλλον της σχέσης ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος. Είναι κοινωνικό κίνημα γιατί αφορά συλλογικοί αγώνες από ανθρώπους «που έχουν κοινούς σκοπούς και αλληλεγγύη μεταξύ τους και βρίσκονται σε κατάσταση παρατεταμένης αλληλεπίδρασης με το κράτος, τις δημόσιες και ιδιωτικές αρχές και τις σχετικές ελίτ» Το οικολογικό κίνημα κάνει την εμφάνιση του με ριζοσπαστικό λόγο, περιεχόμενο και οργανωτική μορφή στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60. Στο παρελθόν το περιβάλλον είχε χαρακτηριστεί από νεοκλασσικούς οικονομολόγους αλλά και από ορισμένους κεϊνσιανούς ως «εξωτερική επιβάρυνση» για την επιχείρηση.

Σχετική εικόνα
Η δεκαετία του 1960 βρήκε τον καπιταλιστικό κόσμο αλλά και την εκβιομηχανισμένη «σοσιαλιστική Ευρώπη» στην πιο «ευτυχισμένη» οικονομικά εποχή. Οι δείκτες της ανάπτυξης ανέβαιναν σταθερά στη Δυτική Ευρώπη, το κράτος πρόνοιας λειτουργούσε με ελάχιστες τριβές και τα εργατικά συνδικάτα είτε συνδιαχειρίζονταν την καπιταλιστική επιχείρηση σε μεγάλο βαθμό είτε ασκούσαν ένα είδος ελέγχου στις επενδυτικές αποφάσεις (ΟΔΓερμανίας, Σκανδιναβικές χώρες), η αγροτική οικονομία εκμηχανιζόταν και, ταυτόχρονα, η εμπορευματική καπιταλιστική παραγωγή κάλυπτε, σε μεγάλο βαθμό, τις ανάγκες των ανθρώπων. Όμως, κάποιοι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι αυτή η βιομηχανική ανάπτυξη έχει και αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Ακόμη χειρότερα, η ατομική ενέργεια και οι πυρηνικές δοκιμές των δύο υπερδυνάμεων, δηλαδή των ΗΠΑ και τη ΕΣΣΔ, θα ξεσήκωναν επιστήμονες ολκής όπως ο Albert Einstein και ο Bertrand Russel οι οποίοι θα συνέγειραν τις συνειδήσεις των διανοουμένων και των κριτικά σκεπτόμενων πολιτών απαιτώντας να σταματήσει η καταστροφή της ανθρωπότητας με τη διάχυση της ραδιενέργειας. Είχαν ήδη προηγηθεί περιστατικά όπως η έκρηξη του σταθμού δοκιμών των ΗΠΑ στην Ατόλη Μπικίνι στον Ειρηνικό Ωκεανό που προκαλούσε το θάνατο πολλών Ιαπώνων και άλλων ψαράδων για πολλούς μήνες. Η βιολόγος Rachel Carson με το έργο της Silent Spring έδινε έμφαση «στην ευπάθεια των οικολογικών σχέσεων» προσπαθώντας «να θέσει βαθιά τα ανθρώπινα όντα στις σχέσεις αυτές κι όχι στην άκρη τους, και να θέσει υπό αμφισβήτηση τις παραδοσιακές έννοιες της επιστημονικής προόδου» . Λίγο πριν ένας πρώην νέος κομμουνιστής και συνδικαλιστής στην αυτοκινητοβιομηχανία, ο Murray Bookchin, έγραφε την πρώτη πραγματεία περί «κοινωνικής οικολογίας» με τίτλο Our Synthetic Environment (με το ψευδώνυμο Lewis Herber). Σύμφωνα με την ιδέα αυτή τα οικολογικά προβλήματα έχουν τις ρίζες τους βαθιά στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα και ιδιαίτερα στα κυριαρχικά ιεραρχικά πολιτικά και κοινωνικά συστήματα που επιβάλλουν τη λογική μιας φιλοσοφίας του ανοιχτού ανταγωνισμού με κυρίαρχο το δίλημμα «η ζωή μου ο θάνατός σου». Αυτή η φιλοσοφία δεν ακυρώνεται με την φιλοσοφία του ηθικού καταναλωτισμού που είναι ατομική στάση μόνο αλλά με την συλλογική δράση στη βάση των ριζοσπαστικών δημοκρατικών ιδανικών. Στα μέσα της ίδιας δεκαετίας άρχισαν να προβληματίζονται πολλοί επιστήμονες -κυρίως βιολόγοι και μελετητές του οικοσυστήματος- με την επίπτωση των βιομηχανικών μονάδων παραγωγής στην ατμόσφαιρα, στους ανανεώσιμους και μη ανανεώσιμους πόρους του πλανήτη, στην αύξηση του πληθυσμού της γης και την ικανότητά της να τρέφει τον πλεονάζοντα πληθυσμό.


Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 μια σειρά από εκδόσεις βιβλίων και δημοσιεύσεις επιστημονικών άρθρων σε επιθεωρήσεις και περιοδικά αρχίζουν να «ανοίγουν τα μάτια» ολοένα και περισσότερων ανθρώπων. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της εποχής «μυρίστηκαν» την ένταξη στις δημόσιες αντιπαραθέσεις μιας νέας θεματολογίας και ενός νέου κοινού που ξεχώριζε από τις παλιότερες γενιές, Έτσι έστρεψαν τους φακούς του στην ανάλυση του νέου φαινομένου, που αρχικά ονομαζόταν «περιβαλλοντικό κίνημα». Το 1972 η έκθεση της Λέσχης της Ρώμης, με τίτλο Τα όρια της ανάπτυξης, τόνιζε ότι «η απεριόριστη ανάπτυξη σ’ ένα πεπερασμένο σύστημα είναι μια απραγματοποίητη φαντασίωση», αντανακλώντας ένα είδος «πεφωτισμένου νέο-μαλθουσιανισμού». Επιπλέον, το ίδιο έτος, το περιοδικό Ecologist με το άρθρο «Προσχέδιο για την Επιβίωση» πρότεινε «μια στρατηγική για την αλλαγή και υπογράμμιζε ότι οι αποκεντρωμένες κοινωνικές δομές ταιριάζουν σε μια (αυτό)διατηρούμενη κοινωνία». Μέχρι τη δεκαετία του ’80 οι στρατηγικές του οικολογικού κινήματος ήταν ανθρωποκεντρικές, δηλαδή αποσκοπούσαν στη σωτηρία του περιβάλλοντος χάριν των ανθρώπων. Αυτή η μεγάλη τάση του οικολογικού κινήματος αποκλήθηκε «ρηχή οικολογία» σε αντίθεση με την μη ανθρωποκεντρική «βαθιά οικολογία» που υποστήριζε τις αρχές του βιοσφαιρικού εξισωτισμού, της πολυποικιλότητας, της συμβίωσης και της αποκέντρωσης.


Θανάσης Τσακίρης

Πεταλούδα - 2000     
 
Στίχοι:   Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική:   Νίκος Ζούδιαρης
Ερμηνεία: Απόστολος Ρίζος  

Πάνω στις λάμπες των ματιών σου
Σαν πεταλούδα θα καώ
Χαμήλωσε για να μπορώ
Να έρχομαι στον πυρετό σου
Μ’ ένα φιλί να στον ρουφώ
Να σβήνεις μια, ν’ ανάβω δυο

Μέσα στους δρόμους των χεριών σου
Σα μολυβάκι να γυρνώ
Ας τα ανοιχτά για να μπορώ
Να γράφω μες το ριζικό σου
Κάθε στιγμή πως σ’ αγαπώ
Κι αν γράφει μια, να γράφω δυο

Μέσα στους δρόμους των ματιών σου

Πάνω στην κόψη των χειλιών σου
Σα μια λεξούλα να κοπώ
Στο στήθος σου να γκρεμιστώ
Να ξαγρυπνάω στο σφυγμό σου
Να `μαι καρδούλα σου κι εγώ
Κι αν έχω μια, να έχεις δυο

Μέσα στους δρόμους των ματιών σου



https://www.youtube.com/watch?v=8Gjl7YWVllo

Η ΑΥΓΗ της Κυριακής 30 Σεπτεμβρίου

Σήμερα το δημοψήφισμα στην ΠΓΔΜ

Κρίσιμη ψήφος,
ιστορική ευκαιρία


Ο Νίκος Φίλης για τους “νεομακεδονομάχους”:
Δεν θα αφήσουμε να σύρουν
τη χώρα μας πίσω σε έναν ολέθριο
βαλκανικό επαρχιωτισμό

 
Σχέδιο προϋπολογισμού
Κατατίθεται χωρίς περικοπές συντάξεων
 
Τάσος Πετρόπουλος, υφυπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων:
Νέα ρύθμιση οφειλών εκτός εξωδικαστικού, αλλά και διαγραφές χρεών

Η Ελλάδα μπροστά στην 4η Βιομηχανική Επανάσταση
Γράφουν Κώστας Φωτάκης και Αλέξανδρος Σελίμης

Εργατικό Κόμματο
Το Brexit, οι εκλογές και το διαζύγιο με τον μπλερισμό

Financial Times
Νέος “πυρετός” για την Αφρική

Le Monde diplomatique
Θέατρο παραλόγου στο γαλλικό πανεπιστήμιο

Μενέλαος Χαραλαμπίδης, ιστορικός:
Οι πρόσφυγες ήταν η “ατμομηχανή” της αντίστασης


Στην «Εποχή» που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: Αυτοί είσαστε; Δεν μας αρέσετε!

Στην «Εποχή» που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή
ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: Αυτοί είσαστε; Δεν μας αρέσετε!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Πάνος Σκουρλέτης: «Να αποκτήσουμε, στην πράξη, το ειδικό βάρος που μας αναλογεί»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
«Το δίλημμα της σοσιαλδημοκρατίας» του Χ. Γεωργούλα
«Μια "Ημέρα της Δημοκρατίας", λοιπόν;...» του Κωστή Γιούργου
«Ταξινομώντας τη συζήτηση για το μέλλον μας» του Χριστόφορου Παπαδόπουλου
Σύνοδος ΟΗΕ: «Ζητούμενο η επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό» του Μ. Υδραίου
«Η ριζοσπαστική αριστερά στη μεταμνημονιακή εποχή» του Βασίλη Ρόγγα
«Αδικαιολόγητη η κλήση σε απολογία του Π. Λαφαζάνη» του Στάθη Κουτρουβίδη
«Συνταξιοδοτικό Χιλής: ακραίο, νεοφιλελεύθερο, ταξικό» του Νίκου Γιαννόπουλου
«Το τέρας ελλοχεύει» του Δημήτρη Εμμανουηλίδη

ΔΙΕΘΝΗ
Τιγιάνα Όκιτς: «Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη μεταξύ συγκρουόμενων ιμπεριαλισμών»
Κατερίνα Κολόζοβα: «Μακεδόνες με διαφορετική έννοια»
«Μακεδονικό και γεωπολιτική στα Βαλκάνια» του Σωτήρη Βαλντέν
«Αγαπάμε τον Κόρμπιν, αλλά μισούμε το Μπρέξιτ» της Μαρίνας Πρεντουλή
Humanite 2018: «Γιορτή των λαών και των κινημάτων» της Γκέλης Βισβίκη

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«Στη μνήμη του Ζακ» της Μαρίνας Γαλανού
Λυντσάρισμα Ζακ Κωστόπουλου: «Γεγονός χωρίς είδηση, είδηση χωρίς γεγονός» του Νίκου Δασκαλόπουλου
«Ανατροπές στη "φυσική τάξη" της ζούγκλας» του Γιάννη Τοπαλιάν
«Η δύναμη της γνώσης στον τοκετό» της Ζ.Γ.
«Στο στόχαστρο της φαρμακοβιομηχανίας οι ανασφάλιστοι» του Τάκη Γεωργακόπουλου
ΑΔΜΗΕ: «Η μόνη ρεαλιστική λύση για την άμεση διασύνδεση Αττικής-Κρήτης» των Μάνου Μανουσάκη, Ιωάννη Μαργάρη, Ιάσωνα Ρουσόπουλου


ΘΕΜΑΤΑ
«Τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη» του Θωμά Τσαλαπάτη
«Ο μαχητής Τάσος Κατιντσάρος» της Τασίας Χριστοδουλοπούλου
«Η ποδοσφαιρική ταπείνωση των ναζί...» του Μάκη Διόγου

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Κατερίνα Θωμαδάκη: «Η μία μέσα από το βλέμμα της άλλης»
«Πρόσφυγες, τότε και τώρα» του Μανώλη Πιμπλή

ΘΕΩΡΙΑ
Τζέρεμι Γκίλμπερτ: «Για να μετατρέψουμε την πόλη από αντικείμενο φόβου, σε φάρο ελπίδας»

Στην ΕΠΟΧΗ της Κυριακής διαβάζετε και τις στήλες:
«Στα δίκτυα του κόσμου» από τον Δημήτρη Γκιβίση
«Εικαστικός χάρτης» από την Κατερίνα Αναστασίου.
«Ριπές» για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου
Παρουσίαση και κριτική των ταινιών που βγαίνουν στις κινηματογραφικές αίθουσες γράφει ο Στράτος Κερσανίδης
Μουσικές προτάσεις κάνει η Λιάνα Μαλανδρενιώτη
Δαιμονικά από τον δικηγόρο του διαβόλου.



-- 
Η ΕΠΟΧΗ

Στον Δρόμο που κυκλοφορεί το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου...

Στον Δρόμο που κυκλοφορεί το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου...

Ρευστοποιήσεις...
κομμάτων, συνόρων, συνειδήσεων
Γενική εκποίηση και γεωπολιτικός αναβρασμός, οδηγούν σε επικίνδυνα τοπία  Η ανάταξη σε επίπεδο χώρας, πολιτείας και κοινωνικής συνείδησης, αποτελεί το μόνο αντίβαρο στη γενικευμένη ρευστοποίηση
ΞΕΚΙΝΗΣΕ!
Resistance Festival 2018
«Θυμήσου, κοίτα τα αστέρια και όχι τα πόδια σου»

 
ΘΕΜΑ
Υπόθεση Ζακ Κωστόπουλου
Τα αυτονόητα, τα σημαντικά, τα κορυφαία



ΔΙΕΘΝΗ
Ασφυκτικές διεθνείς πιέσεις υπέρ του «Ναι» στην ΠΓΔΜ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Προκόπης Δάφνος, κινηματογραφιστής
«Ένα μαγικό, γοητευτικό ταξίδι δημιουργίας»


ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Μισθοί-κέρδη-ανάπτυξη, με φόντο το... «δίλημμα»
του Γιάννη Τόλιου


ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ
Από την ποπ στο ροκ και από την αθωότητα στην ανυπακοή

Tuesday, September 25, 2018

Ο Μύθος του Σπηλαίου

Ο Πλάτωνας ανέπτυξε τη θεωρία των Μορφών. Η κοσμολογία του στηριζόταν στην ιδέα των «δύο κόσμων». Ο πρώτος κόσμος είναι αυτός της καθημερινής ζωής και των εμπειριών. Αυτός ο κόσμος είναι κόσμος παροδικότητας και αλλαγής. Ο δεύτερος κόσμος είναι ιδεατός. Αποτελείται από ιδεώδεις «Μορφές». Έτσι, ο Πλάτωνας δημιούργησε έναν κόσμο σύμφωνα με τις απόψεις του Παρμενίδη, δηλαδή έναν κόσμο του «Όντος», που είναι αιώνιος, σταθερός και αμετάβλητος. Έφτιαξε, όμως, κι έναν άλλο κόσμο με βάση τις απόψεις του Ηράκλειτου, δηλαδή έναν κόσμο του «Γίγνεσθαι», που βρίσκεται σε κατάσταση ρευστότητας. Δεν είναι, όμως, δύο απόλυτα ξεκομμένοι κόσμοι. Οι δυο κόσμοι επικοινωνούν. Ο κόσμος του «Γίγνεσθαι» ορίζεται από τον κόσμο του «Όντος», που είναι ο κόσμος των ιδεατών «Μορφών». Κι αυτό παρ’ όλο που ο κόσμος του «Γίγνεσθαι» είναι αυτός που μεταβάλλεται.
Οι «Μορφές» αποτελούν παραδείγματα της δομής και του χαρακτήρα του κόσμου. Ανάμεσα σε αυτά τα αφηρημένα αντικείμενα είναι η Ομορφιά, η Καλοσύνη, η Ισότητα, η Διαφορά, η Αλλαγή, η Σταθερότητα κ.ά. Η σημαντικότερη διάκριση την οποία κάνει ο Πλάτωνας είναι ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» και στο «είναι». Παραδείγματος χάριν, ανάμεσα στα παρατηρήσιμα αντικείμενα που φαίνονται όμορφα και στο μοναδικό αντικείμενο που είναι, πράγματι, η Ομορφιά.

Ο Μύθος του Σπηλαίου

Στην περίφημη πραγματεία του «Πολιτεία», ο Πλάτωνας αφηγείται τον «μύθος του σπηλαίου». Τι λέει ο μύθος; Μια ομάδα αλυσοδεμένων σκλάβων στέκονται με τα πρόσωπα στραμμένα προς το τοίχωμα του σπηλαίου. Το μόνο που μπορούν να δουν είναι «σκιές» που πέφτουν στο τοίχωμα. Η πραγματικότητα την οποία αντιλαμβάνονται είναι μόνο οι σκιές οι οποίες, όμως, δεν είναι ψεύτικες, αλλά αποτέλεσμα αντικειμένων που είναι λίγο-πολύ αληθινά. Προσοχή. Ο Πλάτωνας δεν μιλά για «ψευδαισθήσεις» αλλά για διαφορά ενός περισσότερο αληθινού και ενός λιγότερο αληθινού κόσμου, ενός «ανώτερου» κι ενός «κατώτερου» κόσμου. Αν επιτραπεί σ’ έναν σκλάβο, έναν φιλόσοφο ίσως, να βγει στην επιφάνεια κα να δει τα πραγματικά αντικείμενα που ρίχνουν τις σκιές στο τοίχωμα του σπηλαίου θα θαμπωθεί και θα ζαλιστεί. Θα κατανοήσει, έτσι, και θα συνειδητοποιήσει ότι ο προηγούμενος κόσμος στον οποίο κινιόταν είναι «ατελής». Τώρα βλέπει τις τέλειες Μορφές της δικαιοσύνης, της αρετής και της ανδρείας. Τώρα τις συγκρίνει με τις ατελείς, ασαφείς και συγκεχυμένες ιδέες των «κοινών ανθρώπων» του «κατώτερου κόσμου». Όταν ο φιλόσοφος κατέβηκε ξανά στον κόσμο του σπηλαίου (όπως στην πραγματικότητα «λυντσαρίστηκε» ο Σωκράτης από τη «μάζα» της Αθηναϊκής δημοκρατίας).
Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία ορίζει τη δική του ιδεώδη μορφή πολιτεύματος που πάρα πολύ απέχει από το να είναι δημοκρατική πολιτεία. Η διακυβέρνηση, κατά τον Πλάτωνα, πρέπει να ασκείται από αυτούς που είναι οι καλύτεροι γνώστες της και εμπνέονται από την αρετή. Και ποιοι είναι αυτοί; Μα ποιοι άλλοι από τους φιλοσόφους. Η ιδανική μορφή είναι ο Φιλόσοφος-Βασιλιάς.


Αυτή η Πλατωνική Πολιτεία έχει θετικά και αρνητικά. Πρώτο και κύριο είναι «τυραννική», «ιεραρχική» και «εξισωτική» διαδοχικά. Η φυσική αριστοκρατία κυβερνά χάρη στην ικανότητα, την κληρονομική εξουσία και την ανατροφή. Σε αυτή την «ήπια δικτατορία» όλοι γνωρίζουν τη θέση τους. Αυτή η κοινωνία δεν νοιάζεται για το μεμονωμένο άτομο γιατί το ατομικό καλό υποτάσσεται στο συλλογικό κοινό καλό. Υπάρχει λογοκρισία κάθε μορφής ανατρεπτικής τέχνης. Η τέχνη πρέπει να επιβάλλει την «ορθή συμπεριφορά». Τα άτομα δεν διαθέτουν ιδιοκτησία, δεν ανατρέφουν τα ίδια τους τα παιδιά που διαπαιδαγωγούνται από το κράτος. Όμως, πρόκειται για μια κοινωνία «ισότητας». Άνδρες και γυναίκες, ο πρώτος και ο έσχατος, όλοι έχουν ίδιες και ίσες ευκαιρίες. Η άρχουσα τάξη δεν έχει ιδιαίτερα προνόμια. Η ευτυχία είναι η συλλογική ευτυχία της πόλης-κράτος. Για την προστασία της φροντίζουν οι «φύλακες», δηλαδή πολεμιστές που είτε γεννήθηκαν για το σκοπό αυτό είτε απαρνήθηκαν τα όποια πλούτη τους για την τιμή και τη δόξα της πολιτείας. Τέλος, ο λαός είναι η τρίτη τάξη, οι «παραγωγοί» που είναι άνδρες και γυναίκες, πλούσιοι και φτωχοί.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Monday, September 24, 2018

Resistance Festival 2018 ⭐ « «Θυμήσου, κοίτα τ' αστέρια κι όχι τα πόδια σου»

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου
Προβολή του ντοκιμαντέρ «Ευτύχης Μπιτσάκης: Η σκέψη, η δράση»

Την Παρασκευή 28/9, 19:30, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών
Το Resistance Festival έχει την τιμή να διοργανώσει προβολή του ντοκιμαντέρ «Ευτύχης Μπιτσάκης: Η σκέψη, η δράση» (2018), σε σκηνοθεσία Προκόπη Δάφνου. Ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην ζωή του επιστήμονα, φιλόσοφου, διανοούμενου, μαρξιστή και αγωνιστή της Αριστεράς.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη Προκόπη Δάφνο και τον Ευτύχη Μπιτσάκη. Θα συντονίσει ο Στέλιος Ελληνιάδης.

«Άνθρωποι και πολιτισμός στα Βαλκάνια», συζήτηση με τον Βάλτερ Πούχνερ

Την Παρασκευή 28/9, στις 19:00, στην Σχολή Καλών Τεχνών
«Άνθρωποι και πολιτισμός στα Βαλκάνια», αυτός είναι ο τίτλος της συζήτησης με τον Βάλτερ Πούχνερ και συντονιστή τον Ερρίκο Φινάλη που θα γίνει την Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου, στις 19:30, στη Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Το θέμα της είναι η γειτονιά μας, τα Βαλκάνια, στα οποία και πάλι ανεβαίνουν σε επικίνδυνο βαθμό οι εντάσεις, με τις δυτικές δυνάμεις να υποδαυλίζουν αλυτρωτισμούς και τυχοδιωκτισμούς. Θα προσεγγιστεί όμως με έναν τρόπο διαφορετικό από τους συνηθισμένους, αφού εισηγητής θα είναι ο καθηγητής Βάλτερ Πούχνερ, ένας από τους σπουδαιότερους θεατρολόγους και λαογράφους όλης της Ευρώπης, με «ειδίκευση» στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Η συμμετοχή του Βάλτερ Πούχνερ, που τιμά το Resistance Festival, θα μας δώσει την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με το πλούσιο έργο του, που αφορά σε μεγάλο βαθμό τις κοινές παραδόσεις των βαλκανικών λαών – κι έτσι θα αναλογιστούμε κατά πόσο αυτές μπορεί να αποτελέσουν το θεμέλιο μιας διαφορετικής, ισότιμης και αμοιβαία επωφελούς σχέσης.

Οι παράγοντες του πολέμου στη Μέση Ανατολή

Την Παρασκευή 28/9, στις 21:00, Σχολή Καλών Τεχνών
Θα μιλήσουν ο Δρ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Βαγγέλης Πισσίας, η Μπεϊτζάν Τασκιράν, μέλος της ηγεσίας του τουρκικού κόμματος ESP (Σοσιαλιστικό Κόμμα των Καταπιεσμένων) και του HDP (Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών), ο Δρ. Αλί Μοχάμαντ Χελμί, μορφωτικός ακόλουθος του Ιράν στην Ελλάδα, ο Μοχάμεντ Χατίμπ, εκπρόσωπος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) και ο Ναμπίλ Χαλάκ, εκτελεστικός διευθυντής του Διεθνούς Φόρουμ για Δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη, με έδρα τον Λίβανο. Θα συντονίσει η Μαρίνα Μπρέστα.

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου

Όψεις της κοινωνίας και της πολιτικής στον μεταμοντέρνο κόσμο

Το Σάββατο 29/9, στις 18:00, Σχολή Καλών Τεχνών
«Για το αίτημα της μόρφωσης στους σύγχρονους εκπαιδευτικούς θεσμούς». Η Γιάννα Γιαννουλοπούλου είναι καθηγήτρια Γλωσσολογίας στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας.
«Το ζήτημα της δημιουργικότητας στην εποχή μας». Ο Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Μούσες εναντίον Σειρήνων. Ο γόνιμος άνθρωπος σ’ έναν άγονο κόσμο».
«Δικαιωματισμός, η γεροντική αρρώστια των κοινωνικών κινημάτων». Ο Φώτης Τερζάκης είναι συγγραφέας και στοχαστής, δημιουργός και συντονιστής του Κέντρου Διαπολιτισμικών Σπουδών.
Συντονίζει ο Τάσος Βαρούνης, από τη συντακτική επιτροπή του Δρόμου.

Αποχαιρετώντας τον Σαμίρ Aμίν

Το Σάββατο 29/9, στις 19:00, Σχολή Καλών Τεχνών
Μια συζήτηση αφιερωμένη στην μνήμη του μεγάλου διανοουμένου Σαμίρ Αμίν που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας. Θα μιλήσουν ο Κώστας Μελάς και Κώστας Δημητριάδης. Θα προβληθεί υποτιτλισμένη η ομιλία του Σαμίρ Αμίν στο σεμινάριο που διοργάνωσε το Resistance Festival το 2015 με τίτλο «Η Αριστερά στον 21ο αιώνα».

Το χαμένο νόημα της πολιτικής και η εναλλακτική

Το Σάββατο 29/9, στις 20:30, Σχολή Καλών Τεχνών
Θα μιλήσουν η πανεπιστημιακός Πέπη Ρηγοπούλου, ο σκιτσογράφος Στάθης, ο Βασίλης Ασημακόπουλος, συγγραφέας και μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Τετράδια, και ο Ρούντι Ρινάλντι, εκδότης της εφημερίδας Δρόμος. Θα παρέμβει ο Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού Άρδην. Θα συντονίσει ο Μιχάλης Σιάχος.


Παιδότοπος για τους μικρούς μας φίλους

Παρασκευή 28/9 και Σάββατο 29/9, στις 18:30, στην Καλών Τεχνών
Αφήγηση λαϊκών παραμυθιών για παιδιά, με συνοδεία μουσικής, από την Ιφιγένεια Κακριδώνη. «Απ’ τη μία μικροσκοπικοί ήρωες, μα με δυνατο μυαλο, απ’ την άλλη πελώριοι γίγαντες, ισχυροί και άδικοι βασιλιάδες, τρομακτικά Τρολλ, με δύναμη πολλή αλλά μυαλό κουκούτσι! Ποιος θα νικήσει; Ελάτε να τους ακολουθήσουμε στο μονοπάτι των παραμυθιών και να ακούσουμε τις ιστορίες τους!»

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου

20:00, Piraeus 117 Academy

  • Στέλιος Σαλβαδόρ – Μωρά στη Φωτιά
  • Lost Bodies
  • Κλεμμένοι Αναπτήρες

21:30, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών

  • Μεγάλο νησιώτικο πανηγύρι, στο κέντρο της Αθήνας, με τον Νίκο Οικονομίδη και την Κυριακή Σπανού και τους μουσικούς Παναγιώτη Βέργο (σαντούρι) και Αργύρη Ψαθά (λαούτο). Μαζί τους με τις μουσικές της Κρήτης ο Χρήστος Δάβρης (λαούτο-τραγούδι) και ο Ανδρέας Αρβανίτης (λύρα-τραγούδι).

21:00, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών

  • Stand up comedy με τους Αριστοτέλη Ρήγα, Χρύσα Κατσαρίνη, Πάρη Ρούπο, Blink Mike και live με τον Πάνο Φραγκιαδάκη (Φράγκιας), μαζί του ο Κωνσταντίνος Πετρόπουλος και ο Παναγιώτης Γκίκας.

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου

21:00, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών

  • Βέβηλος + Dj Μagnum
  • Άγνωστος Χειμώνας + Dj Micro
  • Anser x Eversor
  • Zoro&Buzz
  • +after concert dj set: SiShiVa, El Mahico, BlackSun, Yu-Chaos

21:00, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών

  • Open Mic Night @Resistance Festival 2018
    Το Resistance Festival 2018 διοργανώνει Open Mic βραδιά όπου νέοι/νέες τραγουδιστές/τριες, μουσικοί και δημιουργοί θα παρουσιάσουν τη δουλειά

22:30, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών

  • Λαϊκό γλέντι με ζωντανή μουσική από τους Αρμανιάκ

Στον Δρόμο που κυκλοφορεί το Σάββατο 9 Νοεμβρίου...

Στον Δρόμο που κυκλοφορεί το Σάββατο 9 Νοεμβρίου... ...