"Μάτια που καίνε" (μέρος 7ο και τελευταίο) του Θανάση Τσακίρη

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ 

ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ

Ένα ερωτικό αντιρατσιστικό διήγημα-νουάρ

Αθήνα

                                             Φεβρουάριος-Σεπτέμβριος 2010

Σύνδεση με τα προηγούμενα: http://tsakthan.blogspot.com/2012/02/2010-httptsakthan.html

Ο Παντελής τον έπιασε από το λαιμό αλλά ο Αλέξανδρος κατάφερε να ξεφύγει. Έτρεξε προς την είσοδο της παλιάς πολυκατοικίας του αλλά ο Παντελής τον πρόλαβε. Όχι μόνο τον χτύπησε δυνατά στο στομάχι και τον δίπλωσε στα δυο αλλά έβγαλε από την τσέπη του και ένα μικρό μπουκαλάκι με υγρό που του το έριξε στα μάτια. Ο Αλέξανδρος ούρλιαξε φώναζε «βοήθεια» αλλά κανείς δεν άκουγε. Την ίδια στιγμή χτυπούσε το κινητό του στο ρυθμό του «Fur Elize» του Μπετόβεν. Για καλή του τύχη, τρόπος του λέγειν δηλαδή, κατάφερε να απαντήσει. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η Ελοίζ, η φοιτήτρια του από τη Σενεγάλη και η οποία έκοβε βόλτες στο Πασαλιμάνι με το φίλο της τον Ανδρέα από το Κερατσίνι. Τους ζήτησε βοήθεια και αυτοί έτρεξαν γρήγορα έχοντας παράλληλα καλέσει ασθενοφόρο. Ευτυχώς το καυστικό υγρό τον πήρε πολύ ξώφαλτσα και δεν κατέστρεψε τα γαλανά του μάτια.

Στο ασθενοφόρο ο οδηγός είχε βάλει το ραδιόφωνο και ακούγονταν από ένα σταθμό της πόλης μια γνώριμη του φωνή: «…έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή/σκουλήκι άχρηστο σ' αυτή τη γη». Το τηλέφωνο του Αλέξανδρου χτυπούσε συνέχεια αλλά κανείς δεν απαντούσε, ώσπου κάποια στιγμή η Ελοιζ κοίταξε το οθονάκι του και είδε 5 κλήσεις από το ίδιο νούμερο. Ήταν η Εύη που κάτι την έκαιγε, ένα κακό προαίσθημα. Στην έκτη κλήση αναγκάστηκε η Ελοϊζ να απαντήσει. Μόλις άκουσε το τι έγινε η Εύη έδιωξε όλους τους πελάτες της από το μπαρ κλείδωσε και ανέβηκε στη μηχανή της και ξεκίνησε φουλαριστή για την Αθήνα. Ήθελε να προλάβει να τον δει με τα ίδια της τα μάτια. Ήθελε να του φιλήσει τα μάτια προτού χαθούν. Φοβόταν ότι δε θα τα ξανάβλεπε. Και είχε δίκιο. Μόνο που κανείς δε θα ξανάβλεπε τα δικά της ούτε καν ο Αλέξανδρος που τελικά τη γλίτωσε την όραση του. Η Εύη ακράτητη, όπως ήταν, έτρεχε με 200 χιλιόμετρα την ώρα στο βρεγμένο κωλόδρομο Πατρών-Κορίνθου και συνάντησε το θάνατο σε μια στροφή έξω από την Ακράτα. Η Κάτια και η Ελοιζ θα συνέχιζαν τους παθιασμένους αγώνες εναντίον κάθε είδους ρατσισμού. Ο Αλέξανδρος τσακισμένος από τις τύψεις αποσύρθηκε στο λεμονοδάσος του εξοχικού του, μεθυσμένος από το άρωμα της νέας λεμονιάς που φύτεψε για να θυμάται την Εύη και τα μυστικά που ποτέ του δεν της είπε εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα του 2010. Στο κινητό του έβαλε ring tone, αλλά και στο κουδούνι της εξώπορτας, το τραγούδι που του είχε αφιερώσει πέρυσι στη γιορτή του. Παρότι ήταν και οι δυο τους φανατικοί με τη ροκ μουσική, η Εύη είχε διακόψει το I can’t get no satisfaction των Ρόλινγκ Στόουνς για να βάλει το παλιό τραγούδι του Στράτου Διονυσίου : «….μάτια που κλαίνε/ μη τα πιστεύεις / είναι επικίνδυνο να τ’ αγαπάς /…….»

ΤΕΛΟΣ - ΤΗΕ ΕΝD - FIN

 

"Μάτια που καίνε" (μέρος 6ο) του Θανάση Τσακίρη

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ

Ένα ερωτικό αντιρατσιστικό διήγημα-νουάρ

Αθήνα

Φεβρουάριος-Σεπτέμβριος 2010

ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ: http://tsakthan.blogspot.com/2012/02/5_28.html

-«Πού πάτε;» ρώτησε ο ταξιτζής.

-«Καλλίπολη» απάντησε ο Αλέξανδρος

-Α, ωραία. Στο Ρέντη μένω και με βολεύει

-Πολύ καλά.

Ξεκινησε ο Παντελής με σπινιάρισμα και μουρμούρα:

-Τους καριόληδες, τους παλιόπουστες, μου σπάσανε το αμάξι. Έχω θυμό μέσα μου και θα το πληρώσουνε διπλά το κακό που μου κάνανε. Είμαι γεμάτος οργή.

-«Ώπα» φώναξε ο Αλέξανδρος, «ελπίζω να μη σου βγει στο οδήγημα».

-Μ’ έχουν κάνει ρατσιστή, άνθρωπε μου

-Ποιοι καλέ μου σε έχουν κάνει ρατσιστή ;

-Οι πακιστανοί, οι καριόληδες

-Γιατί ειδικά οι πακιστανοί;

-Μου σπάσανε το ταξί οι ξεσκισμένοι, και μου πήραν τα χαρτιά και εξακόσια ευρώ.

-Και που το ξέρεις ότι ήταν, ντε και καλά, πακιστανοί;

-Μου τους έδειξαν στο Τμήμα

-Ποιους;

-Τους Πακιστανούς ντε !

-Αναγνώρισες κανένα;

-Όχι . Κανείς δεν έμοιαζε με την περιγραφή αυτών που κάθονταν στα παγκάκια.

-Συγγνώμη όποιος κάθεται σε παγκάκια είναι αυτόματα κλέφτης;

-Μα ήταν Πακιστανοί!

-Άντε πάλι από την αρχή

-Άκου που σου λέω. Ήταν πακιστανοί. Τέρμα και τελείωσε.

-Κοίτα δεν έχω καμία όρεξη να προσπαθήσω να σου αλλάξω τα μυαλά. Πάμε ήσυχα στην Καλλίπολη γιατί έχω να μιλήσω σε μια παρουσίαση βιβλίου μετά. Πρέπει να είμαι ψύχραιμος

-Εμένα με λένε ακραίο, βλάκα και ρατσιστή, γιατί δε γουστάρω να μου τρώνε το ψωμί οι βρομιάρηδες.

-Τώρα δηλαδή πας φιρί –φιρί να σου πω ότι δεν έχουν άδικο αυτοί που σου το λένε.

-Βράζω από θυμό μέσα μου

-Εγώ πάντως φίλε μου σου τα είπα. Πήγαινε με σπίτι μου και θα σε πληρώσω. Αυτός είναι ο ρόλος σου και αυτός ο ρόλος μου ως επιβάτης.

-Τους έσπασα τα δόντια τους των γαμημένων.

-Ποιοι ένιωσαν την οργή σου, ρε μεγάλε ;

-Οι πακιστανοί

-Εδώ ήρθαμε πάμε να φύγουμε

-Μέσα στο Τμήμα τους την έριξα, τους έκανα να ματώσουν οι μύτες τους. Και οι αστυφύλακες μού είπαν να συνεχίσω και ότι κάνουν τα στραβά μάτια.

-Καλά, δε ντρέπεσαι καθόλου ;

-Γιατί να ντραπώ;

Ξάφνου ανάβει κόκκινο το φανάρι στη διασταύρωση Κωνσταντινουπόλεως και Ιεράς Οδού. Πετάγεται ένας «πακιστανός» να καθαρίσει το παρμπρίζ.

-«Μη ρε μαλακισμένο, θα σε στραγγαλίσω» φώναξε ο Παντελής και όρμηξε να ανοίξει τη πόρτα .

-«Κάτσε ρε βλάκα στο τιμόνι και άσε τις μαγκιές» ούρλιαξε ο Αλέξανδρος και τον άρπαξε από το λαιμό. Πάσχιζε ο Παντελής αλλά δεν είχε λύσει τη ζώνη ασφαλείας κι έτσι καθηλώθηκε. Πάτησε γκάζι κι ο «πακιστανός» οπισθοχώρησε. Όλα συνέβησαν σε κλάσματα δευτερόλεπτου. Ευτυχώς τη γλίτωσε ο «πακιστανός», δεν πρόλαβαν οι υπόλοιποι να καταλάβουν τι έγινε κι έτσι ο Παντελής ανέπτυξε ταχύτητα για να φτάσει σε απίστευτο χρόνο –ρεκόρ στην οδό Πειραιώς.

-«Τι κατάλαβες τώρα ρε βλάκα;» του είπε ο Αλέξανδρος

-Τίποτα.

-Τίποτα. Είσαι σίγουρος ;

-Να σας πω. Φαίνεστε μορφωμένος άνθρωπος. Πέστε μου τη γνώμη σας. Λένε ότι αν οι άνθρωποι αντιδρούν έτσι, κάτι δε πάει καλά.

-Ποιοι αντιδρούν; Εσύ ή οι «πακιστανοί »;

-Οι Πακιστανοί που κλέβουν μπορεί να μην έχουν στον ήλιο μοίρα.

-Κοίτα να δεις μεταστροφή!

-Ήμουν μετανάστης στη Γερμανία.

-Κι αυτό σε έκανε τώρα να ξεσπάς στους πιο αδύναμους από σένα; Δεν καταλαβαίνεις ότι οι Αφγανοί φεύγουν για να γλιτώσουν από τους Αμερικανούς και τους Ταλιμπάν, ότι οι Ιρακινοί δεν έχουν πια μια ενιαία πατρίδα, ότι οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν καν πατρίδα κι οι Πακιστανοί πάνε να γίνουν και αυτοί Αφγανοί. Και όλοι μαζί στη φτώχεια.

 

Παρόλο που φάνηκε κάπως να καλμάρει ο Παντελής νέα έξαρση της κόντρας σημειώθηκε μόλις φάνηκαν δυο μάλλον έφηβες αφρικανές στο φανάρι του Ρέντη.

-Να, μάς φέρνουν τις πουτάνες τους στη χώρα μας.

-Και που το ξέρεις ότι κάνουν πεζοδρόμιο ;

-Τις βλέπω στη Μένανδρου.

-Άσε με ρε φίλε να χαρείς. Οι κοπέλες δεν μοιάζουν για πεταλούδες. Γιατί να μην είναι μαθήτριες ή φοιτήτριες σαν την Ελοιζ από τη Σενεγάλη που είναι στη τάξη μου που διδάσκω;

-Άκου με που σου λέω. Όλες ίδιες είναι. Για δυο ευρώ ξεπουλιούνται στον καθένα οι αραπίνες .

-Δεν πιάνεσαι από πουθενά. Μόνο κορόιδο πιάνεσαι. Ξύπνα Βασίλη.

-Δε με λένε Βασίλη. Παντελή με λένε.

-Τέλος πάντων όπως και να σε λένε. Ανέβα την Ηρώων Πολυτεχνείου και πάμε σπίτι μου γιατί αρκετά μου τα έπρηξες τα συκώτια

-Πώς σε λένε εσένα ;

-Αλέξανδρο με λένε

-Πες μου κύριε Αλέξανδρε ο χριστιανισμός ωφέλησε τον Ελληνισμό. Εγώ έχω διαβάσει πολλά βιβλία ιστορίας αλλά απάντηση δε βρήκα.

-Κοίτα να δεις τώρα που σε ενός τσιγάρου δρόμο θέλει ο τύπος να του αναλύσω μια ιστορική διαμάχη που κρατάει αιώνες.

-Σε ρωτάω γιατί σε λένε Αλέξανδρο και πρέπει να φανείς αντάξιος του ονόματος του μέγα στρατηλάτη μας που κατέκτησε τους Πακιστανούς και τους Ινδούς.

-Κάνε αριστερά στο επόμενο στενό και άφησε με εκεί στο περίπτερο γιατί φτάσαμε και δεν έχω άλλες αντοχές

-Δεν αντέχεις άλλο ε ;

-Ναι δεν αντέχω άλλο. Μπορώ να υπομείνω ταραξίες, καταληψίες, γιάπηδες στη σχολή μου. Όλα αυτά όμως είναι 20χρονα παιδιά που παρότι τους έχουμε στερήσει πολλά, δεν έχουμε δικαίωμα να τους στερήσουμε τα όνειρα. Ούτε της Εύης ούτε της Ελοιζ. Εσύ δε τους φτάνεις ούτε στο μικρό τους δαχτυλάκι. Έχεις χάσει τη μάχη της ζωής και θες να τις εκδικηθείς γιατί θέλουν να ζήσουν να ερωτευθούν και να δημιουργήσουν. Σου φταίνε οι πιο αδύναμοι από σένα γιατί μπορεί μια μέρα να σε ξεπεράσουν. Πάρε τώρα το χαρτονόμισμα των δέκα ευρώ, κράτα τα ρέστα και πήγαινε να κοιμηθείς. Άντε γεια.» είπε αποφασιστικά ο Αλέξανδρος κι έκανε να ανοίξει τη πόρτα του ταξί για να βγει.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.....