ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ - 1) "ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ"

ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

Ο αμερικανικός κινηματογράφος, παρά τον κυρίαρχο χολιγουντιανό χαρακτήρα του,  τα τελευταία χρόνια απεικονίζει σε υψηλό βαθμό ευκρίνειας την κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ταινία διεισδύει στα άδυτα του κόσμου των αμερικανικών εκλογικών κύκλων και του πολιτικού συστήματος. Ανακαλύπτει έναν κόσμο τίγκα σε  ίντριγκες, εκβιασμούς, ψεύτικα πάθη, κυνισμό, συναλλαγές και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.  Ο Τζωρτζ Κλούνι, μολονότι είναι ο ίδιος μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, ασκεί κριτική στο πολιτικό σύστημα και στο Δημοκρατικό Κόμμα εκφράζοντας τη διάχυτη διαμαρτυρία και οργή των πολιτών, που βρήκε προσωρινά διέξοδο με το κίνημα «Καταλάβετε την Wall Street» το οποίο διαδόθηκε τάχιστα με τη δημιουργία 1.200 επιτροπών παρόμοιου τύπου σε ισάριθμες  πόλεις των ΗΠΑ. Στις 2 Νοεμβρίου 2011 δε, στην Καλιφορνέζικη πόλη Ώκλαντ έγινε η πρώτη γενική απεργία εδώ και 49 χρόνια.

Η ταινία αφορά την προσωπική πορεία ενός κατώτερου στελέχους της ομάδας προεκλογικής εκστρατείας ενός κυβερνήτη που αποσκοπεί να πάρει το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Στη μάχη αυτή έρχεται αντιμέτωπος με το επιτελείο της εκστρατείας ενός από τους συνυποψήφιους για το χρίσμα. Του στήνουν παγίδες είτε για να τον εξουδετερώσουν είτε για να τον εξαγοράσουν ή να αφήσουν να εννοηθεί κάτι τέτοιο, ώστε να κλονίσουν τον αντίπαλο. Μέσα από μια αγωνιώδη πορεία που περιλαμβάνει παρεξηγήσεις (σκόπιμες και μη), μανιπουλάτσιες, διαρροές, προδοσίες, και λοιπές κυνικές πράξεις, το στέλεχος αυτό θα αναρριχηθεί στο ανώτερο πόστο της εκστρατείας έχοντας αφήσει πίσω του θύματα,

Σύμφωνα με το ρωμαϊκό ημερολόγιο «ειδοί» ήταν η 15η μέρα των μηνών Μαρτίου, Μαΐου, Ιουλίου και Οκτωβρίου. «Αι ειδοί του Μαρτίου» συγκεκριμένα έχουν μείνει στην ιστορία ως η μέρα δολοφονίας του Ιούλιου Καίσαρα, στις 15 Μαρτίου του 44 π.Χ. Ο Καίσαρας μάλιστα είχε προειδοποιηθεί από έναν μάντη «να φοβάται τις ειδούς του Μαρτίου».Η μέρα έφθασε και ο Καίσαρας, οδεύοντας προς τη Σύγκλητο συνάντησε συμπτωματικά το μάντη. «Έφθασαν οι ειδοί» του είπε ο Καίσαρας ειρωνικά, εννοώντας ότι δεν του είχε συμβεί τίποτα κακό. «Ναι άλλα δεν πέρασαν» του απάντησε ο μάντης. Μπαίνοντας στη Σύγκλητο, ο Αρτεμίδωρος, ένας σοφιστής από την Κνίδο που έκανε παρέα με τον Βρούτο και ήξερε τι θα ακολουθήσει, προσπάθησε να δώσει στον Καίσαρα έναν κύλινδρο όπου είχε γράψει τα καθέκαστα. Όμως το πλήθος που περιστοίχιζε τον Καίσαρα δεν επέτρεψε στον Αρτεμίδωρο να του κοινοποιήσει τα σχέδια για τη δολοφονία του, κι έτσι η προφητεία βγήκε αληθινή. Επίσης, η φράση χρησιμοποιήθηκε από τον Σέξπιρ στη δική του μεταφορά του «Ιούλιου Καίσαρα» και επιλέχθηκε από το σκηνοθέτη της ταινίας για τον συσχετισμό θεάτρου και πολιτικής.  

Σκηνοθεσία: Τζορτζ Κλούνι. Σενάριο: Τζορτζ Κλούνι, Γκραντ Χέσλοβ. Ηθοποιοί: Ράιαν Γκόσλινγκ, Τζορτζ Κλούνι, Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν, Πολ Τζιαμάτι, Ιβάν Ρέιτσελ Γουντ, Μαρίζα Τομέι, Τζέφρι Ράιτ. 101'

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ
http://thanasistsakiris.wordpress.com/ 

Πώς θες λοιπόν να ξημερώσει Κυριακή;

Πώς θες λοιπόν να ξημερώσει Κυριακή;

Αν δεν δεις όνειρα το Σάββατο, πως είσαι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας; Αν δεν ξυπνήσεις το πρωί και βάλεις κάτω το μυαλό σου και πεις «σήμερα, ξημερώνει μια άλλη μέρα» και όχι «σήμερα, ξημερώνει άλλη μια μέρα»; Αυτή η σύνταξη κάνει τη διαφορά του ριζοσπαστικού ανθρώπου από τον συντηρητικό.

Συνηθίσαμε να λέμε ότι για όλα φταίει το σύστημα, ότι το δικομματικό σύστημα απλοποιεί στο έπακρο τις πολιτικές επιλογές των ψηφοφόρων σπρώχνοντας το εκλογικό σώμα σε ψευδή διλήμματα. Μας πέρασε, όμως, ποτέ από το μυαλό ότι το δικομματικό σύστημα το βοηθήσαμε κι εμείς οι αριστεροί αντίπαλοί του να συγκροτηθεί και να κυριαρχήσει; Σκεφτήκαμε ποτέ ότι υπήρξαν περίοδοι κατά τις οποίες, ενώ το δικομματικό σύστημα δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί ως τέτοιο, η αριστερά της εποχής εκείνης δεν κατάφερε να χρησιμοποιήσει αυτό που ο Giovanni Sartori (1) όρισε ως "blackmail potential"; Η ανανεωτική και η δογματική αριστερά ενώ τότε είχαν τις ευκαιρίες στα χέρια τους τις άφησαν να χαθούν γιατί δεν εμφορούνταν από τις κινηματικές αντιλήψεις που δείχνουν σήμερα ότι τις ασπάζονται. Αγνόησαν ή σαμπόταραν το αυτόνομο εργοστασιακό συνδικαλιστικό κίνημα της περιόδου 1975-77, προσπάθησαν να καταστείλουν ή να ελέγξουν το φοιτητικό κίνημα των καταλήψεων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ το 1979-80, στρίμωξαν μέχρι ασφυξίας κάθε σύλλογο, σωματείο και πολιτιστική λέσχη στα στενά κομματικά πλαίσια. Εξαιρέσεις φωτεινές πάντα υπήρχαν και υπάρχουν αλλά δεν έδωσαν τον τόνο την εποχή εκείνη. Έτσι, το ΠΑΣΟΚ με τη δημαγωγία και το "λαϊκισμό" του κατάφερε να συγκροτήσει ένα πολιτικό κόμμα που σε χρόνο dt ενσωμάτωσε τα συνθήματα και τα αιτήματα της παραδοσιακής αριστεράς, τα άδειασε από κάθε ριζοσπαστικό περιεχόμενο και βρέθηκε στην κυβερνητική εξουσία το 1981. Από τότε η αριστερά μόνο το 1989-90 βρέθηκε για άλλη μια φορά με τη μπάλα στα πόδια και δεν μπόρεσε να σουτάρει, σαν εκείνο το συμπαθή ΑΕΚτζή ποδοσφαιριστή των seventies που ντρίπλαρε τους πάντες και μπροστά στο άδειο τέρμα τα έχανε και ξαναγύρισε πίσω για να ξαναντριπλάρει τους πάντες και ούτω καθεξής.

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι δεν αξίζει να ασχοληθεί με μια αριστερά ανάξια να εκμεταλλευθεί τις ευκαιρίες και να παίζει πάντα το ρόλο του χαμένου. Και ίσως αυτός ο κάποιος να είχε δίκιο. Επρόκειτο για μια αριστερά των κυβερνητικών διαδρόμων, των γραφειοκρατικών μηχανισμών και των αντιδημοκρατικών πρακτικών. Σύμφωνοι, έτσι είχαν τα πράγματα. Κι όπως γράφτηκε κάποτε στον "Κόσμο του Επενδυτή" επί "30 χρόνια ποτέ δεν πιάσαμε ούτε το λήγοντα". Η Μαρία Δ., ο Μίμης Α, ο Νίκος Μ. και τόσοι/ες άλλοι/ες πριν απ' αυτούς/ές αφού έπαιξαν στο λήγοντα τα ρέστα τους πήγαν να παίξουν σε μεγαλύτερα σαλόνια μπας και τους γυρίσει το χαρτί και ξεφύγουν από τη "μιζέρια" και τη "γκρίνια".

Αυτή η αριστερά, βοηθούντος και του καταρρεύσαντος σταλινικού μοντέλου της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της, δεν υπάρχει πια -κι αν υπάρχει είναι καρικατούρα του παλιού της εαυτού είτε υπό τη μορφή του πιο στυγνού κυβερνητισμού (οι παραπάνω) είτε υπό τη μορφή της περίσσιας παρουσίας.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια νέα αριστερά που θα μπορεί να κινητοποιεί και να χρησιμοποιεί αποτελεσματικά το "blackmail potential", τη δυνατότητα "πολιτικού εκβιασμού" των καταστάσεων. Αυτό το "blackmail potential" υπάρχει. Είναι τα κοινωνικά κινήματα που γεννιούνται, δρουν και δυναμώνουν πολλές φορές πέρα κι έξω από τα ασφυκτικά όρια των κομματικών γραφειοκρατιών και των κομμάτων-στούντιο. Η κοινωνία γίνεται ολοένα και πιο κινηματική κι ας κλαίνε όσοι/ες φαντασιώνονται με τα παρελθόντα μεγαλεία (πραγματικά ή παραμυθένια) της νιότης τους.

Η συνάντηση ενός μεγάλου μέρους των πρωταγωνιστικών δυνάμεων αυτών των κινημάτων τόσο στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ όσο και σε εκλογικό επίπεδο στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς προμηνύει μια αλλαγή πολιτικής κουλτούρας και συμπεριφοράς του πολιτικού αυτού χώρου. Το blackmail potential του χώρου πρέπει να ενισχυθεί. Η επόμενη περίοδος προβλέπεται αρκετά τρικυμιώδης, ιδιαίτερα εάν οι κεντρομόλες δυνάμεις του δικομματισμού χάσουν τις ισορροπίες τους εν μέσω της πιο σοβαρής κοινωνικο-οικονομικής κρίσης. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 τελείωσαν και άφησαν πίσω τους κοινωνικά συντρίμμια, που έγιναν ακόμη περισσότερα κομμάτια με την κυβέρνηση των «ασέμνων και μη ταπεινών» της ΝΔ. Η πολιτική της λιτότητας, της ανεργίας και των ιδιωτικοποιήσεων που είχε ξεκινήσει το ΠΑΣΟΚ. Η καταστροφή του περιβάλλοντος συνεχίστηκε αμείωτη. Η εμπορευματικοποίηση της παιδείας και της υγείας-πρόνοιας φέρνει ολοένα και περισσότερες ιδιωτικές επενδύσεις στους χώρους αυτούς, σπρώχνοντας ολοένα και περισσότερους πολίτες στην απόγνωση. Ακόμη και τα ταξίδια στα νησιά μας έγιναν ακριβά στο όνομα της τουριστικής αξιοποίησης του ήλιου, της θάλασσας και του φυσικού μας περιβάλλοντος.

Η τρικυμία δεν θα είναι μόνο κοινωνικο-οικονομική αλλά και πολιτική-θεσμική. Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας θα θέσει σε δοκιμασία τις στρατηγικές των κομμάτων κι εδώ είναι που μπορεί να παρέμβει μια κινηματική αριστερά αναδεικνύοντας το αίτημα της δημοκρατικής αλλαγής του πολιτικού και κομματικού συστήματος.

Όμως, για να γίνουν όλα αυτά, χρειάζεται να ενισχυθεί και αυτή την Κυριακή, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ο διπλασιασμός -και βάλε- του αριθμού των ευρωβουλευτών/τριών δεν κρίνεται αναγκαία μόνο για τον καλλωπισμό του Ευρωκοινοβούλιου απέναντι στη διαφαινόμενη άνοδο της ακροδεξιάς ασχήμιας στην Ευρώπη αλλά για την εκπροσώπηση των πολιτών και των κοινωνικών κινημάτων τους, για την αξιοποίηση κάθε δυνατότητας μελλοντικής μεταβολής του ευρωπαϊκού πολιτικού σκηνικού και του ελληνικού κομματικού συστήματος προς αριστερόστροφη κατεύθυνση. Στόχος μας πρέπει να είναι να περάσουμε από το σύστημα των δυόμισυ κομμάτων, που κυριάρχησε στη μεταπολιτευτική μας ιστορία, σε ένα πολυκομματικό σύστημα που θα εγγυάται την ύπαρξη και των ανταγωνισμό των διαφορετικών πολιτικών σχηματισμών στη βάση σαφών πολιτικών προγραμμάτων.

Αυτή την πορεία σήμερα μόνο ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς μπορεί να την ξεκινήσει, γιατί στο πλαίσιό του συγκλίνουν αυτή τη στιγμή δυνάμεις που έχουν δείξει ότι γνωρίζουν το κινηματικό πεδίο και τις ανάγκες του, γιατί, εκτός των άλλων, είναι ο μοναδικός πολιτικός σχηματισμός που έχει ανοίξει τις πόρτες των θεματικών οργανώσεών του (π.χ. Ινστιτούτο Ν. Πουλαντζάς) στους ανθρώπους που θέλουν να συζητήσουν, να ερευνήσουν και να παράξουν από κοινού θεωρία και πολιτική για την ανασύνθεση-ανασυγκρότηση της Αριστεράς, της οικολογίας και των κοινωνικών κινημάτων.

Ξημερώνει Κυριακή, λοιπόν, των εκλογών η μέρα. Ψηφίζουμε ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Κι από Τρίτη πάλι στα κοινωνικά κινήματα.


Θανάσης Τσακίρης

Βιβλιογραφικές παραπομπές:
(1) Sartori, Giovanni. 1966. "European Political Systems: The Case of Polarized Pluralism." Joseph LaPalombara and Myron Weiner, (eds.) Political Parties and Political Development, 137-176. Princeton: Princeton University Press.
(2) Tarrow, Sydney. 1998. Power in Movement: Collective Action, Social Movements and Politics Cambridge: Cambridge University Press.
(3) Siaroff, Alan. 2003. "Two-and-a-Half-Party Systems and the Comparative Role of the 'Half'," Party Politics, 9 (May), 267-290

΄Εγκαίνια εκλογικού κέντρο ΣΥΡΙΖΑ Ηλιούπολης και ένα άρθρο του Γεράσιμου Μοσχονά

Η ευρωεκλογική εκστρατεία άρχισε. Απόψε στις 8 εγκαινιάζουμε το εκλογικό κέντρο-περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ στην Ηλιούπολη (Λεωφορείο 237 για Άνω Ηλιούπολη, Πλατεία Φλέμιγκ που παλιότερα λεγόταν Πλατεία Ηρώων απέναντι από το 1ο Δημοτικό Σχολείο). Θα χαιρετίσει εκ μέρους του ευρωψηφοδελτίου ο Πάνος Τριγάζης. Θα υπάρχει μουσική, παν-νόστιμα συουβλάκια και γλυκά και πολύ κέφι (ριζοσπαστικής αριστερής τρέλας).

Ας γυρίσουμε, όμως, στις πολιτικές αναλύσεις. Παραθέτω το άρθρο του σδ. Γεράσιμου Μοσχονά από τα σημερινά ΝΕΑ (15/5/2009) με τίτλο "Ευρωεκλογές: η ώρα των μικρών". Παρακολουθήστε το ενδιαφέρον σκεπτικό του για τη συγκρότηση των γύρω από το θέμα της Ευρώπης ρευμάτων. Διαφωνώ, βέβαια, με την επισήμανση που κάνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εντάσσεται σε ένα γενικότερο αντιευρωπαϊκό (έστω και θολά) ρεύμα. Θεωρώ ότι η μοναδικότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι και εδώ χαρακτηριστική. Αμφισβητεί τη σημερινή πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την νεοφιλελεύθερη ενοποίηση. Αντιπροτείνει την Ευρώπη των κοινωνικών κινημάτων για την δημοκρατία, το σοσιαλισμό και την αυτοδιαχείριση (έστω με άλλα λόγια). Εξάλλου όταν θεωρούμε την Ευρώπη πεδίο πολιτικής μάχης δεν μιλάμε με όρους θεωρητικούς μόνο. Σκεφτείτε ότι σήμερα οι δρόμοι της Μαδρίτης θα γεμίσουν με εκατοντάδες χιλιάδες απεργούς εργαζόμενους, αύριο οι Βρυξέλλες και μεθαύριο η Πράγα και το Βερολίνο σε μια προσπάθεια πανευρωπαϊκής κινητοποίησης. Όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι δεν έγιναν από τη μια μέρα στην άλλη αντιευρωπαϊστές ή ευρωσκεπτικιστές. Είναι αυτοί τους οποίους η σημερινή Ευρώπη δεν χωράει. Είναι οι αυριανοί άνεργοι, οι σημερινοί επισφαλώς εργαζόμενοι, οι νέες και οι νέοι για τους οποίους η σημερινή Ευρώπη δεν προβλέπει διέξοδο, δεν τους βοηθάει να ανοίξουν τους δρόμους τους στο μέλλον, τους απορρίπτει και τους βάζει στο περιθώριο. Αυτοί είναι οι πολλοί για τους οποίους μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι οι ίδιοι που πρέπει να πρωταγωνιστήσουν στους αγώνες.Γι' αυτό λέμε: ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΩΡΑ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ - ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ.

Θανάσης Τσακίρης




"Ευρωεκλογές: η ώρα των μικρών"

του Γεράσιμου Μοσχονά

Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών η σκανδαλολογία κυριαρχεί συστηματικά και αδιάλειπτα στη δημόσια συζήτηση (έχει επιβληθεί ως απολύτως κεντρική διάσταση του πολιτικού διαλόγου τουλάχιστον από το 2006, λίγο πριν από τις νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές). Τρεις εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών τα σκάνδαλα εξακολουθούν να βρίσκονται στην κορυφή της πολιτικής αντιπαράθεσης. Εντούτοις η ατζέντα της νοσηρότητας και επηρεάζει και μας αποκρύβει βαθύτερες τάσεις που αναπτύσσονται στο κομματικό σύστημα. Οι τάσεις αυτές συνδέονται, ανάμεσα στα άλλα, με το διακύβευμα «Ευρώπη» και την ευρωπαϊκή πολιτική της χώρας.

Κατ΄ αρχάς έχει το ΠΑΣΟΚ συμφέρον από την κυριαρχία μιας ατζέντας που ενισχύει την απαξίωση του θεσμικού συστήματος και πλήττει το κύρος των θεσμών αντιπροσώπευσης (κόμματα, κοινοβούλιο, κυβέρνηση, συνδικάτα κ.λπ.), άρα και το ίδιο; Η απάντηση είναι θετική και αρνητική ταυτόχρονα. Η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τόσο «τυφλή» όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Η ηθική απονομιμοποίηση της Ν.Δ. αποκτά, λόγω και της πολεμικής του ΠΑΣΟΚ, στερεοτυπικά χαρακτηριστικά, γεγονός που, στο μέτρο που παγιώνεται, θα αποτελέσει μείζον εμπόδιο για τη μελλοντική της ανάκαμψη. Ταυτόχρονα η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ έχει πλησιάσει ένα επικίνδυνο για το ίδιο όριο. Ο ηθικός βομβαρδισμός του αντιπάλου τείνει πλέον να μετατραπεί σε αυτεπίστροφο όπλο. Εμποδίζει το ΠΑΣΟΚ, με δεδομένες τις δικές του εξαιρετικά αρνητικές επιδόσεις στα θέματα διαφθοράς, να μετατρέψει το σημερινό του πλεονέκτημα σε πλειοψηφική δυναμική. Επιτείνει, συνεπώς, την κρίση πολιτικής ηγεμονίας στο πολιτικό μας σύστημα. Εάν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν διατυπώσει ένα, έστω και εν μέρει, καινοτόμο πολιτικό μήνυμα, εάν δεν φέρει μια ανάσα φρέσκου αέρα στην πολιτική ζωή, η επιστροφή του πολιτικού εκκρεμούς (στην οποία έχει μονομερώς επενδύσει) θα αποδειχτεί ανεπαρκής για να του δώσει πλειοψηφία. Εάν συνεπώς δεν αλλάξει πολύ γρήγορα η ατζέντα της προεκλογικής αντιπαράθεσης, τα μικρότερα κόμματα θα καταγράψουν στις ευρωεκλογές πολύ υψηλά ποσοστά, με πρώτο θύμα το ΠΑΣΟΚ.

O ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε απροετοίμαστος να διαχειριστεί την εκπληκτική επιτάχυνση του πολιτικού χρόνου (αποχώρηση Αλαβάνου, εκτίναξη στις δημοσκοπήσεις, οικονομική κρίση, κίνημα Δεκέμβρη). Στην ουσία αποσταθεροποιήθηκε πολιτικά κάτω από τη διπλή πίεση αφενός πανίσχυρων πολιτικών γεγονότων και αφετέρου των υψηλών προσδοκιών της κοινής γνώμης. Για να είμαστε ειλικρινείς, καμία δύναμη του μεγέθους του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε εύκολα να διαχειριστεί μια τέτοια πίεση. Η υποχώρηση ωστόσο της (δημοσκοπικής) επιρροής του συνοδεύτηκε από την ενδυνάμωση στο εσωτερικό του περισσότερο ριζοσπαστικών τάσεων (συχνά με στοιχεία κλασικού αριστερισμού), όπως και τάσεων ισχυρά ευρωσκεπτικιστικών. Το γεγονός ότι το 20-30% του εκλογικού του σώματος (εκλογές 2007) κινείται σήμερα προς το ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους (Κάπα Research) είναι ενδεικτικό και των ανακατατάξεων που συντελούνται στον ιστορικό χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς και της κρίσης ταυτότητας της «ευρωπαϊκής» συνιστώσας του εκλογικού του σώματος. Η σταθεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστά εμφανώς υψηλότερα από τη ζώνη κινδύνου του παρελθόντος οφείλεται αναμφίβολα στην αριστερή στροφή της ηγεσίας του και στην καλύτερη διείσδυσή του σε τμήμα των «χαμένων» του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού. Η διάψευση των υψηλών προσδοκιών για ένα ρόλο πιο κεντρικό στο πολιτικό σύστημα οφείλεται, επίσης, στις αδυναμίες πολιτικής της ίδιας ηγεσίας (η αποχώρηση Αλαβάνου από την προεδρία του ΣΥΝ είναι βέβαιο ότι δεν βοήθησε τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ). Η δημοσκοπική δυναμική των Οικολόγων έχει διπλή ανάγνωση: αφενός, σηματοδοτεί τη μερική αποτυχία του ανανεωτικού εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, αφετέρου, αποδεικνύει ότι η επιθυμία για αλλαγή των παλαιών σταθερών παραμένει ισχυρή και επίκαιρη. Είναι βέβαιο ότι η επιμονή στη σκανδαλολογία θα φουσκώσει τα πανιά των Οικολόγων και γενικότερα των μικρότερων κομμάτων.

Τα προηγούμενα δεν συνιστούν φυσικά εκλογικές προβλέψεις. Επιτρέπουν όμως μια καλύτερη ανάγνωση των πολιτικών ανακατατάξεων υπό το φως όχι τόσο των ευρωπαϊκών εκλογών όσο της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας.

Η σπονδυλική στήλη του ευρωπαϊσμού αποτελείται πλέον από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και, με κριτικό τρόπο, από τους Οικολόγους (έστω και εάν είναι εξαιρετικά αμφίβολη η ικανότητά τους να συντηρήσουν την επιρροή τους στις βουλευτικές εκλογές). Απέναντι, διαμορφώνεται ένας ευρωσκεπτικιστικός χώρος με κύρια ιδεολογική δύναμη το ΚΚΕ (που συγκροτεί τον κατεξοχήν πόλο του αντιευρωπαϊσμού) και δύο ευρωσκεπτικιστικές συνιστώσες, τον ΛΑΟΣ από τα δεξιά και τον ΣΥΡΙΖΑ από τα αριστερά. Η δομή αυτή ανταγωνισμού σε σχέση με το θέμα «Ευρώπη» είναι μάλλον νέα για τα ελληνικά δεδομένα (λόγω της διαφαινόμενης καθιέρωσης των Οικολόγων ως παίκτη στις ευρωεκλογές και λόγω του «γλιστρήματος» του ΣΥΡΙΖΑ προς θέσεις ισχυρής κριτικής αποστασιοποίησης απέναντι στην Ε.Ε.). Δεν είναι όμως και τόσο νέα για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Αυτή η δομή ευρωπαϊκού εκλογικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού τείνει σιγά σιγά να παγιωθεί στο εσωτερικό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι ελληνικές αντιπροσωπείες που θα προκύψουν από τις ευρωεκλογές, εάν οι δημοσκοπήσεις δεν διαψευστούν, μάλλον θα την ενισχύσουν.

Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εντεταλμένος διδασκαλίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών

ΜΗΝΥΜΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΣΤΟ ΕΥΡΩΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ,ΤΖΟΥΛΙΑΝΟ ΤΖΟΥΛΙΑΝΙ

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΜΗΝΥΜΑ
ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣΤΟ ΕΥΡΩΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ,
ΤΖΟΥΛΙΑΝΟ ΤΖΟΥΛΙΑΝΙ

Σας ευχαριστώ για την τιμητική πρόσκληση να είμαι υποψήφιος στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Διέθεσα όλη την ζωή μου στους αγώνες της ιταλικής εργατικής τάξης μέσα από τις γραμμές του μεγαλύτερου ιταλικού συνδικάτου, της Γενικής Συνομοσπονδία Ιταλών Εργατών. Στις 20 Ιουλίου του 2001 στην Γένοβα κατά την διάρκεια της βίαιης καταστολής της πορείας των συγκεντρωμένων κατά της συνόδου των G8 δολοφονήσανε τον γιο μου Κάρλο Τζουλιάνι. Από τότε η κύρια προσπάθειά μου είναι να θυμίζω και να καταγγέλλω εκείνα τα τραγικά γεγονότα, να ζητώ την αλήθεια και την δικαιοσύνη.
Η υπεράσπιση της δημοκρατίας και των συνταγματικών δικαιωμάτων, που καταπατώνται όλο και πιο συστηματικά τα τελευταία χρόνια, είναι αναγκαία για να βάλουμε φράγμα στους αυταρχικούς κατήφορους που βρίσκονται σε εξέλιξη σε πολλά μέρη της Ευρώπης και ιδιαίτερα στην Ιταλία. Με ιδιαίτερη συγκίνηση θυμάμαι και χαιρετίζω τους πρόσφατους αγώνες της ελληνικής νεολαίας που έδωσαν νέα ώθηση και ελπίδα στους αγώνες όλης της ευρωπαϊκής νεολαίας.
Ενώνω την φωνή μου με τις δικές σας προσπάθειες για ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ στην μάχη των ευρωεκλογών.

Τζουλιάνο Τζουλιάνι