"Από το λίπος στο αίμα" του Νίκου Ξυδάκη

Από το λίπος στο αίμα

Του Νίκου Ξυδάκη http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_17/02/2013_483471

Ο Μαρκ Μαζάουερ την περασμένη Τρίτη αναρωτήθηκε στην ομιλία του για «Μια νέα εποχή των άκρων;», αντηχώντας το γνωστό βιβλίο του Ερικ Χόμπσμπαουμ. Εσπευσε να απαντήσει με αυτό που μπορεί ως ιστορικός: «Ιστορικές σκέψεις για τα πολιτικά της τρέχουσας κρίσης». Ο Μαζάουερ γνωρίζει καλά τη σύγχρονη ελληνική ιστορία· γνωρίζει εξίσου καλά την ευρωπαϊκή ιστορία του 20ού αιώνα. Επιπλέον, παρότι αγαπά την Ελλάδα, μπορεί να τη βλέπει απ' έξω, με ψυχρό μάτι, να τοποθετεί τον παρόντα ελληνικό κλονισμό μέσα στο ευρύτερο διεθνές πλαίσιο και στην ιστορική ροή. Ως εκ τούτου, πραγματεύτηκε την ανάδυση των ακραίων φαινομένων στην Ελλάδα της Μεγάλης Υφεσης χωρίς να πέσει στις παγίδες και τις πολωτικές υπεραπλουστεύσεις της εγχώριας συζήτησης. Με επιχειρήματα και παρρησία, ο διακεκριμένος ιστορικός αποδόμησε το σχήμα των ταυτόσημων δύο άκρων, το οποίο διακονείται πυρετωδώς μετά τις εκλογές, ακόμη και από αναλυτές που αυτοπροσδιορίζονται ως φιλελεύθεροι. Για τον Μαζάουερ το επικίνδυνο άκρο είναι ένα: η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Δεν θεωρεί την εξωκοινοβουλευτική άκρα Αριστερά αναλόγως επικίνδυνη για τη δημοκρατία· πόσω μάλλον τον ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και τη σκέψη του αυτήν τη θεμελιώνει ιστορικά και πολιτικά, επισημαίνοντας ορθώς ότι η Χ.Α. φενακίζει τους απελπισμένους του παρ' ημίν Depression με φυλετικό μίσος και εθνικιστική υπεραναπλήρωση· το πιο κοντινό ανάλογο είναι ο γερμανικός ναζισμός. «Μερικοί λένε ότι όλες οι μορφές ανομίας είναι εξίσου επικίνδυνες. Διαφωνώ!» Αυτή ήταν η απάντηση του Μαζάουερ όταν ερωτάτο αν οι καταλήψεις κτιρίων και οι φοιτητικές ακρότητες απειλούν τη δημοκρατία όσο και η Χρυσή Αυγή. Μερικές χαμένες ώρες διδασκαλίας δεν βάζουν την ελληνική δημοκρατία σε πραγματικό κίνδυνο, σχολίασε. Αντί να αναλίσκεται στις καταλήψεις των αναρχικών στην Αθήνα, οι οποίες έχουν μικρή πολιτική σημασία, η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει να κατευθύνει τη δράση της και την προσοχή της στη μεγαλύτερη απειλή, που είναι η Χρυσή Αυγή, συμπλήρωσε. Ο Μαρκ Μαζάουερ ασφαλώς θα κατέπληξε πολλούς με την ανάλυσή του, κυρίως επειδή κατέρριψε τα στερεότυπα περί ταυτόσημων άκρων κι επειδή ανέδειξε με δραματική ένταση την απειλή από το άκρο του αίματος και του φυλετισμού. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Μαζάουερ είναι κομμουνιστής ή ακραίος· μάλλον τα λόγια ενός μετριοπαθούς φιλελεύθερου ακούσαμε, που όμως δεν τυφλώνεται από τη μικροπολιτική ωφελιμοθηρία, τον φόβο και τη συλλογική ενοχοποίηση. Το είχε δείξει άλλωστε και στο περίφημο άρθρο του στους New York Times, το καλοκαίρι του 2011 («Το λίκνο της δημοκρατίας κλονίζει την Ευρώπη»), περιγράφοντας τα σφάλματα της ευρωπαϊκής πολιτικής στο ελληνικό πρόβλημα, όταν ο κυρίαρχος λόγος εδώ ήταν η απόλυτη αυτοενοχοποίηση. Λίγους μήνες αργότερα, παρόμοια περιγραφή για Ελλάδα και Ιταλία έκανε ο Γερμανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας, εξ αφορμής των ταυτόχρονων καθαιρέσεων των εκλεγμένων πρωθυπουργών τους. Αλλη μια συμβολή του Βρετανού και «Τηνιακού» ιστορικού: Κάλεσε τους Ελληνες να υπερασπιστούν τα θετικά επιτεύγματα της Μεταπολίτευσης. Πράγματι, η Μεταπολίτευση, που ενταφίασε τον εθνικό διχασμό και εδραίωσε τη δημοκρατία, βάλλεται σήμερα αδιακρίτως ως μήτρα διαφθοράς, και βάλλεται κυρίως από τους προαγωγούς της διαφθοράς ή από τους ακροδεξιούς εχθρούς της δημοκρατίας. Βάλλεται επίσης από μια ομάδα ανιστορικώς σκεπτομένων, απόντων από τον δημόσιο βίο, οι οποίοι τώρα αξιώνουν κυριαρχία ως παρθενογεννημένοι. Περιμέναμε έναν ξένο να μας πει τα στοιχειώδη; Περιμέναμε έναν διανοούμενο, κάτοικο Νέας Υόρκης, να μας δείξει το κοινό και το κύριο; Ναι. Δυστυχώς, οι περισσότεροι ιθαγενείς διανοούμενοι, εξ όσων έχουν δημόσιο λόγο και βήμα, αιφνιδιάστηκαν από την κρίση και είτε εσιώπησαν, γιατί δεν είχαν κάτι να πουν, είτε αναλώθηκαν σε ηθικολογίες, κοινοτοπίες και αναμασήματα της απολογητικής της ιθύνουσας τάξης, ενισχυτικά της τύφλωσης και του διχασμού. Ελάχιστοι διείδαν εγκαίρως τις κοινωνικές ρηγματώσεις που έφερνε η αχαλίνωτη ύφεση, ελάχιστοι διέκριναν την άνοδο της φασιστικής απειλής, οι περισσότεροι είδαν ως αντίπαλους τους «Αγανακτισμένους» και αρνούνταν έως πρόσφατα ότι η ένδεια σαρώνει τον πληθυσμό. Υπάρχει κρυμμένο λίπος, έλεγαν. Αυτή την εθελοτυφλία αντέκρουσε ο Μαζάουερ. Μας είπε ότι ο εχθρός δεν είναι το ανύπαρκτο ή ξοδεμένο λίπος των μικρομεσαίων, ο εχθρός δεν είναι ο «ανυπάκουος» ή «γονιδιακά άνομος» λαός και η μεταπολίτευσή του, αλλά το αίμα και χώμα των ναζί και η υποκρισία της ιθύνουσας τάξης.

tsakthan daily - 13 Μαΐου 2011 - …κι άφησαν ξωπίσω τους μια τρύπα…

 tsakthan daily

 13 Μαΐου 2011

…κι άφησαν ξωπίσω τους μια τρύπα…

Το πολιτικό βαρόμετρο της Public Issue για το μήνα που διανύουμε δείχνει την έναρξη μιας μεγάλης «κοινωνικής Οδύσσειας». Ας τα πάρουμε από την αρχή τα δεδομένα. Το 83% των ερωτηθέντων απάντησε ότι σε γενικές γραμμές «τα πράγματα στην Ελλάδα πηγαίνουν σε λάθος κατεύθυνση» ενώ μόνο το 11% πιστεύει πως πηγαίνουν στη σωστή κατεύθυνση. Ο visiting prime minister της Νορβηγίας κ. ΓΑΠ μπορεί να απολαμβάνει τον ήλιο του Όσλο με 13 βαθμούς και να πίνει τη Νορβηγική του βότκα (από οργανικές πατάτες Trondelag) στο πάρκο αναψυχής TusenFryd μετά το δείπνο εργασίας με τον Σέρβο Πρόεδρο στο περιθώριο της συνδιάσκεψης για την «προοδευτική διακυβέρνησης στην Ευρώπη» αλλά πίσω στην πατρίδα γίνεται το «έλα να δεις» με την «προοδευτικότητα» που μας δέρνει (στην κυριολεξία). Γράφει στην ανταπόκριση της η Ημερησία για τη συνδιάσκεψη: «Στην συζήτηση ετέθη επίσης και το μεγάλο -όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε- θέμα της μετανάστευσης για το οποίο οι συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος αντιμετώπισής του.» Οι συμμετέχοντες φαίνεται ότι προβληματίστηκαν πολύ, ιδιαίτερα όταν πληροφορήθηκαν το πολιτικό βαρόμετρο και τα δεδομένα του, που δείχνουν ότι τα σαφώς αντιμεταναστευτικά και ρατσιστικά κόμματα φτάνουν από πλευράς εκλογικής επιρροής στο 9,50% και μάλιστα στο πιο ακραίο εξ αυτών κέρδισε μισή μονάδα σε σχέση με τον ΛΑ.Ο.Σ. που θεωρείται «κόμμα του συστήματος» (ΛΑ.Ο.Σ.. 8%, Λ.Σ. - Χ.Α. 1,5%). Το πολιτικό κενό που αφήνει το ΠΑΣΟΚ μέρα με την ημέρα γεμίζει από αγανακτισμένους και απελπισμένους ανθρώπους που δεν είναι σίγουρο προς τα πού θα στραφούν. Οι αναποφάσιστοι, απέχοντες, λευκοερωτοτροπούντες δεν είναι ντε και καλά «προοδευτικών καταβολών» και προσανατολισμού. Η άκρα δεξιά σπεύδει να καλύψει ένα σημαντικό μέρος αυτού του κενού φροντίζοντας εξάλλου να «κινηματοποιεί» και ένα μικρότερο κομμάτι του. Οι καυτές ημέρες που ζήσαμε αυτή την εβδομάδα στους δρόμου της Αθήνας δείχνουν ότι το ηφαίστειο είναι έτοιμο να εκραγεί και η λάβα του να σαρώσει και τα τελευταία υπολείμματα από το πάλαι ποτέ «κίνημα Λαού». Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποια κατεύθυνση θα πάρει η λάβα. Την αριστερή ή την ακροδεξιά. Γιατί το Ζάππειο 2 δε δείχνει να τριτώνει μετά τη νεοφιλελεύθερη στροφή του Α. Σαμαρά. 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr
http://tsakthan.blogspot.com
http://tsakthan.wordpress.com
http://antiracistes.wordpress.com
http://homoecologicus.wordpress.com
http://leftypedia.wordpress.com
http://greekunions.wordpress.com
http://femininmasculin.wordpress.com
http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr

Οι γάτες των φορτηγών

Μουσική-τραγούδι: Ξέμπαρκοι

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Οι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν

που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί

κι αυτή, σαν απ' τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι

περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί

Τα βράδια, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες

και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά

μέσα στης πλώρης τη βαριά σιγή, που βασανίζει

είναι γι αυτούς σα μια γλυκιά γυναίκεια συντροφιά

Της έχουν πάντα στο λαιμό μια μπακιρένια γύρα

για του σιδέρου την κακήν αρρώστια φυλαχτό

χωρίς όμως, αλίμονο, ποτέ να κατορθώνουν

να την φυλάξουν απ' το μαύρο θάνατο μ' αυτό

Γιατί είναι τ' άγρια μάτια της υγρά κι' ηλεκτρισμένα

κι' έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο τα τραβά

κι' ουρλιάζοντας τρελαίνεται σ' ένα σημείο κοιτώντας

φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους ναύτες και βουβά

Λίγο πριν απ' το θάνατον από τους ναύτες ένας

- αυτός όπου 'δε πράματα στη ζήση του φριχτά -

χαϊδεύοντάς την, μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει

κι' ύστερα μεσ' στη θάλασσα την άγρια την πετά

Και τότε οι ναύτες, που πολύ σπάνια λυγά η καρδιά τους

πάνε στην πλώρη να κρυφτούν με την καρδιά σφιχτή

γεμάτη μια παράξενη πικρία που όλο δαγκώνει

σαν όταν χάνουμε θερμή γυναίκα αγαπητή

 

ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΗ ΨΥΧΗ

Aμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Τζέιμς Γουάν με τους: Πάτρικ Γουίλσον, Ρόουζ Μπερν, Μπάρμπαρα Χέρσεϊ

http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/?id=10006736

Μια πενταμελής οικογένεια μετακομίζει σε καινούργιο σπίτι, όπου αρχίζουν να της συμβαίνουν διάφορα ανεξήγητα γεγονότα. Όταν ο ένας γιος πέφτει ξαφνικά σε κώμα, τα παράξενα συμβάντα παίρνουν τρομακτικές διαστάσεις.

Η κριτική του "α" από τον Χρήστο Μήτση

Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ "SAW", Η "ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ" ΚΑΙ ΤΟ "ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ" ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΠΟΝΤΑΡΕΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΛΗΤΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ (ΠΟΛΛΑ) ΓΡΑΦΙΚΑ ΚΛΙΣΕ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ. ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ, ΥΠΟΒΛΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ΔΙΑΔΕΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΥΨΗΛΟΙ (ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟΙ) ΤΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΗΣ ΚΟΡΥΦΩΣΗΣ, ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΟΤΕ Ο ΤΖΕΙΜΣ ΓΟΥΑΝ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ.