Tuesday, May 28, 2019

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ Η ΕΓΧΡΩΜΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΙΕΣΜΕΝΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ (του Θαν. Τσακίρη)


ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ Η ΕΓΧΡΩΜΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΙΕΣΜΕΝΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ




- «Ποιος είμαι εγώ και όχι εσύ ;»
- «Γιατί είμαι εδώ και όχι εκεί ;»
- «Πότε άρχισε ο χρόνος και πού τελειώνει ο χώρος ;»
Τα ερωτήματα που ο ίδιος ο Roy του Blade Runner έθετε με τον τρόπο του χωρίς να πάρει απάντηση από τον γήινο άνθρωπο στο τέλος του Blade Runner. O άγγελος στα Φτερά του Έρωτα, ο Damian θα του δώσει την απάντηση με το δικό του κι αυτός τρόπο, μόνο που στην δική του περίπτωση συντελείται το αντίθετο από αυτή του Roy. Ο Damian πεθαίνει από την διιστορική αχρονία των ουρανών ενώ ο Roy από το πρόσκαιρο της προγραμματισμένης του ιστορικά και κοινωνικά ζωής. Ο Damian γεννιέται στα πλαίσια του ιστορικού χώρου και χρόνου ενώ ο Roy γεννιέται αποχωριζόμενος τον ιστορικό και μάταιο γι’ αυτόν χώρο και χρόνο. Ο Damian αποκτά την ταυτότητα που ο Roy δεν θα αποκτήσει ποτέ του.
O Damian βλέπει με δύο μόνο χρώματα, λόγω της δικής του υπερβατικής ταυτότητας, τη ζωή και την κοινωνία : άσπρη και μαύρη. Παρά την (κριτική για άλλους) απόστασή του από τα τεκταινόμενα στο Βερολίνο των κατακερματισμένων ανθρώπινων συνόλων και χώρων τα πάντα μοιάζουν να μην κινούνται παρά μόνο «στο ίδιο αδιαφοροποίητο παρόν, όσο και αν η σύγχρονη κοινωνική ζωή κινείται στο αδιαφοροποίητο και ομογενοποιητικό ρεύμα του διεθνούς χρήματος» . Η ιστορικότητα του χώρου και του χρόνου πλαισιώνεται από μια ακόμη ανθρώπινη ιδιότητα : το ζήτημα της λήψης της απόφασης . Η περιφορά και εστίαση του φακού στις εσωτερικές αυλές και στα δωμάτια των διαμερισμάτων των σπιτιών του Βερολίνου διαπιστώνουμε και εμείς, όπως και οι άγγελοι, τις αποσυνδεδεμένες μεταξύ του ανθρώπινες υπάρξεις που κάνουν απομονωμένες σκέψεις σε απομονωμένους χώρους σε μεμονωμένα μεταξύ τους χρονικά διαστήματα. Τίποτε δεν συνδέει μεταξύ τους αυτούς τους ανθρώπους. Η παρουσία των αγγέλων δεν γίνεται αισθητή αρά την προσπάθειά τους να απαλύνουν τα αισθήματα των ανθρώπων κι αυτό γιατί είναι εκτός συγκεκριμένου ιστορικού τόπου και χρόνου, εκτός συμφραζομένων. Ο Damian μονολογεί : «ποτέ δεν μπορούμε να συμμετάσχουμε πραγματικά, μόνο υποκρινόμαστε, σε όλα συμμετέχουμε φαινομενικά (…) καμιά φορά όμως, αυτό το πλήθος των πνευμάτων με κουράζει. Τότε θέλω να πάψω να αιωρούμαι και νάχω μια βαρύτητα…για να μπορέσω ν’ αποκτήσω μια γήινη υπόσταση, θάθελα να φωνάζω “τώρα” σε κάθε βήμα μου…να πάψουν τα ανέκαθεν και τα αιωνίως. Ανάλογη και η κινηματογραφική ματιά : όλα τα στιγμιότυπα θυμίζουν φωτογραφίες παρατεταγμένες χωρίς ειρμό η μία δίπλα στην άλλη. Το μόνο στοιχείο που μπορεί να προσδώσει μια αίσθηση ταυτότητας στους Βερολινέζους ήταν τότε το “Τοίχος του Αίσχους”. Ένας ταξιτζής θα το φιλοσοφήσει το ζήτημα ακόμη παραπέρα : «Εδώ τελειώνει ο χώρος ; Στο Βερολίνο είναι αδύνατο να χαθείς, γιατί μπορείς πάντα να βρίσκεις το τοίχος. Υπάρχουν ακόμα σύνορα ; Περισσότερα παρά ποτέ. Έχουμε γίνει τόσα κομμάτια που το κάθε άτομο είναι κι ένα μίνι-κρατίδιο όπου κάθε δρόμος έχει τα σύνορά του, που το περικυκλώνει μια αφιλόξενη χώρα που μόνο με το κατάλληλο παρασύνθημα μπορείς να τη διασχίσεις. Ακόμη και για να πας από το ένα άτομο στο άλλο χρειάζεται να πληρώσεις διόδια. Ανάμεσα στα οικόπεδα υπάρχουν ουδέτερες ζώνες. Τις κρύβουν λακκούβες γεμάτες νερό». Ο γερο-Όμηρος, ο θαμώνας της Δημόσιας Βιβλιοθήκης, τάχει χαμένα. Η αφήγησή του δεν ακούγεται πια από κανένα. Το κάθε άτομο έχει να αφηγηθεί το δικό του καημό, έχει το δικό του λόγο. Από τον παλιό καιρό έχουν μείνει κάποιοι άγγελοι κι ο Όμηρος. Τα «γλωσσικά παιχνίδια» του καθενός έχουν αντικαταστήσει τη συνολική αφήγηση, τα συνολικά οράματα . «Πες μου μούσα, για τον ποιητή, που τον πέταξαν στο περιθώριο του κόσμου. Τον αιωνόβιο…σαν παιδί. Γνώρισέ τον στον καθένα ! Οι ακροατές μου με τον καιρό έγιναν αναγνώστες μου. Δεν είν’ πια σε κύκλο… Είναι μόνοι ! Και ο ένας δεν ξέρει τίποτε για τον άλλο».

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ


Saturday, May 25, 2019

ΤΑ ΣΤΕΚΙΑ- Ιστορίες Αγοραίου Πολιτισμού Μια σειρά του Νίκου Τριανταφυλλίδη Τέταρτος Κύκλος – Επεισόδιο: ΤΟ ΣΦΑΙΡΙΣΤΗΡΙΟ

ΤΑ ΣΤΕΚΙΑ- Ιστορίες Αγοραίου Πολιτισμού
Μια σειρά του Νίκου Τριανταφυλλίδη
Τέταρτος Κύκλος – Επεισόδιο: ΤΟ ΣΦΑΙΡΙΣΤΗΡΙΟ
Προβολή Κυριακή 26 Μαιου στις 19.00 απο την ΕΡΤ2
«Πρέπει να δίνει κανείς στην κατάκτηση μιας γυναίκας την προσοχή που δίνει σε μια παρτίδα μπιλιάρδο» Stendhal, 1783-1842, Γάλλος συγγραφέας
Εν αρχή ήταν η «σφαιρίστρα των Αρρηφόρων». Το παιχνίδι που έπαιζαν τα νεαρά κορίτσια που έπλεκαν το πέπλο της θεάς Αθηνάς και μάλλον από εκεί έλκει την καταγωγή της και η λέξη σφαιριστήριο. Στη συνέχεια η μπάλα κύλησε, τα παιχνίδια πολλαπλασιάστηκαν μέχρι που κάποια στιγμή οι Γάλλοι ευγενείς, με πρώτο τον Λουδοβίκο τον 11ο, έβαλαν τις μπάλες σε ένα τραπέζι, έφτιαξαν τοιχώματα, το έντυσαν με ύφασμα και κάπως έτσι γεννήθηκε το μπιλιάρδο.
Στην Ελλάδα θα φτάσει μαζί με τις αποσκευές του βασιλιά Όθωνα, αλλά γρήγορα θα βγει από τα ανάκτορα και θα απλωθεί σε καφενεία και γειτονιές όπως παντού στον κόσμο, ενώ από το 1928 η χώρα αποκτά μάλλον από τύχη και την δικιά της βιομηχανία μπιλιάρδου.
Τη δεκαετία του ‘50 το μπιλιάρδο μαζί με το ξύλινο ποδοσφαιράκι και το φλίπερ στην συνέχεια, τον Elvis και τους Beatles βρίσκει στέγη στα σφαιριστήρια, τους τόπους ονείρου και αμφισβήτησης για τους νέους της εποχής και γίνεται ταυτόχρονα το απόλυτο σύμβολο της αλητείας και του τεντυμποισμού. Ως απόλυτα ταυτισμένο με την Αμερική, το νέο στέκι της νεολαίας αντιμετωπίζεται εχθρικά από την Αριστερά της εποχής που αντιτίθενται στον αμερικάνικο τρόπο ζωής και με καταστολή από την Δεξιά η οποία αν και συμφωνεί με το αμερικάνικο μοντέλο θεωρεί ότι οι χώροι αυτοί απομακρύνουν τους νέους από το ελληνορθόδοξο σύστημα αξιών!
Οι νέοι θα συνεχίσουν όμως να ξεδίνουν, χτυπώντας με τη στέκα τους τις πολύχρωμες μπάλες και οδηγώντας τες μέχρι την «τσέπη» του τραπεζιού ή κάνοντας κοκορέτσια και σφυξίματα στα ξύλινα ποδοσφαιράκια λύνοντας τις διαφορές τους μέχρι την επόμενη παρτίδα. Είναι η πρώτη γενιά που δεν έχει ζήσει τις οδύνες του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα και φέρνει μαζί της έναν αέρα προκλητικής ξενοιασιάς προκαλώντας ένα είδος «ηθικού πανικού» για τους γονείς, τους καθηγητές και τους επίδοξους καθοδηγητές της, αποκλίνοντας από τις προσδοκίες τους.
Ο χρόνος περνά και τα παιδιά των σφαιριστήριων θα δουν τα παιδιά τους να τρυπώνουν στα «ουφάδικα» να προσποιούνται όπως κι οι ίδιοι παλιότερα τους ενήλικους ταΐζοντας τα μπλιμπλίκια, μαζί, αλλά και μόνος του πια ο καθένας, απέναντι στο Game over, που προκαλούσε πολλές φορές μεγαλύτερη εφίδρωση από το πρόχειρο διαγώνισμα τριμήνου των μαθηματικών και των αρχαίων ελληνικών.
Σε αυτό το επεισόδιο υπό τον ήχο του σπασίματος στην αρχή κάθε παρτίδας, θα ακολουθήσουμε τις μπάλες αναμένοντας την γωνία ανάκλασης και θα γνωρίσουμε θαμώνες και πρωταγωνιστές του αθλήματος, θα μαγευτούμε από το χρώμα και τον ήχο των ηλεκτρομηχανικών φλίπερ και θα προχωρήσουμε θαρραλέα προς το insert coin επιχειρώντας να απαντήσουμε αν το σφαιριστήριο ήταν τελικά στέκι αταξικό ή γνήσια λαϊκό.
Συντροφιά μας σε αυτήν την βόλτα θα είναι (με αλφαβητική σειρά) οι: Αλέκου Βασίλειος (Παίχτης Ηλεκτρονικών Παιχνιδιών), Ανδρικόπουλος Πέτρος (Πρόεδρος Ελληνικής Ένωσης Αμερικάνικου Μπιλιάρδου), Αποστολέρης Νίκος (Ιδιοκτήτης Roi Mat), Ασημάκης Παπασημακόπουλος (Ραδιοφωνικός Παραγωγός), Ατματζίδης Ηλίας (Πρώην Διεθνής Ποδοσφαιριστής), Γιατρουδάκης Στυλιανός (Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο 39ο Λύκειο Αθηνών), Δανέζης Ευάγγελος (Συνταξιούχος), Καλιτζάκης Ιωάννης (Πρώην Διεθνής Ποδοσφαιριστής), Καλφόπουλος Κωνσταντίνος (Συγγραφέας), Κασιδόκωστας Φίλιππος (Αθλητής Μπιλιάρδου, Παγκ. Πρωταθλητής 2009, 2ος στον κόσμο 2018), Κατσάπης Κώστας (Ιστορικός, Πάντειο Πανεπιστήμιο), Κοντούλης Λεωνίδας (Ιδιωτικός Υπάλληλος), Λαμπαδαρίδης Σωτήρης (Αρχιτέκτων), Λέπουρας Ηλίας (Ελ. Επαγγελματίας, Ερασιτέχνης Παίχτης Μπιλιάρδου), Μαυρίδογλου Γαρυφαλλιά (Παίκτρια Μπιλιάρδου), Μπιτάρχας Παναγιώτης (Ιδιοκτήτης Athens Pinball Museum), Οικονομόπουλος Νικόλαος (Πρωταθλητής Αμερικάνικου Μπιλιάρδου), Πολυχρονόπουλος Νικόλαος (Μέσα στους 20 καλύτερους παίχτες παγκοσμίως στο Γαλλικό Μπιλιάρδο), Πρασσάς Ιωάννης (Ιδιοκτήτης Koralli Billiard Club), Πρασσάς Κωνσταντίνος (Υπ. δημοσίων σχέσεων Koralli Billiard Club), Σακκάς Γεώργιος (Ελ. Επαγγελματίας, Πρωταθλητής Μπιλιάρδου) Σιβισίδη Λήδα (Υπ. Δημοσίων Σχέσεων Εταιρείας Αφοί Σιβισίδη), Σιβισίδης Στέλιος (Υπ. Παραγωγής Εταιρείας Αφοί Σιβισίδη), Σμυρλής Νικόλαος (Τεχνικός Τηλεπικοινωνιών), Τρεμούλης Νίκος (Πρωταθλητής Μπιλιάρδου, Πρόεδρος Ελληνικής Ένωσης Μπιλιάρδου), Χρονόπουλος Βαγγέλης (Ιδρυτής του Presveia billiards).
Συντελεστές Επεισοδίου
Σενάριο-σκηνοθεσία: Μαρίνα Δανέζη
Διεύθυνση φωτογραφίας: Claudio Bolivar
Μοντάζ: Χρήστος Γάκης
Ηχοληψία : Γιάννης Αντύπας
Μίξη Ήχου: Δημήτρης Μυγιάκης
Διεύθυνση Παραγωγής: Τάσος Κορωνάκης
Αρχισυνταξία: Ηλιάνα Δανέζη
Οργάνωση παραγωγής: Στέφανος Ελπιζιώτης, Χρυσηίδα Τριανταφύλλου
Βοηθός Διευθυντή Φωτογραφίας: Γιάννης Νέλσον Εσκίογλου
Μουσική σήματος: Blaine L. Reininger
Σχεδιασμός τίτλων αρχής / Motion Graphics: Κωνσταντίνα Στεφανοπούλου
Εκτέλεση Παραγωγής: Μαρίνα Ευαγγέλου Δανέζη για τη Laika Productions
Μια παραγωγή της ΕΡΤ ΑΕ

Στον Δρόμο που κυκλοφορεί το Σάββατο 25 Μαΐου...

Στον Δρόμο που κυκλοφορεί
το Σάββατο 25 Μαΐου...

ΕκλοYES
Το ψέμα δεν ξεχνιέται, δεν συγχωρείται • Δεδομένο το Ναι του πολιτικού συστήματος και των δύο «μονομάχων» σε παγκοσμιοποίηση, ευρωκρατία, κοινωνική διάλυση Να δυναμώσει ο «Κανένας»!
editorial
«Καλό βόλι…»
Κάτι δεν πάει καλά στη χώρα κι ας εύχονται με ευκολία κάποιοι «καλό βόλι», υπονοώντας την ψήφο στις εκλογές. Κυνηγούν ψήφους με κάθε τρόπο, αφού έχουν καταδικάσει την κοινωνία σε μια ζωή χωρίς μέλλον και ελπίδα. Και τώρα, την τελευταία στιγμή, αγοράζουν και ξαναπουλάνε. Αγοράζουν κυριολεκτικά ψήφους (επίδομα ως 13η σύνταξη, υποσχέσεις για πρόσθετα επιδόματα κ.λπ.) και πουλάνε ξανά ψεύτικη ελπίδα.
Διαβάστε όλο το editorial

Τρίτη, 28-5-19 στην εκπομπή Αχ Εξουσία ο Κώστας Δημουλάς Θέμα: ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Tην Τρίτη,  28 Μαιου (8-9μμ) καλεσμένος στην εκπομπή Αχ Εξουσία είναι ο Κώστας Δημουλάς (Επίκουρος Καθηγήτης Κοινωνικής Διοίκησης και Αξιολόγησης Προγραμμάτων Κοινωνικής Πολιτικής στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου). Θέμα: ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ




Σας περιμένουμε, όπως πάντα, στον φιλόξενο διαδικτυακό ραδιοσταθμό IlioupolisOnAir

http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html 




Ο Κωνσταντίνος Δημουλάς είναι Επίκουρος Κοινωνικής Διοίκησης και Αξιολόγησης Προγραμμάτων Κοινωνικής Πολιτικής στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2003 υποστήριξε τη διδακτορική του διατριβή στο ίδιο Πανεπιστήμιο η οποία αναφέρεται στη σχέση του κράτους πρόνοιας με την επαγγελματική κατάρτιση. Από το 1994  έως το 2015 ήταν επιστημονικός σύμβουλος στο Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ). Έχει πάρει μέρος σε αρκετές ποσοτικές και ποιοτικές έρευνες στα αντικείμενα της κατάρτισης, της πιστοποίησης των επαγγελματικών προσόντων, της αξιολόγησης προγραμμάτων απασχόλησης, προγραμμάτων κοινωνικής πολιτικής και πολιτικών ένταξης των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Εστιάζοντας το ερευνητικό του ενδιαφέρον στα παραπάνω αντικείμενα έχει δημοσιεύσει σημαντικό αριθμό άρθρων σε περιοδικά και σε συλλογικές εκδόσεις.


Friday, May 24, 2019

Η ΑΥΓΗ της Κυριακής κυκλοφορεί εκτάκτως το Σάββατο 25 Μαΐου

Η ΑΥΓΗ της Κυριακής κυκλοφορεί εκτάκτως το Σάββατο 25 Μαΐου

Ιστορική επιλογή στην κάλπη
Νέα νίκη για την Αριστερά  

Ο λαός υπογράφει
το δικό του αύριο


  Άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην "Αυγή":  

Το έργο μας μέχρι σήμερα,
εγγύηση για το σχέδιο του αύριο

Το δίλημμα για κάθε πολίτη είναι πολύ σαφές. Μια πολιτική για τους πολλούς ή μια πολιτική για τις ελίτ; Όπως σαφείς είναι σε όλους οι δικές μας δεσμεύσεις.
Δεσμευόμαστε για την αποφασιστική ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, την προστασία της εργασίας, τη στήριξη των εργαζομένων, των μικρομεσαίων και των συνταξιούχων. Για πολύπλευρα μέτρα που πολλαπλασιάζουν τις ευκαιρίες για όλους και κυρίως για τους νέους, αντιμετωπίζουν την ανεργία, δίνουν μετά από πολλά χρόνια τη δυνατότητα να μένουν οι νέοι και να προοδεύουν στην πατρίδα τους.

Σία Αναγνωστοπούλου: 
Η ψήφος στη Ν.Δ. είναι ψήφος στον Βέμπερ
Θοδωρής Δρίτσας: 
Ο λαός υπερασπίζεται τις θυσίες του
 
Η αυτοδιοικητική παράδοση της Αριστεράς και τα στοιχήματα της κάλπης στους δήμους και τις περιφέρειες με τη μεγαλύτερη πολιτική σημασία
Τα διλήμματα των άλλων χωρών, ο κίνδυνος της Ακροδεξιάς και τα παζάρια της επόμενης μέρας
Τα διλήμματα της Ευρώπης, ο κίνδυνος της Ακροδεξιάς και τα παζάρια της επόμενης μέρας


Thursday, May 23, 2019

Στην «Εποχή» που κυκλοφορεί εκτάκτως το Σάββατο ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: Μπροστά με την Αριστερά




Στην «Εποχή» που κυκλοφορεί εκτάκτως το Σάββατο
ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: Μπροστά με την Αριστερά




ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Κώστας Γαβρόγλου: «Να ξαναθέσουμε το ζήτημα των αξιών»
«Τρίτο ημίχρονο δεν υπάρχει» του Χ. Γεωργούλα
«Το πραγματικό διακύβευμα των ευρωεκλογών» του Κωστή Γιούργου
Νέα Δημοκρατία: «Τον άδειασαν και οι δικοί του» του Ρένου Γεωργίου
«Ο χρόνος εργασίας και η κλιματική αλλαγή» του Γιώργου Μπάλια
«Αποχωρισμός της πολιτικής από τη δημόσια διοίκηση» του Αιμίλιου Ζαχαρέα
«Τοπίο στην ομίχλη ενόψει εκλογών για την εκτός κοινοβουλίου αριστερά» του Σ. Κουτρουβίδη




ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ
Νίκο Κούε: «Να ανατρέψουμε τη λιτότητα, να φράξουμε το δρόμο στην ακροδεξιά»
Γιονούς Μουχαμμαντί: «Στην Ευρώπη υπάρχει κρίση επιμερισμού ευθυνών»
Όλγα Νάσση: «Το διακύβευμα και οι προκλήσεις των ευρωεκλογών»
Βλάσης Τσιόγκας: «Η νέα ΚΑΠ καθοριστική για το μέλλον της γεωργίας»
«Στο παρά πέντε των κρίσιμων ευρωεκλογών» του Λευτέρη Στουκογιώργου





ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
Δημήτρης Αρκούδης: «Ανάπτυξη στο δήμο Καλαμαριάς για τον άνθρωπο και το περιβάλλον»
Μανώλης Στάθης: «Να αποτινάξουμε τη μιζέρια από τη Χίο και να προχωρήσουμε διαφορετικά»
«Η Δύναμη Ζωής έχει έργο ακόμα να κάνει» του Δαυίδ Καρυωτάκη
«Άμεση και συμμετοχική δημοκρατία στην τοπική αυτοδιοίκηση» του Θανάση Τσακίρη
Δημοτικοί σύμβουλοι Ανοιχτής Πόλης:
«Να γίνουμε ενεργοί πολίτες, να ασχοληθούμε με τα κοινά» του Άγγελου Αλμπαχέι
«Αθλητισμός από την αρχή» του Χρήστου Αρδίζογλου
«Να ξαναφτιάξουμε τη ζωή πάνω στα καμμένα» της Αφροδίτης Γκόγκογλου
«Ακαδημία Πλάτωνος στο σύγχρονο δήμο της Αθήνας» της Βάλιας Δημοπούλου
«Προτεραιότητα η στήριξη των ευάλωτων ομάδων» της Λένας Κουγέα





ΔΙΕΘΝΗ
Φρανσίσκο Λούκα: «Η Ευρώπη κάτω από μια εσωτερική επίθεση ανεύθυνων ηγετών»
«Τριπλές εκλογές σήμερα στην Ισπανία» της Γεωργίας Ντούσια
«Σεμπάστιαν Κουρτς: Το χρυσό παιδί της Χριστιανοδημοκρατίας ξεφλουδίζει» του Δημήτρη Σμυρναίου



ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«Το Master Plan για το λιμάνι του Πειραιά» των Γιώργου Γώγου και Αναστασίας Φραντζεσκάκη
«Δικαίωμα στην εργασία – εργολάβοι: 1-0» του Τάσου Γιαννόπουλου



ΘΕΜΑΤΑ
«Πλάνα ζωής, πλάνα “Εποχής”» της Όλγας Μπαλαούρα
«Μικροί καθημερινοί ανορθολογισμοί» του Θωμά Τσαλαπάτη
Ιστορίες από τα γήπεδα: «Ο “άλλος” Λαμπράκης» του Μάκη Διόγου




ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
«Η μνήμη στην υψικάμινο»: για το βιβλίο του Βαγγέλη Καραμανωλάκη «Ανεπιθύμητο παρελθόν»
Ο Στράτος Κερσανίδης μας παρουσιάζει τις νέες κινηματογραφικές ταινίες αυτής της εβδομάδας
Η Λιάνα Μαλανδρενιώτη κάνει «Μουσικές προτάσεις»
Η Κατερίνα Αναστασίου χαρτογραφεί τους εικαστικούς προορισμούς  αυτής της περιόδου στον Εικαστικό Χάρτη




ΘΕΩΡΙΑ
Σάντρο Μετζάντρα: «Η Ευρώπη μεταξύ εθνικισμού και νεοφιλελευθερισμού»




ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
«Γιατί να συμμετέχουμε στις εκλογές;» της Δώρας Καλλιπολίτη






Στην ΕΠΟΧΗ της Κυριακής διαβάζετε και τις στήλες:
«Στα δίκτυα του κόσμου» από τον Δημήτρη Γκιβίση
«Ριπές» για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου
Δαιμονικά από τον δικηγόρο του διαβόλου.



-- 
Η ΕΠΟΧΗ
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Sunday, May 19, 2019

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ του Θανάση Τσακίρη


ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ
του Θανάση Τσακίρη


Φέτος θα συμπληρωθούν 45 χρονιά από την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στην Ελλάδα. Η μεταπολιτευτική δημοκρατία ήταν τυπική, δηλαδή θεωρητικά διεξάγονταν ελεύθερες και δίκαιες εκλογές με καθολική ψηφοφορία, υπήρχε λογοδοσία των κρατικών φορέων, ελευθερία της έκφρασης και του συνέρχεσθαι. Στην ουσία πολλές φορές η κρατική εξουσία παραβίαζε τις περισσότερες από αυτές τις αρχές της έμμεσης φιλελεύθερης δημοκρατίας προς όφελος των αστικών τάξεων και σε βάρος των λαϊκών και εργατικών τάξεων. Ανάλογα με τους συσχετισμούς στην κοινωνία οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις διεύρυναν και στένευαν τα δημοκρατικά περιθώρια για το λαό που υποτίθεται ότι ήταν κυρίαρχος. Αλλά και στην Ευρώπη και στην Αμερική η έμμεση δημοκρατία δεν έχαιρε άκρας υγείας. Όπως  έγραψε η καθηγήτρια πολιτικής θεωρίας Iris Marion Young «τη δημοκρατία είναι δύσκολο να την ερωτευτούμε» αλλά αναγνώριζε ότι προσφέρει μέσα για τον περιορισμό των αρχόντων, για την επίδραση στην ακολουθούμενη πολιτική και την προώθηση της δικαιοσύνης.
H εναλλακτική πρόταση προβλέπει τη δημοκρατική ανασυγκρότηση με την Άμεση Δημοκρατία σε συνδυασμό με τους θεσμούς της έμμεσης και της συμμετοχικής δημοκρατίας. Οι τοπικές πρωτοβουλίες πολιτών με συλλογή υπογραφών, τα δημοψηφίσματα, οι γενικές συνελεύσεις, η ανάκληση αξιωματούχων θεωρούνται προσπάθειες στην κατεύθυνση της ανάπτυξης της άμεσης δημοκρατίας.
Αυτό το μοντέλο δημοκρατίας βασίζεται στην πόλη-κράτος της Αρχαίας  Αθήνας. Η μορφή της άμεσης δημοκρατίας απεικονίζεται ως το μοναδικό ιδανικό σύστημα λαϊκής  συμμετοχής. Όλες οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονταν από τη Συνέλευση στην οποία συμμετείχαν όλοι οι πολίτες. Κάθε Αθηναίος πολίτης (άνδρας άνω των 20 ετών) είχε το δικαίωμα να μιλήσει και να ψηφίσει στις συνεδριάσεις της Συνέλευσης, οι οποίες γίνονταν 40 φορές το χρόνο.
Στο επίκεντρο του μοντέλου της άμεσης δημοκρατίας στην νεωτερική εποχή  είναι η ,έννοια της  γενικής βούλησης του Ζαν-Ζακ Ρουσό: τα γνήσια συμφέροντα ενός συλλογικού σώματος είναι ισοδύναμο με το κοινό καλό. «Κανένας πολίτης δεν θα είναι αρκετά πλούσιος για να αγοράσει άλλο και δεν είναι τόσο φτωχός ώστε να υποχρεωθεί να πουλήσει τον εαυτό του». Το σύστημα ριζοσπαστικής ανάπτυξης του Ρουσό απαιτούσε οικονομική ισότητα. Η ανάπτυξη του εαυτού μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν οι πολίτες συμμετέχουν στις αποφάσεις που διαμορφώνουν τη ζωή τους.
Στο τοπικό επίπεδο η συμμετοχική δημοκρατία εφαρμόζεται με διάφορους τρόπους. Η πιο απλή μέθοδος είναι η συγκρότηση και λειτουργία των συμβουλευτικών συμβουλίων γειτονιάς που θεωρητικά είναι ανοιχτά σε όλους τους κατοίκους. Έτσι, δίνεται η δυνατότητα στους «απλούς πολίτες» να λένε τις απόψεις τους για τοπικά δημοτικά ζητήματα. Παραδείγματος χάριν, στη Γαλλία με νόμο του 2002 συγκροτήθηκαν υποχρεωτικά τέτοια συμβούλια σε πόλεις με πληθυσμό άνω των κατοίκων. Στην Ελλάδα στην διάρκεια της δεκαετίας της λειτούργησαν για λίγο τα συνοικιακά συμβούλια μόνο συμβουλευτικά και κατέληξαν πεδία ανταγωνισμού των κομμάτων και καπελώματος από τα πάνω. Επίσης υπήρξαν «επιτροπές πολιτών» που κληρώνονταν όπως τα συμβούλια ενόρκων δικαστών. Εξέφραζαν απόψεις και έκριναν πεπραγμένα των δήμων αλλά πάντα συμβουλευτικού χαρακτήρα (Βρετανία, Γερμανία και Ισπανία). Στον Καναδά έγιναν πειράματα ουσιαστικής διαβουλευτικής δημοκρατίας.[1]
Όσο, όμως, η διαδικασία είναι μόνο συμβουλευτική οι περισσότεροι πολίτες αρνούνται τη συμμετοχή αφού δεν βγαίνει πραγματικό αποτέλεσμα που να αλλάζει θετικά η ζωή τους. Η νεολαία που έχει προωθημένες απαιτήσεις και οι μετανάστες που αντιμετωπίζονται αρνητικά δεν συμμετέχουν στις διαδικασίες. Η διαδικασία ελέγχεται τελικά από τις «μεσαίες τάξεις» και το μόνο που «περπατάει» είναι ένας στοιχειώδης εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης.
Αντιθέτως, μία ευρέως διαδεδομένη πρακτική είναι αυτή του δημοτικού «συμμετοχικού προϋπολογισμού» που ξεκίνησε από την πόλη της Βραζιλίας Πόρτο Αλέγκρε (Λιμάνι της Χαράς, πόλη 1,2 εκατομμυρίων κατοίκων). Η περίπτωση αυτή είναι η ριζοσπαστικοποίηση του «εκδημοκρατισμού της δημοκρατίας». Ο συμμετοχικός προϋπολογισμός ενέπνευσε δεκάδες κινήματα στην Ευρώπη και στην Λατινική Αμερική. .
Κάθε Απρίλιο γίνεται ο «πρώτος γύρος» γενικών συνελεύσεων των 16 διαμερισμάτων του δήμου. Γίνονται επίσης συνελεύσεις 5 θεματικών φόρουμ που έχουν ως αντικείμενά τους: α) τις μεταφορές και το κυκλοφοριακό, β) την πολεοδομία και την οργάνωση της πόλης, γ) την εκπαίδευση και τον πολιτισμό, δ) την υγεία και την κοινωνική πρόνοια, και ε) την οικονομική ανάπτυξη και την φορολογική μεταρρύθμιση. Σχεδόν πάντα ο «πρώτος γύρος» έχει πανηγυρικό χαρακτήρα και θεατρικό στυλ αλλά χρησιμεύει ως εκπαιδευτικός μηχανισμός για την προσέλκυση και μύηση των νέων πολιτών στην συμμετοχική διαδικασία. Στο τέλος της συνέλευσης παίρνουν το λόγο οι πολίτες και ασκούν κριτική στα πεπραγμένα και στις γενικές προτάσεις επί του προϋπολογισμού της διοίκησης του δήμου. Μετά τις γενικές συνελεύσεις του «πρώτου γύρου» διεξάγονται ενδιάμεσες συνελεύσεις κατά γειτονιές και κατά θεματικές ομάδες. Σ’ αυτές τις συνελεύσεις οι πολίτες προτείνουν τα θέματα που επιθυμούν να συζητηθούν και καταρτίζονται οι «κατάλογοι επενδυτικών προτεραιοτήτων».
Κατά τον Ιούνιο, γίνεται ο «δεύτερος γύρος» περιφερειακών και θεματικών συνελεύσεων όπου παρουσιάζονται τόσο οι προτεινόμενες επενδυτικές προτεραιότητες (π.χ. ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ασφαλτόστρωση δρόμων, δημιουργία πάρκων κλπ.) όσο και τα προτεινόμενα επενδυτικά σχέδια στους αξιωματούχους και στα στελέχη της διοίκησης του δήμου. Επίσης, στη φάση αυτή κάθε συνέλευση εκλέγει δύο εκπροσώπους της (και δύο αναπληρωματικούς) που θα λάβουν μέρος στο Δημοτικό Συμβούλιο επί του Προϋπολογισμού.
Στις δύο αυτές πρώτες φάσεις εκλέγονται οι αντιπρόσωποι για το Περιφερειακό Φόρουμ επί του Προϋπολογισμού. Αυτό το Φόρουμ συναρθρώνει τους καταλόγους προτεραιοτήτων που καταρτίζονται από τις συνελεύσεις γειτονιάς σε έναν ενιαίο κατάλογο για ολόκληρη την περιφέρεια και διαπραγματεύεται την εφαρμογή του με τις υπηρεσίες του δήμου. Το Φόρουμ των Αντιπροσώπων συνεχίζει τις εργασίες του ολόκληρο το χρόνο.
Αντιμετωπίζουν και επιλύουν το δίλημμα που θέτουν οι υπηρεσίες του δήμου περί «τεχνικών περιορισμών» ή «οικονομικής βιωσιμότητας» και, σε τελευταία ανάλυση, είναι αυτά που έχουν την εξουσία να λαμβάνουν τις οριστικές αποφάσεις. Τα φόρουμ παρακολουθούν και καταγράφουν τις κινήσεις της διοίκησης ώστε να διασφαλίζεται η υλοποίηση των υποσχέσεων και διαχειρίζονται στο μικρο-επίπεδο την εφαρμογή στην πράξη των κεφαλαιακών σχεδίων.Το Δημοτικό Συμβούλιο επί του Προϋπολογισμού συναρθρώνει τα αιτήματα που στέλνει κάθε περιφερειακό και θεματικό Φόρουμ για την κατάρτιση του ετήσιου προγράμματος επενδύσεων της πόλης.
Το παράδειγμα της Ελβετίας είναι επίσης μια περίπτωση συνδυασμού έμμεσης και άμεσης δημοκρατίας. Οι αμεσοδημοκρατικοί θεσμοί της είναι:
• Το υποχρεωτικό δημοψήφισμα που αφορά τα σημαντικά νομοσχέδια που σχετίζονται με το Σύνταγμα.
• Το προαιρετικό δημοψήφισμα που γίνεται αν το ζητήσουν 50.000 πολίτες ή 8 καντόνια.
• Η λαϊκή ή συνταγματική πρωτοβουλία που σημαίνει ότι 100.000 πολίτες μπορούν να επιβάλει δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του ομοσπονδιακού συντάγματος.
• Η νομοθετική πρωτοβουλία που εκδηλώνεται σε επίπεδο καντονίων με συγκεκριμένο αριθμό πολιτών να επιβάλει προτάσεις δημοψηφισμάτων και ψήφιση νέων νόμων.
• Η λαϊκή συνέλευση που είναι θεσμός σε δύο καντόνια και στις περισσότερες πόλεις και κοινότητες.
Το Ελβετικό σύστημα, όμως, χωρίς πλήρη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αφήνει τρύπες ανοιχτές σε αποφάσεις που μπορούν να πλήξουν τους «πολύ διαφορετικούς», όπως έδειξε μια από τις ψηφοφορίες για την οικοδόμηση τζαμιών αλλά και αποφάσεις που δεν μειώνουν τις μισθολογικές ανισότητες προκειμένου να μη θιχτούν οι πολυεθνικές εταιρείες κλπ.
Αυτό σημαίνει ότι ο αγώνας για την καθιέρωση θεσμών άμεσης δημοκρατίας χρειάζεται ταυτόχρονα αντικαπιταλιστική στρατηγική και αγώνα για κατοχύρωση ελευθερίας και ελευθερίες για όλες και για όλους. Ας μην ξεχνάμε ότι το δικαίωμα της ψήφου των γυναικών κατοχυρώθηκε πολύ αργά (1971 σε ομοσπονδιακό επίπεδο και 1990 στο τελευταίο καντόνι) ακριβώς γιατί η καθολική ψήφος των ανδρών σε συνθήκες δημοψηφίσματος αποτελούσε αντίδραση στο ενδεχόμενο αυτό.
Άλλη  μια ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι αυτή της Ουρουγουάης που  θεωρείται «Ελβετία της Λατινικής Αμερικής». Είναι μια από τις πιο μακροχρόνιες δημοκρατίες της ηπείρου. Από το 1917 ως 2007 διενεργήθηκαν 37 δημοψηφίσματα. Τα θέματα αφορούσαν την συνταγματική αλλαγή, την προστασία των συντάξεων, την μερική ακύρωση ιδιωτικοποιήσεων κ.ά. Η πολιτική κουλτούρα είναι τόσο δημοκρατική που το 1980 ακόμα εν μέσω στυγνής δικτατορίας (1973-85) οι πολίτες απέρριψαν με 58% το σχέδιο συνταγματικής αλλαγής της στρατιωτικής χούντας.[2]


[1]   Manuel  Arriaga (2015) Για την επανεκκίνηση της δημοκρατίας, Αθηνα:Εκδ. Αιώρα  Βλ. επίσης André Carrel (2001) Citizens' Hall: Making Local Democracy Work, Toronto, Canada: Between The Line.
[2] David Altman (2014) Direct Democracy Worldwide, New York: Cambridge University Press Βλ. και  του ίδιου  2017) Τhe Potential of Direct Democracy: A Global Measure (1900–2014)
Social Indicators Research 133 (3): 1207-1227, 2017

Saturday, May 18, 2019

Η ΑΥΓΗ της Κυριακής 19 Μαΐου

Διαβάστε στην Αυγή της Κυριακής

   26 Μαΐου   

Με δύναμη για τη νέα νίκη

Μηνύματα συσπείρωσης από τις μεγάλες συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία στις πλατείες και στα γήπεδα στην τελική ευθεία της εκλογικής μάχης

Δημήτρης Παπαδημούλης:
Το δίλημμα πρόοδος ή οπισθοδρόμηση ισχύει και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη
Φωτεινή Σκοπούλη:
Η Δεξιά απειλεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα

Αδειάζουν τα... πανιά της Ν.Δ., όσο αποκαλύπτεται το αντικοινωνικό της πρόγραμμα

Μαζί τους στη μάχη των αυτοδιοικητικών εκλογών:
Ρένα Δούρου στην Αττική, Νάσος Ηλιόπουλος στην Αθήνα, Κατερίνα Νοτοπούλου στη Θεσσαλονίκη, Νίκος Μπελαβίλας στον Πειραιά, Χρήστος Γιαννούλης στην Κεντρική Μακεδονία
 
Νίκος Ξυδάκης
Η «αριστεία» της Ν.Δ. είναι μια αρχαϊκή ολιγαρχία

Τομά Πικετί
Η Ευρώπη μπορεί να καταστεί συνώνυμο της κοινωνικής δικαιοσύνης

Η επιθυμία του χρέους στον ύστερο καπιταλισμό
Γράφει ο Κώστας Δουζίνας
 
Τόλμα να πολεμήσεις, τόλμα να νικήσεις
Γράφει ο Νίκος Τόσκας
 
Σάββας Ρομπόλης
Ο Κ. Μητσοτάκης προτείνει Uberοποίηση της εργασίας
 
Θα ’θελα να, θα ’θελα να ’μουν ψυκτικός
Μαστόρια χωρίς προοπτική το δόγμα της Ν.Δ.
Νότια Ευρώπη
Η ευρωκάλπη, θρυαλλίδα εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων
Η διπλωματία των αεροπλανοφόρων και οι ιαχές του πολέμου στον Περσικό
Μια ζωή μουσική
Ο Δούκας της τζαζ


Η ΑΥΓΗ της Κυριακής κυκλοφορεί εκτάκτως το Σάββατο 15 Ιουνίου

   Η ΑΥΓΗ της Κυριακής κυκλοφορεί εκτάκτως το Σάββατο 15 Ιουνίου  Το πρόγραμμα ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ για τη νέα τετραετία. Στήριξη της κο...