Showing posts with label ΕΞΟΥΣΙΑ. Show all posts
Showing posts with label ΕΞΟΥΣΙΑ. Show all posts

Thursday, March 29, 2018

Τρίτη, 3 (8-9 μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ o Αλέξης Βάκης Θέμα: "Εξουσία και Μουσική".

Την Τρίτη, 3 Απριλίου 2018 (8-9 μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ συζητούμε με τον Αλέξη Βάκη (Μουσικός, Δημοσιογράφος, Παραγωγός 105,5  FM Στο Κόκκινο).   Θέμα:  "Εξουσία και Μουσική".

Σας περιμένουμε, όπως πάντα, στον φιλόξενο διαδικτυακό ραδιοσταθμό IlioupolisOnAir

http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html






Αλέξης Βάκης
Συμετέχει σε :
Ιστοσελίδα Καλλιτέχνη :
Γεννήθηκε το 1961 στην Αθήνα. Από μικρός μυήθηκε στη μουσική από τη μητέρα του, μαθήτρια του Μάριου Βάρβογλη. Διδάχτηκε Αρμονία, Αντίστιξη, Φούγκα και Ενορχήστρωση από την Κλέλια Φωτοπούλου και τον Αμάραντο Αμαραντίδη (1977- 1990). Φοίτησε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής της Αθήνας, σπουδές που όμως δεν ολοκλήρωσε. Εργάστηκε ως καθηγητής θεωρητικών της μουσικής, παραγωγός ραδιοφώνου, μουσικός σε πάλκα και συναυλίες, ενορχηστρωτής και παραγωγός δίσκων.
Το Νοέμβριο του 1999 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος με τραγούδια του, Λείπουν όλα κι είναι εδώ, σε στίχους Γιώργου Αθανασόπουλου, Μανώλη Γαλιάτσου, Γιώργου Ι. Αλλαμανή, Αρετής Μπέλλου, Μωϋσή Ασέρ, με ερμηνεύτρια τη Γεωργία Γρηγοριάδου (Τροχός-Καθρέφτης).
Το τραγούδι του Το Ξόρκι συμπεριλήφθηκε στο soundtrack του Νίκου Πλατύραχου για τη –βραβευμένη με το Α’ Κρατικό Βραβείο Ταινίας Μυθοπλασίας 2005– ταινία του Γρηγόρη Καραντινάκη, Η χορωδία του Χαρίτωνα (ODEON).
Το ορχηστρικό Πριν από τ’ όνειρό μου φύγεις περιλαμβάνεται στο premium cd του αφιερώματος στον τουμπίστα Γιάννη Ζουγανέλη του περιοδικού Jazz & Τζαζ (τεύχος 164, Νοέμβριος 2006).
Έχει συνθέσει επίσης πρωτότυπη μουσική για θεατρικά έργα, κινηματογραφικές ταινίες μικρού μήκους και τηλεοπτικά ντοκυμανταίρ: Ειρήνη – Διασκευή για παιδιά της κωμωδίας του Αριστοφάνη, από την Κάκια Ιγερινού και τον Νίκο Παπαμιλτιάδη, Θίασος Μορφές (1983), Οι φασουλήδες του Κατσιπόρρα – Θεατρικό του Φ.Γκ. Λόρκα από το Θίασο Ερινύες (1985), Η φωνή της Πέτρας – Ντοκυμανταίρ για την ΕΤ1 σε σκηνοθεσία Νίκου Παπαμιλτιάδη (1986), Πρόστιμο – Ταινία μικρού μήκους του Δημήτρη Βάκη (1987), Η επέτειος – Ταινία μικρού μήκους της Μαγδαληνής Ρεμούνδου (1988), Ο Αθανάσιος Διάκος στην Τέχνη – Ντοκυμανταίρ για την ΕΤ2 σε σκηνοθεσία Νίκου Παπαμιλτιάδη (1990), Νεοελληνική χειροτεχνία – Σειρά ντοκυμανταίρ για την ΕΤ1 σε σκηνοθεσία Νίκου Παπαμιλτιάδη (1990), Φάρων περίπλους – Ντοκυμανταίρ για τη ΝΕΤ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αυγερινού (2000).
Ενορχήστρωσε τους παρακάτω δίσκους: Λαύριο του Βαγγέλη Κορακάκη (1993, Τροχός), Οι περασμένες μου χαρές του Βασίλη Καραπατάκη (1998, FM Records), Στη φωτιά να ρίχνεις μέλι με την Αφεντούλα Ραζέλη (2000, FM Records), Τι γυρεύεις μεσ’ στην Κίνα Τσάκι Τσαν; των Πέτρου Βαγιόπουλου και Μανώλη Ρασούλη (από κοινού με τον Πέτρο Βαγιόπουλο – 2000, EROS), Τα όνειρα δεν είναι υποσχέσειςτων Γιάννη Γερογιάννη και Τάσου Σαμαρτζή με τον Γιώργο Περαντάκο (2001, M Records – Κίνησις), Κρύπτη του Βαγγέλη Κορακάκη (2002, Δίκτυο), Με παρέα στον κήπο του Παναγιώτη Λιναρδάκη (2002, εκτός εμπορίου), Μικρός Απρίλης του Βαγγέλη Κορακάκη με τη Μαρία Ρουσσέα (2003, LYRA, EP), Απ’ την αγάπη γυρίζω μόνος του Βαγγέλη Κορακάκη με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο (2004, MBI), Λαϊκά με συστάσεις με τη Χαρά Πομώνη και τον Στέλιο Γαλανό (2004, Δίκτυο, EP), Εκείνα που δεν λέγονται με το Μύρωνα Κτιστάκη (2004, Δίκτυο, EP), 12 οργανικά για τρίχορδο μπουζούκι του Βαγγέλη Τρίγκα (μουσική επιμέλεια, 2005, Καθρέφτης), Γλυκοχαράματα του Βαγγέλη Κορακάκη με τον Γιάννη Ντουνιά (2005, Δίκτυο),Παραμύθι για πουλιά των Γιάννη Γερογιάννη, Διονύση Καρατζά και Μαρίας Κοσσυφίδου (2006, Τροχός καιΔίκτυο), Το μυαλό μου ξενιτιά των Γιώργου Τζώρτζη και Ηλία Κατσούλη (2006, Καθρέφτης), Λεβέντικες καρδιές του Βαγγέλη Κορακάκη (2009, Δίκτυο), κ.ά.
Ήταν παραγωγός του δίσκου Μαθήματα Πατριδογνωσίας (1991, 902 Αριστερά στα FM – LYRA).
Το 1992, μαζί με τον αδελφό του, Δημήτρη Βάκη, δημιούργησε την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρείαΤροχός, με την ετικέτα της οποίας κυκλοφόρησαν μεταξύ άλλων το soundtrack της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου Ο Θίασος (Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης), το Λαύριο του Βαγγέλη Κορακάκη, η συλλογή τραγουδιών του μαέστρου της ελαφράς σκηνής Λέανδρου Κοκκόρη Σχεδόν απόγευμα και τοΣουπερμάρκετ του Λάκη Καραλή (επανέκδοση του «παράνομου» δίσκου του 1971, που αποτέλεσε μαρτυρία για μια ολόκληρη εποχή).
Από το 2002 συνεργάζεται ως αρθρογράφος με το μουσικό περιοδικό ΔΙΦΩΝΟ, από το 2006 με το ραδιοφωνικό σταθμό 105,5 Στο Κόκκινο και από το 2008 με το περιοδικό ΟΑΣΙΣ.





Saturday, May 06, 2017

 Την Τρίτη, 9/5 στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ φιλοξενούμε τον Μάνο Σπυριδάκη με θέμα ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

 Την Τρίτη, 9/5/2017 (8-9 μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ θα φιλοξενήσουμε τον Μάνο Σπυριδάκη (Αναπ. Καθηγητής, Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου) με θέμα ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ. Σας περιμένουμε, όπως πάντα, στον φιλόξενο διαδικτυακό ραδιοσταθμό IlioupolisOnAir http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html Χορηγός: Μεζεδοπωλείο ΟΑΣΙΣ




Ο Μάνος Σπυριδάκης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου με γνωστικό αντικείμενο «Κοινωνική Ανθρωπολογία των Εργασιακών Σχέσεων». Είναι απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, έχει λάβει το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στην Κοινωνική Ανθρωπολογία από το Πανεπιστήμιο του Durham και τη διδακτορική του διατριβή από το Sussex European Institute του Πανεπιστημίου του Sussex, ως υπότροφος του ΙΚΥ και μεταδιδακτορική υποτροφία από το ΙΚΥ στο ίδιο πάντοτε πεδίο. Έχει υπηρετήσει στη μέση εκπαίδευση και έχει διδάξει στο Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας-Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και είναι μέλος ΣΕΠ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής των περιοδικών, Ουτοπία και Εθνολογία, μέλος της επιστημονικής γραμματείας του περιοδικού, Κοινωνική Συνοχή και Ανάπτυξη και συνυπεύθυνος (μαζί τον Χ. Δερμεντζόπουλο)  της σειράς ΕΤΕΡΟΤΗΤΕΣ των εκδόσεων Μεταίχμιο και υπεύθυνος της περιοδικής έκδοσης του Commission of Urban Anthropology, του International Union of Anthropological and Ethnological Sciences. Είναι συγγραφέας των μονογραφιών, Εξουσία και παρενόχληση στην Εργασία (Εκδόσεις Διόνικος 2009), Εργασία και Κοινωνική Αναπαραγωγή στη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία του Πειραιά (εκδόσεις Παπαζήση 2010) και, The Liminal Worker. An Ethnography of Work, Unemployment and Precariousness in Contemporary Greece (εκδόσεις Ashgate, 2013), ενώ έχει επιμεληθεί συλλογικούς τόμους και μεταφράσεις. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται σε ζητήματα ανθρωπολογίας της εργασίας και κοινωνικής πολιτικής, στην έννοια του χώρου, στην ποιοτική κοινωνική έρευνα, στην οικονομική ανθρωπολογία και στην ανθρωπολογία της υγείας.

Tuesday, October 04, 2016

Τρίτη 4/10 (8-9 μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ θέμα "ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΡΟΚΑΝΙΖΟΥΝΕ ΠΟΛΛΕΣ"

Την Τρίτη 4/10 (8-9 μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ: ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ θα μιλήσουμε με θέμα "ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΡΟΚΑΝΙΖΟΥΝΕ ΠΟΛΛΕΣ"

Σας περιμένουμε, όπως πάντα, στο φιλόξενο Ilioupolis on Air

http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html







Χορηγός: Μεζεδοπωλείο ΟΑΣΙΣ.


Friday, September 23, 2016

Εξουσίες το μυαλό μου ροκανίζουνε πολλές 3.0

Κατά τον Μαξ Βέμπερ ως εξουσία μπορούμε να ορίσουμε την «πιθανότητα που έχει ένα πρόσωπο που έχει ένα πρόσωπο που δρα στα πλαίσια μιας κοινωνικής σχέσης, να είναι σε θέση να πραγματοποιήσει τη θέλησή του, ανεξάρτητα από την αντίσταση που τυχόν θα συναντήσει, όποια κι αν είναι η θεμελίωση της πιθανότητας αυτής (…) Οποιαδήποτε προσωπική ικανότητα και οποιοσδήποτε συνδυασμός συνθηκών μπορεί να επιτρέψει σε ένα άτομο να επιβάλει τη θέλησή του σε μια συγκεκριμένη κατάσταση.» Τα «συστήματα εξουσίας» διακρίνονται ως προς τη μορφή δύναμης που ασκούν και ως προς τη μορφή της υποταγής επιφέρουν ή διασφαλίζουν. 




Μορφές εξουσίας
Α. Οικονομική Β. Πολιτική Γ. Ιδεολογική 
 Μορφές υποταγής
 Α. Παθητική υποταγή Β. Ιδιοτελής υποταγή Γ. Απόλυτα οικειοθελής υποταγή.
 Ο Βέμπερ τόνισε, επίσης, ότι «η πολιτική για μας σημαίνει την επιδίωξη να συμμετέχει κανείς στην άσκηση ισχύος (macht) ή να επηρεάσει την κατανομή της εξουσίαςείτε μεταξύ κρατών είτε μεταξύ κοινωνικών ομάδων εντός ενός κράτους. (…) Όταν λέμε ότι ένα ερώτημα είναι πολιτικό…ή ότι μια απόφαση καθορίζεται ‘πολιτικά’, αυτό που εννοούμε είναι ότι συμφέροντα που αφορούν στην κατανομή, στη διατήρηση ή στη μεταβίβαση της δύναμης είναι αυτά που αποφασίζουν τι απάντηση θα δοθεί στο ερώτημα αυτό ή που καθορίζουν τη συγκεκριμένη απόφαση.» 



Στο έργο των Καρλ Μαρξ και Φρήντριχ Ένγκελς η έννοια της εξουσίας έχει κυρίως πολιτική
και οικονομική διάσταση. Στην πιο σαφή έκφρασή της στο έργο τους ως εξουσία ορίζεται «η επιβολή της θέλησης ενός πάνω στην δίκη μας, επιπρόσθετα η εξουσία προϋποθέτει την υποταγή». Το ερώτημα που τίθεται για το υποταγμένο μέρος της σχέσης που θεωρείται το προλεταριάτο είναι «να εξακριβώσουμε αν υπάρχει τρόπος να απαλλαχτούμε από αυτήν , με δοσμένες τις συνθήκες της υπάρχουσας κοινωνίας, αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο η εξουσία δεν θα έχει κανένα σκοπό και κατά συνέπεια θα εξαφανιστεί.». Επιπλέον, απαντώντας στους «αντιεξουσιαστές» της εποχής του, ο Ενγκελς τονίζει και αναρωτιέται: «Παντού η συνδυασμένη πράξη, η πλοκή διαδικασιών που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, εκτοπίζει την ανεξάρτητη δράση από μεμονωμένα άτομα. Αλλά οποιοσδήποτε μιλά για συνδυασμένη πράξη μιλάει για οργάνωση. Είναι δυνατόν να έχεις οργάνωση χωρίς εξουσία;» Η απάντηση που δίνει στο ερώτημα είναι «ότι από τη μια, κάποια εξουσία, ανεξαρτήτως πόσο διαμεσολαβημένη, και από την άλλη μια κάποια υποταγή είναι πράγματα που ανεξαρτήτως όλων των κοινωνικών οργανώσεων επιβάλλονται πάνω μας μαζί με τις υλικές συνθήκες κάτω από τις οποίες παράγουμε και διανέμουμε προϊόντα (…)Η εξουσία και η αυτονομία είναι σχετικά πράγματα που οι σφαίρες του κυμαίνονται μαζί με τις διάφορες φάσεις της ανάπτυξης της κοινωνίας.» Ο τελικός στόχος κατ’ αυτόν είναι οι δημόσιες υποθέσεις να «χάσουν τον πολιτικό τους χαρακτήρα και θα μεταμορφωθούν σε απλές διοικητικές λειτουργίες που θα συμβάλλουν στα πραγματικά συμφέροντα της κοινωνίας».





Συνεχίζεται.....


Θανάσης Τσακίρης

Thursday, September 22, 2016

Εξουσίες το μυαλό μου ροκανίζουνε πολλές 2.0


Στην πλέον απλή του απόδοση, λοιπόν, ο όρος «εξουσία» αναφέρεται σε μια κοινωνική σχέση μεταξύ ενός «ανώτερου» (principal) και ενός «κατώτερου» (subaltern). Στην πραγματικότητα αυτή η σχέση δεν είναι μονόπλευρη και μονοσήμαντη. Ένας ανώτερος μπορεί σε μια άλλη κοινωνική σχέση να είναι κατώτερος και αντίστροφα. Αν γυρίσουμε πίσω στο 19ο αιώνα θα δούμε άνδρες να ασκούν εξουσία στο πλαίσιο της οικογένειας (πατρική εξουσία, εξουσία πάνω στις συζύγους τους κλπ) σύμφωνα με το οικογενειακό δίκαιο της εποχής. Όμως, οι ίδιοι άνδρες στο χώρο εργασίας, που τότε ήταν το εργοστάσιο, θα υπάγονταν στην αυστηρή εξουσία του εργοδότη βιομήχανοι.




Επίσης, ο κατώτερος ενδέχεται να αναπτύξει «αντισταθμιστική εξουσία», όπως οι εργάτες με τον αριθμό τους και μόνο είναι σε θέση με τη συνδικαλιστική οργάνωσή τους να ασκήσουν δύναμη και να επηρεάσουν τις αποφάσεις του εργοδότη. Κεντρικές έννοιες στη συζήτηση αποτελούν οι «προθέσεις» και τα «συμφέροντα», κατά κύριο λόγο του «ανώτερου». Για να θεωρηθεί μια κοινωνική σχέση ως σχέση εξουσίας πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από μια αιτιώδης σχέση επιρροής μεταξύ ατόμων. Ο D. Wrong θεωρεί ότι μια μορφή αιτιώδους επιρροής που αφορά την παραγωγή εμπρόθετων αποτελεσμάτων. Τυπικά, η άσκηση εξουσίας αφορά την εμπρόθετη παρέμβαση σε μια σειρά αιτιωδών αποτελεσμάτων. Μια σχέση εξουσίας αφορά την πρόθεση να παραχθεί συγκεκριμένο αποτέλεσμα ή την επιθυμία να δούμε την επίτευξή του.




 Ας δούμε, όμως, πώς εννοιολογήθηκε ο όρος «εξουσία» από μια σειρά στοχαστές σε διαφορετικά πλαίσια. Λόγου χάριν, με μια ευρύτερη έννοια του όρου η «εξουσία» είναι το βασικότερο στοιχείο που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από όλα τα άλλα έμβια είδη της φύσης, δηλαδή οι άνθρωποι διαθέτουν την ικανότητα του αυτοκαθορισμού τους. Ο όρος «αυτοκαθορισμός» σημαίνει τον προσδιορισμό από κάθε άνθρωπο των ορίων του και την αυτοτοποθέτησή του στον κόσμο. Παρ’ ό,τι συχνά τα θεωρούμε αντιθετικά φαινόμενα, η εξουσία και η ελευθερία είναι αλληλένδετες. Με μια στενότερη έννοια, ο όρος «εξουσία» αναφέρεται στην ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση, δηλαδή στην ικανότητα των ανθρώπων να στρέψουν την φύση εναντίον του ίδιου της του εαυτού προκειμένου να ικανοποιούνται τα συμφέροντα των ανθρώπων. Η εξουσία, κατ’ αυτή την έννοια, είναι καθολικής εμβέλειας φαινόμενο καθόσον ότι είναι «έμφυτη σε όλους» και «υπάρχει δυνάμει μόνο και μόνο της ίδιας της ύπαρξής της». Σύμφωνα με μία εκδοχή, εξουσία είναι «η ικανότητα να επηρεάζουμε την συμπεριφορά ενός άλλου ατόμου μέσω κάποιας μορφής κύρωσης» ή αλλιώς «η ικανότητα ενός δρώντος υποκειμένου να επιτύχει τους στόχους του παρά την αντίσταση» ή, ακόμη, «η ικανότητα ατόμων ή ομάδων να πείθουν άλλα άτομα ή ομάδες ή να επηρεάζουν τις πεποιθήσεις ή τις ενέργειές τους». 








Συνεχίζεται.....


Θανάσης Τσακίρης

Thursday, September 03, 2015

Tsakthan Randomly - Politics 22

Παράγοντες που διαμορφώνουν τα πολιτικά συστήματα

Ι. Κοινωνική δομή

Αναλυτικό πρότυπο του Gabriel Almond
Σημαντικός είναι ο ρόλος ορισμένων κοινωνιολογικών και ανθρωπολογικών εννοιών στη διευκόλυνση της συστηματικής σύγκρισης μεταξύ των κύριων τύπων πολιτικών συστημάτων. 

1. Διαφοροποίηση από νομικισμό και εμπειρισμό στην πολιτική ανάλυση.

Πολιτική κουλτούρα/Δομή πολιτικών ρόλων

Ομοιογενής 
Κατακερματισμένη
Υψηλός βαθμός διαφοροποίησης
Αγγλο-αμερικανικό
Ηπειρωτικό Ευρωπαϊκό
Χαμηλός βαθμός διαφοροποίησης
Ολοκληρωτικό
Προ-βιομηχανικό

2. O Almond διέκρινε επίσης και έναν 5ο τύπο πολιτικού συστήματος: Σκανδιναβικές και Κάτω Χώρες.

3. Υψηλός βαθμός συναίνεσης μεταξύ πολιτών για πολιτικούς στόχους και μέσα + σαφής ορισμός και διαχωρισμός μεταξύ πολιτικών θεσμών συνεπάγεται σταθερά πολιτικά συστήματα.

4. Τα άλλα πολιτικά συστήματα είναι λίγο ως πολύ ασταθή είτε γιατί τα διαπερνά μια συγκρουσιακή λογική αμοιβαία αποκλειόμενων ομάδων και θεσμών είτε γιατί δεν υπάρχει σαφής και ορισμένος διαχωρισμός πολιτικών ρόλων και θεσμών.

ΙΙ. Δημοκρατική σταθερότητα

Αναλυτικό πρότυπο του Seymour Martin Lipset
Μερικότερη προσέγγιση των πολιτικών συστημάτων και εστίαση στις προϋποθέσεις των δημοκρατικών συστημάτων.
n   Μια «πολιτική φόρμουλα» ή σύνολο πεποιθήσεων για τον καθορισμό των νόμιμων θεσμών: πολιτικά κόμματα, ελεύθερα ΜΜΕ και Τύπος κ.α.
n   Ένας κύκλος πολιτικών ηγετών σε δημόσια αξιώματα.
n   Ένας ή περισσότεροι κύκλοι αναγνωρισμένων ηγετών να προσπαθούν να αποκτήσουν δημόσια αξιώματα.
Η έννοια της πολιτικής σταθερότητας δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται με αυτή της δημοκρατικής σταθερότητας.


Βασική κοινωνιολογική προσέγγιση του Lipset:
«Η μελέτη των συνθηκών που ενθαρρύνουν την δημοκρατία πρέπει να εστιάζεται τόσο στις πηγές διαίρεσης όσο και στις πηγές συναίνεσης».
Παράγοντες που προάγουν την δημοκρατική σταθερότητα:
v  Οικονομική ανάπτυξη
v  Ταξική δομή
v  Εγκάρσιες συγγένειες (affiliations)
v  Πολιτικό σύστημα
v  Ιστορική εξέλιξη επίλυσης συγκρούσεων

 

 


Αμοιβαία ενισχυόμενες διαιρετικές τομές
Εγκάρσιες διαιρετικές τομές
Υψηλός βαθμός διαστρωμάτωσης
Δημοκρατική σταθερότητα

Χαμηλός βαθμός διαστρωμάτωσης

Δημοκρατική σταθερότητα

ΙΙΙ. Διαιρετικές τομές

Το αναλυτικό πρότυπο του Stein Rokkan εστιάζεται στις «διαιρετικές τομές» (cleavages). Τα πολιτικά συστήματα ερμηνεύονται από τη σκοπιά του τρόπου συσχέτισης με τη δομή των διαιρετικών τομών, που προκλήθηκαν από τρεις επαναστάσεις: εθνική, βιομηχανική, διεθνής.
Τα κοινωνικά φαινόμενα μπορούν να ερμηνευτούν διαχρονικά και συγχρονικά. Ο Rokkan ενδιαφέρεται για τη διάσταση του «χρόνου»: πώς σημαντικές πλευρές των πολιτικών και κομματικών συστημάτων αναφύονται από τις ιστορικές τους ρίζες;
Υπόθεση περί «παγώματος των κομματικών συστημάτων» της Δυτικής Ευρώπης κατά το τέλος του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτά τα κομματικά συστήματα χαρακτηρίζονταν από την «πολιτική των μαζών» (mass politics). Καθήκον του Rokkan: η διατύπωση ενός «προτύπου για την εξήγηση των διαφορετικών εκδοχών της εξέλιξης του εκδημοκρατισμού και της δόμησης των κομματικών συστημάτων στις χώρες αυτές.»

Διαιρετική τομή
Εθνική – κεντρική
Τοπική και περιφερειακή
Συμφέρον-οικονομία
Εργάτες εναντίον εργοδοτών/ιδιοκτητών
Πρωτογενής εναντίον δευτερογενή τομέα οικονομίας
Ιδεολογία-κουλτούρα
Εκκλησία (ες) εναντίον κυβέρνησης
Υποταγμένη εναντίον κυρίαρχης κουλτούρας

IV. Πολυαρχία
Το αναλυτικό πρότυπο του RobertDahl διακρίνει μεταξύ δημοκρατίας και πολυαρχίας:
«Οι πολυαρχίες, επομένως, μπορούν να θεωρηθούν ως σχετικά (αλλά όχι πλήρως) δημοκρατικά καθεστώτα, ή, για το θέσουμε με διαφορετικό τρόπο, οι πολυαρχίες είναι καθεστώτα που έχουν ουσιαστικά λαϊκοποιηθεί και φιλελευθεροποιηθεί, δηλαδή είναι ιδιαίτερα περιεκτικές και σε μεγάλο βαθμό ανοιχτές στη δημόσια διεκδίκηση.»
Ο Dahl επεδίωκε να καθορίσει έναν αριθμό προϋποθέσεων που συμβάλλουν στη δημοκρατική σταθερότητα, δηλαδή τις συνθήκες ύπαρξης της δημοκρατίας.
Ό Dahl τονίζει τη σημασία της αποκεντρωμένης οικονομίας για τη δημοκρατία.
Δεν θεωρεί κρίσιμο ζήτημα την ιδιοκτησία των οικονομικώνπεριουσιακών στοιχείων αλλά τονίζει ότι η κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία δεν είναι δυνατό να συνυπάρχει με τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Η δημοκρατία μπορεί να ευδοκιμήσει π.χ. σε αγροτικές κοινωνίες αν οι αγρότες είναι ελεύθεροι και δεν υπάρχει στενή και υπερβολική ιεραρχία.


Γενικώς, η σχέση μεταξύ κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών και δημοκρατίας εξαρτάται από τους τρόπους κατανομής των πόρων.
Πιο ευνοϊκές συνθήκες για τη δημοκρατία υπάρχουν όταν ο έλεγχος των μέσων καταστολής (αστυνομία, στρατός) και των οικονομικών μέσων (οικονομικοί πόροι, επικοινωνιακά μέσα, εκπαιδευτικές ευκαιρίες) διαχέεται σε διάφορα είδη εξουσιών (πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών).
Το επίπεδο κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης επηρεάζει τη δημοκρατία: όσο πλουσιότερη είναι μια χώρα τόσο πιθανότερη είναι η ύπαρξη και επιβίωση δημοκρατικών θεσμών.

 

Συμμετοχή



Χαμηλή
Υψηλή


Δημόσια διεκδίκηση

Χαμηλή

Ανταγωνιστικές ολιγαρχίες (Ελβετία, Ιρλανδία)
Δημοκρατίες (Σκανδιναβία, Ιταλία)
Υψηλή
Κλειστές ηγεμονίες (προ1975 Πορτογαλία, Ισπανία)
Περιεκτικές ηγεμονίες (ΟΔΓ, Ουγγαρία προ 1989)

Συνεχίζεται...

Θανάσης Τσακίρης


ΤΟ ΠΑΙΧΝΔΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

1992
Στίχοι:   Κωνσταντίνος Βήτα
Μουσική:   Στέρεο Νόβα
Ερμηνεία: Στέρεο Νόβα  

Μετά τις τρεις τα μεσάνυχτα περπατάς μόνος
κι όλα τ’ αστεία ξεχνάς όταν ανοίγει αυτός ο δρόμος
σκέφτεσαι πως κάποιος απόψε μπορεί ν’ αλλάξει τη ζωή σου
ή από τα πόδια ως την κορφή να σιχαθείς την ψυχή σου
κόβοντας βόλτες πάνω κάτω στην κεντρική λεωφόρο
πληρώνοντας με μοναξιά έναν παράξενο φόρο
γιατί υπάρχει ένας κόσμος που δεν καταλαβαίνει
πώς καταντά μια επιθυμία που μένει κρυμμένη

Στην ουσία μισούν τον εαυτό τους κι αυτά που κάνουν
αυτά που μέσα τους ποθούν και τα καταδικάζουν
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει
βαθιά μέσα τους θα γελούν αν πεθάνεις
γιατί μισούν αυτό που είσαι κι αυτό που κάνεις

Πρόσεξε, αυτοί οι δύο σε βλέπουν
τα μάτια σου ανοιχτά, δεν ξέρεις τι μπορεί να θέλουν
πάντα κάποιος κυνηγάει κάποιον άλλο
για σεξ, για σαφάρι, σ’ ένα τούνελ μεγάλο
σ’ έναν γκέι τις προάλλες του την έπεσε μια ομάδα
τον δείραν για λεφτά κι ύστερα ζητούσαν κι άλλα
έτσι είναι, νομίζουν πως κάτι ξέρουν
και ασκούν εξουσία επειδή δεν καταλαβαίνουν
κατά βάθος εξουσία δε σημαίνει αντρισμός
μοιάζει με κρέας στον τοίχο μετά από διωγμό

Στην ουσία μισούν τον εαυτό τους κι αυτά που κάνουν
αυτά που μέσα τους ποθούν και τα καταδικάζουν
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει
βαθιά μέσα τους θα γελούν αν πεθάνεις
γιατί μισούν αυτό που είσαι κι αυτό που κάνεις

Στην ουσία μισούν τον εαυτό τους κι αυτά που κάνουν
αυτά που μέσα τους ποθούν και τα καταδικάζουν
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει
βαθιά μέσα τους θα γελούν αν πεθάνεις
γιατί μισούν αυτό που είσαι κι αυτό που κάνεις

Στην ουσία μισούν τον εαυτό τους κι αυτά που κάνουν
αυτά που μέσα τους ποθούν και τα καταδικάζουν
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει
βαθιά μέσα τους θα γελούν αν πεθάνεις

https://www.youtube.com/watch?v=i9yvNtJwuWs


Thursday, August 20, 2015

Tsakthan Randomly - Politics 8

  • Στη γενικότερη μαρξιστική φιλολογία περί εξουσίας επικρατεί η δομική προσέγγιση της εξουσίας η οποία είναι μια σχέση που υπάρχει ανεξάρτητα από τις βουλήσεις των ανθρώπων. 
  • Αντίθετα με την Χ. Άρεντ, ο Νίκος Πουλαντζάς ορίζει κατ’ αρχήν την εξουσία ως «την ικανότητα μιας κοινωνικής τάξης να πραγματοποιήσει τα ειδικά αντικειμενικά συμφέροντά της».
  • Η ερμηνεία του Πουλαντζά εμπεριέχει το στοιχείο της ομάδας όπως και της Arendt και έχει και συγκεκριμένο κοινωνικό περιεχόμενο: την τάξη.
  • Ο Πουλαντζάς διαχωρίζεται από την Άρεντ στο βαθμό που αναφέρεται στις δομές του πολιτικο-κοινωνικού σχηματισμού στον οποίο κάθε φορά αναφέρεται και ο οποίος χαρακτηρίζεται από την διαρκή ταξική σύγκρουση.
  • Για το λόγο ετούτο σε μια μεταγενέστερη αναδιατύπωση της έννοιας του κράτους ως τόπο άσκησης της εξουσίας θα αναφερθεί σ’ αυτό ως συμπύκνωση των ταξικών συσχετισμών.
  •  Η έννοια της εξουσίας που συνήθως χρησιμοποιείται στην περίπτωση μιας νομιμοποιημένης δύναμης, δηλαδή, εντός ενός πλαισίου ελάχιστης συναίνεσης εκ μέρους των υφισταμένων στη σχέση εξουσίας, ενώ θεωρείται από τον Πουλαντζά χρήσιμη, εν τούτοις σχετίζεται μόνο με τη διάκριση των μορφών της εξουσίας.
  •  Όσον αφορά την έννοια της authority, ο Ν.Πουλαντζάς την θεωρεί ως κατάλληλη προς χρήση στα πλαίσια της ανάλυσης των κοινωνιών που χαρακτηρίζονται από μη ανταγωνιστικές συγκρούσεις και αντιθέσεις.
  • Η έννοια της ισχύος (might, puissance) τοποθετείται στα πλαίσια μη ταξικών κοινωνικών σχέσεων όπως πχ των μελών ενός αθλητικού συλλόγου.
  • Όμως, η έννοια της εξουσίας δεν έχει μόνο αυτή τη διάσταση.
  • Η πρώτη διάσταση είναι αυτή που ο St. Lukes θεωρεί ως την «πιο λεπτή» από τις τρεις διαστάσεις της εξουσίας: «Το να έχεις εξουσία είναι το να είσαι ικανός να ξεχωρίζεις από τον κόσμο». 
  • Η άσκηση της εξουσίας εξισώνεται με την ικανότητα να υπερισχύσεις έναντι των αντίθετων προτιμήσεων των άλλων ανθρώπων»  .
  •  Η δισδιάστατη άποψη περί εξουσίας είναι «η κινητοποίηση της προκατάληψης»: η εξουσία ασκείται «με τον έλεγχο της ημερήσιας διάταξης» και «την ανάδειξη μόνο ορισμένων θεμάτων ως σημαντικών» τα οποία, ως εκ τούτου, μπορούν «να τεθούν στη δημόσια συζήτηση.»  
  • Τέλος, η τρισδιάστατη άποψη περί εξουσίας ενσωματώνει όλες τις διορατικές σκέψεις των άλλων δύο διαστάσεων αλλά δίνει επιπλέον έμφαση στο ρόλο των πολιτικών συμφερόντων και ασπάζεται τη θέση ότι οι επιθυμίες και οι πεποιθήσεις των ανθρώπων μπορούν να τροποποιούνται και να διαμορφώνονται με τρόπο τέτοιο που να μπορεί να θεωρηθεί ότι έρχονται σε αντίθεση με τα θεμελιώδη συμφέροντά τους.  
  • Σ’ αυτές τις απόψεις ήρθε να προστεθεί η άποψη ότι η εξουσία δεν ενοικεί μόνο στους επίσημους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς αλλά είναι μια ιδιότητα που είναι διάχυτη στο πλαίσιο ενός δικτύου κοινωνικών σχέσεων: «…η εξουσία είναι παντού, όχι επειδή αγκαλιάζει τα πάντα, αλλά επειδή προέρχεται από παντού.» 
Συνεχίζεται...
 
Θανάσης Τσακίρης



Της φαντασίας το καράβι       1948
Στίχοι:   Αιμίλιος Σαββίδης
Μουσική:   Χρήστος Χαιρόπουλος

Ερμηνεία: Δανάη Στρατηγοπούλου

https://www.youtube.com/watch?v=uGLf3RF61FA
  
Της φαντασίας το καράβι θα σαλπάρει
 φεύγουμε απόψε στων ερώτων το νησί
 χλωμός πιλότος μας θα είναι το φεγγάρι
 ναύτης εγώ και πλοίαρχος μου θα `σαι εσύ
 Απόψε θα πνιγούμε στα φιλιά
 και θα `ναι κύματα τα χάδια
 κι οι γλάροι τα γοργόφτερα πουλιά
 λευκό μπαλέτο στα σκοτάδια
 Κι όταν φυσάει το μαϊστράλι
 αγκαλιαστοί κι αγάλι αγάλι
 με το καράβι των ονείρων το τρελό
 θα ρίξουμ’ άγκυρα στης λήθης το γιαλό
 Σ’ αυτό το σκάφος θα `ναι ο έρωτας πυξίδα
 και το γαλάζιο μας μικρό Σαρωνικό
 η φαντασία μας ο πόθος μας ελπίδα
 θα μας τον δείχνουν σαν μεγάλο Ατλαντικό
 Απόψε θα πνιγούμε στα φιλιά
 και θα `ναι κύματα τα χάδια
 κι οι γλάροι τα γοργόφτερα πουλιά
 λευκό μπαλέτο στα σκοτάδια
 Κι όταν φυσάει το μαϊστράλι
 αγκαλιαστοί κι αγάλι αγάλι
 με το καράβι των ονείρων το τρελό
 θα ρίξουμ’ άγκυρα στης λήθης το γιαλό
 
 
ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ' ΑΠΟΨΕ
Το Πάρτι Του Αποχαιρετισμού
The Farewell Party / Mita Tova
των Ταλ Γκράνιτ, Σάρον Μέιμον 

Με κωμική διακριτικότητα αλλά και αφέλεια, το θέμα της ευθανασίας γίνεται το επίκεντρο μιας ταινίας που επιστρατεύει χιούμορ και συγκίνηση για να αναδειχθεί ντε και καλά σε μια feelgood δραμεντί γύρω από τα γηρατειά και το θάνατο.
 

Tuesday, August 18, 2015

Tsakthan Randomly - Politics 6

Τα «συστήματα εξουσίας» διακρίνονται ως προς τη μορφή δύναμης που ασκούν και ως προς τη μορφή της υποταγής επιφέρουν ή διασφαλίζουν. 
Μορφές δύναμης
 Α. Οικονομική δύναμη
Β. Πολιτική δύναμη
Γ. Ιδεολογική δύναμη
Μορφές υποταγής
 Α. Παθητική υποταγή
Β. Ιδιοτελής υποταγή
Γ. Απόλυτα οικειοθελής υποταγή.
 
  • Ο Βέμπερ τόνισε, επίσης, ότι «η πολιτική για μας σημαίνει την επιδίωξη να συμμετέχει κανείς στην άσκηση δύναμης (macht) ή να επηρεάσει την κατανομή της δύναμης είτε μεταξύ κρατών είτε μεταξύ κοινωνικών ομάδων εντός ενός κράτους. (…) Όταν λέμε ότι ένα ερώτημα είναι πολιτικό…ή ότι μια απόφαση καθορίζεται ‘πολιτικά’, αυτό που εννοούμε είναι ότι συμφέροντα που αφορούν στην κατανομή, στη διατήρηση ή στη μεταβίβαση της δύναμης είναι αυτά που αποφασίζουν τι απάντηση θα δοθεί στο ερώτημα αυτό ή που καθορίζουν τη συγκεκριμένη απόφαση.»
  • Όμως, η Βεμπεριανή άποψη για την εξουσία αναφέρεται μόνο στην εμπρόθετη/ένσκοπη δράση και στη λήψη αποφάσεων και αφήνει έξω από το πεδίο της τη «μη λήψη απόφασης» που κι αυτή με τη σειρά της είναι μία μορφή άσκησης εξουσίας και επίδειξη ανισότητας δύναμης.
  • Ενδέχεται οι ασκούντες εξουσία να είναι σε θέση να διαμορφώνουν, σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις και συμφέροντα, τις επιθυμίες και τα συμφέροντα των αδυνάτων (π.χ. με προπαγάνδα ή με διαφημιστικές εκστρατείες). Επομένως, τίθεται θέμα αναγνώρισης και διαχωρισμού των «υποκειμενικών» από τα «πραγματικά συμφέροντα». 
  • Τελευταία αλλά εξίσου σημαντική είναι η άποψη της Χάννα Aρεντ για την έννοια της εξουσίας πως «η εξουσία ανταποκρίνεται στην ικανότητα του ανθρώπου όχι απλώς  να δρα αλλά να δρα εκ συμφώνου».
  • Η εξουσία δεν είναι ποτέ «ιδιότητα ενός ατόμου και ανήκει σε μια ομάδα, συνεχίζει δε να υφίσταται μόνο για όσο χρόνο η ομάδα είναι ενωμένη.» Όταν λέμε για κάποιον ότι βρίσκεται «στην εξουσία» αναφερόμαστε στο ότι» εξουσιοδοτείται από ένα συγκεκριμένο αριθμό ατόμων να δρα στο όνομά τους».
  •  Η εξουσία χωρίς αυτή τη μεταφορική σημασιολόγησή της αναφέρεται απλώς και μόνο στην ισχύ: «Η ισχύς αναμφίβολα χαρακτηρίζει κάτι το ατομικό, μιαν ατομική οντότητα και είναι η ιδιότητα που είναι σύμφυτη  με ένα αντικείμενο ή με ένα άτομο και ανήκει στο χαρακτήρα του, που ενδεχομένως να μπορεί να επιβεβαιωθεί σε σχέση με άλλα πράγματα ή πρόσωπα, όμως είναι ουσιαστικά ανεξάρτητη από αυτά».
  • Η ισχύς διακρίνεται από τη δύναμη, έννοια «που συχνά χρησιμοποιούμε στην καθημερινή ομιλία ως συνώνυμο της βίας, ειδικά αν η βία εξυπηρετεί ως μέσο πίεσης, και που θα έπρεπε να κρατηθεί, στη γλώσσα της ορολογίας, για τις «δυνάμεις της φύσης» ή για τη «δύναμη των περιστάσεων» (la force des choses), δηλαδή, να υποδηλώνει την ενέργεια που απελευθερώνεται από φυσικά ή κοινωνικά κινήματα».
  • Πιο αμφίσημη η έννοια της λέξης authority (αρχή, αυθεντία, εξουσία). Η Arendt επισημαίνει ότι είναι το πιο «απατηλό» από τα φαινόμενα αυτά και συχνά διαστρεβλώνεται ως όρος. Μπορεί να λεχθεί, για πρακτικούς λόγους, ότι αναφέρεται «στην αναμφισβήτητη αναγνώριση από αυτούς από τους οποίους ζητείται να υπακούσουν˙ ούτε εξαναγκασμός χρειάζεται ούτε πειθώ».
  •  Για να παραμείνει κανείς στην αρχή απαιτείται σεβασμός για το πρόσωπο ή το αξίωμα στο οποίο αναφέρεται. Στην αντίθετη περίπτωση «ο χειρότερος εχθρός της αρχής, ως εκ τούτου, είναι η περιφρόνηση, και ο πιο σίγουρος τρόπος για την υπονόμευσή της είναι το γέλιο».
  • Τελευταία, αλλά όχι λιγότερο σημαντική, είναι η έννοια της βίας που διακρίνεται από τις άλλες εξαιτίας του εργαλειακού της χαρακτήρα. Σαν όλα τα άλλα εργαλεία χρησιμοποιείται για την επαύξηση του μεγέθους της δύναμης του ανθρώπου, έχει όμως και την τάση, «στο τελευταίο στάδιο της ανάπτυξής της να την υποκαθιστά».
  • Είναι αυτονόητο ότι οι έννοιες αυτές στην πραγματικότητα δεν υφίστανται στην καθαρή τους μορφή παρά σε συνδυασμό αναμεταξύ τους. Αν θεωρήσουμε την πρώτη και την τελευταία έννοια που αναφέραμε, δηλαδή την εξουσία και τη βία, ως ένα δίπολο που στη μία άκρη του είναι η εξουσία και στην άλλη η βία, θα διαπιστώσουμε στην πράξη ότι όσο αυξάνεται η απόσταση της μίας από την άλλη τόσο πλησιάζουμε στις καθαρές τους μορφές.
  • Όμως όταν φτάσουμε στα άκρα του δίπολου θα διαπιστώσουμε ότι «η βία εμφανίζεται όταν η εξουσία διακυβεύεται, αλλά σαν αφεθεί να πάρει το δρόμο της καταλήγει στην εξαφάνιση της εξουσίας». 
  • Χάνεται, σε τελευταία ανάλυση, η ίδια η έννοια της εξουσίας ως ικανότητα του ανθρώπου όχι απλώς να δρα αλλά να «δρα εκ συμφώνου», χάνεται δηλαδή η έννοια της ίδιας της κοινωνίας.

Συνεχίζεται....


Θανάσης Τσακίρης


ΤΑ ΜΟΛΥΒΙΑ
https://www.youtube.com/watch?v=pu47fgPxf5I
Στίχοι:   Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική:   Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ερμηνεία: Θανάσης Παπακωνσταντίνου  

Τα κίτρινα μολύβια των μαραγκών,
Τη νύχτα δεν κοιμούνται
 Σαλτάρουν απ’ τον πάγκο στα βυζιά των γυναικών
 Που προκαλούν απ’ τα παλιά εξώφυλλα των τοίχων.
Από την καύλα τρελαμένα
 Ξεχνάνε την αρχή
 Πως η βαρύτητα τα παίρνει όλα κάτω
 Πέφτουν στο δάπεδο, σφαδάζουν στη σιωπή
 Μες στο ξυλάλευρο αφήνονται στο κλάμα.
Κι όταν γυρίσει το κλειδί
 Και μπει στο μαγαζί
 Πρώτα ο ήλιος κι ο άνθρωπος κατόπι
 Θα σκύψει ο δεύτερος μηχανικά
 Για να μαζέψει απ’ το τσιμέντο τα μολύβια.
Λες και σηκώνει μια τυχαία
 Πέτρα της αυλής
 Να κυνηγήσει τα σκυλιά που αρχίσανε και σέρνουν.
Ανύποπτος για το αύριο
 θλιμμένος για το χθες
 ανίδεος για τα θαύματα που γίνονται τις νύχτες.


ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ' ΑΠΟΨΕ

ΤΕΤΑΡΤΗ 19/08/2015
8:30 και 10:30 μμ
WE ARE THE BESTǃ ( Λούκας Μούντισον)
του Λούκας Μούντισον (ΣΟΥΗΔΙΑ/ΔΑΝΙΑ, 2013, έγχρωμη, 102΄)
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκιο και Βραβείο Κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρέικιαβικ
Μια ξεχωριστή ταινία για την εφηβεία και τη γυναικεία φιλία, μια διασκεδαστική και αισιόδοξη ιστορία ενηλικίωσης. Ο Λούκας Μούντισον με χιούμορ και χωρίς διδακτισμούς και ευκολίες κάνει ένα συναρπαστικό πορτρέτο τριών κοριτσιών που αγαπούν την πανκ μουσική στη Σουηδία της δεκαετίας του ’80.
ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ «ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ
(Λεωφ. Ειρήνης 50, Πλατεία Εθνικής Αντίστασης, Άνω Ηλιούπολη, λεωφορείο 237 για Άνω Ηλιούπολη από σταθμό Μετρό Δάφνης, τηλ.: 210 9937870, 210 9941199, 210 9914732, 6945405825,ιστοσελίδα:
WWW.klh.gr, e-mail: info@klh.gr)


Κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης-ΤΕΤΑΡΤΗ 7/14/2022 Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ (ΝΤΟΜΑΝΓΚΤΣΙΝ ΓΕΟΤΖΑ)

 Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ (ΝΤΟΜΑΝΓΚΤΣΙΝ ΓΕΟΤΖΑ)                                                                    του Χονγκ Σανγκ-σου (ΝΟΤΙΑ ΚΟΡ...