"Πολιτική, Επικοινωνία και Κοινωνικά Υποκείμενα στα χρόνια των social media."Τετάρτη 27 Μαρτίου 2013, 17:30, στο Booze Cooperativa

Hμερίδα της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης που θα διεξαχθεί την Τετάρτη 27 Μαρτίου 2013, 17:30, στο Booze Cooperativa, με θέμα:

"Πολιτική, Επικοινωνία και Κοινωνικά Υποκείμενα στα χρόνια των social media."

 

Εισηγητές:

Χριστόφορος Κάσδαγλης (Δημοσιογράφος-συγγραφέας): «Τα social media ως εργαλείο πολιτικής επικοινωνίας: ευκαιρίες και κίνδυνοι».

Σιώμος Θωμάς (Δημοσιογράφος – Υπ.Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης ΑΠΘ): «Πόσο "νέα" είναι τα νέα μέσα; Οι Αnonymous, o Beppe Grillo και ο ‘λαός’».

 

Μπογδάνος Ηρακλής (Μηχανικός Λογισμικού, δημοσιογράφος):  «Πόση φλυαρία σε ένα tweet! Ο νέος ψηφιακός δημόσιος χώρος: Ιδεολογική πολεμική, agenda-setting politics και προσωπική αναμέτρηση με τον κόσμο, σε 140 χαρακτήρες».

 

Ανδρέας Παναγόπουλος (Δημοσιογράφος – Blogger): «Πολιτικοί και Κοινωνικά Δίκτυα: Παλιό κρασί σε νέα βαρέλια ("Λάθος" είπε ο πολιτικός και ...κατέβηκε από το timeline)».

 

Ελευθέριος Κοσμάς (open source blogger, μέλος του hackerspace.gr):. «Open source στα social media,social media στο open source». 

 

Παπαναστασίου Τατιάνα (υποψήφια Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας, Οξφόρδη): «Twitter: η μάχη των ιδεών».

 

Καραγιάννης Γιάννης (Διδάσκων Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Κρήτης): «Μεταξύ "clicktivism" και "activism". Πολιτική, Επικοινωνία και Social Media»

Χασανάκος Γιάννης (blogger, μέλος της κοινότητας Radiobubble): «Social Media: χρήσεις και επιδράσεις».

 

  

Συντονισμός: Χριστόφορος Βερναρδάκης, Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, Μέλος του ΔΣ της ΕΕΠΕ

  

Η ημερίδα θα αναμεταδίδεται ζωντανά από το  site της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και από το press project. Θα υπάρχει δυνατότητα ερωτήσεων από το ηλεκτρονικό κοινό. 

ΠΡΙΝ ΤΟ ΜΠΑΜ .... ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ BAN ( ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΩΝ )

ΠΡΙΝ ΤΟ ΜΠΑΜ .... ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ BAN ( ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΩΝ )

της Νάνσυ Πανταζή

Το άρθρο 14 παρ. 2 του ελληνικού συντάγματος για την ελευθερία του τύπου προβλέπει ότι: «Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται».
Σε μια εποχή που οι τοίχοι διαδικτυακά βοούν σε "επαναστατικό" κρεσέντο για μια Κυβέρνηση που δρα μη δημοκρατικά, που καταστρατηγεί θεσμούς, "τρομοκρατεί" τους πολίτες είτε με τις κατασταλτικές μεθόδους που χρησιμοποιεί είτε αποδίδοντας τις ευθύνες σε ένα λαό για μία πιθανή χρεωκοπία της χώρας μας, βιώνουμε την πολιτική φίμωση μέσα από συντονισμένα ή μη κέντρα κυβερνητικών, δεξιών και εθνικιστικών μηχανισμών αλλά και τη λογοκρισία από αυτοαποκαλούμενους "επαναστάτες" και "υπερασπιστές" της δημοκρατίας.
Ξεκαθαρίζω εξαρχής προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης ότι το Facebook όπως και τα υπόλοιπα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν φέρουν καμία ουσιαστική ευθύνη όταν δέχονται ομαδικές αναφορές και πράττουν αυτά που έχουν θέσει ως όρους ασφαλείας. Ας γίνει, επίσης, σαφές ότι ένα προφίλ για να πέσει αλλά και για να αποκλειστεί απαιτεί μαζικές αναφορές... άρα δεν είναι τόσο απλό.
Όλα αυτά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εξυπηρετούν πολύ απλά τη διαδικτυακή φιλία αλλά και την ανταλλαγή απόψεων. Είναι απλά μέσα που σε καμία των περίπτωσεων δεν πρέπει να υπερτιμηθούν και πόσο μάλλον όταν η επιλογή των διαδικτυακών μας φίλων που θα αλληλεπιδράσουμε είναι προσωπική μας επιλογή και με το δικαίωμα ανά πάσα στιγμή τόσο να διαγράψουμε όσο και να μπλοκάρουμε.
Όταν, λοιπόν, δεν συντρέχουν λόγοι όπως λεκτική βία ή σελίδες με παράνομο περιεχόμενο ο χρήστης δεν έχει κανένα λόγο αλλά και κανένα ουσιαστικό δικαίωμα να προβεί σε λογοκρισία των γραφόμενων ενός άλλου χρήστη. Μου προκαλεί εντύπωση η ευκολία των τοποθετήσεων πολλών χρηστών όσον αφορά το περιεχομένο ή το στυλ αναρτήσεων άλλων χρηστών και πολύ περισσότερο αυτών που ένθερμα διατυμπανίζουν τη δημοκρατικότητά τους και εκείνη τη στιγμή επί της ουσίας λογοκρίνουν μία μορφή έκφρασης, όποια και αν είναι αυτή που στην τελική δεν είναι και υποχρεωμένοι να διαβάσουν διότι πολύ απλά έχουν το δικαίωμα της διαγραφής.
Αυτόματα γίνονται "συνήγοροι" όλων αυτών των κέντρων πολιτικών μηχανισμών που μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάνουν πολύ συγκεκριμένη και στοχευμένη προπαγάνδα και αντίστοιχα φιμώνουν τις αντίθετες φωνές που κρίνουν ότι μπορεί να ασκήσουν την όποιου είδους πολιτική επιρροή.
Στις 6 Οκτώβρη έριξαν το πρώτο προφίλ μου, ένα προφίλ με διάρκεια 2 ετών και 5000 διαδικτυακούς φίλους, από τους οποίους μόνο με 1000 ξαναβρεθήκαμε, και ακόμα και σήμερα δεν έχω λάβει απάντηση. Χθες προχώρησαν αρχικά σε 3ωρο αποκλεισμό και μέσα σε μία ώρα σε 3μερο αποκλεισμό από κάθε είδους σχολιασμό και ανάρτηση για υλικό που είχα ανεβάσει στο νέο προφίλ μου. Μένω άναυδη διότι τη μία μέρα αναρτούσα ποίηση Ελύτη και την προηγούμενη μέρα άρθρα από site γενικού περιεχομένου. Στην πορεία ανακάλυψα ότι είχαν κατεβάσει συγκεκριμένη πολιτική-χιουμοριστική ανάρτηση με μία φωτό, η οποία είχε κυκλοφορήσει διαδικτυακά σε πολλούς τοίχους άλλων φίλων και ποτέ δεν έγινε αποκλεισμός.
Καταλήγω, λοιπόν, σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα... Δυστυχώς, έχει χαθεί κάθε μέτρο δημοκρατικότητας και ελευθερίας λόγου τόσο από τα κυβερνητικά, δεξιά και εθνικιστικά κέντρα φίμωσης όσο και από μεμονωμένους χρήστες που κάτω από ένα μανδύα ψευτοεπαναστατικό, ψευτοδημοκρατικό και κριτή παντών έχουν αναγάγει εαυτούς σε κουκουλοφόρους και δοσίλογους με τη ρουφιανιά ... κυβερνητικά εξωραϊσμένη σαν ένδειξη ενεργού και υπεύθυνου πολίτη.
Ας αντιληφθούν όλοι ότι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχει η ελευθερία επιλογής των φίλων μας και το δικαίωμα διαγραφής και ότι η όποιου είδους φίμωση και για όποιο λόγο είναι απαξίωση τόσο της ελευθερίας λόγου όσο και της ίδιας της δημοκρατίας.
Τέλος, ας αντιληφθούν οι φιλοκυβερνητικοί και οι δεξιοί και εθνικιστές ότι οι ελεύθερες φωνές δεν φιμώνονται... απεναντίας ατσαλώνονται και γίνονται πιο βροντερές... Άλλωστε όλο αυτό υποδηλώνει και την απόγνωση στην οποία βρίσκονται... είναι τακτική ήττας και ενίσχυσης της πεποίθησης μας και του αγώνα μας για την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού...
"Μια τρικυμισμένη θάλασσα είναι η ελευθερία. Οι άτολμοι προτιμούν την ηρεμία του δεσποτισμού..." ~ Θ. Τζέφερσον

Tsakthan Daily - Η κοινωνική ιεραρχία των ιστολογίων - 11 Οκτωβρίου 2011

11 Οκτωβρίου 2011

Η κοινωνική ιεραρχία των ιστολογίων

Η ιστορία των ιστολογίων δείχνει πως η ιεράρχησή τους σχετίζεται με την «κοινωνική κατάταξή» τους, δηλαδή από την αναγνώρισή τους από τους χρήστες τόσο με τον αριθμό των επισκέψεων σε αυτά όσο και με τη συχνότητα των σχολίων που καταγράφονται. Σήμερα πια επικρατούν τα ειδησεογραφικά ιστολόγια όπως το Huffington Post που μετά την εξαγορά του από είναι περισσότερο ένας δικτυακός τόπος παρά ιστολόγιο. Εν πάσει περιπτώσει τα ιστολογία που προσφέρουν ειδήσεις και σχόλια για την πολιτική είναι τα πρώτα στην κοινωνική κατάταξη. Κατά μία άποψη το κύριο στοιχείο της εποχής είναι ότι τα ιστολόγια συν τω χρόνω χάνουν την υπονομευτικότητά τους όλο και περισσότερο με τη γενικευόμενη αποδοχή τους καθώς γίνονται δημοφιλή λόγω της ευκολίας πρόσβασης που έχει ο συγγραφέας στο κοινό και συμμετέχει σε συχνές ανταλλαγές γνωμών.

O Lovink αναπτύσσει μια «γενική θεωρία περί ιστολογίων» (‘general theory of blogging’). Δεν εστιάζει στη δυναμική μεταξύ των ιστολόγων (bloggers) και των κυρίαρχων ΜΜΕ αλλά προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τους τρόπους με τους οποίους τα ιστολόγια αντανακλούν μια «μηδενιστική παρόρμηση» με την διαδικασία αποφόρτισης των καθιερωμένων νοηματοδοτικών δομών. Τα ιστολόγια επιφέρουν την παρακμή των παραδοσιακών ΜΜΕ (κυρίως των οπτικοακουστικών) και ωθούνται από μια δυναμική του πλήθους που το απασχολεί κυρίως η κοινωνική κατάταξη. Στο κατώτατο σκαλί της νέας διαδικτυακής ιεραρχίας είναι εκείνα τα ιστολόγια και δικτυακοί τόποι που δεν έχουν κανένα εισερχόμενα σχόλια και δεν δέχονται ανατροφοδότηση. Κατά τον συγγραφέα, η διαδικτυακή κουλτούρα υφίσταται σημαντικές μεταβολές και κυρίως τη «σιωπηρή παγκοσμιοποίηση» καθώς η Δύση δεν φαίνεται πια να είναι η κύρια πηγή διαμόρφωσης της παγκόσμιας κουλτούρας των ΜΜΕ με την ανάδυση μεγάλων δυνάμεων στο διαδίκτυο όπως είναι η Κίνα και η Ινδία.

Συνεχίζεται…..

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr/

http://tsakthan.blogspot.com/

http://tsakthan.wordpress.com/

http://antiracistes.wordpress.com/

http://homoecologicus.wordpress.com/

http://leftypedia.wordpress.com/

http://greekunions.wordpress.com/

http://femininmasculin.wordpress.com/

http://ilioupoli.wordpress.com/

http://homopolitics.wordpress.com/

http://politicalperson.wordpress.com/

http://cantpaydontpay.wordpress.com/

http://pringkipessa.wordpress.com/

http://redferryman.wordpress.com/

http://adotoe.wordpress.com/

http://easpemporiki.wordpress.com/

http://www.easp.gr/



H ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«Ποτέ δεν δήλωσα ότι διαθέτω λίστα με φοροφυγάδες ή ότι την έστειλα στο Μαξίμου». Δημήτρης Κουσελάς, πρώην Πρόεδρος της ΟΤΟΕ, πρώην Υφυπουργός Οικονομικών και σε λίγο πρώην Βουλευτής ΠΑΣΟΚ. http://www.newscode.gr/politikh/story/56221/ta-mazeyei-o-koyselas-gia-toys-megaloofeiletes



ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ίδρυμα Σάκη Καράγιωργα (2011) ΧΩΡΟΣ, ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΣΤΗ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ, Μετάφραση – Επιμέλεια – Εισαγωγή:

Ηλίας Γεωργαντάς, Θανάσης Γκιούρας Αθήνα: Εκδ. Σαββάλα Σχήμα: 17Χ24, σελ.: 640, τιμή: 29,70€



Καθώς στην τοπογραφία της νεωτερικότητας η εξουσία αναδιατάσσεται με ιστορικά συγκεκριμένους τρόπους, η έρευνα του σύγχρονου χώρου αποδεικνύεται μια από τις καλύτερες αφετηρίες για την εξέταση των εξουσιαστικών σχέσεων. Στο πλαίσιο αυτό η συγκρότηση της σύγχρονης πόλης πραγματοποιείται μέσα από ρητά οικονομικούς και εξουσιαστικούς όρους. Στην πόλη λοιπόν χωροθετούνται οι παραγωγικές δραστηριότητες και το σύνολο σχεδόν των κοινωνικών αντιθέσεων.

Στον τόμο ανθολογούνται σχετικά κείμενα κλασικών στοχαστών που έχουν επηρεάσει τη σύγχρονη κοινωνική σκέψη. Για πρώτη φορά σε ελληνική μετάφραση περιλαμβάνονται κείμενα των Άνταμ Σμιθ, Χάινριχ φον Τύνεν, Άλφρεντ Βέμπερ, Ιμάνουελ Καντ, Γκούσταβ Σμόλερ, Καρλ Μπύχερ, Γκεοργκ Ζίμελ, Βέρνερ Ζόμπαρτ, Βάλτερ Μπένγιαμιν, Ερνστ Μπλοχ καθώς και της Κοινωνιολογικής Σχολής του Σικάγου. Η εισαγωγή των καθηγητών Ηλία Γεωργαντά και Θανάση Γκιούρα από το Ίδρυμα Σάκη Καράγιωργα καθώς και προσεγμένος σχολιασμός των κειμένων προσφέρουν στον αναγνώστη μια κλασική όσο και χρήσιμη έκδοση.

ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ

􀂾 Σε όλους τους κοινωνιολόγους των πόλεων, τους γεωγράφους και τους πολεοδόμους.

􀂾 Σε όλους τους κοινωνικούς επιστήμονες που ασχολούνται με το εξουσιαστικό φαινόμενο.

􀂾 Σε αναγνώστες που ασχολούνται με την πολιτική θεωρία και τη φιλοσοφία.

􀂾 Σε σπουδαστές πολιτικής επιστήμης, κοινωνιολογίας, φιλοσοφίας.

􀂾 Σε όλους τους απασχολούμενους επιστημονικά ή και πρακτικά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

The Glory of Love (1936/1951)



http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=7fZjb5u0EVU

Στίχοι: Billy Hill

Μουσική: Benny Goodman

Ερμηνεία: Dean Martin (1966)







You've got to give a little,take a little.

And let your poor heart to break a little.

That's the story of.

That's the glory of love.

You've got to laugh a little,cry a little.

Until the clouds roll by a little.

That's the story of.

That's the glory of love.



As long,as there's the two of us.

We,ve got the world and all it's charms.

And when the world is through with us.

We've got each others arms



You've got to win a little,lose a little.

And always have to blues a little.

That's the story of.

That's the glory of love.



Chrous:

As long,as there's the two of us.

We,ve got the world and all it's charms.

And when the world is through with us.



We've got each others arms







You've got to win a little,lose a little.

And always have to blues a little.

That's the story of.

That's the glory of love



ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Αποδράσεις και υπεκφυγές

του ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΕΡΣΑΝΙΔΗ

http://kersanidis.wordpress.com/2011/10/09/%c2%ab%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%b1%ce%bd%cf%85%cf%87%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%b9%c2%bb/

Δεν είναι η πρώτη –ούτε η τελευταία ελπίζω- φορά που υποκλίνομαι μπροστά στη μεγαλοφυΐα ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής μας. Ενός νευρωτικού, περίπου απροσάρμοστου, ασχημούλη, διοπτροφόρου και κοντού εβραίου που όλα αυτά τα κάνει υψηλού επιπέδου τέχνη. Ενός οραματιστή που η κάθε ταινία του αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, ψυχανάλυση του ιδίου αλλά και όλων ημών που λατρεύουμε τη δουλειά του.

Ο Γούντι Άλεν, με μία μανιώδη παραγωγικότητα που μεταφράζεται σε μία ταινία το χρόνο, έρχεται φέτος με τα «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» (Midnight in Paris) για να μας ενθουσιάσει και να μας επιβεβαιώσει το ανεξάντλητο της έμπνευσής του. Έχοντας στον πυρήνα πάντα την ίδια προβληματική, θέτοντας τα ίδια υπαρξιακά ερωτήματα, αναζητώντας διαρκώς διεξόδους στην καθημερινή μας νεύρωση, ο Άλεν διαθέτει τη μοναδική ικανότητα η κάθε ταινία του να είναι εντελώς διαφορετική από τις άλλες, αλλά και τόσο όμοια!

Εδώ, λοιπόν, σκηνοθετεί μια ρομαντική κομεντί. Ζευγάρι στα πρόθυρα του γάμου, ο Τζιλ, σεναριογράφος στο Χόλυγουντ που το όνειρό του είναι να γίνει κανονικός συγγραφέας, και η Ινέζ, κόρη πλούσιου και ρεπουμπλικάνου πατέρα, αντιμετωπίζει προβλήματα. Το ζεύγος με τους γονείς της κοπέλας βρίσκονται στο Παρίσι όπου ο Τζιλ γοητευμένος από την πόλη και με μία εμμονή στην εποχή της δεκαετίας του 1920, εκφράζει την επιθυμία του στην Ινέζ να ζήσουν εκεί. Η τελευταία όχι μόνο δε συμφωνεί αλλά ως φαίνεται έχει εντελώς διαφορετικά σχέδια για τη ζωή τους αλλά και για τη συγγραφική καριέρα του μέλλοντα συζύγου της. Κι αυτός αρχίζει να νιώθει εγκλωβισμένος, η ζωή και η καριέρα του είναι σε αδιέξοδο, προσπαθεί να αποδράσει. Ο Τζιλ διανύει μια περίοδο νεύρωσης, άγχους, αισθηματικού και πνευματικού αδιεξόδου. Αρχίζει να κάνει μοναχικές βόλτες τη νύχτα στο Παρίσι, ενώ η Ινέζ προτιμά να διασκεδάζει με την παρέα της. Κι τότε παρεμβαίνει ο ευφυής Γούντι Άλεν για να βοηθήσει τον ήρωά του να ξεφύγει… δια της υπεκφυγής. Σε έναν από τους μεταμεσονύχτιους περιπάτους του ο Τζιλ προσκαλείται από κάποιους αγνώστους να επιβιβαστεί σε ένα αυτοκίνητο. Και εκεί διαπιστώνει πως οι άγνωστοι δεν είναι τόσο άγνωστοι. Ο άνθρωπος που τον προσκάλεσε είναι ο ο Σκοτ Φιτζέραλντ, οι φίλοι του είναι όλη η αφρόκρεμα της τέχνης που έζησε στο Παρίσι τη δεκαετία του 1920. Έτσι ο φρικαρισμένος αμερικανός βρίσκεται πρόσωπο με πρόσω και συνομιλεί μαζί τους, με το Σαλβαντόρ Νταλί, τον Πάμπλο Πικάσο, τη Γερτρούδη Στάιν, το Λουί Μπουνιουέλ, το Ζαν Κοκτό, τον Τολούζ Λοτρέκ, τον Έρνεστ Χεμινγουέι κ.α. Έτσι κάθε μέρα ο Τζιλ πηγαίνει στο ραντεβού και συναναστρέφεται με την καλλιτεχνική ελίτ της εποχής, αποφασίζει να δώσει το μυθιστόρημα που γράφει στη Γερτρούδη Στάιν για να του πει τη γνώμη της, ενώ αρχίζει να νιώθει γοητευμένος με την Αντριάνα, ερωμένη του Νταλί που μόλις έχουν χωρίσει. Κι όταν η Αντριάνα του λέει πως δεν της αρέσει η εποχή που ζει αλλά θα προτιμούσε να ζει στην Μπελ Επόκ, ο Τζιλ αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως οι άνθρωποι έχουν την τάση να εξιδανικεύουν το παρελθόν αδικώντας το παρόν που μπορεί να είναι εξίσου συναρπαστικό. Μέσα από αυτό το φανταστικό ταξίδι στο παρελθόν ο επίδοξος συγγραφέας αρχίζει να βρίσκει την προσωπική του διέξοδο. Ανακαλύπτει τον εαυτό του και φέρνει στο φως τις πραγματικές του ανάγκες, παίρνοντας τη μεγάλη απόφαση: να ζήσει στο Παρίσι διαλύοντας τον αρραβώνα του.

Ο Γούντι Άλεν κάνει μια ταινία μαγική. Βασισμένος σε μία θαυμάσια ιδέα, αποτίνει φόρο τιμής στην πόλη του φωτός και ιδιαίτερα στους καλλιτέχνες που αγαπά και που έζησαν εκεί στη δεκαετία του 1920. Με σαρκαστικό, υποδόριο και εγκεφαλικό χιούμορ, με αεράτη σκηνοθεσία, κυριολεκτικά απογειωτική, με ματιά νοσταλγική αλλά όχι παρελθοντολάγνα οδηγεί τον ήρωά του σε μία εσωτερική καταβύθιση μέσα από την οποία βγαίνει δυνατός και κατασταλαγμένος. Τα «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» είναι μια ταινία – οδηγός για το πώς αντιμετωπίζουμε τα αδιέξοδα στη ζωή, ή εάν προτιμάτε, ένα παράδειγμα επιτυχημένης ψυχανάλυσης!



ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Το κούρεμα





Μια μέρα ένας ανθοπώλης πήγε να κουρευτεί στον κουρέα της γειτονιάς του. Μετά το κούρεμα ρώτησε πόσο οφείλει, και ο κουρέας του είπε:



- Δεν θέλω χρήματα από εσένα σήμερα, είναι προσφορά ...

του καταστήματος.



Ο ανθοπώλης... έφυγε ευχαριστημένος.



Όταν ο κουρέας πήγε την άλλη μέρα το πρωί να ανοίξει το μαγαζί του, βρήκε στην πόρτα του ένα σωρό τριαντάφυλλα και μια ευχαριστήρια κάρτα. Αργότερα, έρχεται ένας μανάβης για κούρεμα, κι όταν ρώτησε πόσο κάνει, ο κουρέας του είπε:



- Δεν θέλω χρήματα από εσένα σήμερα, είναι προσφορά του καταστήματος.



Ο μανάβης έφυγε ευχαριστημένος.



Όταν ο κουρέας πήγε να ανοίξει το μαγαζί του την άλλη μέρα το πρωί, βρήκε στην πόρτα του ένα τελάρο με φρούτα να τον περιμένει.



Κάποια μέρα ήρθε ένας ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ για κούρεμα. Όταν ρώτησε τι οφείλει, ο κουρέας του είπε:



- Δεν θέλω χρήματα από εσένα σήμερα, είναι προσφορά του καταστήματος.



Ο βουλευτής έφυγε ευχαριστημένος.



Όταν ο κουρέας πήγε την άλλη μέρα να ανοίξει το μαγαζί του βρήκε στην πόρτα του ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΓΙΑ ΚΟΥΡΕΜΑ!!!

Tsakthan Daily - Καλώς ήλθατε στη χώρα του Web 2.0 - 10 Οκτωβρίου 2011

10 Οκτωβρίου 2011

Καλώς ήλθατε στη χώρα του Web 2.0

Κάθε πρωί μαζί με τον πρωινό καφέ, κατά τις εφτά παρά κάτι, ρίχνω μια ματιά στο smartphone για τα πρώτα μηνύματα του gmail, τις τελευταίες αναρτήσεις των φίλων μου στο facebook και μπαίνω στο www.apergia.gr για να δω πώς θα κατέβω στη δουλειά μου στο κέντρο. Θα περπατήσω και τα 11 χιλιόμετρα, τα μισά αν απεργεί το μετρό, ή θα πάω 1-2 χιλιόμετρα πίσω προς την Αργυρούπολη για να πάρω το Α4 που είναι το μόνο «μπλε» λεωφορείο που πηγαίνει στο κέντρο. Περπατώντας ακούω Μελωδία ή Στο Κόκκινο από το κινητό ή μουσική από το mp3 του. Μέχρι να ξαναγυρίσω σπίτι το βράδυ το μάτι μου έχει κατακλυστεί από εικόνες, φωτογραφίες, βιντεοκλίπ, σχόλια στις δικές μου αναρτήσεις στα ιστολόγια που με ευκολία έχω δημιουργήσει με τουλάχιστον πέντε κλικ, χώρια τα εκατοντάδες μηνύματα (επαγγελματικά, επιστημονικά, πολιτικά, κινηματικά, φιλικά κ.ά) μέσω e-mail. Κυρίες και κύριοι, αντιλαμβάνομαι ότι κάπως έτσι ζείτε κι εσείς την καθημερινότητά σας ή κάνω λάθος; ΟΚ, θα μού πείτε ότι υπάρχει και η οικογενειακή και η προσωπική ζωή. Συμφωνώ, όμως, κι αυτή δεν έχει «αποικιοποιηθεί» από την ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση; Για σκεφτείτε το! Ζούμε στην εποχή του Web 2.0.

Η διαφορά μεταξύ Web 1.0 και Web 2.0 έγκειται στο θέμα της δυνατότητας «δημιουργίας περιεχομένου» από τους χρήστες του διαδικτύου. Στην περίοδο του Web 2.0 κυρίαρχο στοιχείο ήταν «η κατανάλωση πληροφορίας» ενώ στην περίοδο του Web 2.0, την οποία διανύουμε μέχρι νεωτέρας, κυρίαρχο είναι το στοιχείο της «διαδραστικότητας», το οποίο ήδη ενυπήρχε στην προηγούμενη περίοδο με τη μορφή των ηλεκτρονικών αιθουσών συζητήσεων (chatrooms, φόρουμ κ.α.) και των ηλεκτρονικών λιστών αλληλογραφίας (mailing lists κ.α.). Όμως, τώρα είναι κυρίαρχη μορφή. Οι συζητήσεις τώρα πια κατακλύζουν τα ιστολόγια όπου οι χρήστες μπορούν να έχουν άμεση πρόσβαση στο σχολιασμό, να θέτουν θέματα προς συζήτηση, ο δε blogger να ανταπαντά και πάει λέγοντας. Στην ίδια λογική κινούνται και τα υπόλοιπα social media (facebook, twitter, linkedin, myspace κλπ) καθώς και η πλατφόρμα των wikis (Wikipedia κ.ά) που τους διαμορφώνεται συλλογικά.

Η διαδραστικότητα και οι διαφορές των δύο περιόδων μπορούν να αποτυπωθούν σε δύο στήλες, με ορισμένες ενδεικτικές λειτουργίες και θεματικές:

Θεματική ή λειτουργία Web 1.0 Web 2.0

Διαφημίσεις Doubleclick GoogleAdSense

Φωτογραφία Ofoto Flickr

Ανταλλαγή αρχείων Akanai Bit Torrent

Μουσική Mp3.com Napster

Γνώσεις Britannica online Wikipedia

Προσωπική έκφραση Προσωπικοί δικτυακοί τόποι (sites) Ιστολόγια (Blogging)

Περιεχόμενο Συστήματα διαχείρισης περιεχομένου Συλλογική διαμόρφωση περιεχομένου (Wikis)

Ταξινόμηση αρχείων Directories (taxonomy) Tagging (folksonomy)

Stickiness (αγώνας για να μένει ο χρήστης πολλή ώρα στο site και να το ξαναεπισκέπτεται) Syndication (Μέσω webfeed τμήμα ενός site καθίσταται διαθέσιμο σε άλλα sites ή μεμονωμένους χρήστες.)

Η έμφαση στη συλλογικότητα και τη συνεργασία στη διαδικασία διαμόρφωσης των νέων διαδικτυακών τόπων, θεσμών και εργαλείων οδήγησε ορισμένους να κάνουν λόγο για ένα ψηφιακό «νέο σοσιαλισμό». Αυτός ο σοσιαλισμός θα διαφέρει ουσιωδώς από τον «σοσιαλισμό των παππούδων». Αντί της παραδοσιακής σοσιαλιστικής επικέντρωσης στο κράτος θα εστιάζεται στην αποκέντρωση με βάση το διαδίκτυο. Οι οντότητες που δημιουργούνται στο διαδίκτυο θα είναι κοινότητες χρηστών που θα εργάζονται χωρίς κίνητρο κέρδους και θα προσφέρουν υπηρεσίες δωρεάν σπάζοντας την αγοραία λογική αλλά και την κρατιστική. Αυτή, όμως, η ιδέα γρήγορα έχασε την λάμψη της καθώς με τις «αθώες» πρακτικές της διαφήμισης κέρδισε γρήγορα έδαφος η εμπορευματοποίηση του Web 2.0 με χαρακτηριστκό παράδειγμα το Facebook. Το 1999 άρχισε να δέχεται διαφημίσεις και επέτρεψε να μετατραπεί σε δεξαμενή έρευνας αγοράς για τις εταιρείες. Η διαδικασία της έκφρασης ικανοποίησης μιας καταχώρισης (γνώμης, άρθρου, φωτογραφίας, τραγουδιού κλπ) μέσω του εργαλείου “Like” έγινε αμέσως μια διαδικασία ανατροφοδότησης (feedback) για τις εταιρείες που δοκιμάζουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους χωρίς αυτό να καταγράφεται ως διαφήμιση.

Αναμφίβολα, το blogging είναι σήμερα το πιο αναγνωρίσιμο φαινόμενο στο Web 2.0. Ως blog ορίζεται «μια συχνά ενημερωνόμενη διαδικτυακή δημοσίευση με χρονολογική σειρά, ένα ημερολόγιο προσωπικών σκέψεων και διαδικτυακών συνδέσμων, ένα μίγμα σχολίων σχετικά με όσα συμβαίνουν στο διαδίκτυο και στον έξω κόσμο.» Το ιστολόγιο επιτρέπει την εύκολη δημιουργία ιστοσελίδων. Τα κείμενα και οι φωτογραφίες αποθηκεύονται σε ένα online πρότυπο (template) εντός του προγράμματος διαδικτυακής πλοήγησης (browser) και στη συνέχεια υποβάλλονται προς ανάρτηση και αναζήτηση. Συχνά επιτρέπεται στον διαχειριστή του blog να προσκαλεί και να προσθέτει κι άλλους συγγραφείς των οποίων οι άδειες και η πρόσβαση είναι εύκολα διαχειρίσιμες.

Συνεχίζεται…..

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr

http://tsakthan.blogspot.com

http://tsakthan.wordpress.com

http://antiracistes.wordpress.com

http://homoecologicus.wordpress.com

http://leftypedia.wordpress.com

http://greekunions.wordpress.com

http://femininmasculin.wordpress.com

http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://redferryman.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr



H ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«Αυτή η πολιτική δεν είναι ΠΑΣΟΚ». Γ. Παναγόπουλος, πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 9/10/2011

«Ανεξέλεγκτη μείωση μισθών: ένας επικίνδυνος δρόμος». Λ. Κατσέλη. Τέως Υπουργός Εργασίας. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 9/10/2011



ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Κώστας Μπέης (2011) Η Ελλάδα που αγάπησα η Ελλάδα της χρεοκοπίας. Πού βρισκόµαστε; Πού πάµε; Τι προοπτικές έχουµε; Αθήνα: Εκδ΄Λιβάνη – Νέα Σύνορα

σελ. 448, τιμή 14,85 ευρώ



Πού βρισκόµαστε; Πού πάµε; Τι προοπτικές έχουµε;

Αναφορικά µ’ αυτά τα κρίσιµα ερωτήµατα, την πειστική απάντηση έχουµε από το ακόλουθο σχόλιο της πιο έγκυρης γερµανικής εφηµερίδας, της Frankfurter Allgemeine: «Σε πολύ υψηλότερο βαθµό από ό,τι συνηθίζεται και είναι αναγκαίο για ένα µέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να παραδώσει την ανεξαρτησία του κράτους».

Γίνεται φανερό ότι η Ελλάδα εφεξής µόνον κατ’ όνοµα υπάρχει ως αυτοτελές (και πολύ περισσότερο ως τάχα «ανεξάρτητο») ευρωπαϊκό κράτος.

Η χώρα µας και ο λαός της τελούν υπό ξένη οικονοµική, δηµοσιονοµική και ελεγκτική κατοχή.

Όσα καταγράφονται στο βιβλίο απευθύνονται σε όλα τα νέα παιδιά, µε την προσδοκία ότι εκείνα, κάποτε, θα ευαισθητοποιηθούν, αναφορικά µε τις δικές τους µελλοντικές ευθύνες, καθώς και µε την ευχή και την προσδοκία µιας δικής τους ειρηνικής επανάστασης, που θα έχει, ως πρωταρχικό στόχο, την καλλιέργεια του ανεπιτήδευτου αυτοσεβασµού.

Αν η νέα γενιά καταφέρει αυτόν το στόχο, τότε θα υπάρξει ελπίδα µιας νέας ανάστασης του άλλοτε αγωνιστικού και δηµιουργικού ελληνικού έθνους.



ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Κλάψτε μάτια μου απόψε



http://www.youtube.com/watch?v=2okvJTjN5sk



Στίχοι: Σταύρος Τζουανάκος

Μουσική: Σταύρος Τζουανάκος

Πρώτη εκτέλεση: Σταύρος Τζουανάκος





Έτος σύνθεσης: 1950

Τραγούδι του Σταύρου Τζουανάκου, πιθανόν φτιαγμένο στην Αμερική μετά την οριστική εγκατάσταση του συνθέτη, ηχογραφήθηκε στο τέλος της δεκαετίας του '50. Η μελωδία του κινείται στον τρόπο Χιτζάζ



Κλάψτε μάτια μου απόψε κλάψτε μια καταστροφή

ότι αγάπησα σ' αυτό το κόσμο το 'χασα για μια στιγμή



Κλάψτε μάτια, μάτια μου απόψε, κλάψτε αχ, μια καταστροφή

Ξέσπασε μια καταιγίδα μέσ' στην έρμη μου ψυχή

Χάλασε και συνεπήρε μια ολόκληρη ζωή



Κλάψτε μάτια, μάτια μου απόψε, κλάψτε αχ, μια καταστροφή

Στο παλάτι της ψυχής μου όλα έχουν γκρεμιστεί

και απόψε είν' η καρδιά μου απ' αγάπη ορφανή





ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

GEORGE HARRISON: LIVING IN THE MATERIAL WORLD

Ντοκιμαντέρ
2011
Έγχρ.
Διάρκεια: 208'

Αμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε

Ένα μαραθώνιο κινηματογραφικό πορτρέτο του πρώην «Σκαθαριού», το οποίο αφηγείται με κάθε λεπτομέρεια την πολυτάραχη ζωή του: τα παιδικά χρόνια, η περίοδος των Beatles, η σόλο καριέρα, η ανάμειξή του με το ινδουισμό, η ιστορική φιλανθρωπική συναυλία του για το Μπαγκλαντές, τα ατελείωτα τζαμαρίσματα με τους βιρτουόζους φίλους, η χρηματοδότηση των Μόντι Πάιθον, το άγριο μαχαίρωμά του στο ίδιο του το σπίτι και η άνιση μάχη του με το καρκίνο.

Η κριτική του "α" από τον Γιάγκο Αντίοχο



ΜΕ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ, Ο ΜΑΡΤΙΝ ΣΚΟΡΣΕΖΕ ΑΠΟΤΙΝΕΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΑΝΤΙ-ΣΤΑΡ ΜΟΥΣΙΚΟ. Η ΗΔΟΝΟΒΛΕΠΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΡΟΚΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΔΕΝ ΣΕΡΒΙΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ ΣΤΟ ΠΙΑΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΤΟΝ ΡΟΚ ΜΥΘΟ. ΑΦΗΝΕΙ ΤΟΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΧΩΡΟ ΣΤΟΝ ΘΕΑΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΜΑΚΡΟ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ "ΣΚΑΘΑΡΙ", ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΛΕΟΝ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΕΣ ΦΙΓΟΥΡΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΟΚ.



ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Αναγνώριση





Πέθανε ο Μπους και πήγε στις πύλες του Παραδείσου, όπου συναντήθηκε με τον

Αϊνστάιν και τον Πικάσο (που είχαν βγει με πενθήμερη άδεια). Συστήνονται στον

Αγιο Πέτρο και αυτός τους λέει:

- Πως ξέρω εγώ ποιοι είσαστε πράγματι. Θέλω αποδείξεις.

Ο Αϊνστάιν πιάνει χαρτί και μολύβι και αρχίζει με τη θεωρία της σχετικότητας.

- Εντάξει εσύ είσαι του λέει, πέρνα μέσα στον Παράδεισο.

Ο Πικάσσο πιάνει και αυτός το μολύβι και ζωγραφίζει κάτι γυναικεία γυμνά με το

χαρακτηριστικό του στυλ (βυζιά στα νεφρά) που βγήκε το μάτι του Αγιου Πέτρου.

- Πέρνα και συ μέσα, ο Πικάσο είσαι.

Μετά γυρνώντας προς τον Μπους του λέει: ΄

- Εσύ πως θα μου αποδείξεις όμως ότι είσαι ο Μπους; Ο Πικάσο και ο Αϊνστάιν μου

το απέδειξαν.

Τότε ο Μπους τον κοιτάζει γεμάτος απορία και του λέει:

- Μα ποιοί είναι αυτοί;

Και ο Αγιος Πέτρος.

- Μπες μέσα, εσύ είσαι