"Έφυγε" ο Λυκούργος Καλλέργης

Πλήρης ημερών, σε ηλικία 98 ετών, άφησε σήμερα την τελευταία του πνοή ο ηθοποιός Λυκούργος Καλλέργης, ο οποίος το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στην εντατική του νοσοκομείου «Γ. Γεννηματάς». Η κηδεία του ηθοποιού θα γίνει το απόγευμα της Τρίτης 30 Αυγούστου, από το Α΄Νεκροταφείο, δημοσία δαπάνη.

Ο Λυκούργος Καλλέργης, επί εξήντα χρόνια, έπαιξε πάνω από 500 ρόλους, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στο ραδιόφωνο. Πέρασε στη σκηνοθεσία, δίδαξε νέους ηθοποιούς σε δραματικές σχολές, μετέφρασε θεατρικά έργα, δραστηριοποιήθηκε στο συνδικαλισμό, διετέλεσε βουλευτής του ΚΚΕ το 1977.

Καταγόταν από οικογένεια Κρητικών οπλαρχηγών και ήταν γιος του πρωτοπόρου σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη, πρωτεργάτη της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα. Γεννήθηκε το 1914, στον Μυλοπόταμο Ρεθύμνου. Τέλειωσε τη μέση εκπαίδευση στην Αθήνα -όπου και ήρθε στα δέκα του χρόνια- και έκανε θεατρικές σπουδές στη δραματική σχολή της Λαϊκής Σκηνής του Κάρολου Κουν.

«Βασικά στο ξεκίνημα μου, με επηρέασε μεταξύ άλλων και η κρητική λογοτεχνία. Από τα πρώτα βιβλία που διάβασα στην Κρήτη στην παιδική μου ηλικία ήταν ο «Ερωτόκριτος» και η «Ερωφίλη». Ένιωσα έναν κόσμο ολόκληρο να ζωντανεύει και αυτό με συντάραξε», είχε πει σε συνέντευξή του.

Ίσως δεν ήταν τυχαίο ότι ο πρώτος του ρόλος στο θέατρο ήταν ο Πανάρετος στην «Ερωφίλη» του Χορτάτζη, που έπαιξε με τη «Λαϊκή Σκηνή» του Κάρολου Κουν το 1934.

Είχε επίσης αναφέρει ότι στα νεανικά του χρόνια, τον είχε συγκλονίσει η ανάγνωση των έργων του Ντοστογιέφσκι και αργότερα στο θέατρο ο Τσέχωφ, του οποίου έπαιξε και μετέφρασε τα περισσότερα θεατρικά έργα.

Στην πολύχρονη διαδρομή του στην ελληνική θεατρική σκηνή, ερμήνευσε ρόλους στην ελληνική και ξένη δραματουργία: αρχαία τραγωδία, Σαίξπηρ, Στρίντμπεργκ, Πιραντέλο, Γκόγκολ, Ο' Νηλ κ.α.

Κορυφαία στιγμή της καριέρας του ο ίδιος θεωρούσε τον «Τζων Γαβριήλ Μπόρκμαν» του Ίψεν, την «Ερωφίλη» του Χορτάτζη και την «Αντιγόνη» του Ανούιγ.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρωταγωνιστής του Θεάτρου Τέχνης (1942-1950), όπου έμελλε να γνωρίσει την πρώτη σύζυγό του, επίσης ηθοποιό, Μαρία Φωκά, η οποία βρέθηκε συγκατηγoρούμενη το 1952 στη δίκη Μπελογιάννη. Μαζί της απέκτησε μια κόρη, ενώ από τον δεύτερο γάμο του με την ηθοποιό Τζένη Κολάρου, έναν γιο.

Ο Λυκούργος Καλλέργης , πρωταγωνίστησε στη συνέχεια σε πολλούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου και επί 18 χρόνια στο Εθνικό Θέατρο, στη Δραματική Σχολή του οποίου και διετέλεσε καθηγητής. Συνεργάστηκε με όλα τα «ιερά τέρατα» της ελληνικής θεατρικής σκηνής: Μαρίκα Κοτοπούλη, Κατερίνα Ανδρεάδη, Αιμίλιο Βεάκη, Κατίνα Παξινού, Αλέξη Μινωτή κ.ά.

Εξίσου σημαντική ήταν η πορεία του στον ελληνικό κινηματογράφο που ξεκίνησε το 1949 με τον «Κόκκινο βράχο» του Γρηγόρη Γρηγορίου και τελείωσε το 2001 με τον «Αλέξανδρο και Αϊσέ» του Δημήτρη Κολλάτου.

Συμμετείχε επίσης στις τηλεοπτικές διασκευές του βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» (1975) και στους «Πανθέους» του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη (1977), παραγωγές που έγραψαν ιστορία στα τηλεοπτικά χρονικά.

Επίσης, υπήρξε πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος - Ακροάματος καθώς και Αντιπρόεδρος του Ταμείου Συντάξεως Ηθοποιών.

Το 2007, αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Συνέχεια στο http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=304908

"Έφυγε' ο Λεωνίδας Κύρκος

Σε ηλικία 87 ετών έφυγε από την ζωή το πρωί της Κυριακής ο Λεωνίδας Κύρκος από προβλήματα καρδιάς που αντιμετώπιζε. Η κηδεία θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με πληροφορίες την Τετάρτη στο Α' Νεκροταφείο.

Ο Λ. Κύρκος υπήρξε ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, γεννήθηκε το 1924 στο Ηράκλειο Κρήτης. Γιος του πρώην υπουργού και βουλευτή της ΕΔΑ Μιχαήλ Κύρκου.

Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, αλλά δεν τελείωσε εξαιτίας επανειλημμένων πολιτικών διώξεων.

Το 1943, πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στις γραμμές της σπουδάζουσας της ΕΠΟΝ και έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος.

Το 1946, φυλακίστηκε επί οκτάμηνο για την πολιτική του δράση. Το 1948, έγινε μέλος του ΚΚΕ και την ίδια χρονιά, ξαναφυλακίστηκε για την πολιτική του δράση και ένα χρόνο μετά καταδικάστηκε σε θάνατο. Παρέμεινε φυλακισμένος έως το 1953. Ύστερα από την αποφυλάκισή του αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος της Ελληνικής Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της.

Την περίοδο (1953-1966), εργάστηκε ως συντάκτης στην εφημερίδα «Η Αυγή», ενώ από το 1958 έως το 1961, διετέλεσε διευθυντής της.

Το 1961, έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Στις εκλογές του ίδιου χρόνου εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στο Ηράκλειο, με το συνδυασμό του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Μετώπου (ΠΑΜΕ).

Κατά την περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974), συνελήφθη και κρατήθηκε σε διάφορες φυλακές της χώρας. Το 1968 έπειτα από τη διάσπαση του ΚΚΕ τάχθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ Εσωτερικού και από το 1ο συνέδριο του κόμματος έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου.

Το 1974, στις πρώτες μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας εκλογές, εξελέγη βουλευτής Αθηνών, ως ηγετικό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (εσωτερικού), με το συνδυασμό «Ενωμένη Αριστερά» στην οποία συμμετείχε δια μέσου της ΕΔΑ καθώς το ΚΚΕ δεν αναγνώρισε την ύπαρξή διάσπασης του ενιαίου κόμματος.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΓΡΑΜΜΉ  ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΠΙΒΑΛΕΙ ΣΤΟ ΚΚΕ (ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ) ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΣΕ ΔΕΞΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΚΑΘΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ. Η ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ ΕΑΔΕ (ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ) ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΩΣΤΗ ΣΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΣΟ ΑΣΧΕΤΗ ΗΤΑΝ ΣΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΕΠΕΒΑΛΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 1974-1981. Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΕ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΟΠΩΣ Η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ Α.Σ.ΔΗ.Σ. ΠΟΥ ΑΠΕΤΡΕΠΕ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ. ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 1978 ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΥΡΚΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΓΕΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ (ΕΚΟΝ ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ)  ΓΙΑΤΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕ ΤΗΝ Β΄ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1977 ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΡΑΞΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΝΟΨΕΙ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 815 ΓΙΑ ΤΑ ΑΕΙ (ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ 1979).

Το 1981, εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής του ΚΚΕ (εσωτερικού) και επανεξελέγη το 1984, αλλά στις 18 Ιανουαρίου 1985, παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Κώστα Φιλίνη.


Τον Ιούνιο του 1986, έγινε γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (εσωτερικού), ενώ ένα χρόνο μετά, τον Απρίλιο του 1987, εξελέγη γενικός γραμματέας της «Ελληνικής Αριστεράς» (ΕΑΡ), η οποία δημιουργήθηκε από την πτέρυγα της "μετεξέλιξης" του ΚΚΕ (εσωτερικού) και ανένταχτους αριστερούς. Η πτέρυγα της "αναβάθμισης" του ΚΚΕ (εσωτερικού) συνέχισε την πορεία της κομμουνιστικής ανανέωσης με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (εσωτερικού)-Ανανατεωτική Αριστερά. Στις 7 Μαΐου 1987, παραιτήθηκε από βουλευτής και αντικαταστάθηκε από το υποψήφιο της ΕΑΡ, Αντώνιο Μπριλλάκη.

Στις 4 Ιουλίου 1989, ορίστηκε πρώτος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου διατηρώντας τη θέση αυτή και στην επόμενη Βουλή που προήλθε από τις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου του ιδίου χρόνου.

Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1989 έγινε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Συνασπισμού, ενώ στις 4 Σεπτεμβρίου ορίστηκε μέλος της διευρυμένης (128 μέλη) Πολιτικής Επιτροπής του.

Στις 23 Νοεμβρίου 1989, ορίστηκε μέλος της γραμματείας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Συνασπισμού.

Στις 25 Ιουνίου 1990, εξελέγη πρόεδρος της Ελληνικής Αριστεράς (ΕΑΡ) με 91 ψήφους υπέρ, 2 λευκά και 9 αποχές. Στις 7 Ιουλίου εξελέγη μέλος του νέου 17μελούς Εκτελεστικού Γραφείου της ΕΑΡ.

Στις 18 Μαρτίου 1991, αποχώρησε από την ηγεσία του Συνασπισμού ταυτόχρονα με τον Χαρίλαο Φλωράκη. Στις 30 Ιουνίου 1991, στην Α' Πανελλαδική Συνέλευση του Συνασπισμού, εξελέγη μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1991, η πρότασή του για πολιτική λύση του σκανδάλου Κοσκωτά απορρίφθηκε από την Κεντρική Επιτροπή της ΕΑΡ.

Τον Οκτώβριο του 1995, τιμήθηκε με το ειδικό βραβείο ελληνοτουρκικής φιλίας ''Ιπεκτσί''.

Το Φεβρουάριο του 2000, ήταν υποψήφιος για την προεδρία της Δημοκρατίας, μετά από πρόταση του Συνασπισμού, ενώ τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, ανέλαβε πρόεδρος της «Κίνησης Πολιτών για μια Ανοικτή Κοινωνία».

Είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Διετέλεσε μέλος του προεδρείου του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης, από το οποίο του απονεμήθηκε το «Χρυσό Μετάλλιο Κιουρί».

Τον Ιανουάριο του 2003, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος του απένειμε το παράσημο «Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικος».

Συγγραφικό Έργο: «Το αδιέξοδο βήμα του εθνικισμού»,εκδ. Θεμέλιο, 1994, «Ανατρεπτικά», εκδ. Προσκήνιο, 1995, «Στιγμές από την προσωπική μου διαδρομή», 2007, εκδ. ΕΣΤΙΑ, «Στιγμές ΙΙ»,εκδ. ΕΣΤΙΑ, 2008, «Εκ βαθέων», εκδ. Επίκεντρο, 2009, «Στιγμές ΙΙΙ», εκδ. ΕΣΤΙΑ, 2009.

Η αντιφατική πορεία του Λ. Κύρκου στην αριστερά δεν αναιρεί -όπως κάνουν πολλοί- τον αγωνιστικό του χαρακτήρα. Ανεξάρτητα από το αν διαφωνούσε κανείς μαζί του δε μπορεί να μην του αναγνωρίσει το πάθος με το οποίο αγωνιζόταν για την άποψή του, ιδίως σε συνθήκες δύσκολες όπως το 1994 όταν αντιτάχθηκαμε από κοινού στο εμπάργκο εναντίον των πολιτών της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας που είχε επιβάλει η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (με τη συναίνεση της ΝΔ, της Πολιτικής Άνοιξης του Α. Σαμαρά) και τα ΜΜΕ δημιουργώντας ένα ασφυκτικό πολιτικό πλαίσιο για όσους διαφωνούσαν. Πολλοί από όσους υποκριτικά θα τον "κλάψουν" την Τετάρτη πάνω από τον τάφο του στο Α' Νεκροταφείο, τότε απειλούσαν τον Λεωνίδο Κύρκο και όσους διαφωνούσαμε με πολιτικές και δικαστικές περιπέτειες. Ας το θυμούνται αυτό -ιδιαίτερα ο Ευάγγελος Βενιζέλος που τότε χειριζόταν επικοινωνιακά το θέμα- προτού γράψουν τους επικήδειους λόγους τους με το φανφαρίστικο στυλ που συνηθίζουν να χρησιμοποιούν.

Παραιτήθηκε ο Πρωθυπουργός...της Ιαπωνίας

http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4652204

Τον έκτο πρωθυπουργό της μέσα σε μία πενταετία αναζητά πλέον η Ιαπωνία, μετά την -προαναγγελθείσα ήδη από τον Ιούνιο- παραίτηση του Ναότο Καν, έπειτα και από τις επικρίσεις για τους χειρισμούς της καταστροφής του Μαρτίου.

Η παραίτηση του Καν ανοίγει το δρόμο για την κούρσα διαδοχής στο Δημοκρατικό Κόμμα, με ρευστές ακόμη τις εσωκομματικές δυναμικές.



Ο Καν ανακοίνωσε την παραίτησή του μετά την υπερψήφιση δύο νομοσχεδίων που αφορούν την αύξηση του ιαπωνικού δανεισμού και την προώθηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.



Κεντρικό ρόλο στην επιλογή του επόμενου ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος, και κατ' επέκταση του επόμενου πρωθυπουργού, θα παίξει ο ισχυρός άνδρας της παράταξης Ιτσίρο Οζάουα.



Ως ένας από τους βασικότερους υποψηφίους θεωρείται ο τέως υπουργός Εξωτερικών Σεΐτζι Μαεχάρα, εξαιρετικά δημοφιλής στους ψηφοφόρους, τον οποίον όμως δύσκολα θα στηρίξει ο Οζάουα. Ο υπουργός Εμπορίου Μπάνρι Καϊέντα υπέβαλε πρόσφατα την παραίτησή του για να θέσει υποψηφιότητα.



Δεν έχει ακόμη αποκλειστεί το ενδεχόμενο ο «στρατηγός» του Δημοκρατικού Κόμματος Οζάουα να στηρίξει τον υπουργό Οικονομικών Γιοσιχίκο Νόντα.



Όποιος και εάν αναλάβει την πρωθυπουργία, θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα βουνό προκλήσεων, με βασικότερες το ισχυρό γεν και το υψηλό χρέος, την ανοικοδόμηση από την καταστροφή που προκάλεσε το τσουνάμι, την πυρηνική κρίση και το σχεδιασμό νέας ενεργειακής πολιτικής.

Peter Mair, In Memoriam

Peter Mair, In Memoriam

Ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο πέθανε ο Πήτερ Μέιρ ένας από τους σημαντικότερους συγκριτικούς πολιτικούς κοινωνιολόγους των τελευταίων δεκαετιών. Γεννήθηκε στην πόλη Σλίγκο της Ιρλανδίας το 1951. Κατά τον Καθηγητή Νταίηβιντ Φαρέλ του University College του Δουβλίνου που ήταν μέντοράς του, ο Μέιρ «ήταν μια πολύ σημαντική προσωπικότητα στο διεθνή ακαδημαϊκό κόσμο (…) ήταν ένας από τους πραγματικά μεγάλους της Ευρωπαϊκής πολιτικής επιστήμης. » Στο πανεπιστήμιο αυτό σπούδασε Ιστορία και Πολιτική Επιστήμη και ανάμεσα στις δύο διάλεξε με πάθος τη δεύτερη.


Το 1987 έλαβε τον διδακτορικό τίτλο του από το ολλανδικό Πανεπιστήμιο Λέιντεν για τη διατριβή του The Changing Irish Party System, που σήμερα θεωρείται έργο αναφοράς για το επιστημονικό αντικείμενο. Σε αυτό το πανεπιστήμιο κατείχε την έδρα της συγκριτικής πολιτικής επιστήμης και εσχάτως ήταν επίτιμος καθηγητής συγκριτικής ευρωπαϊκής πολιτικής επιστήμης.


Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 διετέλεσε επίκουρος καθηγητής στα πανεπιστήμια Limerick (Ιρλανδία), Strathclyde (Γλασκόβη), Manchester και, από το 2005, στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο (Φλωρεντία) για μεταπτυχιακούς φοιτητές από όλη την Ευρώπη, όπου δίδασκε συγκριτική πολιτική στο τμήμα πολιτικών και κοινωνικών επιστημών. Εκεί, εκτός των άλλων, ως ερευνητής μελέτησε θέματα αντιπροσωπικής και άμεσης δημοκρατίας, πολιτικής απάθειας και λαϊκιστικών κομμάτων. Η ειδίκευσή του αφορούσε τη μελέτη των κομματικών συστημάτων, της εκπροσώπησης και των αλλαγών στο χαρακτήρα και τη λειτουργία της δημοκρατίας των αναπτυγμένων χωρών της Ευρώπης.


Βασική βιβλιογραφία του Πήτερ Μέιρ:






(2005) Gallagher M., Laver M., and Mair P., Representative Government in Modern Europe: Institutions, Parties, and Governments, McGraw-Hill, New York, 4th edition.


(2004) Mair P., Political Parties and Electoral Change: Party Responses to Electoral Markets, Müller WC, Plasser F (επιμ.), Sage, London.


(2002) Mair P. and Zielonka J (επιμ.). The Enlarged European Union: Diversity and Adaptation, Frank Cass, London.


(1997) Mair P., Party System Change: approaches and interpretations, Oxford University Press, Oxford.


(1995) Mair P., and R. Catz., “Changing Models of Party Organization and Party Democracy: the emergence of the cartel party”, Party Politics, Vol. 1, No. 1, σελ. 5-31 (1995).

(1990) Bartolini S., and Mair P., Identity, Competition, and Electoral Availability: the stabilisation of European electorates 1885-1985, Cambridge University Press, Cambridge

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Το Κόμμα καρτέλ, κατά τους Πήτερ Μέιρ και Ρίτσαρντ Κατζ

Η σταδιακή ανάδυση ενός νέου τύπου κόμματος-καρτέλ που διαδέχθηκε το πανσυλλεκτικό κόμμα εξελίσσεται μέσα στις συνθήκες:

• της κοινωνίας της αφθονίας

• έντασης των ρυθμών κοινωνικής κινητικότητας που οφείλεται στην ολοένα και μεγιστοποιούμενη εισβολή των μαζών στους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς

• της ανάπτυξης των παντός είδους ηλεκτρονικών μέσων μαζικής -και αμφίδρομης- επικοινωνίας (τηλεόραση, διαδίκτυο κλπ) που κατά βάση διαδίδουν έναν ομοιόμορφο πολιτιστικό κώδικα στο πλαίσιο μιας «παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας».



Το κόμμα καρτέλ εντείνει στο έπακρο τα χαρακτηριστικά του πανσυλλεκτικού κόμματος ενώ ταυτόχρονα υπονομεύει τις βασικές αξίες συγκρότησής του.

 Δεν είναι πλέον το κόμμα που ελέγχει το κράτος αλλά το κράτος που ελέγχει το κόμμα.

 Τα κυρίαρχα κόμματα της δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς έχουν εδώ και 3 δεκαετίες δοκιμαστεί ως «κυβερνητικά κόμματα».

 Τονίζεται ότι ακόμη και αν ένα κόμμα (π.χ. Εργατικό Κόμμα Βρετανίας, Νέα Δημοκρατία κ.ά.) μείνει για μεγάλα χρονικά διαστήματα εκτός κυβέρνησης δεν σημαίνει ότι του αρνείται η κυβέρνηση την πρόσβαση στα οφέλη του κράτους ούτε καν σε κάποιο μερίδιο πελατειακών διορισμών.

 Όταν αυτή η πρόσβαση (άμεση ή έμμεση) δεν υφίσταται, η ύπαρξη ομάδων πίεσης σε συνδυασμό με τη δράση της αντιπολίτευσης επιφέρει επιμέρους αλλαγές στην κυβερνητική πολιτική (π.χ. Ασφαλιστικό 2001, συνθήκες διεξαγωγής προεκλογικού διαλόγου).

 Τα ΜΜΕ φιλοξενούν απόψεις της αντιπολίτευσης –ειδικά μετά την καθιέρωση της ιδιωτικής τηλεόρασης οπότε ο συσχετισμός γέρνει ενίοτε σε βάρος της κυβέρνησης- με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται ο κομματικός τύπος στη διαμόρφωση «κοινής γνώμης»

 Κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων ως συνέπεια της συνταγματικής κατοχύρωσης του ρόλους τους στην πολιτική ζωή των σύγχρονων κοινωνιών, που συνεπάγεται υποβάθμιση του ρόλου του κομματικού μηχανισμού ως συλλογέα οικονομικών πόρων και ενίσχυσης της κομματικής δραστηριότητας.

 Έτσι το κόμμα-καρτέλ χαρακτηρίζεται από την αλληλοδιείσδυση κράτους και κόμματος και από διακομματική συμπαιγνία που προβλέπει την κατανομή των «κρατικών λαφύρων» με βάση συγκεκριμένα κριτήρια (π.χ. εκλογική δύναμη των κομμάτων).

 Η επικράτηση του κόμματος καρτέλ δεν σημαίνει αυτόματη εξαφάνιση των προγενέστερων τύπων κόμματος. Η έννοια του κομματικού τύπου είναι ένας Βεμπεριανός «ιδεότυπος» (προσδιορίζει τα οριακά χαρακτηριστικά που κυριαρχούν σε μια ολότητα. Τη διαφορά την κάνουν οι πολιτικοί στόχοι και η βάση του ανταγωνισμού των κομμάτων.

 Η κοινωνική μεταρρύθμιση (ή η αντίθεση σ’ αυτήν) ήταν το διακύβευμα της εποχής των κομμάτων μαζών που ανταγωνίζονταν στη βάση της αντιπροσωπευτικής ικανότητας

 Σ την εποχή των πανσυλλεκτικών κομμάτων ήταν η κοινωνική βελτίωση και όχι η κοινωνική μεταρρύθμιση ενώ τα κόμματα ανταγωνίζονταν στη βάση της αποτελεσματικότητας της πολιτικής τακτικής.

 Τέλος, στην εποχή του κόμματος καρτέλ, οι στόχοι της πολιτικής αναφέρονται στο «εγώ», η δε πολιτική έχει γίνει ένα τεχνοκρατικού χαρακτήρα επάγγελμα και ο ανταγωνισμός των κομμάτων αναπτύσσεται στη βάση της αξίωσης για αποτελεσματικότερη και αποδοτικότερη διαχείριση.



• «Διακομματική συμπαιγνία»: η επιβίωση του πολιτικού προσωπικού στα πλαίσια της κρατικής εξουσίας και η διαχειριστική λογική για την πολιτική παρέμβαση δημιουργούν διλήμματα στα κυρίαρχα κόμματα σχετικά με τον εκλογικό νόμο και το θεσμικό κανονιστικό πλαίσιο εντός του οποίου διεξάγονται οι εκλογικοί αγώνες.



Επιπτώσεις στην κομματική οργάνωση και στρατηγική:

• Μετατροπή του κόμματος σε «εταιρεία εντάσεως κεφαλαίου» αντί «εντάσεως εργασίας» (παραγκωνισμός μελών από τη συγκεντρωτική-επαγγελματική δραστηριότητα των κομματικών managers που μισθοδοτούνται μέσω κρατικής χρηματοδότησης ή αποσπώνται από οργανική θέση του δημόσιου τομέα και σε συνδυασμό με την προσφυγή σε ειδικά επιτελεία εταιριών της αγοράς διαφήμισης και ερευνών κοινής γνώμης).

• Τα μέλη έχουν περισσότερα δικαιώματα σε σχέση με τα μέλη των παλαιότερων τύπων κομμάτων, όμως αρχίζει και σβήνει η διάκριση μέλους και φίλου του κόμματος με την ολοένα και περισσότερη ενασχόληση των φίλων με ειδικές θεματικές ενότητες στο πλαίσιο του κόμματος.

• Η απεύθυνση μέσω των ΜΜΕ στον «ανώνυμο πολίτη» και, συνεπώς, η απόσπαση της ηγεσίας από τον κορμό της κομματικής οργάνωσης είναι φαινόμενα των οποίων ολοένα και αυξάνει η συχνότητα εμφάνισης στα κόμματα καρτέλ.

• Οι διαφημιστικές εκστρατείες στηρίζονται πολύ περισσότερο πλέον στη μορφή παρά στο περιεχόμενο ανταποκρινόμενες στις ανάγκες των (ηλεκτρονικών) ΜΜΕ.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.blog.com/ Ένα νέο μπλογκ ήρθε απόψε για τα...παλιά...

 Ένα νέο ιστολόγιο ήρθε απόψε όχι από παλιά αλλά για τα παλιά ξεκίνησα απόψε. "Ωχ" ακούω να αναφωνείτε μέσα σας. "Αυτός ο τύπος δεν έχει δουλιά να κάνει ανοίγει συνεχώς μπλογκ". Το Web.2 μας δίνει τη δυνατότητα να ανοίγουμε άπειρα τέτοια ιστολόγια και πρέπει να το αξιοποιούμε για να μοιράζουμε και να μοιραζόμαστε σκέψεις, απόψεις, συναισθήματα και μνήμες. Οι τελευταίες είναι το αντικείμενο του information war που διεξάγεται μέσα στα μυαλά μας. Έχουμε, λοιπόν, το καθήκον να τις διατηρούμε και να τις επεξεργαζόμαστε ανά πάσα στιγμή στο παρόν για να είμαστε σε θέση να σχεδιάζουμετις πράξεις μας και να προσπαθούμε να συνδιαμορφώσουμε το μέλλον. Το διαδίκτυο και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές μας διευκολύνουν σε τεράστιο βαθμό να αποθηκεύουμε τις μνήμες μας. Όμως, σύμφωνα με την ηλεκτρονική εκδοχή του νόμου του Μέρφι, ό,τι είναι να πάει στραβά θα πάει και μερικές φορές οι μνήμες θα χαθούν είτε γιατί η εταιρεία παροχής θα κλείσει είτε γιατί θα καεί ο σκληρός δίσκος (κι όχι αυτό του Μαιάμι) είτε...είτε. Έτσι, στο ιστολόγιο αυτό (http://tsakiris.blog.com/ ) συγκεντρώνω κείμενά μου που έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά της αριστεράς ή που δεν έχουν δημοσιευτεί πουθενά και πρέπει να τα αποθηκεύσουμε σε μια τράπεζα αριστερών δεδομένων προτού ο νόμος του Μέρφι επιβληθεί στις περιιπτώσεις αυτές.

Καλή ανάγνωση
http://tsakiris.blog.com/
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ- ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΚΕΙ του Ντάρκο Λουνγκούλοφ-ΤΡΙΤΗ 30/8/2011

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

l ΤΡΙΤΗ 30/8/2011 ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΚΕΙ (TAMO I OVDE)

του Ντάρκο Λουνγκούλοφ (ΣΕΡΒΙΑ/ΓΕΡΜΑΝΙΑ/ΗΠΑ, 2008, έγχρωμη, 85΄)

Ημιαυτοβιογραφική η πρώτη ταινία του Σέρβου Ντάρκο Λουνγκούλοφ. Ο τίτλος της αναφέρεται στη Νέα Υόρκη και το Βελιγράδι. Δύο αλληλένδετες ιστορίες για την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Ο Ρόμπερτ, ένας μεσήλικας Νεοϋορκέζος μουσικός, που μένει άστεγος και πάσχει από κατάθλιψη, δέχεται να ταξιδέψει ως τη Σερβία, με σκοπό να παντρευτεί επί πληρωμή μια ντόπια, εξασφαλίζοντάς της ελεύθερη είσοδο στη χώρα του. Την ίδια στιγμή, ο Μπράνκο, ένας νεαρός Σέρβος μετανάστης, προσπαθεί να φέρει το κορίτσι του από τη Σερβία στις ΗΠΑ.

 

 

8.30 μ.μ ΚΑΙ 10.30 μ.μ

ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ «ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ»

(Λεωφ. Ειρήνης 50, Πλατεία Εθνικής Αντίστασης, Άνω Ηλιούπολη,

τηλ. 210 9919818, 210 9941199, 210 9914732,

ιστοσελίδα:WWW. klh.gr, e-mail:cineclubilioupolis@gmail.com)

ΑΥΓΗ: Μετά τον "αισυμνήτη", ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ! Τι θα ακολουθήσει;

Οι αδιανόητες πράξεις της Αυγουστιάτικης ΑΥΓΗΣ δεν έχουν τελειωμό. Μετά το απίστευτο για αριστερή εφημερίδα άρθρο για τον αισυμνήτη (http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=633405) , τώρα ήρθε να μας ψυχοπλακώσει η «ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ» της πολιτικής ομάδας «ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ για μια Ανοιχτή Κοινωνία» του πρώην προέδρου του ΣΕΒ Θ. Παπαλεξόπουλου που απαιτεί από την πανεπιστημιακή κοινότητα να ξανασκεφτεί το θέμα και να σταματήσει την κινητοποίηση εναντίον του νομοσχεδίου της υπουργού Παιδείας κ. Α. Διαμαντοπούλου (Τρίτη, 23/8/2011, σελ. 12). Εν μέσω τριημέρου πανεκπαιδευτικού ξεσηκωμού η ΑΥΓΗ στο όνομα του πλουραλισμού (επί χρήμασι;) προβάλλει τις θέσεις του ΣΕΒ που μπορούμε να τις διαβάσουμε στα ΝΕΑ, στην Καθημερινή και αλλού. Ζητάμε καλύτερη ενημέρωση από την «πρωινή εφημερίδα της Αριστεράς και αντί γι’ αυτό μας σερβίρει τις απόψεις αυτών που θέλουν την ιδιωτικοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Το επόμενο βήμα ποιο θα είναι; Να διαφημίζει «κολέγια» και ιδιωτικά «πανεπιστήμια»; Έλεος!

Who is who?

Ο κ. Θεόδωρος Παπαλεξόπουλος είναι διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός του Ομοσπονδιακού Πολυτεχνείου της Ζυρίχης και έχει διατελέσει επιμελητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Έχει παρακολουθήσει τον κύκλο Διοίκησης Επιχειρήσεων στο INSEAD της Γαλλίας. Ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Από το 1952 δραστηριοποιείται στο χώρο της βιομηχανίας και κυριως στους κλάδους του τσιμένου και της κλωστοϋφαντουργίας.Είναι επί σειράν ετών μέλος της Διοίκησης της Ανωνύμου Εταιρείας Τσιμέντων ΤΙΤΑΝ, στην οποία απασχολείται από το 1961 και έχει διατελέσει Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών, μέλος της Ευρωπαϊκής Στρογγυλής Τραπέζης Βιομηχάνων (European Round Table) και του Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου για την Νομισματική Ένωση (AMUE).

O κ. Παπαλεξόπουλος είναι, μεταξύ άλλων, Ιδρυτικό Μέλος & Επίτιμος Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ), Ιδρυτικό Μέλος & Αντιπρόεδρος της «Κίνησης Πολιτών για μια Ανοικτή Κοινωνία», Ιδρυτικό Μέλος της Λέσχης Επιχειρηματικότητας και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της «Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάδος».

Για το ζήτημα της Αυγής

Τέθηκε ζήτημα κυκλοφορίας της εφημερίδας ΑΥΓΗ τις τελευταίες ημέρες. Κατά πόσο δηλαδή το όλο ζήτημα είναι στο ότι τα κομματικά μέλη αγοράζουν ή όχι την εφημερίδα σε καθημερινή βάση. Για ιστορικούς λόγους αλλά και για εμφανώς πολιτικούς λόγους πρέπει με τον α'η β΄τρόπο να παραμείνει η ΑΥΓΗ στο χώρο του Τύπου. Τέθηκε επίσης το θέμα σε σύγκριση με την κυκλοφορία του "Ριζοσπάστη".  Από έρευνες συντρόφων που σε μεταπτυχιακό επίπεδο μελετούν το ΚΚΕ η κυκλοφορία του "Ρ" είναι χοντρικά στο 1/5 των εγγεγραμμένων μελών. Δεν είναι κακό ποσοστό σε περίοδο κρίσης του πολιτικού και κομματικού συστήματος αλλά είναι μικρότερο από την προ διάσπασης περίοδο.

Στους παράγοντες που επηρεάζουν την κυκλοφορία της Αυγής θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και τη γενικότερη κρίση του τύπου που δεν είναι μόνο ελληνική και έχει να κάνει με την ευρύτερη διάθεση της πληροφορίας από τα νέα ψηφιακά μέσα με αποτέλεσμα την αύξηση της απαιτητικποτητας του αναγνωστικού κοινού. Η ποιότητσ της σχέσης εφημερίδας και αναγνώστη είναι το ζητούμενο. Σκεφτείτε ότι συχνά η Κυριακάτικη Αυγή έχει υπερδιπλάσια κυκλοφορία από την καθημερινή. Πολλοί αγοράζουν 4-5 εφημερίδες την Κυριακή συν την Αυγή όχι για λόγους κομματικού καθήκοντος αλλά γιατί όπως λέει το διαφημιστικό της εφημερίδας "έχεις να διαβάσεις", κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει τόσο για το καθημερινό φύλλο. Το καθημερινό φύλλο συχνά έχει πληροφορίες που οι περισσότερες είναι ήδη διαθέσιμες μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ιστολογίων και ιστοτόπων, facebook & twitter.

Επίσης, το καθημερινό φύλλο, υποτίθεται πρωινή εφημερίδα η "Αυγή", αντιμετωπίζει πολύ εντονότερο ανταγωνισμό από τις λεγόμενες απογευματινές εφημερίδες. Στο κέντρο της Αθήνας όπου πωλούνται τα περισσότερα φύλλα της Αυγής, στις 7.30 η Ελευθεροτυπία, τα ΝΕΑ, κι οι λοιπές απογευματινές εφημερίδες (και οι οικονομικές που δεν πρέπει να τις ξεχνάμε καθώς πολλοί σύντροφοι, ειδικά την περίοδο της άνθησης του χρηματιστηρίου, τις προτιμούσαν) είναι έτοιμες προς πώληση στους πάγκους των εφημεριδοπωλών (αυτό συμβαίνει ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του '90 όταν Μπόμπολας-Λαμπράκης-Τεγόπουλος κατάργησαν στην πράξη τη διάκριση απογευματινών και πρωινών) και τώρα και στά μανταλάκια των περιπτέρων.

Τα προβλήματα είναι πολλά και δεν λύνονται με μια απλή εντολή. Χρειάζονται, λοιπόν, στοχευμένες και μελετημένες λύσεις για να λυθεί ένα πολυπαραγοντικό πρόβλημα, που αφορά όλο το χώρο και όχι μόνο στενά τα κομματικά μέλη. Εξάλλου ο υπότιτλος γράφει "Πρωινή εφημερίδα της αριστεράς".

Θανάσης Τσακίρης

ΥΓ1
Όσον αφορά την ποιότητα, ένα κουίζ. Διαβάστε το μεταφρασμένο και το πρωτότυπο άρθρο που δημοσίευσε η Αυγή την προπερασμένη Τετάρτη και θα καταλάβετε τι εννοώ.

 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=632915
http://antiracistes.wordpress.com/2011/08/10/socialist-resistance-con-dem-chickens-come-home-to-roost/

Αντίο Σύντροφε "Καπετάν Κεμάλ"

http://www.tvxs.gr/news/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1/%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B2%CE%AF%CF%89%CF%83%CE%B5-%CE%BF-%C2%AB%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%BD-%CE%BA%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CE%BB%C2%BB-%CE%BC%CE%B9%CF%87%CF%81%CE%AF-%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AF



«Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος»


του Φώτου Λαμπρινού

Πρόκειται για το πορτρέτο του Μιχρί Μπελί, ενός Τούρκου 92 χρονών, του
οποίου η βιογραφία συνδέεται με σημαντικές στιγμές του 20ου αιώνα αλλά
και με την Ελλάδα. Η ταινία εξετάζει το πώς ένας Τούρκος, ο οποίος
μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο (1919 - 1922) υπήρξε ένθερμος
εθνικιστής και φανατικός εχθρός των Ελλήνων, αποφασίζει, το 1947, να
μεταβεί παράνομα στα ελληνικά βουνά για να πολεμήσει στον ελληνικό
εμφύλιο στο πλευρό των ελλήνων ανταρτών.


Ο Μιχρί Μπελί, γεννημένος στη Σηλυβρία της ανατολικής Θράκης, έγινε
κομμουνιστής στην Αμερική όπου πήγε για σπουδές τον μεσοπόλεμο.
Αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των καταπιεσμένων μαύρων του αμερικανικού
νότου, επέστρεψε στην Τουρκία, διώχθηκε, πέρασε κι από το Παρίσι και,
μέσω Βουλγαρίας, βρέθηκε το 1946 στα βουνά της Ροδόπης να πολεμάει στο
πλευρό των Ελλήνων συντρόφων του. Επέστρεψε στην Τουρκία όπου τον
περίμεναν νέες διώξεις και φυλακές, έφυγε στη Σουηδία, μετά ξανά στην
Τουρκία για να επιστρέψει το 2007 στα βουνά της Ροδόπης μαζί με τη
συγγραφέα σύζυγό του Σεβίμ, και να ξανασυναντηθεί με τους παλιούς
συντρόφους του, αυτή τη φορά μπροστά στην κάμερα του σκηνοθέτη Φώτου
Λαμπρινού.

Η "ΑΥΓΗ" προτείνει "δικτάτορα"; Θα τρελαθούμε εντελώς;

Είπα να μη συνεχίσω για λίγο καιρό την κριτική - πολεμική αναφορά στην άκρα δεξιά που παρουσίαζα επί μία εβδομάδα από τούτο εδώ το ιστολόγιο. Δεν πρόλαβα να χαρώ ένα 24ωρο διακοπών και λίγη ώρα πριν την χτεσινή γιορτή στους Δώδεκα Αποστόλους στην αμμουδιά είπα να διαβάσω την Αυγή. Και ξάφνου εκεί στην 6η σελίδα ένα άρθρο που μ' έκανε να χάσω από τα μάτια μου την Πανσέληνο. Ένοιωθα σαν τον¨"άνθρωπο που τον αλυσσοδένουνε". Μόνο αυτός που κράταγε την αλυσίδα και την κλειδωνιά ήταν σύντροφος. Διαβάστε το άρθρο κι αν δε νοιώσετε ότι σας φεύγει ο κόσμος κάτω από τη πόδια σας, ίσως πρέπει να ξανασκεφτούμε για τις έννοιες που χρησιμοποιούμε. Εγώ, πάντως, ένοιωσα ότι πρέπει να αντιδράσουμε μαζικά, όπως ξέρουμε στην ψηφιακή εποχή. Να γεμίσουμε το διαδίκτυο με τη διαμαρτυρία μας που ακροδεξιές λογικές εμφανίστηκαν στην ίδια τη λεγόμενη ανανεωτική αριστερά. Το άρθρο αυτό είχε πρωτοδημοσιευτεί σε άλλη μορφή στο http://ksm-hellas.blogspot.com/2011/08/blog-post_5437.html

tsakthan

 

Η λύση είναι εκλογή «αισυμνήτη»

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΥ*

Χρειαζόμαστε έναν αισυμνήτη που θα ανακατανείμει τα οικονομικά βάρη που είναι σήμερα πολύ πρόχειρα και άδικα μοιρασμένα. Που να κυβερνήσει με στιβαρό χέρι για να κάνει τα ιδιαίτερα συμφέροντα (ατομικά, τοπικά, συνδικαλιστικά) να υποχωρούν κατά τη διάρκεια της ανώμαλης εποχή μπροστά στο κοινό συμφέρον της ολότητας. Που να φτιάξει μια νέα σχέση μας με την τρόικα, της οποίας η οικονομική φιλοσοφία εμποδίζει την πραγματοποίηση επενδύσεων, τις οποίες έχουμε απόλυτη ανάγκη για να αναπτύξουμε την παραγωγή μας και να μην τρέχουμε συνεχώς για δανεικά.

Είμαστε σαν εκείνον που ήθελε να περάσει στην απέναντι όχθη ένα δεμάτι χόρτα, μια κατσίκα και έναν λύκο, και στο βαρκάκι του χωρούσε να πάρει μόνο ένα από τα τρία.
Εάν εξακολουθήσει η κυβέρνηση να προσθέτει φόρους και να μειώνει τις κρατικές παροχές, θα μεγαλώνει η φτώχεια και θα περιορίζονται η φορολογητέα ύλη και τα έσοδα του κράτους. Θα συνεχίζεται έτσι ένας σπειροειδής καθοδικός φαύλος κύκλος.
Εάν απιστήσει η κυβέρνηση στις οδηγίες του Μνημονίου και πάψει την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους και την συμπίεση των λαϊκών εισοδημάτων, η τρόικα δεν θα μας καταβάλει την επόμενη δόση. Οπότε το κράτος δεν θα είναι σε θέση να πληρώσει τις τρέχουσες οφειλές του (μισθούς, συντάξεις κ.λπ.) προς τους πολίτες.
Και ενώ ο άνθρωπος της σπαζοκεφαλιάς που γράψαμε στην αρχή, κινδύνευε, αν δεν έκανε τη σωστή αλληλουχία ενεργειών, να χάσει είτε την κατσίκα είτε το χορτάρι, εμείς στην κατάσταση που βρισκόμαστε κινδυνεύουμε να χάσουμε τα πάντα. Γιατί χωρίς μια μεγάλη αλλαγή, που θα καταργήσει τον καθοδικό φαύλο κύκλο, θα ξεσπάσουν ταραχές ασύγκριτα μεγαλύτερες από αυτές που έγιναν στις 29 και 30 Ιουνίου, οι οποίες θα διαλύσουν τη χώρα.
Την απολύτρωσή μας από τα τωρινά αδιέξοδα δεν μπορούν να προσφέρουν οι συνελεύσεις στις πλατείες. Πρώτον, γιατί σε κάθε τέτοια συνέλευση μετέχει ένα ελάχιστο μέρος του εκλογικού σώματος και δεν έχει τη νομιμοποίηση για να πάρει αποφάσεις για το σύνολο. Δεύτερον, γιατί η διαδικασία της επίλυσης των προβλημάτων μας θα πάρει χρόνο και απαιτεί τη συνεχή απασχόληση ενός εξειδικευμένου φορέα. Και γενικότερα: η άμεση δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει σε κράτη εκατομμυρίων πολιτών.
Η αποτυχία της παρούσας κυβέρνησης (μεγαλύτερη ακόμη και από αυτήν της προηγούμενης), βάζει στη σκέψη ότι τη διέξοδο μπορεί να προσφέρει μια κυβέρνηση του είδους των «οικουμενικών», που δεν θα έχει τις αναστολές λόγω πολιτικού κόστους. Τα μέλη κάθε κυβέρνησης όμως έχουν στα μεγαλύτερα προβλήματα διαφορές απόψεων και οι αποφάσεις παίρνονται με έναν συμβιβασμό. Τα προβλήματα σήμερα είναι τόσο μεγάλα και οι απόψεις των κομμάτων τόσο αντίθετες μεταξύ τους, που μια πολυκομματική κυβέρνηση δεν θα είναι σε θέση να τηρεί κοινή πολιτική.
Ούτε μπορεί να ελπίσει κανείς, ότι από νέες εκλογές, τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο όπως πιθανολογείται, θα προκύψει μια ισχυρή κυβέρνηση που θα πάρει γενναίες αποφάσεις. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, δεν θα αποκτήσει την απόλυτη πλειοψηφία της Βουλής κανένα κόμμα, άρα θα προκύψει μια συμμαχική κυβέρνηση με μεγαλύτερες αντιφάσεις και αναστολές από αυτές της σημερινής. Αλλού λοιπόν πρέπει να αναζητηθεί η λύση.
** *
Στην αρχαία Ελλάδα, όταν σε μια πόλη διχαζόταν η κοινωνία και ανέκυπτε κίνδυνος εμφυλίου πολέμου, οι πολίτες όριζαν έναν «αισυμνήτη» . Με την ψήφο τους εξέλεγαν για ένα ορισμένο διάστημα έναν αδέσμευτο διαχειριστή της εξουσίας, ο οποίος αφού έβαζε σε τάξη τα πράγματα και επιτύγχανε μια συμφιλίωση των αντιθέτων μερίδων, κατέθετε την εξουσία του και λογοδοτούσε. (Και η Ρώμη την εποχή της δημοκρατίας, φαίνεται ότι έφτιαξε τον θεσμό του προσωρινού δικτάτορα από το ελληνικό πρότυπο του αισυμνήτη.)
Χρειαζόμαστε έναν αισυμνήτη που θα ανακατανείμει τα οικονομικά βάρη που είναι σήμερα πολύ πρόχειρα και άδικα μοιρασμένα. Που να κυβερνήσει με στιβαρό χέρι για να κάνει τα ιδιαίτερα συμφέροντα (ατομικά, τοπικά, συνδικαλιστικά) να υποχωρούν κατά τη διάρκεια της ανώμαλης εποχή μπροστά στο κοινό συμφέρον της ολότητας. Που να φτιάξει μια νέα σχέση μας με την τρόικα, της οποίας η οικονομική φιλοσοφία εμποδίζει την πραγματοποίηση επενδύσεων, τις οποίες έχουμε απόλυτη ανάγκη για να αναπτύξουμε την παραγωγή μας και να μην τρέχουμε συνεχώς για δανεικά. (Η αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου δεν επιτρέπεται - αλλά η διαπραγμάτευση νέων ρυθμίσεων για την αντιμετώπιση νέων συνθηκών με τίποτε δεν μπορεί να απαγορευτεί.)
Πηγή της εξουσίας του αισυμνήτη δεν μπορεί να είναι άλλη από τη Βουλή. Αυτή να τον επιλέξει ανάμεσα σε πρόσωπα με εγνωσμένο πατριωτισμό, με δεδομένη ικανότητα και κοινωνική αναγνώριση, διατεθειμένα να μην ξανα-αναλάβουν πολιτικό αξίωμα μετά τον τερματισμό της αποστολής τους. (Δεν λείπουν τέτοια πρόσωπα.) Η Βουλή να τον στηρίξει σε όλη τη διάρκεια της θητείας του, ψηφίζοντας χωρίς δισταγμούς τα μέτρα που θα της προτείνει. Αν θα χρειαζόταν αυτός να την πείθει κάθε φορά για την ορθότητα μιας πρότασής του (να αποκαλύπτει τα χαρτιά του) η ευελιξία και αποτελεσματικότητά του θα χανόταν. Η ανάδειξη του αισυμνήτη από τη Βουλή και η ψήφιση εκ μέρους της των μέτρων που θα προτείνει, θα κάνει την εξουσία του να κινείται απολύτως μέσα στο πλαίσιο του Συντάγματος. Μια συνταγματική εκτροπή θα ήταν η κορωνίδα των δεινών μας.
** *
Γεννάται το εύλογο ερώτημα, γιατί να δεχθούν οι βουλευτές να γίνουν για ορισμένα χρόνια πειθήνιοι διεκπεραιωτές των αποφάσεων ενός προσώπου έξω και υπεράνω του πολιτικού συστήματος; Η απάντηση είναι ότι δεν φαίνεται δυνατός άλλος δρόμος για τη διάσωσή μας. Αλλά και για διάσωση της τάξης των πολιτικών. Αν η χώρα περιέλθει σε ένα οικονομικό χάος και σε πλήρη ανομία, θα χαθούν και οι απολαβές, τα προνόμια και οι προοπτικές περαιτέρω σταδιοδρόμησης των βουλευτών. Φιλοπατρία λοιπόν, που για τους περισσότερους από αυτούς είναι δεδομένη, αλλά και ατομικό συμφέρον υπαγορεύουν την ανάγκη η μεγάλη πλειοψηφία της Βουλής να ξεπεράσει τα κομματικά σχήματα και να στηρίξει την Ενός Ανδρός Αρχή.
Δεν θα είναι εύκολη αυτή η απόφαση, όπως δεν θα είναι εύκολο και το έργο του διασώστη. Δεν υπάρχει όμως άλλη λύση.
*Ο Αντώνης Δροσόπουλος είναι δικηγόρος

Tsakthan Daily- Μεταμοντέρνος φασισμός ή κάτι άλλο; - 12 Αυγούστου 2011

Tsakthan Daily

12 Αυγούστου 2011

Μεταμοντέρνος φασισμός ή κάτι άλλο;

Η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη αποδόθηκε σε μεγάλο βαθμό στην πετυχημένη στρατηγική της να κόψει τους παραδοσιακούς δεσμούς της με το νεοναζισμό και το νεοφασισμό που απωθούσε μια σειρά συντηρητικών ομάδων ψηφοφόρων που είχαν πια ενστερνιστεί σε γενικές γραμμές τις αρχές του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας. Έτσι, η δημιουργία της Εθνικής Συμμαχίας στην Ιταλία και η ανάδειξή της σε σημαντική δύναμη στο πλαίσιο της Βουλής και της Κυβέρνησης Μπερλουσκόνι θεωρείται η πιο χαρακτηριστική περίπτωση επιτυχίας της στρατηγικής αυτής που συνάμα μιλά και στον απροστάτευτο εργάτη, ο οποίος πρότινος ψήφιζε κομμουνιστές και σοσιαλιστές, ιδιαίτερα στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης και της αύξησης της μετανάστευσης από τις ασιατικές και αφρικανικές χώρες που οι πληθυσμοί τους εξωθούνται στην μαζική μετακίνηση προκειμένου να γλιτώσουν από τους πολέμους, την πείνα και τους διωγμούς. Οι νέες ακροδεξιές οργανώσεις σπάνια πια ενστερνίζονται τις ιδέες του βιολογικού ρατσισμού που προωθούσε τη φυλετική ιεραρχία και κυριαρχία. Αντιθέτως, ο νέος ρατσισμός εμφανίζεται να αποδέχεται ότι δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές αλλά κάθε πολιτισμική συλλογική οντότητα έχει, υποτίθεται, τα δικαιώματά της αρκεί να τα ασκεί στο δικό της γεωγραφικό χώρο. Επίσης οι εκλογικά πετυχημένες οργανώσεις είναι αυτές που καταφέρονται μεν εναντίον του πολιτικού και κομματικού συστήματος αλλά αντί της συστηματικής στρατοκρατικού τύπου άσκησης βίας εναντίον των αντιπάλων τους επικαλούνται τις ελεύθερες εκλογές και την δημοψηφισματική δημοκρατία. Έτσι καταφέρνουν να αποκτήσουν αρκετά υψηλά ποσοστά και να συμμετέχουν σε κυβερνήσεις και ταυτόχρονα να στρέφουν προς τα δεξιά ολόκληρο το πολιτικό και κομματικό σύστημα. Αυτό το καταφέρνουν και χωρίς να συμμετέχουν σε κυβερνήσεις καθώς με τη βοήθεια των ΜΜΕ μπορούν σε μεγάλο βαθμό να επιδράσουν στην διαμόρφωση της ημερήσιας διάταξης της Πολιτικής. Ας σκεφτούμε το πώς ξεκίνησε η άκρα δεξιά θέτοντας στην ατζέντα το μεταναστευτικό ζήτημα και πώς κατάφερε να επιβάλει την πολιτική της σιγά-σιγά δημιουργώντας εκλογικά ακροατήρια «έτοιμα για όλα» με πιο χαρακτηριστικά τα παραδείγματα των Σκανδιναβικών χωρών και ειδικά της Νορβηγίας. Πάνω σ’ αυτή τη βάση καταφέρνει και γίνεται ελκυστική για τα εργατικά στρώματα που αγωνιούν για την επόμενη ημέρα της απόλυσης και αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους παράλληλα με μια θέση δουλειάς, έστω και προσωρινής. Όπως επισημαίνει ένας άλλος ερευνητής του ακροδεξιού πολιτικού χώρου, ο Pietro Ignazi, για τα κόμματα αυτά που δεν αλιεύουν πια μόνο ψήφους από τα ευρέα μικροαστικά στρώματα: «…εκπροσωπούν ένα συγκεκριμένο εκλογικό σώμα που κινητοποιείται από την αίσθηση της αποξένωσης ως προς το πολιτικό σύστημα και της έλλειψης ικανοποίησης ως προς την κοινωνικο-οικονομική δυναμισμού της μετανεωτερικοποίησης και της παγκοσμιοποίησης» (Ignazi P.,  “The Silent Counter-Revolution: Hypotheses on the Emergence of Extreme Right-Wing Parties”. European Journal of Political Research, No. 22. 1992). Κι όμως, μέσα σε αυτό το πολιτικό κλίμα φύτρωσε ο κακός σπόρος που έγινε ένα δέντρο-τέρας το οποίο εγκυμονεί τους τεράστιους κινδύνους, όπως έδειξε η περίπτωση της μαζικής δολοφονίας ανθρώπων στη Νορβηγία που ήταν δεύτερη σε μέγεθος και βαρβαρότητα (αν ποτέ μπορεί να «μετρηθεί») ενέργεια στη μεταπολεμική Ευρώπη μετά τη φασιστική βόμβα στο σιδηροδρομικό σταθμό τηςμ Μπολόνια στις 2 Αυγούστου 1980.(βλ. http://www.alterthess.gr/content/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-85-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%82)      

   (Συνεχίζεται…μετά από κάποια τέρμινα και μέρες)

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

http://tsakiris.snn.gr 
http://tsakthan.blogspot.com 
http://tsakthan.wordpress.com 
http://antiracistes.wordpress.com 
http://homoecologicus.wordpress.com 
http://leftypedia.wordpress.com 
http://greekunions.wordpress.com 
http://femininmasculin.wordpress.com 
http://ilioupoli.wordpress.com

http://homopolitics.wordpress.com

http://politicalperson.wordpress.com

http://cantpaydontpay.wordpress.com

http://pringkipessa.wordpress.com

http://redferryman.wordpress.com

http://adotoe.wordpress.com

http://easpemporiki.wordpress.com

http://www.easp.gr

 

 

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

David Art. Inside the Radical Right: The Development of Anti-Immigrant Parties in Western Europe. Cambridge, UK and New York, NY: Cambridge University Press ,2011, σελ. 288, τιμή  18,04 λίρες Η.Β. 

Τι είναι αυτό που εξηγεί τη διαφορετική εκλογική επίδοση των κομμάτων της άκρας δεξιάς από χώρα σε χώρα την τελευταία 20ετία; Το βιβλίο αυτό θέτει υπό αμφισβήτηση τις υπάρχουσες δομικές και θεσμικές εξηγήσεις και αναλύει τη δυναμική της κομματικής οικοδόμησης της άκρας δεξιάς σε 11 χώρες. Εξετάσεις τις διαθέσεις, τις στάσεις, τις δεξιότητες και τις εμπειρίες των ακτιβιστών της ριζοσπαστικής δεξιάς. Με βάση εκτεταμένες έρευνες πεδίου και σειρές πραγματικών δεδομένων για τους υποψήφιους για δημόσια αξιώματα ακροδεξιούς πολιτευτές ο  David Art συνδέει την ποιότητα των ακτιβιστών της ριζοσπαστικής δεξιάς με τα γενικότερα πρότυπα επιτυχίας και αποτυχίας. Δείχνει πώς ένας συνδυασμός ιστορικών κληρονομιών και δομής κινήτρων διαμόρφωσε ακτιβιστές που σε ορισμένες περιπτώσεις βοήθησαν στην κομματική οικοδόμηση και σε άλλες την καταδίκασαν σε νηπιακή κατάσταση   Σε μια εποχή αυξανόμενης εκλογικής ρευστότητας και της εξαφάνισης των παραδοσιακών πολιτικών διαιρετικών τομών το βιβλίο αυτό τονίζει το σημαντικό ρόλο που παίζουν οι κομματικοί ηγέτες και ακτιβιστές στη διαμόρφωση των εξελίξεων. Και αυτή, όμως, η παράμετρος δεν πρέπει να απολυτοποιηθεί, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν, όταν προσπαθούμε να εξηγήσουμε την πορεία των γεγονότων και τις παραμέτρους που συμβάλλουν στην εξέλιξή τους.

 

 

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

Ο αστυνομικός διευθυντής της αστυνομίας του Μάντσεστερ, Peter Fahy δήλωσε στο Sky News ότι "υπάρχουν πολλές ανησυχίες για τα social media στην παρούσα κατάσταση", προσθέτοντας ότι "από την άλλη είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για να μαζέψεις πληροφορίες".

http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=301095

 

 

 

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

Αύγουστος

Πασπαλά Έλλη

Μουσική/Στίχοι: Ρεμπούτσικα Ευανθία/Ζιώγα Ελένη

http://www.youtube.com/watch?v=jLzdGXbPLFE

Ήτανε που λες κατακαλόκαιρο

Κι ο δρόμος σ’ ένα διάφανο ουρανό

Μες στην αγκαλιά μου ό,τι ακριβότερο

Κι ο κόσμος ένα βότσαλο μικρό

 

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ

Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες

Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ

Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες   ] 2x

 

Έκαιγε η ανάσα του στο σώμα μου

Κι έφεγγα σαν ήλιος στο κενό

έφυγε και μπήκα στο χειμώνα μου

Και πάγωσα σαν άστρο μακρινό

 

 

 ΣΙΝΕΜΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ

ΑΤΤΕΝΒΕRG

Δραματική | 2010 | Έγχρ. | Διάρκεια: 95'

Eλληνική ταινία σε σκηνοθεσία Αθηνά-Ραχήλ Τσαγγάρη με τους: Βαγγέλη Μουρίκη, Αριάν Λαμπέντ, Γιώργο Λάνθιμο

Η Μαρίνα μεγαλώνει με τον πατέρα της, ο οποίος είναι σοβαρά άρρωστος, σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη. Περνά τις ώρες της παρακολουθώντας στην τηλεόραση ντοκιμαντέρ για τη ζωή των θηλαστικών και κάνοντας παρέα με τη φίλη της Μπέλλα, ώσπου γνωρίζει έναν μηχανικό που έχει έρθει στην πόλη για δουλειές.

Η κριτική του "α" από τον Χρήστο Μήτση

http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/?id=10003110

ΧΙΟΥΜΟΡ, ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ, ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΑΦΗΓΗΣΗ ΚΑΙ ΜΙΑ "ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ" ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΝΗΛΙΚΙΩΝΕΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ. ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΡΕΣΚΟ, ΕΛΚΥΣΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΙΝΕΜΑ

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Τι δεν ξέρουν οι διάφοροι «κυβερνήτες»

Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ρώτησε τον Αρίστιππο: «Γιατί οι φιλόσοφοι επισκέπτονται τα σπίτια των πλουσίων, ενώ οι πλούσιοι δεν πηγαίνουν στα σπίτια των φιλοσόφων;». Ο Αρίστιππος αποκρίθηκε: «Γιατί οι φιλόσοφοι ξέρουν τι τους λείπει, ενώ οι πλούσιοι δεν ξέρουν».

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Infotainment and Politics = Infopolitainment

Αφού δεν το πας το άθλημα, γιατί δεν πας για ψάρεμα;

Γιατί άσπρισαν τα μαλλιά του Βενιζέλου;

Έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από τότε που ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών και οι αλλαγές στην εξωτερική του εμφάνιση είναι εμφανής. Όσοι τον ζουν σε καθημερινή βάση, λένε πως τα νέα καθήκοντα του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης είναι η «χειρότερη δουλειά στον κόσμο» και όχι άδικα, αφού μέσα σε λίγες μέρες τα μαλλιά του έχουν ασπρίσει. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει ένα δύσκολο 24ωρο, αφού ξυπνάει στις 7 το πρωί και πηγαίνει στο Υπουργείο Οικονομικών και πραγματοποιεί συσκέψεις με τους συνεργάτες του, τον Πρωθυπουργό και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος. Μάλιστα, λόγω των συνεχόμενων συσκέψεων δεν προλαβαίνει να διαβάσει εφημερίδες και γι’ αυτό τον λόγο ενημερώνεται από τα e-mails που του στέλνουν οι συνεργάτες του. Όταν τελειώνει τις εργασίες του στο υπουργείο, πηγαίνει στο γραφείο που διατηρεί ως αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και συνεχίζει της συσκέψεις μέχρι αργά το απόγευμα.
http://www.gossip-tv.gr/story/126645/giati-asprisan-ta-mallia-tou-benizelou