Ο ΣΥΡΙΖΑ Ηλιούπολης οργανώνει συγκέντρωση-συζήτηση με θέμα:
“Να αντιστρέψουμε την οικολογική κρίση με τα κινήματα & την αριστερά”στο εκλογικό κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ Ηλιούπολης
Πλατεία Φλέμιγκ (πρώην Πλατεία Ηρώων, απέναντι από 1ο Δημοτικό Σχολείο) Λεωφορείο 237 Άνω Ηλιούπολη (από Ακαδημίας και Μασσαλίας ή από Σταθμό Δάφνης του Μετρό)
Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009, ώρα 8μμ
Monday, May 18, 2009
Thursday, May 14, 2009
΄Εγκαίνια εκλογικού κέντρο ΣΥΡΙΖΑ Ηλιούπολης και ένα άρθρο του Γεράσιμου Μοσχονά
Η ευρωεκλογική εκστρατεία άρχισε. Απόψε στις 8 εγκαινιάζουμε το εκλογικό κέντρο-περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ στην Ηλιούπολη (Λεωφορείο 237 για Άνω Ηλιούπολη, Πλατεία Φλέμιγκ που παλιότερα λεγόταν Πλατεία Ηρώων απέναντι από το 1ο Δημοτικό Σχολείο). Θα χαιρετίσει εκ μέρους του ευρωψηφοδελτίου ο Πάνος Τριγάζης. Θα υπάρχει μουσική, παν-νόστιμα συουβλάκια και γλυκά και πολύ κέφι (ριζοσπαστικής αριστερής τρέλας).
Ας γυρίσουμε, όμως, στις πολιτικές αναλύσεις. Παραθέτω το άρθρο του σδ. Γεράσιμου Μοσχονά από τα σημερινά ΝΕΑ (15/5/2009) με τίτλο "Ευρωεκλογές: η ώρα των μικρών". Παρακολουθήστε το ενδιαφέρον σκεπτικό του για τη συγκρότηση των γύρω από το θέμα της Ευρώπης ρευμάτων. Διαφωνώ, βέβαια, με την επισήμανση που κάνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εντάσσεται σε ένα γενικότερο αντιευρωπαϊκό (έστω και θολά) ρεύμα. Θεωρώ ότι η μοναδικότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι και εδώ χαρακτηριστική. Αμφισβητεί τη σημερινή πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την νεοφιλελεύθερη ενοποίηση. Αντιπροτείνει την Ευρώπη των κοινωνικών κινημάτων για την δημοκρατία, το σοσιαλισμό και την αυτοδιαχείριση (έστω με άλλα λόγια). Εξάλλου όταν θεωρούμε την Ευρώπη πεδίο πολιτικής μάχης δεν μιλάμε με όρους θεωρητικούς μόνο. Σκεφτείτε ότι σήμερα οι δρόμοι της Μαδρίτης θα γεμίσουν με εκατοντάδες χιλιάδες απεργούς εργαζόμενους, αύριο οι Βρυξέλλες και μεθαύριο η Πράγα και το Βερολίνο σε μια προσπάθεια πανευρωπαϊκής κινητοποίησης. Όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι δεν έγιναν από τη μια μέρα στην άλλη αντιευρωπαϊστές ή ευρωσκεπτικιστές. Είναι αυτοί τους οποίους η σημερινή Ευρώπη δεν χωράει. Είναι οι αυριανοί άνεργοι, οι σημερινοί επισφαλώς εργαζόμενοι, οι νέες και οι νέοι για τους οποίους η σημερινή Ευρώπη δεν προβλέπει διέξοδο, δεν τους βοηθάει να ανοίξουν τους δρόμους τους στο μέλλον, τους απορρίπτει και τους βάζει στο περιθώριο. Αυτοί είναι οι πολλοί για τους οποίους μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι οι ίδιοι που πρέπει να πρωταγωνιστήσουν στους αγώνες.Γι' αυτό λέμε: ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΩΡΑ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ - ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ.
Θανάσης Τσακίρης
"Ευρωεκλογές: η ώρα των μικρών"
του Γεράσιμου Μοσχονά
Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών η σκανδαλολογία κυριαρχεί συστηματικά και αδιάλειπτα στη δημόσια συζήτηση (έχει επιβληθεί ως απολύτως κεντρική διάσταση του πολιτικού διαλόγου τουλάχιστον από το 2006, λίγο πριν από τις νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές). Τρεις εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών τα σκάνδαλα εξακολουθούν να βρίσκονται στην κορυφή της πολιτικής αντιπαράθεσης. Εντούτοις η ατζέντα της νοσηρότητας και επηρεάζει και μας αποκρύβει βαθύτερες τάσεις που αναπτύσσονται στο κομματικό σύστημα. Οι τάσεις αυτές συνδέονται, ανάμεσα στα άλλα, με το διακύβευμα «Ευρώπη» και την ευρωπαϊκή πολιτική της χώρας.
Κατ΄ αρχάς έχει το ΠΑΣΟΚ συμφέρον από την κυριαρχία μιας ατζέντας που ενισχύει την απαξίωση του θεσμικού συστήματος και πλήττει το κύρος των θεσμών αντιπροσώπευσης (κόμματα, κοινοβούλιο, κυβέρνηση, συνδικάτα κ.λπ.), άρα και το ίδιο; Η απάντηση είναι θετική και αρνητική ταυτόχρονα. Η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τόσο «τυφλή» όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Η ηθική απονομιμοποίηση της Ν.Δ. αποκτά, λόγω και της πολεμικής του ΠΑΣΟΚ, στερεοτυπικά χαρακτηριστικά, γεγονός που, στο μέτρο που παγιώνεται, θα αποτελέσει μείζον εμπόδιο για τη μελλοντική της ανάκαμψη. Ταυτόχρονα η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ έχει πλησιάσει ένα επικίνδυνο για το ίδιο όριο. Ο ηθικός βομβαρδισμός του αντιπάλου τείνει πλέον να μετατραπεί σε αυτεπίστροφο όπλο. Εμποδίζει το ΠΑΣΟΚ, με δεδομένες τις δικές του εξαιρετικά αρνητικές επιδόσεις στα θέματα διαφθοράς, να μετατρέψει το σημερινό του πλεονέκτημα σε πλειοψηφική δυναμική. Επιτείνει, συνεπώς, την κρίση πολιτικής ηγεμονίας στο πολιτικό μας σύστημα. Εάν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν διατυπώσει ένα, έστω και εν μέρει, καινοτόμο πολιτικό μήνυμα, εάν δεν φέρει μια ανάσα φρέσκου αέρα στην πολιτική ζωή, η επιστροφή του πολιτικού εκκρεμούς (στην οποία έχει μονομερώς επενδύσει) θα αποδειχτεί ανεπαρκής για να του δώσει πλειοψηφία. Εάν συνεπώς δεν αλλάξει πολύ γρήγορα η ατζέντα της προεκλογικής αντιπαράθεσης, τα μικρότερα κόμματα θα καταγράψουν στις ευρωεκλογές πολύ υψηλά ποσοστά, με πρώτο θύμα το ΠΑΣΟΚ.
O ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε απροετοίμαστος να διαχειριστεί την εκπληκτική επιτάχυνση του πολιτικού χρόνου (αποχώρηση Αλαβάνου, εκτίναξη στις δημοσκοπήσεις, οικονομική κρίση, κίνημα Δεκέμβρη). Στην ουσία αποσταθεροποιήθηκε πολιτικά κάτω από τη διπλή πίεση αφενός πανίσχυρων πολιτικών γεγονότων και αφετέρου των υψηλών προσδοκιών της κοινής γνώμης. Για να είμαστε ειλικρινείς, καμία δύναμη του μεγέθους του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε εύκολα να διαχειριστεί μια τέτοια πίεση. Η υποχώρηση ωστόσο της (δημοσκοπικής) επιρροής του συνοδεύτηκε από την ενδυνάμωση στο εσωτερικό του περισσότερο ριζοσπαστικών τάσεων (συχνά με στοιχεία κλασικού αριστερισμού), όπως και τάσεων ισχυρά ευρωσκεπτικιστικών. Το γεγονός ότι το 20-30% του εκλογικού του σώματος (εκλογές 2007) κινείται σήμερα προς το ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους (Κάπα Research) είναι ενδεικτικό και των ανακατατάξεων που συντελούνται στον ιστορικό χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς και της κρίσης ταυτότητας της «ευρωπαϊκής» συνιστώσας του εκλογικού του σώματος. Η σταθεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστά εμφανώς υψηλότερα από τη ζώνη κινδύνου του παρελθόντος οφείλεται αναμφίβολα στην αριστερή στροφή της ηγεσίας του και στην καλύτερη διείσδυσή του σε τμήμα των «χαμένων» του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού. Η διάψευση των υψηλών προσδοκιών για ένα ρόλο πιο κεντρικό στο πολιτικό σύστημα οφείλεται, επίσης, στις αδυναμίες πολιτικής της ίδιας ηγεσίας (η αποχώρηση Αλαβάνου από την προεδρία του ΣΥΝ είναι βέβαιο ότι δεν βοήθησε τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ). Η δημοσκοπική δυναμική των Οικολόγων έχει διπλή ανάγνωση: αφενός, σηματοδοτεί τη μερική αποτυχία του ανανεωτικού εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, αφετέρου, αποδεικνύει ότι η επιθυμία για αλλαγή των παλαιών σταθερών παραμένει ισχυρή και επίκαιρη. Είναι βέβαιο ότι η επιμονή στη σκανδαλολογία θα φουσκώσει τα πανιά των Οικολόγων και γενικότερα των μικρότερων κομμάτων.
Τα προηγούμενα δεν συνιστούν φυσικά εκλογικές προβλέψεις. Επιτρέπουν όμως μια καλύτερη ανάγνωση των πολιτικών ανακατατάξεων υπό το φως όχι τόσο των ευρωπαϊκών εκλογών όσο της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας.
Η σπονδυλική στήλη του ευρωπαϊσμού αποτελείται πλέον από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και, με κριτικό τρόπο, από τους Οικολόγους (έστω και εάν είναι εξαιρετικά αμφίβολη η ικανότητά τους να συντηρήσουν την επιρροή τους στις βουλευτικές εκλογές). Απέναντι, διαμορφώνεται ένας ευρωσκεπτικιστικός χώρος με κύρια ιδεολογική δύναμη το ΚΚΕ (που συγκροτεί τον κατεξοχήν πόλο του αντιευρωπαϊσμού) και δύο ευρωσκεπτικιστικές συνιστώσες, τον ΛΑΟΣ από τα δεξιά και τον ΣΥΡΙΖΑ από τα αριστερά. Η δομή αυτή ανταγωνισμού σε σχέση με το θέμα «Ευρώπη» είναι μάλλον νέα για τα ελληνικά δεδομένα (λόγω της διαφαινόμενης καθιέρωσης των Οικολόγων ως παίκτη στις ευρωεκλογές και λόγω του «γλιστρήματος» του ΣΥΡΙΖΑ προς θέσεις ισχυρής κριτικής αποστασιοποίησης απέναντι στην Ε.Ε.). Δεν είναι όμως και τόσο νέα για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Αυτή η δομή ευρωπαϊκού εκλογικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού τείνει σιγά σιγά να παγιωθεί στο εσωτερικό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι ελληνικές αντιπροσωπείες που θα προκύψουν από τις ευρωεκλογές, εάν οι δημοσκοπήσεις δεν διαψευστούν, μάλλον θα την ενισχύσουν.
Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εντεταλμένος διδασκαλίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών
Ας γυρίσουμε, όμως, στις πολιτικές αναλύσεις. Παραθέτω το άρθρο του σδ. Γεράσιμου Μοσχονά από τα σημερινά ΝΕΑ (15/5/2009) με τίτλο "Ευρωεκλογές: η ώρα των μικρών". Παρακολουθήστε το ενδιαφέρον σκεπτικό του για τη συγκρότηση των γύρω από το θέμα της Ευρώπης ρευμάτων. Διαφωνώ, βέβαια, με την επισήμανση που κάνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εντάσσεται σε ένα γενικότερο αντιευρωπαϊκό (έστω και θολά) ρεύμα. Θεωρώ ότι η μοναδικότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι και εδώ χαρακτηριστική. Αμφισβητεί τη σημερινή πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την νεοφιλελεύθερη ενοποίηση. Αντιπροτείνει την Ευρώπη των κοινωνικών κινημάτων για την δημοκρατία, το σοσιαλισμό και την αυτοδιαχείριση (έστω με άλλα λόγια). Εξάλλου όταν θεωρούμε την Ευρώπη πεδίο πολιτικής μάχης δεν μιλάμε με όρους θεωρητικούς μόνο. Σκεφτείτε ότι σήμερα οι δρόμοι της Μαδρίτης θα γεμίσουν με εκατοντάδες χιλιάδες απεργούς εργαζόμενους, αύριο οι Βρυξέλλες και μεθαύριο η Πράγα και το Βερολίνο σε μια προσπάθεια πανευρωπαϊκής κινητοποίησης. Όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι δεν έγιναν από τη μια μέρα στην άλλη αντιευρωπαϊστές ή ευρωσκεπτικιστές. Είναι αυτοί τους οποίους η σημερινή Ευρώπη δεν χωράει. Είναι οι αυριανοί άνεργοι, οι σημερινοί επισφαλώς εργαζόμενοι, οι νέες και οι νέοι για τους οποίους η σημερινή Ευρώπη δεν προβλέπει διέξοδο, δεν τους βοηθάει να ανοίξουν τους δρόμους τους στο μέλλον, τους απορρίπτει και τους βάζει στο περιθώριο. Αυτοί είναι οι πολλοί για τους οποίους μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι οι ίδιοι που πρέπει να πρωταγωνιστήσουν στους αγώνες.Γι' αυτό λέμε: ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΩΡΑ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ - ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ.
Θανάσης Τσακίρης
"Ευρωεκλογές: η ώρα των μικρών"
του Γεράσιμου Μοσχονά
Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών η σκανδαλολογία κυριαρχεί συστηματικά και αδιάλειπτα στη δημόσια συζήτηση (έχει επιβληθεί ως απολύτως κεντρική διάσταση του πολιτικού διαλόγου τουλάχιστον από το 2006, λίγο πριν από τις νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές). Τρεις εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών τα σκάνδαλα εξακολουθούν να βρίσκονται στην κορυφή της πολιτικής αντιπαράθεσης. Εντούτοις η ατζέντα της νοσηρότητας και επηρεάζει και μας αποκρύβει βαθύτερες τάσεις που αναπτύσσονται στο κομματικό σύστημα. Οι τάσεις αυτές συνδέονται, ανάμεσα στα άλλα, με το διακύβευμα «Ευρώπη» και την ευρωπαϊκή πολιτική της χώρας.
Κατ΄ αρχάς έχει το ΠΑΣΟΚ συμφέρον από την κυριαρχία μιας ατζέντας που ενισχύει την απαξίωση του θεσμικού συστήματος και πλήττει το κύρος των θεσμών αντιπροσώπευσης (κόμματα, κοινοβούλιο, κυβέρνηση, συνδικάτα κ.λπ.), άρα και το ίδιο; Η απάντηση είναι θετική και αρνητική ταυτόχρονα. Η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τόσο «τυφλή» όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Η ηθική απονομιμοποίηση της Ν.Δ. αποκτά, λόγω και της πολεμικής του ΠΑΣΟΚ, στερεοτυπικά χαρακτηριστικά, γεγονός που, στο μέτρο που παγιώνεται, θα αποτελέσει μείζον εμπόδιο για τη μελλοντική της ανάκαμψη. Ταυτόχρονα η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ έχει πλησιάσει ένα επικίνδυνο για το ίδιο όριο. Ο ηθικός βομβαρδισμός του αντιπάλου τείνει πλέον να μετατραπεί σε αυτεπίστροφο όπλο. Εμποδίζει το ΠΑΣΟΚ, με δεδομένες τις δικές του εξαιρετικά αρνητικές επιδόσεις στα θέματα διαφθοράς, να μετατρέψει το σημερινό του πλεονέκτημα σε πλειοψηφική δυναμική. Επιτείνει, συνεπώς, την κρίση πολιτικής ηγεμονίας στο πολιτικό μας σύστημα. Εάν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν διατυπώσει ένα, έστω και εν μέρει, καινοτόμο πολιτικό μήνυμα, εάν δεν φέρει μια ανάσα φρέσκου αέρα στην πολιτική ζωή, η επιστροφή του πολιτικού εκκρεμούς (στην οποία έχει μονομερώς επενδύσει) θα αποδειχτεί ανεπαρκής για να του δώσει πλειοψηφία. Εάν συνεπώς δεν αλλάξει πολύ γρήγορα η ατζέντα της προεκλογικής αντιπαράθεσης, τα μικρότερα κόμματα θα καταγράψουν στις ευρωεκλογές πολύ υψηλά ποσοστά, με πρώτο θύμα το ΠΑΣΟΚ.
O ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε απροετοίμαστος να διαχειριστεί την εκπληκτική επιτάχυνση του πολιτικού χρόνου (αποχώρηση Αλαβάνου, εκτίναξη στις δημοσκοπήσεις, οικονομική κρίση, κίνημα Δεκέμβρη). Στην ουσία αποσταθεροποιήθηκε πολιτικά κάτω από τη διπλή πίεση αφενός πανίσχυρων πολιτικών γεγονότων και αφετέρου των υψηλών προσδοκιών της κοινής γνώμης. Για να είμαστε ειλικρινείς, καμία δύναμη του μεγέθους του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε εύκολα να διαχειριστεί μια τέτοια πίεση. Η υποχώρηση ωστόσο της (δημοσκοπικής) επιρροής του συνοδεύτηκε από την ενδυνάμωση στο εσωτερικό του περισσότερο ριζοσπαστικών τάσεων (συχνά με στοιχεία κλασικού αριστερισμού), όπως και τάσεων ισχυρά ευρωσκεπτικιστικών. Το γεγονός ότι το 20-30% του εκλογικού του σώματος (εκλογές 2007) κινείται σήμερα προς το ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους (Κάπα Research) είναι ενδεικτικό και των ανακατατάξεων που συντελούνται στον ιστορικό χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς και της κρίσης ταυτότητας της «ευρωπαϊκής» συνιστώσας του εκλογικού του σώματος. Η σταθεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστά εμφανώς υψηλότερα από τη ζώνη κινδύνου του παρελθόντος οφείλεται αναμφίβολα στην αριστερή στροφή της ηγεσίας του και στην καλύτερη διείσδυσή του σε τμήμα των «χαμένων» του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού. Η διάψευση των υψηλών προσδοκιών για ένα ρόλο πιο κεντρικό στο πολιτικό σύστημα οφείλεται, επίσης, στις αδυναμίες πολιτικής της ίδιας ηγεσίας (η αποχώρηση Αλαβάνου από την προεδρία του ΣΥΝ είναι βέβαιο ότι δεν βοήθησε τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ). Η δημοσκοπική δυναμική των Οικολόγων έχει διπλή ανάγνωση: αφενός, σηματοδοτεί τη μερική αποτυχία του ανανεωτικού εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, αφετέρου, αποδεικνύει ότι η επιθυμία για αλλαγή των παλαιών σταθερών παραμένει ισχυρή και επίκαιρη. Είναι βέβαιο ότι η επιμονή στη σκανδαλολογία θα φουσκώσει τα πανιά των Οικολόγων και γενικότερα των μικρότερων κομμάτων.
Τα προηγούμενα δεν συνιστούν φυσικά εκλογικές προβλέψεις. Επιτρέπουν όμως μια καλύτερη ανάγνωση των πολιτικών ανακατατάξεων υπό το φως όχι τόσο των ευρωπαϊκών εκλογών όσο της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας.
Η σπονδυλική στήλη του ευρωπαϊσμού αποτελείται πλέον από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και, με κριτικό τρόπο, από τους Οικολόγους (έστω και εάν είναι εξαιρετικά αμφίβολη η ικανότητά τους να συντηρήσουν την επιρροή τους στις βουλευτικές εκλογές). Απέναντι, διαμορφώνεται ένας ευρωσκεπτικιστικός χώρος με κύρια ιδεολογική δύναμη το ΚΚΕ (που συγκροτεί τον κατεξοχήν πόλο του αντιευρωπαϊσμού) και δύο ευρωσκεπτικιστικές συνιστώσες, τον ΛΑΟΣ από τα δεξιά και τον ΣΥΡΙΖΑ από τα αριστερά. Η δομή αυτή ανταγωνισμού σε σχέση με το θέμα «Ευρώπη» είναι μάλλον νέα για τα ελληνικά δεδομένα (λόγω της διαφαινόμενης καθιέρωσης των Οικολόγων ως παίκτη στις ευρωεκλογές και λόγω του «γλιστρήματος» του ΣΥΡΙΖΑ προς θέσεις ισχυρής κριτικής αποστασιοποίησης απέναντι στην Ε.Ε.). Δεν είναι όμως και τόσο νέα για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Αυτή η δομή ευρωπαϊκού εκλογικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού τείνει σιγά σιγά να παγιωθεί στο εσωτερικό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι ελληνικές αντιπροσωπείες που θα προκύψουν από τις ευρωεκλογές, εάν οι δημοσκοπήσεις δεν διαψευστούν, μάλλον θα την ενισχύσουν.
Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εντεταλμένος διδασκαλίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών
Monday, May 11, 2009
Η περίπτωση των Chainworkers
Η περίπτωση των Chainworkers
του Θανάση Τσακίρη
«…to our brothers and sisters
who live precariously
and 'pray'
the great of this world
for their subsistence
their daily work.
Each has a face
Each has a name
But together they constitute
Suffering multitudes
That have been called
The 'precariat'”
Η εναλλακτικού τύπου οργάνωση των επισφαλώς απασχολούμενων στην Ευρώπη ξεκίνησε ως τέτοια από την Ιταλία. Το βασικό στοιχείο που την διαφοροποιεί από την παραδοσιακή οργάνωση των εργατικών συνδικάτων της λεγόμενης φορντιστικής περιόδου είναι η τάση να ξεπεραστεί η στενή συντηρητική προσκόλληση στα δεδομένα της περιόδου αυτής και να τεθεί σε ριζικότερη βάση το ζήτημα της κριτικής και ανατροπής των εμπορευματικών σχέσεων της καπιταλιστικής κοινωνίας στα πλαίσια της λεγόμενης μεταφορντικής περιόδου. Όπως τονίζεται το συνδικαλιστικό κίνημα της φορντικής περιόδου οργανωνόταν στο πλαίσιο του εργοστασίου και ταυτόχρονα «δημιουργούσε ενώσεις αντίστασης, χώρους κοινωνικής συνάθροισης, αμοιβαίας υποστήριξης και αλληλεγγύης».
Η ενσωμάτωση στη διαδικασία παραγωγής υπεραξίας «των γνωστικών, επικοινωνιακών και συναισθηματικών ικανοτήτων των ανθρώπων» δημιουργεί ένα είδος «μη υλικού εργατικού δυναμικού», με την έννοια του εργαζόμενου που είτε εργάζεται μόνο πνευματικά είτε συνδυαστικά»: π.χ. τεχνολόγοι Η/Υ, διαφημιστές, εργαζόμενοι στον εκδοτικό τομέα, ντελιβεράδες κλπ. Το ερώτημα που τέθηκε σε όλον αυτό τον κόσμο που ζει και εργάζεται υπό συνθήκες επισφάλειας, ανεξάρτητα από την πηγή άντλησης του μισθού του (κέρδη κεφαλαίου, δημόσιος προϋπολογισμός κ.ά), ήταν πώς θα μπορέσει να ανταγωνιστεί κοινωνικά και πολιτικά τη νέα κεφαλαιοκρατική τάξη πραγμάτων του μεταφορντικού προτύπου που διαλύει τις παλιότερες μορφές εργασιακών σχέσεων και επιβάλλει τη δημιουργία νέων: μερική και προσωρινή απασχόληση, αυτοαπασχόληση που, συχνά, είναι κρυμμένη μισθωτή εργασία, ενοικίαση εργαζομένων, on-call απασχόληση, εποχιακή εργασία κ.ο.κ. Ταυτόχρονα, όμως, με την κριτική των νέων σχέσεων εργασίας πρέπει να επιτευχθούν οι στόχοι της απόκτησης δικαιωμάτων για τους επισφαλώς εργαζόμενους (νέοι απασχολούμενοι, μετανάστες, φοιτητές κλπ).
Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990-2000 η Μιλανέζικη ομάδα Chainworkers είχε αρχίσει να οργανώνει εργαζόμενους/ες των μεγάλων αλυσίδων εμπορικών καταστημάτων και, κυρίως των καταστημάτων εστίασης τύπου McDonald’s, στους κόλπους της αλλά και σε ανεξάρτητες αυτόνομες ομάδες. Αυτοί οι εργαζόμενοι/ες δεν διέθεταν ούτε καν τα στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα που προβλέπονταν από συλλογικές συμβάσεις εργασίας και ζούσαν με μισθούς πείνας, χωρίς ασφάλιση και συχνά χωρίς επαρκή στέγη (κυρίως οι μετανάστε/τριες).
Πέραν αυτών οι περισσότεροι/ες εργαζόμενοι/ες σε αυτούς τους τομείς εργάζονταν υπερεντατικά στο ωράριό τους είτε αυτό ήταν πλήρους είτε μερικής απασχόλησης με αποτέλεσμα την αποξένωσή τους. Η ανάγκη να έλθουν σε επαφή μεταξύ τους και με το νέου τύπου εργατικό κέντρο που αποτελούσε η συλλογικότητα των Chainworkers οδήγησε τα μέλη της σε καινοτομικές μορφές δράσης και επικοινωνίας που να ανταποκρίνονται σε αυτήν την πραγματικότητα. Οι εργαζόμενοι αυτοί έπρεπε να γίνουν ορατοί τόσο στην Ιταλική όσο και στην ευρύτερη Ευρωπαϊκή κοινωνία. Γι’ αυτό οι Chainworkers οργάνωσαν την MayDay (Πρωτομαγιά) το 2001. Επρόκειτο για μια «καρναβαλική εκδήλωση» που έλαβε χώρα στους δρόμους του Μιλάνου.
Τι λένε τα ίδια τα μέλη της συλλογικότητας; «Αρχικά ο πυρήνας του κινήματος έθετε το ζήτημα της εργασίας συνολικά και το εξέφραζε με μια ρητορική που υπονοούσε την έλλειψη δύναμης και όχι την ικανότητα παρέμβασης («Stop the Precariat» κλπ.). Στην περίπτωσή μας, το αρχικό χαρακτηριστικό μας ήταν μια έχθρα απέναντι στις αλυσίδες επιχειρήσεων όχι τόσο ως χώρων κατανάλωσης αλλά ως θεσμών. Αλλά ήμασταν πολύ αθώοι επειδή νομίζαμε ότι οι συνθήκες “νέας δουλείας” δεν ήταν προς μίμηση (…) Όμως κάναμε λάθος. Ολόκληρος ο κόσμος της εργασίας κινιόταν προς αυτή την κατάσταση “νέας δουλείας”. Η επισφάλεια, ως έννοια, εμφανίστηκε το 2002, ως μέρος αυτής της συνειδητοποίησης πως δεν γεννιόταν ένα νέο υποπρολεταριάτο ούτε απλώς ένας μηχανισμός εργασίας προς εκμετάλλευση αλλά μια νέα πολύπλοκη κοινωνική σχέση μεταξύ της ζωής και της εργασίας».
Όσον αφορά το νόημα που δίνουν στο όρο της κοινότητας που χρησιμοποιούν πολύ συχνά, οι ίδιοι οι Chainworkers λένε ότι σημαίνει: «Να δημιουργείς συνειδητές σχέσεις αλληλεγγύης, η ικανότητα επικοινωνίας μεταξύ όλων των υποκειμένων της κοινότητας». Η δυνατότητα δημιουργίας αυτόνομης παραγωγής που είναι συνεταιριστική, συνεργατική, οριζόντια (…) Μια κοινότητα αλληλέγγυων ατόμων, φίλων και πάνω από όλα μια κοινότητα που θα καταφέρνει να παράγει και να συνεργάζεται δίνοντας νόημα στην εργασία της».
Η νέα Πρωτομαγιάτικη φεστιβαλική εκδήλωση που καθιέρωσαν έσπασε ένα κλίμα τρομοκρατίας που είχε επιβληθεί από τα κυριαρχούμενα από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ ως επί το πλείστον και που στιγμάτιζαν τους επισφαλείς εργαζόμενους ως περιθωριακούς. Μια εξίσου καινοτομική μέθοδος που χρησιμοποίησαν ήταν αυτή της «πολιτιστικής παρεμβολής» (“culture jamming”) που έχει χρησιμοποιηθεί αρκετά πετυχημένα κυρίως στις αγγλοσαξονικές κοινωνίες και στη Γερμανία, π.χ. Adbusters. Σκοπός αυτής της πολιτιστικής παρεμβολής ήταν να δοθεί νέο νόημα στην κίνηση αυτή ως αντίθετη και ανταγωνιστική με την κυριαρχία του καθολικισμού που έδινε συντηρητικό νόημα στην έννοια της επισφάλειας. Έτσι επινοήθηκε ο San Precario (Ο Άγιος Επισφαλής).
Αν προσέξουμε καλά στη βάση της εικόνας στα αριστερά θα δούμε τα πέντε «κλειδιά»-συνθήματα και αιτήματα του κινήματος: πρόσβαση στο χρήμα, πρόσβαση στη στέγη, συναίσθημα, δικαίωμα στην επικοινωνία, δικαίωμα στη συγκοινωνία.
Έτσι, λοιπόν, το κίνημα των Chainworkers δείχνει στην πράξη πώς δημιουργείται μια νέα οργανωτική κατάσταση ξεπερνώντας τον παραδοσιακό συνδικαλισμό και δημιουργείται μια νέα κοινωνικο-κινηματική συλλογικότητα με ανανέωση των μορφών εργασιακής οργάνωσης, της τέχνης του κινήματος και των θεσμών του αγώνα.
Σημειώσεις:
Απόσπασμα από ποίημα ως εισαγωγή στο Roberge, Gaston, S.J. (Ed.). Cyberbani: Being a Human in the New Media Environment with an Essay on Mediasports by Siddharth Kochar and a Note on Crecarity by Patrice Riemens.[ Way Maria (2007 ) “Book review”. Communication Research Trends. http://www.accessmylibrary.com/coms2/summary_0286-33053635_ITM
Fernandez Maria Cecilia (2005) “From labor precarity to social precarity – Interview”.
Για περισσότερες εικόνες μπορείτε να επισκεφθείτε το δικτυακό κόμβο www.youtube.com και να δείτε τα σχετικά βίντεο επί του θέματος.
Βλ. Fernandez M.C. (2005) ο.π.. Τα πλάγια δικά μου.
Peretti Jonah (2001), “Culture Jamming, Memes, Social Networks, and the Emerging Media Ecology. The ‘Nike Sweatshop Email’ as Object-To-Think-With.” http://depts.washington.edu/ccce/polcommcampaigns/peretti.html
και Peretti Jonah (2001) “My Nike Media Adventure”. The Nation. April 9,2001 http://www.thenation.com/doc/20010409/peretti
Δηλώσεις Ελένης Σωτηρίου και Γιάννη Μπανιά για δημοσκοπήσεις και κλείσιμο Βουλής
10/05/2009
Δηλώσεις της υποψήφιας ευρωβουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ Ελ. Σωτηρίου σχετικά με τις σημερινές δημοσκοπήσεις
Υπάρχει ένα βουβό ρεύμα που δεν εκφράζεται και δεν καταγράφεται μέσα από τις δημοσκοπήσεις. Είναι ένα βουβό ρεύμα οργισμένων, αγανακτισμένων και αηδιασμένων ανθρώπων. Αυτό το ρεύμα μπορεί να το εκφράσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Είμαι πεπεισμένη γι αυτό και θεωρώ ότι οι εκλογές της 7ης Ιουνίου θα διαψεύσουν τις δημοσκοπήσεις και θα δώσουν διψήφιο ποσοστό στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα έχει τουλάχιστον τρεις ευρωβουλευτές.
To Γραφείο Τύπου
ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΝΙΑ, ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ
Από σκοπιμότητα στα όρια της εκτροπής η κυβέρνηση!
Πανικόβλητος ο Πρωθυπουργός από τις συνέπειες της φυγομαχίας του στη Βουλή για τα μεγάλα σκάνδαλα, στα οποία έχουν σοβαρές ευθύνες Υπουργοί και κεντρικά στελέχη της Ν.Δ., προχώρησε σε αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής, ενέργεια που προσβάλλει το κύρος του Κοινοβουλίου και κινείται στα όρια της εκτροπής.
Προφανώς υπάρχουν και άλλοι λόγοι και σκοπιμότητες που κρύβονται πίσω απ’ αυτή την ενέργεια, σχετιζόμενες με νέες αποκαλύψεις σκανδάλων και προσώπων που ενέχονται σ’ αυτά, που πιστεύω πως σύντομα θα αποκαλυφθούν.
Καταλυτικό ρόλο φαίνεται πως έπαιξε και η παραίτηση Βερελή.
Οι πολίτες, στις επικείμενες Ευρωεκλογές, έχουν τη δυνατότητα με την ψήφο τους να στείλουν ένα καθαρό μήνυμα αποδοκιμασίας και απόρριψης και προς τους δυο εταίρους του δικομματικού συστήματος, τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, πρωταγωνιστών των μεγαλύτερων σκανδάλων της εποχής μας και συνυπεύθυνων για τη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική που πλήττει τους εργαζόμενους, τα ευρύτατα λαϊκά στρώματα και ιδιαίτερα τους νέους.
Από το γραφείο Τύπου Αθήνα, 9 Μαϊου 2009
Δηλώσεις της υποψήφιας ευρωβουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ Ελ. Σωτηρίου σχετικά με τις σημερινές δημοσκοπήσεις
Υπάρχει ένα βουβό ρεύμα που δεν εκφράζεται και δεν καταγράφεται μέσα από τις δημοσκοπήσεις. Είναι ένα βουβό ρεύμα οργισμένων, αγανακτισμένων και αηδιασμένων ανθρώπων. Αυτό το ρεύμα μπορεί να το εκφράσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Είμαι πεπεισμένη γι αυτό και θεωρώ ότι οι εκλογές της 7ης Ιουνίου θα διαψεύσουν τις δημοσκοπήσεις και θα δώσουν διψήφιο ποσοστό στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα έχει τουλάχιστον τρεις ευρωβουλευτές.
To Γραφείο Τύπου
ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΝΙΑ, ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ
Από σκοπιμότητα στα όρια της εκτροπής η κυβέρνηση!
Πανικόβλητος ο Πρωθυπουργός από τις συνέπειες της φυγομαχίας του στη Βουλή για τα μεγάλα σκάνδαλα, στα οποία έχουν σοβαρές ευθύνες Υπουργοί και κεντρικά στελέχη της Ν.Δ., προχώρησε σε αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής, ενέργεια που προσβάλλει το κύρος του Κοινοβουλίου και κινείται στα όρια της εκτροπής.
Προφανώς υπάρχουν και άλλοι λόγοι και σκοπιμότητες που κρύβονται πίσω απ’ αυτή την ενέργεια, σχετιζόμενες με νέες αποκαλύψεις σκανδάλων και προσώπων που ενέχονται σ’ αυτά, που πιστεύω πως σύντομα θα αποκαλυφθούν.
Καταλυτικό ρόλο φαίνεται πως έπαιξε και η παραίτηση Βερελή.
Οι πολίτες, στις επικείμενες Ευρωεκλογές, έχουν τη δυνατότητα με την ψήφο τους να στείλουν ένα καθαρό μήνυμα αποδοκιμασίας και απόρριψης και προς τους δυο εταίρους του δικομματικού συστήματος, τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, πρωταγωνιστών των μεγαλύτερων σκανδάλων της εποχής μας και συνυπεύθυνων για τη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική που πλήττει τους εργαζόμενους, τα ευρύτατα λαϊκά στρώματα και ιδιαίτερα τους νέους.
Από το γραφείο Τύπου Αθήνα, 9 Μαϊου 2009
ΜΗΝΥΜΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΣΤΟ ΕΥΡΩΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ,ΤΖΟΥΛΙΑΝΟ ΤΖΟΥΛΙΑΝΙ
ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
ΜΗΝΥΜΑ
ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣΤΟ ΕΥΡΩΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ,
ΤΖΟΥΛΙΑΝΟ ΤΖΟΥΛΙΑΝΙ
Σας ευχαριστώ για την τιμητική πρόσκληση να είμαι υποψήφιος στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Διέθεσα όλη την ζωή μου στους αγώνες της ιταλικής εργατικής τάξης μέσα από τις γραμμές του μεγαλύτερου ιταλικού συνδικάτου, της Γενικής Συνομοσπονδία Ιταλών Εργατών. Στις 20 Ιουλίου του 2001 στην Γένοβα κατά την διάρκεια της βίαιης καταστολής της πορείας των συγκεντρωμένων κατά της συνόδου των G8 δολοφονήσανε τον γιο μου Κάρλο Τζουλιάνι. Από τότε η κύρια προσπάθειά μου είναι να θυμίζω και να καταγγέλλω εκείνα τα τραγικά γεγονότα, να ζητώ την αλήθεια και την δικαιοσύνη.
Η υπεράσπιση της δημοκρατίας και των συνταγματικών δικαιωμάτων, που καταπατώνται όλο και πιο συστηματικά τα τελευταία χρόνια, είναι αναγκαία για να βάλουμε φράγμα στους αυταρχικούς κατήφορους που βρίσκονται σε εξέλιξη σε πολλά μέρη της Ευρώπης και ιδιαίτερα στην Ιταλία. Με ιδιαίτερη συγκίνηση θυμάμαι και χαιρετίζω τους πρόσφατους αγώνες της ελληνικής νεολαίας που έδωσαν νέα ώθηση και ελπίδα στους αγώνες όλης της ευρωπαϊκής νεολαίας.
Ενώνω την φωνή μου με τις δικές σας προσπάθειες για ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ στην μάχη των ευρωεκλογών.
Τζουλιάνο Τζουλιάνι
ΜΗΝΥΜΑ
ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣΤΟ ΕΥΡΩΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ,
ΤΖΟΥΛΙΑΝΟ ΤΖΟΥΛΙΑΝΙ
Σας ευχαριστώ για την τιμητική πρόσκληση να είμαι υποψήφιος στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Διέθεσα όλη την ζωή μου στους αγώνες της ιταλικής εργατικής τάξης μέσα από τις γραμμές του μεγαλύτερου ιταλικού συνδικάτου, της Γενικής Συνομοσπονδία Ιταλών Εργατών. Στις 20 Ιουλίου του 2001 στην Γένοβα κατά την διάρκεια της βίαιης καταστολής της πορείας των συγκεντρωμένων κατά της συνόδου των G8 δολοφονήσανε τον γιο μου Κάρλο Τζουλιάνι. Από τότε η κύρια προσπάθειά μου είναι να θυμίζω και να καταγγέλλω εκείνα τα τραγικά γεγονότα, να ζητώ την αλήθεια και την δικαιοσύνη.
Η υπεράσπιση της δημοκρατίας και των συνταγματικών δικαιωμάτων, που καταπατώνται όλο και πιο συστηματικά τα τελευταία χρόνια, είναι αναγκαία για να βάλουμε φράγμα στους αυταρχικούς κατήφορους που βρίσκονται σε εξέλιξη σε πολλά μέρη της Ευρώπης και ιδιαίτερα στην Ιταλία. Με ιδιαίτερη συγκίνηση θυμάμαι και χαιρετίζω τους πρόσφατους αγώνες της ελληνικής νεολαίας που έδωσαν νέα ώθηση και ελπίδα στους αγώνες όλης της ευρωπαϊκής νεολαίας.
Ενώνω την φωνή μου με τις δικές σας προσπάθειες για ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ στην μάχη των ευρωεκλογών.
Τζουλιάνο Τζουλιάνι
Saturday, May 09, 2009
Βαγγέλης Χωραφάς & Λευτέρης Ριζάς Κύπρος: γεωπολιτικές εξελίξεις στον 21ο αιώνα
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Βαγγέλης Χωραφάς & Λευτέρης Ριζάς Κύπρος: γεωπολιτικές εξελίξεις στον 21ο αιώνα
Εκδόσεις The Monthly Review Imprint, Αθήνα 2009
Σελ. 248
ISΒΝ 978-960-88458-8-6
Τιμή € 17,00
Οι εκδόσεις The Monthly Review Imprint παρουσιάζουν το βιβλίο Κύπρος: γεωπολιτικές εξελίξεις στον 21ο αιώνα των Βαγγέλη Χωραφά και Λευτέρη Ριζά (επιμ.).
Σε ολόκληρη τη μεταπολεμική περίοδο το ανοικτό θέμα της Κύπρου έδωσε πολλαπλές ευκαιρίες διατύπωσης απόψεων και στρατηγικών λύσεων που οδήγησαν σε έντονες αντιπαραθέσεις, αλλά και σε συναινέσεις για τη φύση του κυπριακού προβλήματος και την κατά εποχές καλύτερη προοπτική επίλυσής του. Οι εξελίξεις στις παγκόσμιες ισορροπίες ισχύος είναι διαρκείς και η συνεχιζόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση πρόκειται να επηρεάσει σημαντικά ολόκληρη την πυραμίδα των εθνικών κρατών που συγκροτούν το παγκόσμιο σύστημα. Ο γεωπολιτικός–γεωστρατηγικός χώρος της Κύπρου, του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου εξακολουθεί να διατηρεί τη σημασία του, της οποίας το περιεχόμενο θα κριθεί στο μέλλον από τις ενδιαφερόμενες μεγάλες και μεσαίες δυνάμεις με σταθερή αναφορά στον τρόπο λειτουργίας της παγκόσμιας οικονομίας –όπως αυτή θα διαμορφωθεί μετά την οικονομική κρίση–, αλλά και στις νέες σχέσεις ισχύος που θα προκύψουν στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής και της Νότιας Ευρώπης.
Ο τόμος αυτός περιέχει κείμενα σημαντικών πολιτικών διανοητών και παραγόντων του δημόσιου βίου στην Ελλάδα και την Κύπρο και προσπαθεί να ανιχνεύσει το παρόν και το μελλοντικό γεωπολιτικό στάτους της Κύπρου.
Για τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Κύπρο στον 21 αιώνα, έγραψαν οι
Στέλιος Αλειφαντής | Λουκάς Αξελός | Άριστος Αριστοτέλους | Γεράσιμος Δ. Αρσένης
Κώστας Βενιζέλος | Κώστας Βέργος | Σέργιος Ζαμπούρας | Βύρων Θεοδωρόπουλος
Ιωσήφ Ιωσήφ | Σαράντος Ι. Καργάκος | Γιώργος Κασκάνης | Νίκος Κατσουρίδης
Φοίβος Κλόκκαρης | Θεόδωρος Κουλουμπής | Ηλίας Κουσκουβέλης | Νίκος Κουτσού
Μάρκος Κυπριανού | Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος | Στέφανος Κωνσταντινίδης
Λάρκος Λάρκου | Βάσος Λυσσαρίδης | Ιωάννης Θ. Μάζης | Γιαννάκης Λ. Ομήρου
Θεόδωρος Πάγκαλος | Τάσσος Παπαδόπουλος | Κώστας Παπακώστας
Πέτρος Παπαπολυβίου | Αλέκα Παπαρήγα | Μανούσος Παραγιουδάκης | Αντώνης Σαμαράς
Γιώργος Ε. Σέκερης | Θέμος Χ. Στοφορόπουλος | Άκης Τσοχατζόπουλος
Γιάννος Χαραλαμπίδης | Σωκράτης Χάσικος | Ευάνθης Χατζηβασιλείου | αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄
Βαγγέλης Χωραφάς & Λευτέρης Ριζάς Κύπρος: γεωπολιτικές εξελίξεις στον 21ο αιώνα
Εκδόσεις The Monthly Review Imprint, Αθήνα 2009
Σελ. 248
ISΒΝ 978-960-88458-8-6
Τιμή € 17,00
Οι εκδόσεις The Monthly Review Imprint παρουσιάζουν το βιβλίο Κύπρος: γεωπολιτικές εξελίξεις στον 21ο αιώνα των Βαγγέλη Χωραφά και Λευτέρη Ριζά (επιμ.).
Σε ολόκληρη τη μεταπολεμική περίοδο το ανοικτό θέμα της Κύπρου έδωσε πολλαπλές ευκαιρίες διατύπωσης απόψεων και στρατηγικών λύσεων που οδήγησαν σε έντονες αντιπαραθέσεις, αλλά και σε συναινέσεις για τη φύση του κυπριακού προβλήματος και την κατά εποχές καλύτερη προοπτική επίλυσής του. Οι εξελίξεις στις παγκόσμιες ισορροπίες ισχύος είναι διαρκείς και η συνεχιζόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση πρόκειται να επηρεάσει σημαντικά ολόκληρη την πυραμίδα των εθνικών κρατών που συγκροτούν το παγκόσμιο σύστημα. Ο γεωπολιτικός–γεωστρατηγικός χώρος της Κύπρου, του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου εξακολουθεί να διατηρεί τη σημασία του, της οποίας το περιεχόμενο θα κριθεί στο μέλλον από τις ενδιαφερόμενες μεγάλες και μεσαίες δυνάμεις με σταθερή αναφορά στον τρόπο λειτουργίας της παγκόσμιας οικονομίας –όπως αυτή θα διαμορφωθεί μετά την οικονομική κρίση–, αλλά και στις νέες σχέσεις ισχύος που θα προκύψουν στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής και της Νότιας Ευρώπης.
Ο τόμος αυτός περιέχει κείμενα σημαντικών πολιτικών διανοητών και παραγόντων του δημόσιου βίου στην Ελλάδα και την Κύπρο και προσπαθεί να ανιχνεύσει το παρόν και το μελλοντικό γεωπολιτικό στάτους της Κύπρου.
Για τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Κύπρο στον 21 αιώνα, έγραψαν οι
Στέλιος Αλειφαντής | Λουκάς Αξελός | Άριστος Αριστοτέλους | Γεράσιμος Δ. Αρσένης
Κώστας Βενιζέλος | Κώστας Βέργος | Σέργιος Ζαμπούρας | Βύρων Θεοδωρόπουλος
Ιωσήφ Ιωσήφ | Σαράντος Ι. Καργάκος | Γιώργος Κασκάνης | Νίκος Κατσουρίδης
Φοίβος Κλόκκαρης | Θεόδωρος Κουλουμπής | Ηλίας Κουσκουβέλης | Νίκος Κουτσού
Μάρκος Κυπριανού | Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος | Στέφανος Κωνσταντινίδης
Λάρκος Λάρκου | Βάσος Λυσσαρίδης | Ιωάννης Θ. Μάζης | Γιαννάκης Λ. Ομήρου
Θεόδωρος Πάγκαλος | Τάσσος Παπαδόπουλος | Κώστας Παπακώστας
Πέτρος Παπαπολυβίου | Αλέκα Παπαρήγα | Μανούσος Παραγιουδάκης | Αντώνης Σαμαράς
Γιώργος Ε. Σέκερης | Θέμος Χ. Στοφορόπουλος | Άκης Τσοχατζόπουλος
Γιάννος Χαραλαμπίδης | Σωκράτης Χάσικος | Ευάνθης Χατζηβασιλείου | αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄
Θεσμική εκτροπή το κλείσιμο της Βουλής από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας
Είδηση από www.in.gr
Διακόπηκαν αιφνιδιαστικά οι εργασίες της τρέχουσας Συνόδου της Βουλής. Έπειτα από αυτήν την εξέλιξη παραγράφονται όλες οι υποθέσεις τις οποίες η αντιπολίτευση ζητούσε να έρθουν στη Βουλή και αφορούσαν στην πρώτη τετραετία της κυβέρνησης.
Από την κυβέρνηση προβλήθηκε επισήμως το επιχείρημα των ευρωεκλογών. Στα κόμματα όμως επικράτησε αναστάτωση, καθώς δεν υπήρξε καμία προειδοποίηση και αντέδρασαν εντονότατα, κάνοντας λόγο για πρωτοφανή ενέργεια, θεσμική εκτροπή και επιλογή συγκάλυψης.
Παράλληλα στα κομματικά επιτελεία επικρατεί συναγερμός, καθώς το Σάββατο συνεδριάζει στη Θεσσαλονίκη η Κεντρική Επιτροπή της ΝΔ, υπό τον πρωθυπουργό. Την ίδια ημέρα στην Αθήνα συνεδριάζει το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ υπό τον Γ.Παπανδρέου. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκαλεί έκτακτη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας με θέμα τις πολιτικές εξελίξεις.
Χαρακτηριστικό του αιφνιδιαστικού χαρακτήρα της διακοπής των εργασιών της Βουλής είναι ότι είχε ανακοινωθεί το πρόγραμμα της επόμενης εβδομάδας στη Βουλή, ενώ τίποτα δεν ειπώθηκε το πρωί, κατά την προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών.
«Ο πρωθυπουργός κ. Κ.Καραμανλής με ενημέρωσε ότι, σήμερα το απόγευμα, υπεγράφη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια το διάταγμα λήξης των εργασιών της Β' Τακτικής Συνόδου της ΙΒ' Περιόδου της Βουλής, από αύριο 9 Μαΐου, λόγω των Ευρωεκλογών. Άμεσα ενημέρωσα τα Κόμματα περί τούτου» ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Βουλής κ. Δ.Σιούφας.
Έπειτα από αυτήν την εξέλιξη, το Κοινοβούλιο θα επαναλάβει τις εργασίες του μετά τις ευρωεκλογές, με τα θερινά τμήματα -όχι την Ολομέλεια.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γ.Παπανδρέου μίλησε για «ουσιατσική θεσμική εκτροπή» και πρόσθεσε ότι η «κυβέρνηση Καραμανλή θα μείνει στην ιστορία ως η κυβέρνηση της συγκάλυψης, της παραγραφής και της παραβίασης της θεσμικής τάξης».
Το ΚΚΕ τόνισε ότι «το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής αφορά είτε στην παραγραφή των σκανδάλων είτε κρύβει άλλες σκοπιμότητες, είτε και τα δύο».
Από το ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Φ.Κουβέλης μίλησε επίσης για «πρωτοφανή ενέργεια, η οποία συνιστά θεσμική εκτροπή», προσθέτοντας ότι «είναι προφανής η επιλογή συγκάλυψης όλων αυτών των υποθέσεων που βρίσκονται σε εκκρεμότητα».
Από την πλευρά του ΛΑΟΣ, ο κ. Κ.Βελόπουλος σημείωσε ότι δεν εισακούστηκε το αίτημα του κόμματος να παραμείνει η Βουλή ανοικτή και υπογράμμισε: «Αυτό σημαίνει πολλά, αυτό σημαίνει κουκούλωμα».
Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος, η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά την αρμοδιότητά της για άσκηση δίωξης κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης ή υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους «μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος».
Διακόπηκαν αιφνιδιαστικά οι εργασίες της τρέχουσας Συνόδου της Βουλής. Έπειτα από αυτήν την εξέλιξη παραγράφονται όλες οι υποθέσεις τις οποίες η αντιπολίτευση ζητούσε να έρθουν στη Βουλή και αφορούσαν στην πρώτη τετραετία της κυβέρνησης.
Από την κυβέρνηση προβλήθηκε επισήμως το επιχείρημα των ευρωεκλογών. Στα κόμματα όμως επικράτησε αναστάτωση, καθώς δεν υπήρξε καμία προειδοποίηση και αντέδρασαν εντονότατα, κάνοντας λόγο για πρωτοφανή ενέργεια, θεσμική εκτροπή και επιλογή συγκάλυψης.
Παράλληλα στα κομματικά επιτελεία επικρατεί συναγερμός, καθώς το Σάββατο συνεδριάζει στη Θεσσαλονίκη η Κεντρική Επιτροπή της ΝΔ, υπό τον πρωθυπουργό. Την ίδια ημέρα στην Αθήνα συνεδριάζει το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ υπό τον Γ.Παπανδρέου. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκαλεί έκτακτη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας με θέμα τις πολιτικές εξελίξεις.
Χαρακτηριστικό του αιφνιδιαστικού χαρακτήρα της διακοπής των εργασιών της Βουλής είναι ότι είχε ανακοινωθεί το πρόγραμμα της επόμενης εβδομάδας στη Βουλή, ενώ τίποτα δεν ειπώθηκε το πρωί, κατά την προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών.
«Ο πρωθυπουργός κ. Κ.Καραμανλής με ενημέρωσε ότι, σήμερα το απόγευμα, υπεγράφη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια το διάταγμα λήξης των εργασιών της Β' Τακτικής Συνόδου της ΙΒ' Περιόδου της Βουλής, από αύριο 9 Μαΐου, λόγω των Ευρωεκλογών. Άμεσα ενημέρωσα τα Κόμματα περί τούτου» ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Βουλής κ. Δ.Σιούφας.
Έπειτα από αυτήν την εξέλιξη, το Κοινοβούλιο θα επαναλάβει τις εργασίες του μετά τις ευρωεκλογές, με τα θερινά τμήματα -όχι την Ολομέλεια.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γ.Παπανδρέου μίλησε για «ουσιατσική θεσμική εκτροπή» και πρόσθεσε ότι η «κυβέρνηση Καραμανλή θα μείνει στην ιστορία ως η κυβέρνηση της συγκάλυψης, της παραγραφής και της παραβίασης της θεσμικής τάξης».
Το ΚΚΕ τόνισε ότι «το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής αφορά είτε στην παραγραφή των σκανδάλων είτε κρύβει άλλες σκοπιμότητες, είτε και τα δύο».
Από το ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Φ.Κουβέλης μίλησε επίσης για «πρωτοφανή ενέργεια, η οποία συνιστά θεσμική εκτροπή», προσθέτοντας ότι «είναι προφανής η επιλογή συγκάλυψης όλων αυτών των υποθέσεων που βρίσκονται σε εκκρεμότητα».
Από την πλευρά του ΛΑΟΣ, ο κ. Κ.Βελόπουλος σημείωσε ότι δεν εισακούστηκε το αίτημα του κόμματος να παραμείνει η Βουλή ανοικτή και υπογράμμισε: «Αυτό σημαίνει πολλά, αυτό σημαίνει κουκούλωμα».
Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος, η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά την αρμοδιότητά της για άσκηση δίωξης κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης ή υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους «μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος».
Friday, May 08, 2009
Άμοιρε Γιωργάκη τι σού' μελε να πάθεις. Σού' φυγε ο Βερελής...
Η παρακάτω είδηση από το νέο site της Ελευθεροτυπίας
Την παραίτηση από το βουλευτικό του αξίωμα ανακοίνωσε αιφνιδίως ο πρώην υπουργός Μεταφορών, Χρίστος Βερελής, επικαλούμενος λόγους πολιτικής ηθικής. «Τα σκάνδαλα βαραίνουν τον τόπο, η πολιτική όχι μόνο δεν εμπνέει, αλλά η ατμόσφαιρα γύρω της αποτελεί άλλοθι για τον κυνισμό που έχει παγιδέψει τη χώρα» αναφέρει σε γραπτή δήλωσή του. Τη θέση του παίρνει ο Ανδρέας Μακρυπίδης.
Ο Χρ. Βερελής εκφράζει την ευχή να "υπάρξει σύντομα απάντηση στην έρευνα από Γερμανία και Ελλάδα σχετικά με την υπόθεση της ΜΑΝ". Στην επιστολή παραίτησης, αναφέρει: "Εγώ ,όμως,δεν συμμετείχα ποτέ σε επιτροπή προμηθειών. Η διαδρομή μου είναι γνωστή ,δεν ήμουν ποτέ βολικός ή κόλακας και δεν δέχομαι ότι πάση θυσία πρέπει να είμαι στο παιγνίδι".
"Δεν φεύγω από αδυναμία φεύγω από θέληση. Φεύγω για να βοηθήσω να κινηθούν τα πράγματα", προσθέτει ο πρώην υπουργός.
Ποιος είναι ο Χρ. Βερελής
Ο Χρ. Βερελής είχε δοκιμάσει για πρώτη φορά την τύχη του στην πολιτική κονίστρα το 1993, όταν κατετάγη πρώτος επιλαχών. Ανέλαβε τη θέση του προέδρου στη ΔΕΠΑ, ενώ το 1996 έθεσε υποψηφιότητα με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στην Αιτωλοακαρνανία και εξελέγη βουλευτής. Τοποθετήθηκε από τον Κ. Σημίτη στο ΥΠΕΧΩΔΕ με αρμοδιότητα τα δημόσια έργα, θέση που διατήρησε μετά την απώλεια της βουλευτικής του έδρας τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Το 2000 μπήκε και πάλι στη Βουλή και ανέλαβε υπουργός Μεταφορών - Επικοινωνιών, ενώ επανεξελέγη το 2004 και το 2007.
Η επιστολή παραίτησης
Ολόκληρο το κείμενο της επιστολής παραίτησης του Χρ. Βερελή:
Tα σκάνδαλα βαραίνουν τον τόπο. Η πολιτική σήμερα όχι μόνον δεν εμπνέει τους έλληνες αλλά η ατμόσφαιρα που υπάρχει γύρω απ΄αυτήν αποτελεί άλλοθι για τον κυνισμό που έχει παγιδεύσει τη χώρα. Οι σχέσεις ανάμεσα στο κράτος και τους πολίτες του, κυριαρχούνται από το δόγμα: κανείς δεν πιστεύει κανέναν και σε τίποτα. Και απέξω βαλτώνει η καλύτερη Ελλάδα.
Υπάρχει ένα εικαζόμενο σκάνδαλο. Το ζήτημα MAN.
Ακόμη δεν γνωρίζουμε τι έχει συμβεί. Ακόμη δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχεί γνωστό. Και όμως άρχισε αμέσως από «στρατευμένους και πρόθυμους» κονδυλοφόρους η κατασκευή του σκηνικού για το κυνήγι της 7ης Ιουνίου. Ξέρουν όλοι, όσοι γνωρίζουν το θέμα ότι δεν είχα την παραμικρή ανάμειξη. Ότι οι αποφάσεις πάρθηκαν από διακομματική επιτροπή με τη συμμετοχή εκπροσώπων του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ και του ΣΥΝ. Με τη συμμετοχή Γενικών Γραμματέων τεσσάρων υπουργείων. Με τη συμμετοχή μελών του ελεγκτικού συνεδρίου.
Δεν είχα και δεν έχω κανένα λόγο να αμφιβάλω για όλους αυτούς τους ανθρώπους και δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο θέμα με κανένα από αυτούς. Δεν συμμετείχα όμως ποτέ με την πεποίθηση ότι ένας υπουργός δεν μπορεί να μετέχει σε μια επιτροπή προμηθειών. Ελπίζω γρήγορα να υπάρξει απάντηση σε όλα από την πρόοδο της έρευνας στη Γερμανία και η ελληνική δικαιοσύνη να σπεύσει ανεξάρτητη και ανυπάκοη σε εντολές και σχεδιασμούς πολιτικής ιδιοτέλειας. Άλλωστε έχω την πεποίθηση ότι σε πολύ λίγο διάστημα όλα αυτά θα φαίνονται μικρά και άθλια. Δεν με βαραίνει τίποτα, δεν με φοβίζει τίποτα.
Στο μεταξύ ας ασχοληθούμε όσοι δεν εμπνεόμαστε από τον επαγγελματισμό της πολιτικής με την άθλια κατάσταση της χώρας. Μιας χώρας με μεγάλες πληγές σε όλους τους τομείς. Μιας χώρας που το μόνο που εγγυάται σήμερα είναι ένα σκοτεινό μέλλον στους νέους ανθρώπους. Η διαδρομή μου είναι γνωστή. Τις απόψεις μου δεν τις έκρυψα ποτέ. Θεωρώ ότι είναι υποχρέωση του πολιτικού να έχει γνώμη και να την λέει. Δεν υπήρξα «βολικός», ούτε κόλακας. Δεν δέχομαι ότι πάση θυσία πρέπει να είσαι μέσα στο «παιχνίδι».
Έτσι τις απόψεις μου για τη θεσμική οργάνωση διαφάνειας στα πολιτικά κόμματα και πρόσωπα, τις έχω πει δημόσια. Για το πώς θα έπρεπε για παράδειγμα το «πόθεν έσχες» να απεικονίζει την εξέλιξη της περιουσίας των πολιτικών απ την εκλογή τους. Κάτι που κάνω από πολύ καιρό με δική μου πρωτοβουλία στο διαδίκτυο. Υπήρξε ενθουσιώδης αποδοχή αυτής της πρότασής μου προ έτους. Ακόμη για παράδειγμα πως όλες οι δαπάνες των κομμάτων θα έπρεπε να δημοσιεύονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, και πως δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται τα χρήματα των φορολογουμένων για να μετακινούν και να επηρεάζουν με διαφημίσεις τους ίδιους αυτούς φορολογούμενους.
Είμαι βέβαιος ότι πολλοί σκέπτονται και θέλουν να πάνε τα πράγματα στην ίδια κατεύθυνση μιας καλλίτερης σύγχρονης προοδευτικής και αποτελεσματικής Ελλάδας. Θα συναντηθούμε με όλους αυτούς. Παραιτούμαι από τη Βουλή και την παραίτηση μου αυτή την υποβάλλω πρώτα στον λαό της Αιτωλοακαρνανίας που με εκλέγει και με εμπιστεύεται λέγοντας του ότι δεν φεύγω αλλά μένω για να αλλάξουμε μαζί αυτά που δεν μας αρέσουν. Το λέω με σεβασμό στη μεγάλη τιμή που μου έχουν κάνει. Δεν ανήκω στη σχολή που λέει μην παραιτείσαι ποτέ.
Δεν φεύγω από αδυναμία, φεύγω από μεγάλη θέληση. Παραιτούμαι από την αδυναμία να εναρμονιστούμε μέσα από την αίθουσα της Βουλής στην κρίσιμη αυτή φάση με τις ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας. Παραιτούμαι γιατί αρνούμαι να είμαι μέρος στη νοσηρότητα της πολιτικής σκηνής. Γιατί θέλω να πω ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Γιατί έχω ευθιξία και δεν μπορώ να αποδέχομαι η πολιτική να γίνεται το πτυελοδοχείο της κοινωνίας.
Γιατί δεν θέλω να είμαι στην ίδια λογική με όσους θα πουν γιατί παραιτήθηκες αφού δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Για όσους δεν θα το καταλάβουν άλλη μια φορά πρέπει να πω ότι παραιτούμαι για να βοηθήσω να κινηθούν τα πράγματα! Θα είμαι παρόν και ενεργός στις επάλξεις της πολιτικής για να επικρατήσουν άλλοι όροι. Και θα αγωνιστώ για να υπάρξουν αυτοί. Στέκομαι δίπλα στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη που έχει ιστορική προσφορά, με σεβασμό και ευθύνη σε όλους αυτούς που περνάνε τόσες δυσκολίες όλο αυτό το διάστημα."
Την παραίτηση από το βουλευτικό του αξίωμα ανακοίνωσε αιφνιδίως ο πρώην υπουργός Μεταφορών, Χρίστος Βερελής, επικαλούμενος λόγους πολιτικής ηθικής. «Τα σκάνδαλα βαραίνουν τον τόπο, η πολιτική όχι μόνο δεν εμπνέει, αλλά η ατμόσφαιρα γύρω της αποτελεί άλλοθι για τον κυνισμό που έχει παγιδέψει τη χώρα» αναφέρει σε γραπτή δήλωσή του. Τη θέση του παίρνει ο Ανδρέας Μακρυπίδης.
Ο Χρ. Βερελής εκφράζει την ευχή να "υπάρξει σύντομα απάντηση στην έρευνα από Γερμανία και Ελλάδα σχετικά με την υπόθεση της ΜΑΝ". Στην επιστολή παραίτησης, αναφέρει: "Εγώ ,όμως,δεν συμμετείχα ποτέ σε επιτροπή προμηθειών. Η διαδρομή μου είναι γνωστή ,δεν ήμουν ποτέ βολικός ή κόλακας και δεν δέχομαι ότι πάση θυσία πρέπει να είμαι στο παιγνίδι".
"Δεν φεύγω από αδυναμία φεύγω από θέληση. Φεύγω για να βοηθήσω να κινηθούν τα πράγματα", προσθέτει ο πρώην υπουργός.
Ποιος είναι ο Χρ. Βερελής
Ο Χρ. Βερελής είχε δοκιμάσει για πρώτη φορά την τύχη του στην πολιτική κονίστρα το 1993, όταν κατετάγη πρώτος επιλαχών. Ανέλαβε τη θέση του προέδρου στη ΔΕΠΑ, ενώ το 1996 έθεσε υποψηφιότητα με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στην Αιτωλοακαρνανία και εξελέγη βουλευτής. Τοποθετήθηκε από τον Κ. Σημίτη στο ΥΠΕΧΩΔΕ με αρμοδιότητα τα δημόσια έργα, θέση που διατήρησε μετά την απώλεια της βουλευτικής του έδρας τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Το 2000 μπήκε και πάλι στη Βουλή και ανέλαβε υπουργός Μεταφορών - Επικοινωνιών, ενώ επανεξελέγη το 2004 και το 2007.
Η επιστολή παραίτησης
Ολόκληρο το κείμενο της επιστολής παραίτησης του Χρ. Βερελή:
Tα σκάνδαλα βαραίνουν τον τόπο. Η πολιτική σήμερα όχι μόνον δεν εμπνέει τους έλληνες αλλά η ατμόσφαιρα που υπάρχει γύρω απ΄αυτήν αποτελεί άλλοθι για τον κυνισμό που έχει παγιδεύσει τη χώρα. Οι σχέσεις ανάμεσα στο κράτος και τους πολίτες του, κυριαρχούνται από το δόγμα: κανείς δεν πιστεύει κανέναν και σε τίποτα. Και απέξω βαλτώνει η καλύτερη Ελλάδα.
Υπάρχει ένα εικαζόμενο σκάνδαλο. Το ζήτημα MAN.
Ακόμη δεν γνωρίζουμε τι έχει συμβεί. Ακόμη δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχεί γνωστό. Και όμως άρχισε αμέσως από «στρατευμένους και πρόθυμους» κονδυλοφόρους η κατασκευή του σκηνικού για το κυνήγι της 7ης Ιουνίου. Ξέρουν όλοι, όσοι γνωρίζουν το θέμα ότι δεν είχα την παραμικρή ανάμειξη. Ότι οι αποφάσεις πάρθηκαν από διακομματική επιτροπή με τη συμμετοχή εκπροσώπων του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ και του ΣΥΝ. Με τη συμμετοχή Γενικών Γραμματέων τεσσάρων υπουργείων. Με τη συμμετοχή μελών του ελεγκτικού συνεδρίου.
Δεν είχα και δεν έχω κανένα λόγο να αμφιβάλω για όλους αυτούς τους ανθρώπους και δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο θέμα με κανένα από αυτούς. Δεν συμμετείχα όμως ποτέ με την πεποίθηση ότι ένας υπουργός δεν μπορεί να μετέχει σε μια επιτροπή προμηθειών. Ελπίζω γρήγορα να υπάρξει απάντηση σε όλα από την πρόοδο της έρευνας στη Γερμανία και η ελληνική δικαιοσύνη να σπεύσει ανεξάρτητη και ανυπάκοη σε εντολές και σχεδιασμούς πολιτικής ιδιοτέλειας. Άλλωστε έχω την πεποίθηση ότι σε πολύ λίγο διάστημα όλα αυτά θα φαίνονται μικρά και άθλια. Δεν με βαραίνει τίποτα, δεν με φοβίζει τίποτα.
Στο μεταξύ ας ασχοληθούμε όσοι δεν εμπνεόμαστε από τον επαγγελματισμό της πολιτικής με την άθλια κατάσταση της χώρας. Μιας χώρας με μεγάλες πληγές σε όλους τους τομείς. Μιας χώρας που το μόνο που εγγυάται σήμερα είναι ένα σκοτεινό μέλλον στους νέους ανθρώπους. Η διαδρομή μου είναι γνωστή. Τις απόψεις μου δεν τις έκρυψα ποτέ. Θεωρώ ότι είναι υποχρέωση του πολιτικού να έχει γνώμη και να την λέει. Δεν υπήρξα «βολικός», ούτε κόλακας. Δεν δέχομαι ότι πάση θυσία πρέπει να είσαι μέσα στο «παιχνίδι».
Έτσι τις απόψεις μου για τη θεσμική οργάνωση διαφάνειας στα πολιτικά κόμματα και πρόσωπα, τις έχω πει δημόσια. Για το πώς θα έπρεπε για παράδειγμα το «πόθεν έσχες» να απεικονίζει την εξέλιξη της περιουσίας των πολιτικών απ την εκλογή τους. Κάτι που κάνω από πολύ καιρό με δική μου πρωτοβουλία στο διαδίκτυο. Υπήρξε ενθουσιώδης αποδοχή αυτής της πρότασής μου προ έτους. Ακόμη για παράδειγμα πως όλες οι δαπάνες των κομμάτων θα έπρεπε να δημοσιεύονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, και πως δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται τα χρήματα των φορολογουμένων για να μετακινούν και να επηρεάζουν με διαφημίσεις τους ίδιους αυτούς φορολογούμενους.
Είμαι βέβαιος ότι πολλοί σκέπτονται και θέλουν να πάνε τα πράγματα στην ίδια κατεύθυνση μιας καλλίτερης σύγχρονης προοδευτικής και αποτελεσματικής Ελλάδας. Θα συναντηθούμε με όλους αυτούς. Παραιτούμαι από τη Βουλή και την παραίτηση μου αυτή την υποβάλλω πρώτα στον λαό της Αιτωλοακαρνανίας που με εκλέγει και με εμπιστεύεται λέγοντας του ότι δεν φεύγω αλλά μένω για να αλλάξουμε μαζί αυτά που δεν μας αρέσουν. Το λέω με σεβασμό στη μεγάλη τιμή που μου έχουν κάνει. Δεν ανήκω στη σχολή που λέει μην παραιτείσαι ποτέ.
Δεν φεύγω από αδυναμία, φεύγω από μεγάλη θέληση. Παραιτούμαι από την αδυναμία να εναρμονιστούμε μέσα από την αίθουσα της Βουλής στην κρίσιμη αυτή φάση με τις ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας. Παραιτούμαι γιατί αρνούμαι να είμαι μέρος στη νοσηρότητα της πολιτικής σκηνής. Γιατί θέλω να πω ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Γιατί έχω ευθιξία και δεν μπορώ να αποδέχομαι η πολιτική να γίνεται το πτυελοδοχείο της κοινωνίας.
Γιατί δεν θέλω να είμαι στην ίδια λογική με όσους θα πουν γιατί παραιτήθηκες αφού δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Για όσους δεν θα το καταλάβουν άλλη μια φορά πρέπει να πω ότι παραιτούμαι για να βοηθήσω να κινηθούν τα πράγματα! Θα είμαι παρόν και ενεργός στις επάλξεις της πολιτικής για να επικρατήσουν άλλοι όροι. Και θα αγωνιστώ για να υπάρξουν αυτοί. Στέκομαι δίπλα στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη που έχει ιστορική προσφορά, με σεβασμό και ευθύνη σε όλους αυτούς που περνάνε τόσες δυσκολίες όλο αυτό το διάστημα."
Τα δικαιώματα των παιδιών που ζουν σε ιδρύματα
Τα δικαιώματα των παιδιών που ζουν σε ιδρύματα
Αναδημοσίευση από το πολύ καλό μπλογκ http://opateras.blogspot.com/
Το 2005 η Επιτροπή των Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις επιπτώσεις του ιδρυματισμού στα παιδιά και τις σύγχρονες αποδεκτές αρχές φροντίδας τους, όσο και την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών του Ανθρώπου, υιοθέτησε την "Σύσταση προς τα κράτη μέλη σχετικά με τα δικαιώματα των παιδιών που ζουν σε ιδρύματα". Σε αυτήν, αναφέρεται ρητά ότι η τοποθέτηση των παιδιών σε ιδρύματα θα πρέπει να είναι η έσχατη λύση. Ότι θα πρέπει όταν αυτό συμβαίνει τα παιδιά στα ιδρύματα να μεγαλώνουν με αξιοπρέπεια, στις καλύτερες δυνατές συνθήκες, χωρίς να περιθωριοποιούνται και με πρωταρχικό στόχο την επιτυχή κοινωνική τους επανένταξη το συντομότερο δυνατόν. Ειδικότερα, τονίζεται ότι θα πρέπει να δίνεται η απαιτούμενη σημασία στις ειδικές ανάγκες των παιδιών με αναπηρία χωρίς ίχνος διάκρισης. Επίσης, αναφέρεται μεταξύ άλλων ρητά το δικαίωμα των παιδιών στην διατήρηση των οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών, το δικαίωμα της υψηλής ποιοτικά ιατρικής φροντίδας προσαρμοσμένης στις ανάγκες και την ευημερία τους και το δικαίωμα του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για συνθήκες ανθρώπινης και μη υποτιμητικής μεταχείρισης. Ειδικότερα, το τελευταίο αφορά στην προστασία των παιδιών από σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, ταπεινωτική συμπεριφορά, κακομεταχείριση ή καθημερινή βία. Επιπλέον στην Σύσταση συμπεριλαμβάνονται κατευθυντήριες οδηγίες και προδιαγραφές ποιότητας. Μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι ο χώρος τοποθέτησης πρέπει να βρίσκεται κοντά στο οικογενειακό περιβάλλον του παιδιού, η μονάδα φιλοξενίας πρέπει να είναι μικρής κλίμακας, ώστε να παρέχει μία όσο το δυνατόν πιο οικογενειακή ατμόσφαιρα, καθώς και ότι η ψυχοπαιδαγωγική στρατηγική πρέπει να στοχεύει στην ανάπτυξη του παιδιού, διατηρώντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επαφή με το δίκτυο της κοινοτικής ζωής εκτός ιδρύματος.
Παιδιά στα ιδρύματα της χώρας μας:
Στη χώρα μας συνεχίζει να παραμένει ένα εκτεταμένο ιδρυματικό σύστημα που συγκροτείται από μεγάλα δημόσια ιδρύματα και πολλά μικρά ιδιωτικά ιδρύματα φιλανθρωπικών φορέων, διεσπαρμένα σε όλη τη χώρα, τα όποια εποπτεύονται από την κοινωνική πρόνοια του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα στο σύστημα φροντίδας των παιδιών με αναπηρίες συνεχίζει να κυριαρχεί ακραίου βαθμού ιδρυματισμός, σε σημείο που να καταργείται κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας και βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων και να παρατηρούνται γενικευμένα φαινόμενα ιδρυματικής παραμέλησης και κακοποίησης.
Η περιγραφή της ιδρυματικής καθημερινής ζωής ενός παιδιού, που ακολουθεί στη συνέχεια και είναι αποτέλεσμα παρατήρησης, αφορά στο 2007 σε ένα από τα ιδρύματα της χώρας μας. Η κατάσταση είναι ενδεικτική της καθημερινής ζωής εκατοντάδων άλλων παιδιών με αναπηρίες που ζουν σε ιδρύματα.
Η καθημερινή ζωή ενός παιδιού στο ίδρυμα:
Ο Νίκος είναι 10 ετών. Έχει σύνδρομο Down. Είναι ένα από τα πιο μικρά παιδιά του ιδρύματος. Εισήχθη σε αυτό σε ηλικία δύο ετών.
Παραμένει σε ένα από τα τέσσερα δωμάτια θαλάμου του ισόγειου, στον οποίο βρίσκονται είκοσι πέντε παιδιά. Το δωμάτιό του, που μοιράζεται με άλλα τέσσερα παιδιά, είναι βαμμένο με άσπρο και πορτοκαλί χρώμα. Οι τοίχοι είναι δίχως κανένα διακοσμητικό στοιχείο, άδειοι. Υπάρχει μόνο ένα παράθυρο με προστατευτικά σίδερα.
Ο Νίκος ξυπνάει στις 7.30 το πρωί. Είναι δεμένος, με μία λωρίδα άσπρου σεντονιού, από το πόδι στο κρεβάτι. Φοράει ένα λερωμένο φαρδύ κοντό μπλε σκούρο ολόσωμο φορμάκι. Στις 8.00 μπαίνουν στο δωμάτιο δύο νοσοκόμες και μία περιθαλπόμενη του ιδρύματος με νοητική καθυστέρηση που τις βοηθάει στις δουλειές. Η μία νοσοκόμα σπρώχνει ένα σιδερένιο καρότσι στο οποίο επάνω είναι τοποθετημένα μπιμπερό και φάρμακα και κάτω μπάμπερς. Η μία κατευθύνεται στον Νίκο με ένα μπιμπερο γάλα. Τον ταΐζει στο κρεβάτι του, δεμένο. Ο Νίκος πίνει γρήγορα, δίχως να παίρνει ανάσα. Κυλάει γάλα από το στόμα στο λαιμό του. Το φορμάκι του λερώνεται. Στη συνέχεια η νοσοκόμα παίρνει από το καρότσι μια πλαστική σύριγγα που βρίσκεται μέσα σε ένα από τα μπουκάλια με σιρόπι. Χρησιμοποιεί την ίδια για την φαρμακοδοσία όλων των παιδιών. Την γεμίζει και πηγαίνει στο Νίκο. Οι κινήσεις προς το παιδί, είναι απότομες. Πιάνει απότομα και με δύναμη τα μάγουλά του και τα πιέζει. Το παιδί ανοίγει το στόμα με έκφραση οδύνης δίχως να αντιδρά. Του αδειάζει το φάρμακο και φεύγει προς ένα άλλο παιδί. Ο Νίκος μένει λερωμένος από το γάλα που έπεσε επάνω του. Ανοίγει το φερμουάρ από το φορμάκι του και προσπαθεί να βγάλει το πάμπερ του. Κατορθώνει να τραβήξει ένα μέρος και το σκίζει σε κομματάκια. Τα βάζει στο στόμα του. Αρχίζει και τα μασάει. Το στόμα του είναι μπουκωμένο.
Μετά από μισή ώρα, στις 11.30 μπαίνει ένας νοσοκόμος στο δωμάτιο. Βλέπει το παιδί και φωνάζει: "Πάλι τα ίδια, θα μας κλείσεις μέσα". Το σφίγγει από τα μάγουλα για να ανοίξει το στόμα του και να τον καθαρίσει. Ο Νίκος αρχίζει να κλαίει.
Στις 12.30 ανοίγει η πόρτα. Μπαίνει μία νοσοκόμα με το σιδερένιο καρότσι μεταφοράς του φαγητού. Στο επάνω ράφι είναι τοποθετημένη μια μεγάλη κατσαρόλα. Δίπλα, σιδερένια πιάτα σερβιρισμένα με φαγητό, όπως και στο κάτω ράφι. Η νοσοκόμα αρχίζει να δίνει τα φάρμακα στα παιδιά. Σε μία κουταλιά φαγητού βάζει τα φάρμακα και τους τα δίνει. Με το ίδιο κουτάλι για όλα. Στη συνέχεια παίρνει ένα πιάτο και αρχίζει το τάισμα του Νίκου. Το παιδί στέκεται όρθιο. Πιάνει το πιάτο με τα χέρια του. Καταπίνει γρήγορα δίχως διάλειμμα. Έπειτα, με μία βρεγμένη μπλούζα του σκουπίζει το στόμα. Στη συνέχεια πάει σε άλλο παιδί. Ο Νίκος συνεχίζει να την κοιτάει.
Στις 13.00 μπαίνει η άλλη νοσοκόμα με την περιθαλπόμενη που την βοηθά. Η νεαρή κοπέλα που έχει νοητική καθυστέρηση αρχίζει να αλλάζει πάμπερς στα παιδιά. Αφού πρώτα λύνει το Νίκο, του βγάζει το φορμάκι. Το παιδί μένει γυμνό, τον αλλάζει και του φοράει πάλι ένα μπλε σκούρο φορμάκι. Τον δένει στη μέση με ένα μακρύ κομμάτι από ένα σκισμένο σεντόνι, για να μην του πέφτει το πάμπερ. Έπειτα του δένει πάλι το πόδι στο κρεβάτι. Μετά ο Νίκος ξαπλώνει και κοιτά επίμονα το ταβάνι.
Στις 16.30 μπαίνει η νοσοκόμα στο δωμάτιο. Είναι η ώρα για το απογευματινό άλλαγμα. Ο Νίκος έχει ξανά λερωθεί. Η νοσηλεύτρια δεν δίνει σημασία σε τι κατάσταση βρίσκεται το παιδί.
Στις 20.20 έρχεται η νοσοκόμα για το βραδινό φαγητό και την φαρμακοδοσία. Ακολουθεί την ίδια διαδικασία όπως το μεσημέρι. Δίνει νερό σε όλα τα παιδιά με το ίδιο μπιμπερό. Τα φώτα του διαδρόμου και του δωματίου δεν σβήνουν. Ο Νίκος και τα άλλα παιδιά παραμένουν κλεισμένα στο δωμάτιο για όλο το βράδυ.
Αυτή είναι η καθημερινή ζωή του Νίκου και πολλών άλλων παιδιών που έχουν την ατυχία να περιθάλπονται στα Ελληνικά ιδρύματα. Δυστυχώς, τα προγράμματα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στη χώρα μας, τα οποία έδωσαν την ευκαιρία σε εκατοντάδες πρώην έγκλειστους στα ιδρύματα της χώρα μας να ζήσουν σε κοινοτικές δομές, δεν συμπεριέλαβαν τα ιδρύματα για παιδιά (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων).
Το κείμενο και η περιγραφή της καθημερινής ζωής του Νίκου, αποτελούν αποσπάσματα από επιστημονικό άρθρο, ομάδας κοινωνικών λειτουργών, με τίτλο “Παιδιά με αναπηρίες σε ιδρύματα στην Ελλάδα: Το φαινόμενο της παραμέλησης και κακοποίησης από το θεσμό” (Χ. Ασημόπουλος, Μ. Μαργαριτίδου, Α. Μαυρομάτη, Μ. Παρασχάκη, Ι. Ψαρά), το οποίο θα δημοσιευθεί σύντομα στο περιοδικό Κοινωνική Εργασία (Επιθεώρηση Κοινωνικών Επιστημών).
Αναδημοσίευση από το πολύ καλό μπλογκ http://opateras.blogspot.com/
Το 2005 η Επιτροπή των Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις επιπτώσεις του ιδρυματισμού στα παιδιά και τις σύγχρονες αποδεκτές αρχές φροντίδας τους, όσο και την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών του Ανθρώπου, υιοθέτησε την "Σύσταση προς τα κράτη μέλη σχετικά με τα δικαιώματα των παιδιών που ζουν σε ιδρύματα". Σε αυτήν, αναφέρεται ρητά ότι η τοποθέτηση των παιδιών σε ιδρύματα θα πρέπει να είναι η έσχατη λύση. Ότι θα πρέπει όταν αυτό συμβαίνει τα παιδιά στα ιδρύματα να μεγαλώνουν με αξιοπρέπεια, στις καλύτερες δυνατές συνθήκες, χωρίς να περιθωριοποιούνται και με πρωταρχικό στόχο την επιτυχή κοινωνική τους επανένταξη το συντομότερο δυνατόν. Ειδικότερα, τονίζεται ότι θα πρέπει να δίνεται η απαιτούμενη σημασία στις ειδικές ανάγκες των παιδιών με αναπηρία χωρίς ίχνος διάκρισης. Επίσης, αναφέρεται μεταξύ άλλων ρητά το δικαίωμα των παιδιών στην διατήρηση των οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών, το δικαίωμα της υψηλής ποιοτικά ιατρικής φροντίδας προσαρμοσμένης στις ανάγκες και την ευημερία τους και το δικαίωμα του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για συνθήκες ανθρώπινης και μη υποτιμητικής μεταχείρισης. Ειδικότερα, το τελευταίο αφορά στην προστασία των παιδιών από σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, ταπεινωτική συμπεριφορά, κακομεταχείριση ή καθημερινή βία. Επιπλέον στην Σύσταση συμπεριλαμβάνονται κατευθυντήριες οδηγίες και προδιαγραφές ποιότητας. Μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι ο χώρος τοποθέτησης πρέπει να βρίσκεται κοντά στο οικογενειακό περιβάλλον του παιδιού, η μονάδα φιλοξενίας πρέπει να είναι μικρής κλίμακας, ώστε να παρέχει μία όσο το δυνατόν πιο οικογενειακή ατμόσφαιρα, καθώς και ότι η ψυχοπαιδαγωγική στρατηγική πρέπει να στοχεύει στην ανάπτυξη του παιδιού, διατηρώντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επαφή με το δίκτυο της κοινοτικής ζωής εκτός ιδρύματος.
Παιδιά στα ιδρύματα της χώρας μας:
Στη χώρα μας συνεχίζει να παραμένει ένα εκτεταμένο ιδρυματικό σύστημα που συγκροτείται από μεγάλα δημόσια ιδρύματα και πολλά μικρά ιδιωτικά ιδρύματα φιλανθρωπικών φορέων, διεσπαρμένα σε όλη τη χώρα, τα όποια εποπτεύονται από την κοινωνική πρόνοια του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα στο σύστημα φροντίδας των παιδιών με αναπηρίες συνεχίζει να κυριαρχεί ακραίου βαθμού ιδρυματισμός, σε σημείο που να καταργείται κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας και βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων και να παρατηρούνται γενικευμένα φαινόμενα ιδρυματικής παραμέλησης και κακοποίησης.
Η περιγραφή της ιδρυματικής καθημερινής ζωής ενός παιδιού, που ακολουθεί στη συνέχεια και είναι αποτέλεσμα παρατήρησης, αφορά στο 2007 σε ένα από τα ιδρύματα της χώρας μας. Η κατάσταση είναι ενδεικτική της καθημερινής ζωής εκατοντάδων άλλων παιδιών με αναπηρίες που ζουν σε ιδρύματα.
Η καθημερινή ζωή ενός παιδιού στο ίδρυμα:
Ο Νίκος είναι 10 ετών. Έχει σύνδρομο Down. Είναι ένα από τα πιο μικρά παιδιά του ιδρύματος. Εισήχθη σε αυτό σε ηλικία δύο ετών.
Παραμένει σε ένα από τα τέσσερα δωμάτια θαλάμου του ισόγειου, στον οποίο βρίσκονται είκοσι πέντε παιδιά. Το δωμάτιό του, που μοιράζεται με άλλα τέσσερα παιδιά, είναι βαμμένο με άσπρο και πορτοκαλί χρώμα. Οι τοίχοι είναι δίχως κανένα διακοσμητικό στοιχείο, άδειοι. Υπάρχει μόνο ένα παράθυρο με προστατευτικά σίδερα.
Ο Νίκος ξυπνάει στις 7.30 το πρωί. Είναι δεμένος, με μία λωρίδα άσπρου σεντονιού, από το πόδι στο κρεβάτι. Φοράει ένα λερωμένο φαρδύ κοντό μπλε σκούρο ολόσωμο φορμάκι. Στις 8.00 μπαίνουν στο δωμάτιο δύο νοσοκόμες και μία περιθαλπόμενη του ιδρύματος με νοητική καθυστέρηση που τις βοηθάει στις δουλειές. Η μία νοσοκόμα σπρώχνει ένα σιδερένιο καρότσι στο οποίο επάνω είναι τοποθετημένα μπιμπερό και φάρμακα και κάτω μπάμπερς. Η μία κατευθύνεται στον Νίκο με ένα μπιμπερο γάλα. Τον ταΐζει στο κρεβάτι του, δεμένο. Ο Νίκος πίνει γρήγορα, δίχως να παίρνει ανάσα. Κυλάει γάλα από το στόμα στο λαιμό του. Το φορμάκι του λερώνεται. Στη συνέχεια η νοσοκόμα παίρνει από το καρότσι μια πλαστική σύριγγα που βρίσκεται μέσα σε ένα από τα μπουκάλια με σιρόπι. Χρησιμοποιεί την ίδια για την φαρμακοδοσία όλων των παιδιών. Την γεμίζει και πηγαίνει στο Νίκο. Οι κινήσεις προς το παιδί, είναι απότομες. Πιάνει απότομα και με δύναμη τα μάγουλά του και τα πιέζει. Το παιδί ανοίγει το στόμα με έκφραση οδύνης δίχως να αντιδρά. Του αδειάζει το φάρμακο και φεύγει προς ένα άλλο παιδί. Ο Νίκος μένει λερωμένος από το γάλα που έπεσε επάνω του. Ανοίγει το φερμουάρ από το φορμάκι του και προσπαθεί να βγάλει το πάμπερ του. Κατορθώνει να τραβήξει ένα μέρος και το σκίζει σε κομματάκια. Τα βάζει στο στόμα του. Αρχίζει και τα μασάει. Το στόμα του είναι μπουκωμένο.
Μετά από μισή ώρα, στις 11.30 μπαίνει ένας νοσοκόμος στο δωμάτιο. Βλέπει το παιδί και φωνάζει: "Πάλι τα ίδια, θα μας κλείσεις μέσα". Το σφίγγει από τα μάγουλα για να ανοίξει το στόμα του και να τον καθαρίσει. Ο Νίκος αρχίζει να κλαίει.
Στις 12.30 ανοίγει η πόρτα. Μπαίνει μία νοσοκόμα με το σιδερένιο καρότσι μεταφοράς του φαγητού. Στο επάνω ράφι είναι τοποθετημένη μια μεγάλη κατσαρόλα. Δίπλα, σιδερένια πιάτα σερβιρισμένα με φαγητό, όπως και στο κάτω ράφι. Η νοσοκόμα αρχίζει να δίνει τα φάρμακα στα παιδιά. Σε μία κουταλιά φαγητού βάζει τα φάρμακα και τους τα δίνει. Με το ίδιο κουτάλι για όλα. Στη συνέχεια παίρνει ένα πιάτο και αρχίζει το τάισμα του Νίκου. Το παιδί στέκεται όρθιο. Πιάνει το πιάτο με τα χέρια του. Καταπίνει γρήγορα δίχως διάλειμμα. Έπειτα, με μία βρεγμένη μπλούζα του σκουπίζει το στόμα. Στη συνέχεια πάει σε άλλο παιδί. Ο Νίκος συνεχίζει να την κοιτάει.
Στις 13.00 μπαίνει η άλλη νοσοκόμα με την περιθαλπόμενη που την βοηθά. Η νεαρή κοπέλα που έχει νοητική καθυστέρηση αρχίζει να αλλάζει πάμπερς στα παιδιά. Αφού πρώτα λύνει το Νίκο, του βγάζει το φορμάκι. Το παιδί μένει γυμνό, τον αλλάζει και του φοράει πάλι ένα μπλε σκούρο φορμάκι. Τον δένει στη μέση με ένα μακρύ κομμάτι από ένα σκισμένο σεντόνι, για να μην του πέφτει το πάμπερ. Έπειτα του δένει πάλι το πόδι στο κρεβάτι. Μετά ο Νίκος ξαπλώνει και κοιτά επίμονα το ταβάνι.
Στις 16.30 μπαίνει η νοσοκόμα στο δωμάτιο. Είναι η ώρα για το απογευματινό άλλαγμα. Ο Νίκος έχει ξανά λερωθεί. Η νοσηλεύτρια δεν δίνει σημασία σε τι κατάσταση βρίσκεται το παιδί.
Στις 20.20 έρχεται η νοσοκόμα για το βραδινό φαγητό και την φαρμακοδοσία. Ακολουθεί την ίδια διαδικασία όπως το μεσημέρι. Δίνει νερό σε όλα τα παιδιά με το ίδιο μπιμπερό. Τα φώτα του διαδρόμου και του δωματίου δεν σβήνουν. Ο Νίκος και τα άλλα παιδιά παραμένουν κλεισμένα στο δωμάτιο για όλο το βράδυ.
Αυτή είναι η καθημερινή ζωή του Νίκου και πολλών άλλων παιδιών που έχουν την ατυχία να περιθάλπονται στα Ελληνικά ιδρύματα. Δυστυχώς, τα προγράμματα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στη χώρα μας, τα οποία έδωσαν την ευκαιρία σε εκατοντάδες πρώην έγκλειστους στα ιδρύματα της χώρα μας να ζήσουν σε κοινοτικές δομές, δεν συμπεριέλαβαν τα ιδρύματα για παιδιά (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων).
Το κείμενο και η περιγραφή της καθημερινής ζωής του Νίκου, αποτελούν αποσπάσματα από επιστημονικό άρθρο, ομάδας κοινωνικών λειτουργών, με τίτλο “Παιδιά με αναπηρίες σε ιδρύματα στην Ελλάδα: Το φαινόμενο της παραμέλησης και κακοποίησης από το θεσμό” (Χ. Ασημόπουλος, Μ. Μαργαριτίδου, Α. Μαυρομάτη, Μ. Παρασχάκη, Ι. Ψαρά), το οποίο θα δημοσιευθεί σύντομα στο περιοδικό Κοινωνική Εργασία (Επιθεώρηση Κοινωνικών Επιστημών).
Boss-napping
Η ιστορία και τα «ρεπερτόρια δράσης»: η περίπτωση του boss-napping
του Θανάση Τσακίρη
Ο Charles Tilly εισήγαγε τον όρο «ρεπερτόριο» για να περιγράψει το
«σύνολο των διαθέσιμων μέσων συλλογικής δράσης» που έχουν οι άνθρωποι
στη διάθεσή τους σε μια δεδομένη ιστορική συγκυρία. Η διαθεσιμότητα
των μέσων συλλογικής δράσης εξαρτάται κατά κύριο λόγο από το εκάστοτε
ισχύον θεσμικό πλαίσιο. Όμως, όπως έχει συζητηθεί ευρέως από πολλούς
ιστορικούς υπάρχουν περιπτώσεις που οι «από κάτω» είτε συνεχίζουν να
χρησιμοποιούν μέσα παλαιότερων εποχών είτε επινοούν νέες μορφές πάλης
ξεπερνώντας τα όρια που θέτει στη συλλογική δράση η τρέχουσα θεσμική
συγκρότηση του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Ο ίδιος ο Τίλλυ
ενδιαφερόταν να κατανοήσει τη μεταβολή των μορφών πάλης στις διάφορες
ιστορικές εποχές. Παραδείγματος χάριν, όπως έδειξε στο βιβλίο του
Κοινωνικά Κινήματα, 1768-2004, στην προβιομηχανική εποχή και πριν την
ανάπτυξη των μαζικών εργοστασίων και των εργατικών συνδικάτων, οι
μορφές πάλης ήταν εντελώς τοπικού και περιφερειακού χαρακτήρα
(αναζήτηση τοπικού «αποδιοπομπαίου τράγου για τα δεινά των ανθρώπων,
εθιμικές παρελάσεις, καρναβαλικές εκδηλώσεις κλπ) και δεν μπορούσαν να
«μεταβιβαστούν» σε ευρύτερες γεωγραφικές και πολιτικές μονάδες. Στη
βιομηχανική εποχή του καπιταλισμού και του έθνους-κράτους αναδείχθηκαν
μαζικότερες μορφές δράσης λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα της
εργοστασιακής παραγωγής για την οργάνωση και λειτουργία της
χρειάζονταν εκατοντάδες και χιλιάδες εργάτες σε μεγάλες συγκεντρώσεις
στις πόλεις. Υπήρξε, λοιπόν, μετάβαση από τους τοπικούς αμυντικούς
αγώνες υπεράσπισης της παρούσας κατάστασης από «άλλους», «ξένους» που
θεωρούνταν υπεύθυνοι για τις δυστυχίες (π.χ. κυνήγι μαγισσών) στους
αγώνες που διέπονταν από εθνικές προνοιακές, ενεργητικές στρατηγικές
όπως η απεργία και η εκλογική συγκέντρωση. Στη λεγόμενη
μεταβιομηχανική καπιταλιστική εποχή στην οποία ζούμε σήμερα, οι μορφές
πάλης αλλάζουν παράλληλα με την εξέλιξη των πραγμάτων στην οικονομία,
την κοινωνία και την πολιτική.
Μία εικόνα ίσως ισοδυναμεί με τις 1.000 λέξεις του παρόντος άρθρου.
Δείτε τη φωτογραφία που δημοσίευσε η Ελευθεροτυπία (6/5/2009, σελ. 30)
με έναν εργάτη να κουνάει πίσω από ένα παράθυρο (κελιού;) μια αρμαθιά
κλειδιά και η σημαία να είναι κόκκινη και να φέρει το λογότυπο και το
σήμα της γαλλικής κομμουνιστικής εργατικής συνομοσπονδίας CGT. Η
λεζάντα μας κατατοπίζει ότι ο εργάτης αυτός -και οι συνάδελφοί του-
δεν έχουν μόνο καταλάβει το εργοστάσιο αλλά και κρατούν όμηρο το
διευθύνοντα σύμβουλο ή γενικό διευθυντή της επιχείρησης (boss-napping)
ζητώντας το δίκιο τους. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι έτσι
αποπροσανατολίζεται το εργατικό κίνημα από το στόχο του που είναι η
ανατροπή του καπιταλισμού και η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής
υπό εργατικό έλεγχο και αυτοδιαχείριση ή ότι πρόκειται για ακραία
μορφή πάλης που καταπατά το ατομικό δικαίωμα του εκάστοτε διευθύνοντος
συμβούλου να πηγαίνει όπου θέλει χωρίς να εμποδίζεται. Αυτοί που
διατυπώνουν την πρώτη ένσταση ξεχνούν ότι υπάρχουν συγκεκριμένες
αιχμές κάθε φορά στους αγώνες. Όταν «ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι»
και υπάρχουν ορατοί στόχοι, όπως οι άμεσοι υπεύθυνοι για τις απώλειες
θέσεων εργασίας που (αυτό)επιβραβεύονται γι’ αυτό με άνοδο της αξίας
των μετοχών τους ή με υπερβολικά για τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά
μπόνους, είναι άδικο να (κατα)κρίνονται οι απεργοί που χρησιμοποιούν
αυτή τη μέθοδο –που στο κάτω-κάτω την αποφάσισαν συλλογικά με
αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες του συνδικάτου τους. Από την άλλη είναι
εξίσου άδικο να κατηγορούνται ότι καταπατούν το διευθυντικό ή ατομικό
δικαίωμα ασκώντας βία κατά προσώπων. Η έμμεση βία, που ασκούν οι
εργοδότες πάνω στην κοινωνία συνολικά ή στο προσωπικό της επιχείρησης
που διοικούν απειλώντας με απολύσεις ή προσχωρώντας σε μαζικές
απολύσεις αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συνέπειες, οδηγεί τα θύματά
τους στην κλιμάκωση των αγώνων τους και, ενδεχομένως, σε συμβολικές
πράξεις ταξικής βίας, όπως αυτή της απολύτως προσωρινής κατάληψης του
χώρου εργασίας και παρεμπόδισης της ελεύθερης κίνησης των άμεσα
υπεύθυνων εργοδοτών και των στελεχών τους. Λέγεται επίσης ότι οι
σημερινοί απεργοί-καταληψίες δεν διανοούνται να προτείνουν
εναλλακτικές λύσεις ενώ μια-δυο γενιές πριν οι εργάτες πρότειναν την
αυτοδιαχείριση ως εναλλακτική λύση. Αυτό είναι συζητήσιμο, με την
έννοια ότι τέτοιες εναλλακτικές προτάσεις έχουν μπει πρόσφατα σε
εφαρμογή σε περιπτώσεις όπως αυτή της Αργεντινής, όπου το εργατικό
κίνημα έχει παράδοση σε τέτοια προγράμματα, ενώ είναι πιο δύσκολο να
διατυπωθούν σε περιπτώσεις όπως η Ελληνική που δεν διαθέτουν τέτοια
παράδοση (αν εξαιρέσουμε το βραχύβιο πείραμα της Φιξ και τις
διακηρύξεις κάποιων βιομηχανικών σωματείων) λόγω της κυριαρχίας του
οικονομισμού στο εργατικό κίνημα. Ακόμη πιο δύσκολη είναι η διατύπωση
τέτοιων προτάσεων στις περιπτώσεις των λεγόμενων
«μεταβιομηχανικών»-«μεταφορντιστικών» καπιταλιστικών κοινωνιών όπου σε
μεγάλο βαθμό έχει κατατμηθεί η εργατική τάξη λόγω των νέων μορφών
εκμετάλλευσης της εργασίας (προσωρινότητα, επισφάλεια κλπ.).
Πολλοί εκπλήσσονται επειδή η «κοινή γνώμη» σε μεγάλο βαθμό
συμμερίζεται την οργή των εργαζομένων και επικροτεί το boss-napping.
Πράγματι, έρευνες έδειξαν ότι πολλοί Γάλλοι και Γαλλίδες (30% των
ερωτηθέντων σε έρευνα του IFOP) επικροτούν ακόμη και τους/τις φοιτητές/
τριες που καταλαμβάνουν με τη βία τα γραφεία της διοίκησης των
πανεπιστημίων εγκλωβίζοντας τους πρυτάνεις. Τα ποσοστά αυτά
υπερδιπλασιάζονται στην περίπτωση των καταληψιών εργατών και φτάνουν
το 78% των πολιτών όταν ερωτώνται για την γενική απεργία (Paris
Match). Το ιδεολογικό φάσμα των υποστηρικτών των απεργών και των
καταληψιών είναι ιδιαίτερα ευρύ αν λάβουμε υπόψη ότι ακόμη και ο
γενικός γραμματέας της Χριστιανικής Εργατικής Συνομοσπονδίας (CFTC)
Philippe Louis έγραψε σε κύριο άρθρο της εφημερίδας της: «Σύμφωνα με
την αντίληψη της CFTC τίποτε δεν μπορεί να δικαιολογήσει την επίθεση
εναντίον ανθρώπων και την καταστροφή περιουσιών. (…) Όμως, μπορεί να
κατανοήσει κανείς τους εργαζόμενους που, έχοντας επί τριάντα χρόνια
υπάρξει θύματα της βίας, στρέφουν την ίδια βία εναντίον αυτών που,
κατά την άποψή τους, ευθύνονται γι’ αυτήν». Η ιδιαίτερη παράδοση του
Γαλλικού ριζοσπαστισμού, που τόσο αναλυτικά περιγράφει ο Τίλλυ στο
βιβλίο, είναι, εκ πρώτης όψεως, αντιφατική σε σχέση με τις «καθαρές
μορφές» που συχνά έχουμε στο μυαλό μας˙ όμως, εξηγείται. Η
γραφειοκρατική σκληρότητα του ισχυρού γαλλικού κράτους στη νεότερη
ιστορία, η μεταφορά πολλών κοινοβουλευτικών αρμοδιοτήτων στην
εκτελεστική εξουσία της 5ης Δημοκρατίας, η ανάμνηση της Γαλλικής
επανάστασης και της Παρισινής Κομμούνας, η χρήση της μαζικής
διαδήλωσης ως μέσου πάλης, όλα αυτά τα στοιχεία μας δείχνουν γιατί από
το Μάη του ’68 ως σήμερα η Γαλλική κοινωνία συνέχεια εκπλήσσει, παρ’
όλες τις ενδείξεις περί του αντιθέτου: εξαιρετικά μικρή συνδικαλιστική
πυκνότητα, πολυκομματική διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος,
ισχυρά ακροδεξιά μορφώματα, ελαχιστοποίηση της εκλογικής δύναμης της
παραδοσιακής αριστεράς.
Στην «εποχή της παγκοσμιοποίησης» τα «ρεπερτόρια δράσης» δεν είναι πια
ούτε τοπικά ούτε μόνο εθνικά αλλά παγκόσμια. Πρώτα απ’ όλα εξεγέρθηκαν
οι εργάτες στις πρώην γαλλικές αποικίες: Γουαδελούπη, Μαρτινίκα,
Ρεϊνιόν. Μετά ήρθε ξανά η σειρά της Δυτικής Ινδίας, που ήταν η πρώτη
διδάξασα σε τέτοιες μορφές πάλης (gherao), του Βελγίου, και έπεται
συνέχεια.
Η ιστορία, λοιπόν, βοηθάει, κι όπως τόνιζε ο Τίλλυ: «…εξηγεί πώς τα
κοινωνικά κινήματα ενσωμάτωσαν ορισμένα ζωτικά χαρακτηριστικά (π.χ.
την πειθαρχημένη πορεία στους δρόμους) που ξεχώρισαν το κοινωνικό
κίνημα από άλλα είδη πολιτικής (…) επειδή αναγνωρίζει τις σημαντικές
αλλαγές στη λειτουργία των κοινωνικών κινημάτων (…) εφιστά την προσοχή
στη μεταβλητότητα των πολιτικών συνθηκών, οι οποίες έκαναν εφικτά τα
κοινωνικά κινήματα».
του Θανάση Τσακίρη
Ο Charles Tilly εισήγαγε τον όρο «ρεπερτόριο» για να περιγράψει το
«σύνολο των διαθέσιμων μέσων συλλογικής δράσης» που έχουν οι άνθρωποι
στη διάθεσή τους σε μια δεδομένη ιστορική συγκυρία. Η διαθεσιμότητα
των μέσων συλλογικής δράσης εξαρτάται κατά κύριο λόγο από το εκάστοτε
ισχύον θεσμικό πλαίσιο. Όμως, όπως έχει συζητηθεί ευρέως από πολλούς
ιστορικούς υπάρχουν περιπτώσεις που οι «από κάτω» είτε συνεχίζουν να
χρησιμοποιούν μέσα παλαιότερων εποχών είτε επινοούν νέες μορφές πάλης
ξεπερνώντας τα όρια που θέτει στη συλλογική δράση η τρέχουσα θεσμική
συγκρότηση του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Ο ίδιος ο Τίλλυ
ενδιαφερόταν να κατανοήσει τη μεταβολή των μορφών πάλης στις διάφορες
ιστορικές εποχές. Παραδείγματος χάριν, όπως έδειξε στο βιβλίο του
Κοινωνικά Κινήματα, 1768-2004, στην προβιομηχανική εποχή και πριν την
ανάπτυξη των μαζικών εργοστασίων και των εργατικών συνδικάτων, οι
μορφές πάλης ήταν εντελώς τοπικού και περιφερειακού χαρακτήρα
(αναζήτηση τοπικού «αποδιοπομπαίου τράγου για τα δεινά των ανθρώπων,
εθιμικές παρελάσεις, καρναβαλικές εκδηλώσεις κλπ) και δεν μπορούσαν να
«μεταβιβαστούν» σε ευρύτερες γεωγραφικές και πολιτικές μονάδες. Στη
βιομηχανική εποχή του καπιταλισμού και του έθνους-κράτους αναδείχθηκαν
μαζικότερες μορφές δράσης λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα της
εργοστασιακής παραγωγής για την οργάνωση και λειτουργία της
χρειάζονταν εκατοντάδες και χιλιάδες εργάτες σε μεγάλες συγκεντρώσεις
στις πόλεις. Υπήρξε, λοιπόν, μετάβαση από τους τοπικούς αμυντικούς
αγώνες υπεράσπισης της παρούσας κατάστασης από «άλλους», «ξένους» που
θεωρούνταν υπεύθυνοι για τις δυστυχίες (π.χ. κυνήγι μαγισσών) στους
αγώνες που διέπονταν από εθνικές προνοιακές, ενεργητικές στρατηγικές
όπως η απεργία και η εκλογική συγκέντρωση. Στη λεγόμενη
μεταβιομηχανική καπιταλιστική εποχή στην οποία ζούμε σήμερα, οι μορφές
πάλης αλλάζουν παράλληλα με την εξέλιξη των πραγμάτων στην οικονομία,
την κοινωνία και την πολιτική.
Μία εικόνα ίσως ισοδυναμεί με τις 1.000 λέξεις του παρόντος άρθρου.
Δείτε τη φωτογραφία που δημοσίευσε η Ελευθεροτυπία (6/5/2009, σελ. 30)
με έναν εργάτη να κουνάει πίσω από ένα παράθυρο (κελιού;) μια αρμαθιά
κλειδιά και η σημαία να είναι κόκκινη και να φέρει το λογότυπο και το
σήμα της γαλλικής κομμουνιστικής εργατικής συνομοσπονδίας CGT. Η
λεζάντα μας κατατοπίζει ότι ο εργάτης αυτός -και οι συνάδελφοί του-
δεν έχουν μόνο καταλάβει το εργοστάσιο αλλά και κρατούν όμηρο το
διευθύνοντα σύμβουλο ή γενικό διευθυντή της επιχείρησης (boss-napping)
ζητώντας το δίκιο τους. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι έτσι
αποπροσανατολίζεται το εργατικό κίνημα από το στόχο του που είναι η
ανατροπή του καπιταλισμού και η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής
υπό εργατικό έλεγχο και αυτοδιαχείριση ή ότι πρόκειται για ακραία
μορφή πάλης που καταπατά το ατομικό δικαίωμα του εκάστοτε διευθύνοντος
συμβούλου να πηγαίνει όπου θέλει χωρίς να εμποδίζεται. Αυτοί που
διατυπώνουν την πρώτη ένσταση ξεχνούν ότι υπάρχουν συγκεκριμένες
αιχμές κάθε φορά στους αγώνες. Όταν «ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι»
και υπάρχουν ορατοί στόχοι, όπως οι άμεσοι υπεύθυνοι για τις απώλειες
θέσεων εργασίας που (αυτό)επιβραβεύονται γι’ αυτό με άνοδο της αξίας
των μετοχών τους ή με υπερβολικά για τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά
μπόνους, είναι άδικο να (κατα)κρίνονται οι απεργοί που χρησιμοποιούν
αυτή τη μέθοδο –που στο κάτω-κάτω την αποφάσισαν συλλογικά με
αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες του συνδικάτου τους. Από την άλλη είναι
εξίσου άδικο να κατηγορούνται ότι καταπατούν το διευθυντικό ή ατομικό
δικαίωμα ασκώντας βία κατά προσώπων. Η έμμεση βία, που ασκούν οι
εργοδότες πάνω στην κοινωνία συνολικά ή στο προσωπικό της επιχείρησης
που διοικούν απειλώντας με απολύσεις ή προσχωρώντας σε μαζικές
απολύσεις αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συνέπειες, οδηγεί τα θύματά
τους στην κλιμάκωση των αγώνων τους και, ενδεχομένως, σε συμβολικές
πράξεις ταξικής βίας, όπως αυτή της απολύτως προσωρινής κατάληψης του
χώρου εργασίας και παρεμπόδισης της ελεύθερης κίνησης των άμεσα
υπεύθυνων εργοδοτών και των στελεχών τους. Λέγεται επίσης ότι οι
σημερινοί απεργοί-καταληψίες δεν διανοούνται να προτείνουν
εναλλακτικές λύσεις ενώ μια-δυο γενιές πριν οι εργάτες πρότειναν την
αυτοδιαχείριση ως εναλλακτική λύση. Αυτό είναι συζητήσιμο, με την
έννοια ότι τέτοιες εναλλακτικές προτάσεις έχουν μπει πρόσφατα σε
εφαρμογή σε περιπτώσεις όπως αυτή της Αργεντινής, όπου το εργατικό
κίνημα έχει παράδοση σε τέτοια προγράμματα, ενώ είναι πιο δύσκολο να
διατυπωθούν σε περιπτώσεις όπως η Ελληνική που δεν διαθέτουν τέτοια
παράδοση (αν εξαιρέσουμε το βραχύβιο πείραμα της Φιξ και τις
διακηρύξεις κάποιων βιομηχανικών σωματείων) λόγω της κυριαρχίας του
οικονομισμού στο εργατικό κίνημα. Ακόμη πιο δύσκολη είναι η διατύπωση
τέτοιων προτάσεων στις περιπτώσεις των λεγόμενων
«μεταβιομηχανικών»-«μεταφορντιστικών» καπιταλιστικών κοινωνιών όπου σε
μεγάλο βαθμό έχει κατατμηθεί η εργατική τάξη λόγω των νέων μορφών
εκμετάλλευσης της εργασίας (προσωρινότητα, επισφάλεια κλπ.).
Πολλοί εκπλήσσονται επειδή η «κοινή γνώμη» σε μεγάλο βαθμό
συμμερίζεται την οργή των εργαζομένων και επικροτεί το boss-napping.
Πράγματι, έρευνες έδειξαν ότι πολλοί Γάλλοι και Γαλλίδες (30% των
ερωτηθέντων σε έρευνα του IFOP) επικροτούν ακόμη και τους/τις φοιτητές/
τριες που καταλαμβάνουν με τη βία τα γραφεία της διοίκησης των
πανεπιστημίων εγκλωβίζοντας τους πρυτάνεις. Τα ποσοστά αυτά
υπερδιπλασιάζονται στην περίπτωση των καταληψιών εργατών και φτάνουν
το 78% των πολιτών όταν ερωτώνται για την γενική απεργία (Paris
Match). Το ιδεολογικό φάσμα των υποστηρικτών των απεργών και των
καταληψιών είναι ιδιαίτερα ευρύ αν λάβουμε υπόψη ότι ακόμη και ο
γενικός γραμματέας της Χριστιανικής Εργατικής Συνομοσπονδίας (CFTC)
Philippe Louis έγραψε σε κύριο άρθρο της εφημερίδας της: «Σύμφωνα με
την αντίληψη της CFTC τίποτε δεν μπορεί να δικαιολογήσει την επίθεση
εναντίον ανθρώπων και την καταστροφή περιουσιών. (…) Όμως, μπορεί να
κατανοήσει κανείς τους εργαζόμενους που, έχοντας επί τριάντα χρόνια
υπάρξει θύματα της βίας, στρέφουν την ίδια βία εναντίον αυτών που,
κατά την άποψή τους, ευθύνονται γι’ αυτήν». Η ιδιαίτερη παράδοση του
Γαλλικού ριζοσπαστισμού, που τόσο αναλυτικά περιγράφει ο Τίλλυ στο
βιβλίο, είναι, εκ πρώτης όψεως, αντιφατική σε σχέση με τις «καθαρές
μορφές» που συχνά έχουμε στο μυαλό μας˙ όμως, εξηγείται. Η
γραφειοκρατική σκληρότητα του ισχυρού γαλλικού κράτους στη νεότερη
ιστορία, η μεταφορά πολλών κοινοβουλευτικών αρμοδιοτήτων στην
εκτελεστική εξουσία της 5ης Δημοκρατίας, η ανάμνηση της Γαλλικής
επανάστασης και της Παρισινής Κομμούνας, η χρήση της μαζικής
διαδήλωσης ως μέσου πάλης, όλα αυτά τα στοιχεία μας δείχνουν γιατί από
το Μάη του ’68 ως σήμερα η Γαλλική κοινωνία συνέχεια εκπλήσσει, παρ’
όλες τις ενδείξεις περί του αντιθέτου: εξαιρετικά μικρή συνδικαλιστική
πυκνότητα, πολυκομματική διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος,
ισχυρά ακροδεξιά μορφώματα, ελαχιστοποίηση της εκλογικής δύναμης της
παραδοσιακής αριστεράς.
Στην «εποχή της παγκοσμιοποίησης» τα «ρεπερτόρια δράσης» δεν είναι πια
ούτε τοπικά ούτε μόνο εθνικά αλλά παγκόσμια. Πρώτα απ’ όλα εξεγέρθηκαν
οι εργάτες στις πρώην γαλλικές αποικίες: Γουαδελούπη, Μαρτινίκα,
Ρεϊνιόν. Μετά ήρθε ξανά η σειρά της Δυτικής Ινδίας, που ήταν η πρώτη
διδάξασα σε τέτοιες μορφές πάλης (gherao), του Βελγίου, και έπεται
συνέχεια.
Η ιστορία, λοιπόν, βοηθάει, κι όπως τόνιζε ο Τίλλυ: «…εξηγεί πώς τα
κοινωνικά κινήματα ενσωμάτωσαν ορισμένα ζωτικά χαρακτηριστικά (π.χ.
την πειθαρχημένη πορεία στους δρόμους) που ξεχώρισαν το κοινωνικό
κίνημα από άλλα είδη πολιτικής (…) επειδή αναγνωρίζει τις σημαντικές
αλλαγές στη λειτουργία των κοινωνικών κινημάτων (…) εφιστά την προσοχή
στη μεταβλητότητα των πολιτικών συνθηκών, οι οποίες έκαναν εφικτά τα
κοινωνικά κινήματα».
Monday, May 04, 2009
ME TON ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ ΣΤΟ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ
ME TON ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ ΣΤΟ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ
H 16χρονη πορεία ενός περιοδικού για την Tέχνη & τη ζωή
Tην Tετάρτη 6 Mαΐου 2009 και ώρα 8μμ στο βιβλιοπωλείο Aπρόβλεπτο Pήγα Φεραίου 25, Hλιούπολη (τηλ. 210-9940110), το περιοδικό Mανδραγόρας, τα μέλη της συντακτικής ομάδας και η ευρύτερη παρέα του θα προσπαθήσουν να μιλήσουν για την πορεία και την ενδεχόμενη συμβολή του στα ελληνικά γράμματα.
Oι ποιητές και πεζογράφοι Eλένη Γούλα, Mαίρη Γυφτάκη, Xρήστος Γιαννακός, Θάνος Kανδύλας, Kώστας Kρεμμύδας, Αναστασία Παρασκευουλάκου, Λάμπρος Σπυριούνης, Ξένη Σκαρτσή, θα κουβεντιάσουν μαζί σας, και θα διαβάσουν ποιήματα και αποσπάσματα από τα κείμενά τους.
Tο εκκίνηση του Mανδραγόρα, που έχει ήδη στο ενεργητικό του 40 τεύχη, δόθηκε τον Nοέμβριο του 1993. Aπό την ίδρυσή του λειτουργεί με τακτές ανά βδομάδα συναντήσεις, χαράζει τη φυσιογνωμία και σχεδιάζει τη δομή κάθε τεύχους. Φιλοξενεί σταθερά σύγχρονη ποίηση και δίνει βήμα σε νέους ―και πολύ νέους― ποιητές παίρνοντας το ρίσκο ποιητικών πειραματισμών χωρίς αποκλεισμούς. Eπίσης στα τεύχη του φιλοξενούνται εμπεριστατωμένα αφιερώματα σε Έλληνες δημιουργούς, μεταφράσεις, πεζογραφία, κείμενα αισθητικής και δοκίμια. Kάθε τεύχος του κοσμείται από έργα σύγχρονων εικαστικών.
H δραστηριοποίηση του Μ στο χώρο της ελληνικής σύγχρονης ποίησης γέννησε την ανάγκη λειτουργίας ενός εκδοτικού οίκου, που έχει ήδη στο ενεργητικό του πάνω από 100 λογοτεχνικά βιβλία με ιδιαίτερο το βάρος τους στη σύγχρονη ελληνική ποίηση.
Ένα στοίχημα που μένει να συνεχιστεί στο μέλλον με προοπτικές, ελπίδες και διακινδυνεύσεις. Tα πριν και το μετά, ενδέχεται.
M
H 16χρονη πορεία ενός περιοδικού για την Tέχνη & τη ζωή
Tην Tετάρτη 6 Mαΐου 2009 και ώρα 8μμ στο βιβλιοπωλείο Aπρόβλεπτο Pήγα Φεραίου 25, Hλιούπολη (τηλ. 210-9940110), το περιοδικό Mανδραγόρας, τα μέλη της συντακτικής ομάδας και η ευρύτερη παρέα του θα προσπαθήσουν να μιλήσουν για την πορεία και την ενδεχόμενη συμβολή του στα ελληνικά γράμματα.
Oι ποιητές και πεζογράφοι Eλένη Γούλα, Mαίρη Γυφτάκη, Xρήστος Γιαννακός, Θάνος Kανδύλας, Kώστας Kρεμμύδας, Αναστασία Παρασκευουλάκου, Λάμπρος Σπυριούνης, Ξένη Σκαρτσή, θα κουβεντιάσουν μαζί σας, και θα διαβάσουν ποιήματα και αποσπάσματα από τα κείμενά τους.
Tο εκκίνηση του Mανδραγόρα, που έχει ήδη στο ενεργητικό του 40 τεύχη, δόθηκε τον Nοέμβριο του 1993. Aπό την ίδρυσή του λειτουργεί με τακτές ανά βδομάδα συναντήσεις, χαράζει τη φυσιογνωμία και σχεδιάζει τη δομή κάθε τεύχους. Φιλοξενεί σταθερά σύγχρονη ποίηση και δίνει βήμα σε νέους ―και πολύ νέους― ποιητές παίρνοντας το ρίσκο ποιητικών πειραματισμών χωρίς αποκλεισμούς. Eπίσης στα τεύχη του φιλοξενούνται εμπεριστατωμένα αφιερώματα σε Έλληνες δημιουργούς, μεταφράσεις, πεζογραφία, κείμενα αισθητικής και δοκίμια. Kάθε τεύχος του κοσμείται από έργα σύγχρονων εικαστικών.
H δραστηριοποίηση του Μ στο χώρο της ελληνικής σύγχρονης ποίησης γέννησε την ανάγκη λειτουργίας ενός εκδοτικού οίκου, που έχει ήδη στο ενεργητικό του πάνω από 100 λογοτεχνικά βιβλία με ιδιαίτερο το βάρος τους στη σύγχρονη ελληνική ποίηση.
Ένα στοίχημα που μένει να συνεχιστεί στο μέλλον με προοπτικές, ελπίδες και διακινδυνεύσεις. Tα πριν και το μετά, ενδέχεται.
M
Subscribe to:
Posts (Atom)
Κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης-ΤΕΤΑΡΤΗ 7/14/2022 Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ (ΝΤΟΜΑΝΓΚΤΣΙΝ ΓΕΟΤΖΑ)
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ (ΝΤΟΜΑΝΓΚΤΣΙΝ ΓΕΟΤΖΑ) του Χονγκ Σανγκ-σου (ΝΟΤΙΑ ΚΟΡ...
-
Κυριακή 29 Νοεμβρίου 13.00 - 14.00 Στο Κόκκινο 105,5 Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανάμεσα στο μύθο και την ιστορία Συζητούν ο Χρήστος Τριανταφύλλ... -
Sunday tsakthan 26 July 2009 Ο Αύγουστος ξεκίνησε νωρίς Και έπειτα στις ξέρες του Ακορά τσούρμο το άγριο κύμα θα μας βγάλει τέρατα βαμμένα π...