Πολιτική χωρίς Πολιτική: Η αριστερά παραμένει «σιωπηλός μάρτυρας»

Πολιτική χωρίς Πολιτική: Η αριστερά παραμένει «σιωπηλός μάρτυρας»

του Θανάση Τσακίρη

Η δοκιμασία των Ευρωεκλογών ήταν πολύ ισχυρή για την αριστερά όλων των αποχρώσεων. Για τον Συνασπισμό και για τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν κάτι παραπάνω από ηλεκτροσόκ, και ειδικά για τα μέλη του Συνασπισμού σαν να μην είχαν ποτέ ηττηθεί σε ολόκληρη την πολιτική διαδρομή τους. Τους έπιασε μια αυτοκτονική πολιτικά μανία να χρεώνουν ο ένας στον άλλο λαθεμένες προσωπικές πολιτικές αποφάσεις και εκτιμήσεις με τρόπο που θύμιζε κωμικοτραγική επιθεώρηση. Το κακό που έγινε στο χώρο που καλύπτει πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αδιανόητο. Μέχρι τώρα, ακόμη και στις πλέον δύσκολες στιγμές του κομμουνιστικού κινήματος και της αριστεράς στην Ελλάδα, δεν είχαν προσωποποιηθεί σε τέτοιο βαθμό οι πολιτικές συγκρούσεις. Ακόμη και η ιδέα της «παραίτησης» χρησιμοποιήθηκε τόσο βάναυσα ώστε να χάνει πλέον το νόημά της όταν ανακαλείται κάτω από την πίεση των «οπαδών» και σε χρόνο dt. Από την άλλη ένας ψευδεπίγραφος «κομματικός πατριωτισμός» χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικό άλλοθι για υποχωρήσεις από βασικές αρχές ανανέωσης και ριζοσπαστικής ανασυγκρότησης. Επί ένα μήνα και βάλε, η αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που διατυπώθηκε από βασικούς στυλοβάτες του κατεστημένου πολιτικού και οικονομικού συστήματος και των MME, οδηγούσε την κατάσταση στα άκρα και τον «λαό της Αριστεράς» σε απόγνωση.

Παράλληλα με το θέατρο σκιών που παιζόταν στα παρασκήνια του κομματικού μηχανισμού του Συνασπισμού, στις κεντρικές λεωφόρους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας, εργάτες, μετανάστες και πρόσφυγες βρίσκονταν αντιμέτωποι με την οικονομική και πολιτικό-αστυνομική καταστολή. Οι 1.500 «εθελουσίως αποχωρούντες» εργαζόμενοι της Εμπορικής Τράπεζας, οι απολυμένοι του Ελεύθερου Τύπου και του ραδιοσταθμού City 99, FΜ, οι απεργοί της ΑΤΕ, οι απεργοί-απολυμένου του Λαναρά, οι Αφγανοί πρόσφυγες στην Πάτρα και οι υπόλοιποι «της γης οι κολασμένοι» βρίσκονταν στους δρόμους είτε με τη θέλησή τους είτε βιαίως.

Τι είναι αυτό που κάνει την ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά να θυμίζει τον «αντιήρωα»-πρωταγωνιστή της ταινίας «Η νύχτα και η πόλη» του Ζυλ Ντασσέν; Ο Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ ήταν ένας μικροαπατεώνας με μεγάλα όνειρα και σχέδια που κάθε φορά που τα έθετε σε εφαρμογή κατέληγαν σε μεγάλα φιάσκα. Δεν εννοώ ότι η αριστερά είναι μικροαπατεώνισσα αλλά ότι κάθε φορά που πάει να αμφισβητήσει το σύστημα σε ειρηνικές εποχές πάντα κάπου κολλάει, κάπου σπαταλάει τις δυνάμεις της και στο τέλος χάνει το μπούσουλα. Και αν το πρόβλημα είναι ότι πότε ψιλοχάνει σε ποσοστά και σε ψήφους, είναι μικρό το κακό. Μεγάλο είναι το κακό για τους ανθρώπους της που επί 35 χρόνια την εμπιστεύονται και τώρα έχουν αρχίσει να τσινάνε και να απειλούν είτε με αποστράτευση είτε με αλλαγή επιλογής κόμματος για ψήφιση ως τρόπο διαμαρτυρίας, αντί να μπουν σε μια διαδικασία συμμετοχής στα κοινωνικά κινήματα.

Comments

Anonymous said…
Αγαπητέ Θανάση,
ενδιαφέροντα τα σχόλια και οι διερωτήσεις σου. Αλλά μήπως πρέπει να προχωρήσουμε και σε κάποιες υποθέσεις σχετικά με την κατάσταση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ; π.χ. Η προβολή/προώθηση ενός νεο-αριστερού ριζοσπαστικού κινηματισμού συνιστά πολιτικό πρόταγμα; Η μη κριτική συνδιαλλαγή με τα διάφορα "κινήματα" όπου, όπως και όποτε προκύπτουν, συνιστά υπεύθυνη και συνεπή πολιτική στάση; μήπως όχι; Η ίδια η "σύγκρουση" στο εσωτερικό του ΣΥΝ μήπως υπέκυψε τελικά στο μετα-πολιτικό θέαμα που προωθείται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ (αλλιώς: ποιο είναι το πολιτικό διακύβευμα αυτής της σύγκρουσης);

Δε θέλω να διαταράξω τις διακοπές σου, γι αυτό και βάζω τελεία εδώ. Υπάρχουν κι άλλα ερωτήματα, σχετικά πάντα με τα γραφόμενά σου στο παρόν ιστολόγιο, αλλά μπορούν να περιμένουν.

Θα περιμένω με πολύ ενδιαφέρον τις απαντήσεις σου.

Φιλικά,
Γιώργος.
Anonymous said…
Αγαπητέ Θανάση,
ακόμα περιμένω τις απαντήσεις σου...

Φιλικά και με εκτίμηση,
Γιώργος.
Thanassis said…
ΛΟΓΩ ΦΟΡΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΠΟΛΥ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ. 1) H προβολή/προώθηση ενός νεο-αριστερού ριζοσπαστικού κινηματισμού συνιστά πολιτικό πρόταγμα; Απαντ. Ναί, στο βαθμό που εκφράζει και ένα πρόπλασμα της νέας κοινωνίας που επιθυμούμε, δηλαδή μια κοινωνία στην οποία οι πολίτες είναι εκείνοι που συμμετέχουν στην πολιτική διαδικασία άμεσα και αποφασίζουν σε καθημερινή βάση.
2) Η μη κριτική συνδιαλλαγή με τα διάφορα "κινήματα" όπου, όπως και όποτε προκύπτουν, συνιστά υπεύθυνη και συνεπή πολιτική στάση; ΑΠΑΝΤ. Μακριά από μένα η άποψη περί "μη κριτικής συνδιαλλαγής". Ποτέ δεν είπα ούτε υπονόησα κάτι τέτοιο.
3) Η σύγκρουση (ή μάλλον οι συγκρούσεις στο ΣΥΝ είναι πραγματικές) και τα επιμέρους επίδικα αντικείμενά της είναι ουσιαστικά (πού θα πέσεις το κέντρο βάρος, στο ΣΥΝ ή στο ΣΥΡΙΖΑ; θα γίνει συνεργασία με ΠΑΣΟΚ, Οικ-Πρασ. ή όχι και αν ναι με τι όρους; ΤΑ ΜΜΕ σιγοντάρουν ή αβαντάρουν ανοιχτά τη μία άποψη (των "ανανεωτικών") αλλά δεν είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι των συγκρούσεων αλλά μέρος τους.
Δεν ξέρω αν σε κάλυψα αλλά η πολιτική (με Π κεφαλαίο) είναι μια εν εξελίξει συγκρουσιακή διαδικασία με πολλές αλλαγές, στροφές, πισωγυρίσματα που όλα αυτά προσπαθούμε να τα ελέγξουμε όσο είναι δυνατόν για να αντέξουμε στην αντιπαράθεση με αυτές τις γραμμές με τις οποίες διαφωνούμε κάθε φορά. Κολώνει ο Φούντας;

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Popular posts from this blog

Την Τρίτη, 21/3/2017 o Ν. Σερβετάς στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ για Σουηδια και Νορβηγία

Τρίτη 31/10 στην εκπομπή "ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ" ο Χρήστος Τσιλώνης (Πρόεδρος ΣΣΕΜ) με θέμα Όψεις του Ασφαλιστικού Ζητήματος.

Αντίο Τρύφωνα!